Sukta 111

Mantra 1

मनीषिणः प्र भरध्वं मनीषां यथायथा मतयः सन्ति नृणाम् । इन्द्रं सत्यैरेरयामा कृतेभिः स हि वीरो गिर्वणस्युर्विदानः ॥

மனீஷிகளே, உங்கள் மனீஷையை முன்னே கொண்டு வாருங்கள்—மனிதர்களின் எண்ணங்கள் எவ்வாறோ அவ்வாறே. சத்தியங்களாலும் நிறைவேற்றிய செயல்களாலும் இந்திரனை நாம் இயக்குவோம்; ஏனெனில் அவன் வீரன், கிற்வணஸ்யு (ஸ்தோத்திரப் பிரியன்), வெற்றியின் உள்மார்க்கத்தை அறிந்தவன்.

Mantra 2

ऋतस्य हि सदसो धीतिरद्यौत्सं गार्ष्टेयो वृषभो गोभिरानट् । उदतिष्ठत्तविषेणा रवेण महान्ति चित्सं विव्याचा रजांसि ॥

஋தத்தின் சத்திய-ஆசனத்தில் நிலைத்த திதி (உள்ளுணர்வு-சிந்தனை) இன்று ஒளிர்ந்தது; கார்ஷ்டேய வृषபன் கோ-ரச்மிகளுடன் கர்ஜித்தான். அவன் வலிமையுடனும் முழக்கத்துடனும் எழுந்தான்; மேலும் மகத்தான ரஜாஞ்சி—விரிந்த உலக-வெளிகள்—அவற்றையும் விரித்து பிரித்து, ஜ்யோதியின் இயக்கத்திற்கான இடத்தை அமைத்தான்.

Mantra 3

इन्द्रः किल श्रुत्या अस्य वेद स हि जिष्णुः पथिकृत्सूर्याय । आन्मेनां कृण्वन्नच्युतो भुवद्गोः पतिर्दिवः सनजा अप्रतीतः ॥

இந்திரன் இதை நிச்சயமாக ‘ஸ்ருதி’யால் அறிகிறான்; ஏனெனில் அவனே ஜிஷ்ணு (வெற்றியாளர்), சூரியனுக்குப் பாதை அமைப்பவன். மேனாவைத் தன்னதாக்கி, அச்யுதனாய் அவன் கோ (கதிர்) யின் அதிபதியாகிறான்—திவ்யன், ஆதிகாலப் பிறப்புடையவன், அப்ரதீத (தடுக்கமுடியாதவன்)—உயரங்களில் ஜ்யோதியின் ஆட்சி நிலைநிறுத்துபவன்.

Mantra 4

इन्द्रो मह्ना महतो अर्णवस्य व्रतामिनादङ्गिरोभिर्गृणानः । पुरूणि चिन्नि तताना रजांसि दाधार यो धरुणं सत्यताता ॥

இந்திரன் தன் மகிமையால் மகத்தான அர்ணவம் (விரிந்த சமுத்திரம்) என்பதன் வ்ரதங்களை இயக்கினான்—அங்கிரஸ் ரிஷிகளால் போற்றப்பட்டவன். அவன் பல ரஜாஞ்சி (உலக-வெளிகள்) விரித்து நிலைநிறுத்தினான்; மேலும் சத்தியதா (சத்திய-ஸ்வரூபம்) எனும் வலிமையால் தருணம் (ஆதாரம், தாங்குபவன்) என்பதைத் தாங்கியவன்—அந்த அடித்தளத்தையே அவன் உறுதியாக வைத்தான்.

Mantra 5

इन्द्रो दिवः प्रतिमानं पृथिव्या विश्वा वेद सवना हन्ति शुष्णम् । महीं चिद्द्यामातनोत्सूर्येण चास्कम्भ चित्कम्भनेन स्कभीयान् ॥

இந்திரன் த்யௌவும் ப்ருதிவியும் ஆகியவற்றின் பிரதிமை; அவர் சோமயாகத்தின் எல்லா சவனங்களையும் அறிந்து, ஓட்டத்தைத் தடுத்துக் கொள்ளும் ஶுஷ்ணனைத் தாக்கி வீழ்த்துகிறார். சத்திய-தரிசனத்தின் சூரியனால் அவர் அந்தப் பெரும் த்யௌவையும் விரித்தார்; மேலும் நடுக்கமூட்டும் சக்திகளையும் விட வலிமையான ஆதார-வலத்தால் அதை உறுதியாகத் தாங்கி நிறுத்தினார்.

