துர்க்கை

ஓ இருமுறை பிறந்தவர்களில் சிறந்தவர்களே! தேவி துர்கை பாஷ்கலனை பட்டிசத்தாலும், அருகிலே சக்கரத்தாலும் அழித்து யமலோகத்துக்கு அனுப்பினாள்।

மிகுந்த இரத்தப் பெருக்குகள் பாய்ந்தன; துர்கையின் மகா அச்சமூட்டும் வீரத்தால் அந்தப் பெரும் பகைவன் வீழ்ந்தபோது—

மற்றொரு மூத்த கல்யாணி ‘காத்யாயனி’ எனப் புகழ்பெற்றாள்; அவளுடைய மகன் காத்யாயனன் வேதார்த்தங்களை வாக்குவல்லமையுடன் உரைப்பவன்.

தாயே, நீர் எப்போதும் எனது இந்த நகரத்தில் வசிக்க வேண்டும்। நீர் இங்கு 'துர்கா தேவி' என்ற பெயரில் சக்தியாக நிலைபெற வேண்டும்।

போர்க்களத்தில் அம்பு வலைகளை வீசும் நிசும்பனைப் பார்த்து, சண்டிகை தன் சிறந்த வில்லை எடுத்து, இனிய குரலில் மீண்டும் மீண்டும் சிரித்தாள்.

அரசனே! அங்கே இருந்தபோது, மிகுந்த பராக்கிரமம் கொண்ட சண்டிகையை நான் எப்போதும் ஆராதிப்பேன் என்று என் மனதில் எண்ணினேன்.

அந்நேரத்தில் புன்னகை பொலியும் தாமரைமுகத்தையுடைய தேவி துர்கை, தன் ஸ்வாமியான சம்புவை—தேவர்களின் தேவனும் பரமப் பிரபுவுமான அவரை—நோக்கி உரைத்தாள்।

வித்யா-அவித்யா இரண்டின் சாரமாய், பரமத் தூய்மையாய், பரப்ரஹ்மத்தின் சொரூபமாய், உலகைத் தாங்கும் ஜகத்தாத்ரியாய், சாம்புவுக்கு என்றும் பிரியமான துர்கா தேவியை நான் எப்போதும் போற்றுகிறேன்।

நாரதர் கூறினார்—துர்காதேவி மறைந்து தன் திருவிடத்திற்குச் சென்றதும், தேவர்கள் தத்தம் இல்லங்களுக்குச் சென்றதும், அதன் உடனே பின்னர் என்ன நிகழ்ந்தது?

அவள் ‘துர்கா’, ‘பத்ரகாளி’, ‘சண்டி’, மேலும் ‘மாஹேஸ்வரி’ எனப் போற்றப்படுகிறாள்; ‘கௌமாரி’ ‘வைஷ்ணவி’ எனவும்; அதுபோல ‘வாராஹி’, ‘இந்த்ரீ’, ‘சாம்பவி’ என்ற நாமங்களாலும் கீர்த்திக்கப்படுகிறாள்.

விநாயகன், யமன்; நாகன், சந்திரன்; ஸ்கந்தன், (இரு) வசுக்கள்; மகேந்திரன், வாசவன்; மேலும் நாகன், துர்கை, தண்டதரன்—இவை இச்சூழலில் உச்சரிக்கப்படும் தெய்வீக நாமங்கள்.

பிரத்யும்னன் ப்ரீதியுடன் இணைந்தவன்; அனிருத்தன் ரதியுடன் அன்விதன். பின்னர் சக்கரதாரி (பகவான்) ஜயாவுடன், அதன்பின் கதாதாரி துர்கையுடன் விளங்குகின்றான்.