Shloka 4
Adhyaya 23 — Ashvatara’s Vow for Madalasa and the Bestowal of Musical Science by Sarasvati
चिरं जीवोरुकल्याण ! हतास्ते परिपन्थिनः ।
पित्रोः प्रह्लादय मनस्तथास्माकमकण्टकम् ॥
ciraṃ jīvoru-kalyāṇa! hatās te paripanthinaḥ | pitroḥ prahlādaya manas tathāsmākam akaṇṭakam ||
“நீ நீண்ட ஆயுளுடன் வாழ்வாயாக, மகாபாக்கியவனே! உன்னைத் தாக்கக் காத்திருந்த பகைவர்கள் கொல்லப்பட்டனர். இப்போது உன் தாய்-தந்தையின் மனங்களை மகிழ்விப்பாயாக—எங்கள் பாதையையும் முள்ளற்றதாக (துன்பமற்றதாக) ஆக்குவாயாக.”
{ "primaryRasa": "bhakti", "secondaryRasa": "vira", "rasaIntensity": 0, "emotionalArcPosition": "", "moodDescriptors": [] }
FAQs
Blessing (āśīrvāda) is framed not merely as personal welfare but as restoration of dhārmic order: parents’ peace and the community’s freedom from danger are treated as shared goods.
Narrative (vaṃśānucarita-adjacent) rather than cosmological categories; it illustrates social dharma within a biographical story.
‘Akaṇṭaka’ (thornless path) can symbolize the removal of inner obstacles (kleśas). The call to gladden the parents hints at the karmic weight of filial duty (pitṛ-ṛṇa).