พระพรหม in the Ramcharitmanas

๑) ข้าพเจ้านมัสการพระวาณี (พระสรัสวดี) และพระวินายก (พระคเณศ) ผู้ทรงเป็นแหล่งกำเนิดแห่งอักษรและความหมายอันรวบรวมไว้ แห่งรสอันประเสริฐและฉันทลักษณ์ และทรงเป็นผู้สร้างมงคลทั้งปวง ๒) ข้าพเจ้านมัสการพระภวานีและพระศังกระ…

ผลแห่งการอาบน้ำศักดิ์สิทธิ์ย่อมปรากฏทันที กาบ้างเป็นนกกาเหว่า นกกระยางบ้างเป็นหงส์ อย่าได้ประหลาดใจเมื่อได้ยินเช่นนี้เลย ความรุ่งโรจน์แห่งสังฆะแห่งนักบุญไม่ได้ซ่อนเร้น พระวาลมีกิ พระนารท และฤๅษีที่เกิดจากหม้อ…

บาปและทุจริตของคนชั่ว และคุณธรรมของคนดี ทั้งสองประการนั้นไม่มีที่สิ้นสุดและหยั่งถึงไม่ได้ เหมือนมหาสมุทร เพราะเหตุนั้นข้าพเจ้าจึงได้กล่าวถึงคุณและโทษบางประการ เพราะหากไม่รู้จักสิ่งเหล่านั้นแล้ว ย่อมไม่อาจรับหรือปฏิเสธได้…

ความงดงามของพลอย ทับทิม และไข่มุก ไม่ปรากฏเช่นนั้นบนศีรษะงู บนภูเขา หรือบนศีรษะช้าง แต่เมื่อได้ประดับบนมงกุฎของกษัตริย์หรือบนร่างกายของหญิงสาว ก็ยิ่งได้รับความรุ่งโรจน์ทั้งปวงอย่างบริบูรณ์ ในทำนองเดียวกัน ผู้มีปัญญากล่าวว่า…

พระสุรัสวดี พระเศษ พระมเหศวร และพระพรหม พร้อมด้วยอาคม นิคม และปุราณ ร้องเพลงคุณธรรมของพระองค์ไม่หยุดหย่อน แต่กล่าวว่า เนติ เนติ คือ ไม่ใช่สิ่งนี้ ไม่ใช่สิ่งนี้ สารภาพว่าพระองค์เหนือการพรรณนาให้ครบถ้วน

ข้าพเจ้ากราบไหว้นครอโยธยาอันศักดิ์สิทธิ์ยิ่ง และแม่น้ำสรยู ผู้ทำลายมลทินแห่งกลียุค แล้วข้าพเจ้านมัสการบุรุษและสตรีในนคร ซึ่งองค์ภควันทรงมีความเมตตาต่อพวกเขาไม่น้อย ผู้กล่าวร้ายนางสีดา พระองค์ทรงปลดปล่อยให้พ้นจากกองบาป…

ข้าพเจ้าขอนมัสการพระนามราม ผู้เป็นยอดแห่งราชวงศ์รคุ อันเป็นต้นกำเนิดแห่งไฟ พระอาทิตย์ และพระจันทร์ พระนามนั้นเป็นสารัตถะแห่งพระพรหม พระวิษณุ และพระศิวะ เป็นลมหายใจแห่งพระเวท เป็นผู้ไร้คุณลักษณะและไร้ผู้เสมอเหมือน เป็นคลังแห่งคุณธรรมทั้งปวง…

บัณฑิตทั้งหลายย่อมเคารพกวีนิพนธ์ที่เรียบง่ายและชื่อเสียงที่ไร้มลทิน ซึ่งแม้แต่ศัตรูยังลืมความเป็นปรปักษ์โดยธรรมชาติ ได้ฟังแล้วสรรเสริญอยู่ สิ่งนั้นย่อมมิอาจเป็นไปได้หากปราศจากปัญญาอันบริสุทธิ์ ส่วนปัญญาและกำลังของข้าพเจ้านั้นน้อยนิด…

ทั้งสองอักษรเป็นที่หวานและมหัศจรรย์ เป็นดวงตาทั้งสองของอักษรทั้งหลาย และเป็นชีวิตของจิตวิญญาณแห่งภักติผู้อุทิศตน ทบทวนแล้ง่ายนัก และนำความสุขมาให้แก่ทุกผู้ เป็นผลประโยชน์ในโลกนี้ และเป็นที่พึ่งในโลกหน้า การกล่าว การฟัง…

โยคีท่องนามด้วยลิ้นแล้วตื่นรู้ ปราศจากความยึดติด ย่อมหลุดพ้นจากโลกแห่งมายาของพระพรหมผู้สรรค์สร้าง ย่อมได้ลิ้มรสความสุขอันเปรียบมิได้แห่งพระพรหม อันพรรณนามิได้ ปราศจากมลทิน ไม่มีทั้งนามและรูป ผู้ใดประสงค์จะรู้ความลี้ลับแห่งหนทาง…

