Sukta 111

Mantra 1

मनीषिणः प्र भरध्वं मनीषां यथायथा मतयः सन्ति नृणाम् । इन्द्रं सत्यैरेरयामा कृतेभिः स हि वीरो गिर्वणस्युर्विदानः ॥

হে মনীষিণসকল, তোমালোকৰ মনীষা আগবঢ়োৱা—যেনেকৈ যেনেকৈ মানুহৰ মতিসমূহ থাকে। সত্যসমূহেৰে আৰু সম্পন্ন কৰ্মেৰে ইন্দ্ৰক উদ্দীপিত কৰোঁ; কিয়নো তেওঁ বীৰ, গিৰ্বণস্যু—স্তোত্ৰপ্ৰিয়, আৰু বিজয়ৰ পথ অন্তৰত জানে।

Mantra 2

ऋतस्य हि सदसो धीतिरद्यौत्सं गार्ष्टेयो वृषभो गोभिरानट् । उदतिष्ठत्तविषेणा रवेण महान्ति चित्सं विव्याचा रजांसि ॥

ঋতৰ সত্য-আসনত ধী (ধ্যান-বুদ্ধি) আজি দীপ্ত হৈ উঠিল; গাৰ্ষ্টেয় বৃষভে গোৰশ্মিসমূহেৰে গর্জন কৰিলে। সি তীব্ৰ বল আৰু ৰৱেৰে উঠি দাঁড়াল, আৰু মহৎ মহাকাশসমূহো পৃথক কৰি আলোক-গতিৰ বাবে পথ মুকলি কৰিলে।

Mantra 3

इन्द्रः किल श्रुत्या अस्य वेद स हि जिष्णुः पथिकृत्सूर्याय । आन्मेनां कृण्वन्नच्युतो भुवद्गोः पतिर्दिवः सनजा अप्रतीतः ॥

ইন্দ্ৰে নিশ্চয় আত্মাৰ শ্ৰুতিৰে এই কথা জানে; কিয়নো সি জয়ী, সূৰ্যৰ বাবে পথ-কৰ্তা। মেনাক নিজৰ কৰি, অচ্যুত হৈ সি গোৰ (ৰশ্মিৰ) অধিপতি হয়—আদি-জন্মা, অপ্ৰতিহত—উচ্চতাত আলোকৰ আধিপত্য স্থাপন কৰে।

Mantra 4

इन्द्रो मह्ना महतो अर्णवस्य व्रतामिनादङ्गिरोभिर्गृणानः । पुरूणि चिन्नि तताना रजांसि दाधार यो धरुणं सत्यताता ॥

ইন্দ্ৰে নিজৰ মহিমাৰে মহৎ অৰ্ণৱৰ বিধানসমূহ চলাই দিলে, অঙ্গিৰস ঋষিসকলে গুণগান কৰা। সি বহু ৰজাংসি (মহাকাশ-প্ৰদেশ) বিস্তাৰ কৰি স্থাপন কৰিলে; সত্যতাৰ শক্তিৰে যি ধাৰুণ—আধাৰ—তাক ধৰি ৰাখিলে।

Mantra 5

इन्द्रो दिवः प्रतिमानं पृथिव्या विश्वा वेद सवना हन्ति शुष्णम् । महीं चिद्द्यामातनोत्सूर्येण चास्कम्भ चित्कम्भनेन स्कभीयान् ॥

ইন্দ্ৰই দ্যৌৰ প্ৰতিমা, পৃথিৱীৰো প্ৰতিমা; সোম-সৱনৰ সকলো নিপীড়ন (সৱনা) তেওঁ জানে, আৰু শুষ্ণ—ধাৰা-ৰোধকক—বধ কৰে। সত্যদৰ্শনৰ সূৰ্য্যৰে তেওঁ মহৎ দ্যৌকো প্ৰসাৰিত কৰিলে, আৰু কঁপনি-শক্তিতকৈও অধিক দৃঢ় সমৰ্থন-বলেৰে তাক স্থিৰ কৰি থ’লে।

