Sukta 111

Mantra 1

मनीषिणः प्र भरध्वं मनीषां यथायथा मतयः सन्ति नृणाम् । इन्द्रं सत्यैरेरयामा कृतेभिः स हि वीरो गिर्वणस्युर्विदानः ॥

హే మనీషులారా, మీ మనీషాను ముందుకు తెచ్చండి—మనుష్యుల మతులు ఎలా ఎలా ఉంటాయో అలా. సత్యాలతోను కృతకర్మలతోను ఇంద్రుని మనం ప్రేరేపిద్దాం; ఎందుకంటే అతడే వీరుడు, గిర్వణస్యు (స్తుతిప్రియుడు), విజయానికి అంతర్మార్గాన్ని తెలిసినవాడు.

Mantra 2

ऋतस्य हि सदसो धीतिरद्यौत्सं गार्ष्टेयो वृषभो गोभिरानट् । उदतिष्ठत्तविषेणा रवेण महान्ति चित्सं विव्याचा रजांसि ॥

ఋతస్య సత్య-సదస్సులో స్థితమైన ధీతి (ప్రేరిత చింతన) నేడు ప్రకాశించింది; గార్ష్టేయ వృషభుడు గో-రశ్ములతో గర్జించాడు. అతడు బలంతోను నాదంతోను లేచి నిలిచాడు; మహత్తర రజాంసి—విస్తృత లోక-ఆకాశాలు—కూడా విస్తరించి విడదీసి, జ్యోతியின் గమనానికి స్థలాన్ని కల్పించాడు.

Mantra 3

इन्द्रः किल श्रुत्या अस्य वेद स हि जिष्णुः पथिकृत्सूर्याय । आन्मेनां कृण्वन्नच्युतो भुवद्गोः पतिर्दिवः सनजा अप्रतीतः ॥

ఇంద్రుడు దీనిని నిశ్చయంగా ‘శ్రుతి’ ద్వారా తెలుసుకొనును; ఎందుకంటే అతడే జిష్ణు (విజేత), సూర్యునికి పథ-కర్త. మేనాను తనదిగా చేసుకొని, అచ్యుతుడై అతడు గో (కిరణ) యొక్క అధిపతిగా అవుతాడు—దివ్యుడు, సనాతన-జన్ముడు, అప్రతీత (అప్రతిహతుడు)—ఎత్తుల్లో జ్యోతியின் ఆధిపత్యాన్ని స్థాపించుచున్నాడు.

Mantra 4

इन्द्रो मह्ना महतो अर्णवस्य व्रतामिनादङ्गिरोभिर्गृणानः । पुरूणि चिन्नि तताना रजांसि दाधार यो धरुणं सत्यताता ॥

ఇంద్రుడు తన మహిమచేత మహత్తర అర్ణవం (విస్తృత సముద్రం) యొక్క వ్రతాలను ప్రవర్తింపజేశాడు—అంగిరస ఋషులచే స్తుతింపబడినవాడు. అతడు అనేక రజాంసి (లోక-ఆకాశాలు) విస్తరించి స్థాపించాడు; మరియు సత్యతా (సత్య-స్వరూపం) యొక్క బలంతో ధరుణం (ఆధారం, ధారకుడు)ను ధరించినవాడు—ఆ పునాదినే అతడు నిలిపాడు.

Mantra 5

इन्द्रो दिवः प्रतिमानं पृथिव्या विश्वा वेद सवना हन्ति शुष्णम् । महीं चिद्द्यामातनोत्सूर्येण चास्कम्भ चित्कम्भनेन स्कभीयान् ॥

ఇంద్రుడు ద్యౌః–పృథివ్యుల ప్రతిమ; ఆయన సోమయజ్ఞంలోని సమస్త సవనాలను ఎరిగి, ప్రవాహాన్ని ఆపివేసే శుష్ణుని సంహరిస్తాడు. సత్యదర్శన సూర్యునితో ఆయన మహత్తరమైన ద్యౌనూ విస్తరింపజేసి, కంపింపజేసే శక్తులకన్నా బలమైన ఆధారబలంతో దానిని దృఢంగా నిలబెట్టాడు.