ดังนั้น เมื่อเทียบกับนิรฺคุณแล้ว อำนาจของพระนามนั้นหาประมาณมิได้ ด้วยปัญญาอันแยบคิดของข้าพเจ้า ยืนยันว่าพระนามยิ่งใหญ่กว่าพระรามในรูปปรากฏ

พระนามทรงยิ่งใหญ่กว่าทั้งพระพรหมผู้ไร้รูปและพระรามผู้มีรูป ทรงเป็นผู้ประทานพรแม้แก่ผู้ประทานพรผู้ยิ่งใหญ่ที่สุด ทราบเช่นนี้ในดวงใจ พระมเหศวรทรงเลือกพระนามนั้นจากพุทธศตโกติแห่งพระรามจริต

ด้วยพระคุณแห่งพระนาม ศัมภูทรงเป็นอมตะ แม้เครื่องประกอบจะไม่เป็นมงคล แต่ทรงเป็นแหล่งแห่งมงคลอย่างยิ่ง ศุกะ สนกะและพวก สิทธะ ฤาษีและโยคี ด้วยพระคุณแห่งพระนามย่อมเสวยสุขแห่งพรหมัน นารททรงทราบซึ่งอานุภาพแห่งพระนาม พระหริทรงเป็นที่รักแห่งโลก…

พวกเขาอธิบายธรรมชาติของพรหมา กฎเกณฑ์แห่งการประพฤติธรรม และการจำแนกธาตุแห่งความจริง และกล่าวถึงความภักดีต่อองค์พระผู้เป็นเจ้าซึ่งประกอบด้วยปัญญาและความวิราคะ

ราวณะทูลขอให้ตนตายด้วยมือมนุษย์ และองค์พระเจ้าทรงประสงค์จะให้พระวาจาของพระพรหมเป็นจริง หากเราไม่ไป จักเป็นที่เสียใจ ทรงตรึกตรองดูแล้ว พระศิวะหาทางออกมิได้ ด้วยประการฉะนี้ องค์พระศิวะทรงหมกมุ่นอยู่ในความกังวล ในเวลานั้นนั่นเอง ราวณะได้ออกไป…

พระพรหมผู้ทรงแพร่หลายไปทั่ว ผู้ปราศจากมลทิน ผู้มิได้ประสูติ ผู้ไร้ส่วน ผู้ไร้ความปรารถนา ผู้ไร้ที่สอง พระองค์นั้นจะทรงรับสถิตย์ในกายและบังเกิดเป็นมนุษย์ได้อย่างไร พระองค์ผู้ซึ่งแม้พระเวทก็ไม่อาจเข้าใจอย่างสมบูรณ์

สตีทรงเห็นศักติทั้งหลายอันไม่อาจประมาณและไม่มีสิ่งใดเปรียบได้ คือพระสรัสวดี พระลักษมีและอื่นๆ ในรูปลักษณะใดที่พระพรหมและทวยเทพอื่นๆ ทรงปรากฏ ในกายนั้นๆ แต่ละพระองค์ก็ทรงมีพระวรกายที่สมกับรูปลักษณะของพระองค์

ด้วยประการฉะนี้ นางสตี ธิดาแห่งพระชาปติ ยังคงเป็นทุกข์ แบกรับทุกข์อันหนักอึ้งและน่าสะพรึงกลัวยิ่งกว่าจะพรรณนา เมื่อล่วงพ้นไปแปดหมื่นเจ็ดพันปี พระศมภูผู้ไม่สูญสิ้นได้ออกจากสมาธิ พระศิวะทรงเริ่มระลึกถึงพระนามราม…

กินนร นาค สิทธะ และคันธรวะ พร้อมเทพทั้งหลายพาภรรยาเสด็จไปด้วยกัน โดยที่พระวิษณุ พระพรหม และพระมเหศวรมิได้เสด็จ เทพทั้งปวงจัดเตรียมพาหนะทิพย์แล้วเสด็จไป นางสตีทอดพระเนตรเห็นยานทิพย์ในท้องฟ้าอันงดงามหลายประการผ่านไป นางสวรรคีร้องเพลงไพเราะ…

พระศิวะตรัสว่า ท่านกล่าวดีและใจของข้าก็พอใจด้วย แต่สิ่งนี้ไม่สมควร เพราะไม่มีการส่งคำเชิญ ทักษะได้เรียกบุตรีทั้งหมดของตน แต่เพราะความเป็นศัตรูกับข้า ท่านก็ลืมท่านด้วยเช่นกัน ในที่ประชุมของพระพรหม ท่านได้ถือโทษข้า…