प्रसाद-ज्ञान-योग-मोक्षक्रमः तथा व्यास-रुद्रावतार-मन्वन्तर-परम्परा
सुधामा काश्यपश्चैव वासिष्ठो विरजास् तथा अत्रिर् देवसदश्चैव श्रवणो ऽथ श्रविष्ठकः कुणिश् च कुणिबाहुश् च कुशरीरः कुनेत्रकः
sudhāmā kāśyapaścaiva vāsiṣṭho virajās tathā atrir devasadaścaiva śravaṇo 'tha śraviṣṭhakaḥ kuṇiś ca kuṇibāhuś ca kuśarīraḥ kunetrakaḥ
சூதர் கூறினார்—சுதாமா, காச்யபர், வாசிஷ்டர், விரஜா; அதுபோல் அத்ரி, தேவசத; பின்னர் ஸ்ரவணன், ஸ்ரவிஷ்டகன்; குணி, குணிபாஹு; குசரீரன், குனேத்ரகன்—இவ்வாறு படைப்பின் ஓட்டத்தில் பெயர்கள் கூறப்பட்டன. பதி இறைவன் ஆணையால் இப் பிரஜா ஓடைகளில் உயிர் உடல் பெறுகிறது.
Suta Goswami
This verse supports Linga-worship indirectly by grounding the cosmic and social order (sarga) in which Shiva-puja is transmitted—through rishis and progenitor lineages that preserve mantra, ritual, and dharma.
By listing progenitors within the creation narrative, it implies Shiva-tattva as Pati—the sovereign regulator behind sarga—while the paśu (individual beings) move through embodied lineages under the law of karma (a form of pāśa/bondage).
No specific puja-vidhi or Pāśupata Yoga technique is stated; the emphasis is on lineage and transmission—the prerequisite framework through which Pāśupata discipline and Shaiva rites later become established.