Mantra 6

वज्रेण हि वृत्रहा वृत्रमस्तरदेवस्य शूशुवानस्य मायाः । वि धृष्णो अत्र धृषता जघन्थाथाभवो मघवन्बाह्वोजाः ॥

ఓ వృత్రహా! వజ్రంతోనే నీవు వృత్రుని కొట్టివేసావు; స్వేచ్ఛావశంగా ఉబ్బిన దేవహీనుని మాయలను నీవు చెదరగొట్టావు. ఇక్కడ నీవు ధైర్యంగా, మరింత ధైర్యబలంతో అతనిని సంహరించావు; అప్పుడు, ఓ మఘవన్, నీ భుజబల ఓజస్సుతో మహాబలవంతుడవయ్యావు.

Mantra 7

सचन्त यदुषसः सूर्येण चित्रामस्य केतवो रामविन्दन् । आ यन्नक्षत्रं ददृशे दिवो न पुनर्यतो नकिरद्धा नु वेद ॥

ఉషస్సులు సూర్యునితో సంగమించి కదిలినప్పుడు, అతని విచిత్ర కిరణాలు ప్రకాశమయమైన రమ్యతను పొందుతాయి. నక్షత్ర-చిహ్నం దర్శనమిచ్చినప్పుడు, అది ద్యౌ నుండి వచ్చినట్లే అనిపిస్తుంది—కాని అది మళ్లీ ఎక్కడి నుండి వస్తుందో నిశ్చయంగా ఎవ్వరూ ఎరుగరు.

Mantra 8

दूरं किल प्रथमा जग्मुरासामिन्द्रस्य याः प्रसवे सस्रुरापः । क्व स्विदग्रं क्व बुध्न आसामापो मध्यं क्व वो नूनमन्तः ॥

నిజమే, ఆ ప్రథమ ఆపః ఎంతో దూరం వెళ్లాయి—ఇంద్రుని ‘ప్రసవ’ (ప్రేరణ) వల్ల ప్రవహించినవే. వాటి ఆది ఎక్కడ? వాటి ఆధారం (బుధ్న) ఎక్కడ ఉంది? ఓ ఆపః, మీ మధ్య ఎక్కడ? ఇప్పుడు మీ అంతఃస్థ అంతం ఎక్కడ?

Mantra 9

सृजः सिन्धूँरहिना जग्रसानाँ आदिदेताः प्र विविज्रे जवेन । मुमुक्षमाणा उत या मुमुच्रेऽधेदेता न रमन्ते नितिक्ताः ॥

అహి (సర్పం) మింగిన సింధువులను (నదులను) మీరు విడిపించినప్పుడు, ఈ ఆపః వేగంగా విడివిడిగా దూసుకెళ్లాయి. విముక్తిని కోరేవి—మరియు ఇప్పటికే విముక్తమైనవీ—ఆ తరువాత తృప్తిగా నిలవవు; ‘నితిక్త’ (అతృప్త)గా ముందుకు ముందుకు సాగుతాయి.

Mantra 10

सध्रीचीः सिन्धुमुशतीरिवायन्त्सनाज्जार आरितः पूर्भिदासाम् । अस्तमा ते पार्थिवा वसून्यस्मे जग्मुः सूनृता इन्द्र पूर्वीः ॥

నేరుగా సమవేతంగా నదులు సముద్రం వైపు సాగుతాయి, కోరికతో ఉన్నట్లుగా. సనాతన కాలం నుంచే ఆ ‘జార’ (ప్రేమికుడు) ప్రేరితుడై ఉన్నాడు—వారి పురాలను భేదించేవాడు. నీ ధామానికి మా కోసం పార్థివ వసువులు వచ్చాయి; ఇంకా అనేక ‘సూనృతా’ (సత్య-మధుర వచనాలు) కూడా, ఓ ఇంద్రా, ఆదికాలం నుంచే.