Mantra 6

वज्रेण हि वृत्रहा वृत्रमस्तरदेवस्य शूशुवानस्य मायाः । वि धृष्णो अत्र धृषता जघन्थाथाभवो मघवन्बाह्वोजाः ॥

வஜ்ரத்தால், ஓ வ்ருத்ரஹா, நீ வ்ருத்ரனைத் தாக்கினாய்; தன்னிச்சையில் பெருத்த தேவமற்றவனின் மாயைகளைச் சிதறடித்தாய். இங்கே நீ துணிந்து, இன்னும் துணிவான வலத்தால் அவனை வீழ்த்தினாய்; அப்பொழுது, ஓ மघவன், உன் புயங்களின் ஓஜஸால் நீ மாபெரும் வலிமையுடையவனானாய்.

Mantra 7

सचन्त यदुषसः सूर्येण चित्रामस्य केतवो रामविन्दन् । आ यन्नक्षत्रं ददृशे दिवो न पुनर्यतो नकिरद्धा नु वेद ॥

உஷஸ்கள் சூரியனுடன் இணைந்து நகரும் போது, அவனுடைய வண்ணமயமான கதிர்கள் ஒளிமிகு இன்பத்தை அடைகின்றன. மேலும் நக்ஷத்திர-சின்னம் தோன்றும் போது, அது த்யௌவிலிருந்து வந்ததுபோல் தெரிகிறது—ஆனால் அது மீண்டும் எங்கிருந்து வருகிறது என்பதை உறுதியாக யாரும் அறியார்.

Mantra 8

दूरं किल प्रथमा जग्मुरासामिन्द्रस्य याः प्रसवे सस्रुरापः । क्व स्विदग्रं क्व बुध्न आसामापो मध्यं क्व वो नूनमन्तः ॥

உண்மையாகவே அந்த முதற் ‘ஆபः’ வெகுதூரம் சென்றன—இந்திரனின் ‘ப்ரஸவ’ (தூண்டுதல்) காரணமாகப் பாய்ந்தவை. அவற்றின் தொடக்கம் எங்கே? அவற்றின் அடித்தளம் (புத்ந) எங்கே இருந்தது? ஓ ஆபः, உங்கள் நடுவு எங்கே? இப்போது உங்கள் உள்ளார்ந்த முடிவு எங்கே?

Mantra 9

सृजः सिन्धूँरहिना जग्रसानाँ आदिदेताः प्र विविज्रे जवेन । मुमुक्षमाणा उत या मुमुच्रेऽधेदेता न रमन्ते नितिक्ताः ॥

அஹி (பாம்பு) விழுங்கியிருந்த சிந்து (நதிகள்) அனைத்தையும் நீங்கள் விடுவித்தபோது, இந்த ‘ஆபः’ வேகமாகப் பிரிந்து ஓடின. விடுதலை நாடுபவையும்—ஏற்கெனவே விடுதலை பெற்றவையும்—அதன்பின் திருப்தியாய் நின்றுவிடாது; ‘நிதிக்த’ (திருப்தியற்ற) நிலையில் முன்னே முன்னே செல்கின்றன.

Mantra 10

सध्रीचीः सिन्धुमुशतीरिवायन्त्सनाज्जार आरितः पूर्भिदासाम् । अस्तमा ते पार्थिवा वसून्यस्मे जग्मुः सूनृता इन्द्र पूर्वीः ॥

நேராக ஒன்றுகூடி நதிகள் சமுத்திரத்தை நோக்கிச் செல்கின்றன, ஆசை கொண்டதுபோல். பழங்காலம் முதலே அந்த ‘ஜார’ (காதலன்) இயக்கப்பட்டான்—அவர்களின் நகரங்களை உடைப்பவன். உன் இல்லத்திற்கே எங்களுக்காகப் புவியிலுள்ள செல்வங்கள் வந்தடைந்தன; மேலும் பல ‘ஸூந்ருதா’ (உண்மை-இனிய வாக்குகள்)வும், ஓ இந்திரா, ஆதிகாலம் முதலே.