Mantra 6

वज्रेण हि वृत्रहा वृत्रमस्तरदेवस्य शूशुवानस्य मायाः । वि धृष्णो अत्र धृषता जघन्थाथाभवो मघवन्बाह्वोजाः ॥

বজ্ৰেৰে হে বৃত্ৰহা, তুমি বৃত্ৰক আঘাত কৰিলা; স্বেচ্ছাচাৰী অধাৰ্মিকৰ মায়া-প্ৰতারণা তুমি ছিন্নভিন্ন কৰিলা। ইয়াত তুমি ধীৰ-সাহসী হৈ অধিক সাহসী বলৰে তাক বধ কৰিলা; তেতিয়া হে মঘৱন, বাহুৰ শক্তিত তুমি মহাবলী হ’লা।

Mantra 7

सचन्त यदुषसः सूर्येण चित्रामस्य केतवो रामविन्दन् । आ यन्नक्षत्रं ददृशे दिवो न पुनर्यतो नकिरद्धा नु वेद ॥

যেতিয়া উষাসসকল সূৰ্য্যৰ সৈতে সংযুক্ত হৈ গতি কৰে, তেতিয়া তাৰ বিচিত্ৰ কিৰণসমূহে উজ্জ্বল আনন্দ (ৰাম) বিচাৰি পায়। আৰু যেতিয়া নক্ষত্ৰ-চিহ্ন দেখা যায়, সেয়া যেন দ্যৌৰ পৰা প্ৰকাশ—তথাপি ই পুনৰ ক’ৰ পৰা আহে, সেয়া নিশ্চিতকৈ কোনোবাই নাজানে।

Mantra 8

दूरं किल प्रथमा जग्मुरासामिन्द्रस्य याः प्रसवे सस्रुरापः । क्व स्विदग्रं क्व बुध्न आसामापो मध्यं क्व वो नूनमन्तः ॥

দূৰলৈ সঁচাকৈ প্ৰথম জলসমূহ গ’ল—ইন্দ্ৰৰ প্ৰসৱ-প্ৰেৰণা পাই যিসকল ধাৰা বেগেৰে বোৱাই উঠিছিল। ক’ত সিহঁতৰ আৰম্ভণি, ক’ত ভিত্তি? হে আপঃ (জলদেৱীসকল), ক’ত তোমালোকৰ মধ্যভাগ, আৰু এতিয়া অন্তৰত ক’ত তোমালোকৰ অন্ত?

Mantra 9

सृजः सिन्धूँरहिना जग्रसानाँ आदिदेताः प्र विविज्रे जवेन । मुमुक्षमाणा उत या मुमुच्रेऽधेदेता न रमन्ते नितिक्ताः ॥

যেতিয়া তুমি সৰ্পে গিলি থোৱা নদীসমূহ মুকলি কৰি দিলা, তেতিয়া এই জলসমূহ বেগেৰে ছিন্ন-ছিন্ন হৈ দৌৰি গ’ল। মুক্তি বিচাৰি থকা আৰু যিসকল ইতিমধ্যে মুক্ত—তাৰ পাছত সিহঁতে তৃপ্ত হৈ নাথাকে; নিতিক্ত (অতৃপ্ত) হৈ আগুৱাই যায়।

Mantra 10

सध्रीचीः सिन्धुमुशतीरिवायन्त्सनाज्जार आरितः पूर्भिदासाम् । अस्तमा ते पार्थिवा वसून्यस्मे जग्मुः सूनृता इन्द्र पूर्वीः ॥

সিধু (সমুদ্ৰ)লৈ নদীসমূহ একেলগে সোজাকৈ আগবাঢ়ে, যেন আকাঙ্ক্ষাৰে। সনাতন কালৰে পৰা সেই প্ৰিয়তম—তেওঁলোকৰ পুৰ ভাঙোতা—চলিত হৈছে। তোমাৰ গৃহলৈ আমাৰ বাবে পাৰ্থিৱ ধন-সম্পদ আহি পৰিল, আৰু আদিৰ পৰা বহু সত্য-বচন (সূনৃতা), হে ইন্দ্ৰ।