Skanda Purana — Mahesvara Khanda, Shloka 67
अतोऽहमतिमुह्यामि भृशं शोचामि रोदिमि । इतिश्रुत्वा वचस्तस्य भृशं रोमांचपूरितम्
ato'hamatimuhyāmi bhṛśaṃ śocāmi rodimi | itiśrutvā vacastasya bhṛśaṃ romāṃcapūritam
ஆகையால் நான் மிகுந்த மயக்கத்தில் ஆழ்ந்து, கடும் துயருற்று அழுகின்றேன். அவன் இவ்வாறு கூறிய சொற்களை கேட்டதும் மற்றவரும் உணர்ச்சிவசப்பட்டு ரோமாஞ்சம் நிறைந்தவரானார்.
Narrator continues; second participant reacts (deduced, dialogue scene)
Scene: Two figures in a hermitage-like setting: one speaks in despair with tears; the other listens, body covered in gooseflesh, hands folded, eyes moist—an intimate moment of counsel and emotional turning.
FAQs
Deep moral struggle can culminate in sincere emotion; such sincerity becomes the ground for guidance and transformation.
Not named in this verse; the focus is on the emotional turning point in the dialogue.
None; it describes the speaker’s grief and the listener’s devotional reaction.