Adhyaya 10

Verse 1

ब्रह्मोवाच । अथ देवा महीं हित्वा महिषासुरपीडिताः । नत्वा गौरीं तपस्यंतीं जग्मुः शरणमाकुलाः

பிரம்மா கூறினார்—அப்போது மகிஷாசுரன் துன்புறுத்திய தேவர்கள் பூமியை விட்டு, தவத்தில் ஈடுபட்டிருந்த கௌரியை வணங்கி, கலக்கத்துடன் சரணடைந்து அவளிடம் சென்றனர்।

Verse 2

अथ तानभयं देहि देवीति भयविह्वलान् । अमरान्वीक्ष्य सा देवी किं कार्यमिति चाभ्यधात्

அப்போது பயத்தால் நடுங்கிய அமரர்களைக் கண்டு, ‘தேவி, எங்களுக்கு அபயம் அருள்வாய்’ என்ற வேண்டுதலைக் கேட்ட தேவியார், மறுமொழியாக ‘என்ன செய்ய வேண்டும்?’ என்று கேட்டாள்।

Verse 3

ततो विज्ञापयामासुर्दैत्येंद्राद्भयमात्मनाम् । देव्यै बद्धांजलिपुटा देवा इंद्रपुरोगमाः

பின்னர் இந்திரன் முன்னிலையில் தேவர்கள் கைகூப்பி, தைத்யேந்திரனால் தங்களுக்கு ஏற்பட்ட பயத்தை தேவியிடம் பணிவுடன் அறிவித்தனர்।

Verse 4

देवा ऊचुः । अप्सरोभिः परिवृतः सुखं क्रीडति नंदने । ऐरावतमुखान्सर्वान्दिङ्नागान्निजमंदिरे

தேவர்கள் கூறினர்—அப்சரஸ்கள் சூழ நந்தனத்தில் அவன் இன்பமாக விளையாடுகிறான்; மேலும் தன் அரண்மனையில் ஐராவதன் தலைமையிலான எல்லா திக்குயானைகளையும் வைத்திருக்கிறான்।

Verse 5

आवसयन्विनोदार्थमंगनाभिः सहागतान् । उच्चैःश्रवःपुरोगानामुपभोगं करोत्यसौ

அவன் விளையாட்டிற்காக, தெய்வ அப்சரைகளுடன் வந்தவர்களைத் தங்கவைத்து; உச்சைஃஶ்ரவஸ் முன்னணியாகிய சிறந்த தெய்வக் குதிரைகளுடன் இன்ப அனுபவம் செய்கிறான்।

Verse 6

मंदुरास्वस्य रम्यासु दृश्यंते लक्षकोटयः । हुताशवाहनं मेषं पुत्रारोहार्थमीप्सति

அவனுடைய அழகிய اصطபங்களில் இலட்சக் கோடிகள் அளவிலான குதிரைகளும் வாகனங்களும் காணப்படுகின்றன; அக்னிதேவனின் வாகனமான மேஷத்தையும் மகன் ஏறுவதற்காக அவன் விரும்புகிறான்।

Verse 7

याम्यं महिषमानीय शकटे सोऽभ्यवाहयत् । सिद्धीराकृष्य सकला गृहकर्मणि चादिशत्

யமனின் எருமையை கொண்டு வந்து அவன் தன் வண்டியை இழுக்கச் செய்தான்; எல்லா சித்திகளையும் வலுக்கட்டாயமாக இழுத்து வீட்டுப்பணிகளிலும் ஆணையிட்டான்।

Verse 8

अप्सरःसंघमखिलमात्मसेवार्थमानयत् । अन्यत्किमपि यद्वस्तु रत्नभूतं जगत्त्रये

அவன் தன் சேவைக்காக அப்சரைகளின் முழுக் கூட்டத்தையும் வரவழைத்தான்; மூன்று உலகங்களிலும் ரத்தினமாகிய எந்தப் பொருள் இருந்ததோ, அதையும் எப்படியோ தன் கட்டுப்பாட்டுக்குள் கொண்டுவந்தான்।

Verse 9

अनाहृतं पुनर्हर्तुं न विश्राम्यति कोपवान् । वयं च सेवका भूत्वा नित्यं भीतिसमन्विताः

இன்னும் கொண்டு வரப்படாததையும் மீண்டும் பறிக்க அந்தக் கோபி ஓய்வெடுப்பதில்லை; நாங்கள் அவனுடைய சேவகர்களாகி எப்போதும் அச்சத்துடன் வாழ்கிறோம்।

Verse 10

पूजयंतश्च तस्याज्ञां नान्यां वीक्षामहे गतिम् । शरणागतसंत्राणं तपःफलमुदाहृतम्

அவருடைய ஆணையைப் போற்றினாலும் எமக்கு வேறு வழி தோன்றாது. சரணடைந்தவர்களைப் பாதுகாப்பதே தவத்தின் உண்மைப் பயன் என உரைக்கப்படுகிறது.

Verse 11

दुर्जयोऽयं वरो दैत्यः सर्वेषां बलिनामपि । सुराणामपि दैत्यानां शिवाल्लब्धवरोदयः

சிவனிடமிருந்து வரம் பெற்றதால் உயர்ந்த இந்த வரப்ராப்த அசுரன் மிகத் துர்ஜெயன்; தேவர்களிலும் அசுரர்களிலும் உள்ள எல்லா வலிமைமிக்கோருக்கும் கூட வெல்ல இயலாதவன்.

Verse 12

अस्य शृंगाहतः सिंधुर्व्यावर्जितमिति ब्रुवन् । रत्नोपहारदानेन नित्यं तत्प्रीतिमिच्छति

“அவனுடைய கொம்பின் அடியால் கடல் பின்னோக்கி விரட்டப்பட்டது” என்று சொல்லி, ரத்தினங்களைக் காணிக்கையாக அளித்து எப்போதும் அவனுடைய அருளைப் பெற விரும்புகிறான்.

Verse 13

पर्वतांश्च समुत्क्षिप्य शृंगाग्रेण महोद्धतः । क्रीडति क्षोदिताशेषधातुधूलिविलेपनैः

மிக அகந்தையால் மிதந்தவன், கொம்பின் முனையால் மலைகளைத் தூக்கி எறிந்து விளையாடுகிறான்; நொறுக்கப்பட்ட தாதுக்களின் தூளால் பூசப்பட்டவனாய் அலைகிறான்.

Verse 14

न शक्यमतुलं तस्य बलमन्यदुरासदम् । स्वयमेव विजानीहि हत्वा ते निजतेजसा

அவனுடைய ஒப்பற்ற வலிமையை வேறு யாராலும் அடக்க இயலாது. நீயே இதை உணர்ந்து, உன் இயல்பான தேஜஸால் அவனை வதம் செய்.

Verse 15

शंभुशक्तिः परा सेयं स्त्रीरूपेणात्र दृश्यते । त्वयैवायं निहंतव्यः शिवाल्लब्धवरो ह्ययम्

இது நிச்சயமாகச் சம்புவின் பராசக்தியே; இங்கு பெண் வடிவில் வெளிப்படுகிறது. இவன் சிவனிடமிருந்து வரம் பெற்றவன்; ஆகவே இவனை வதம் செய்ய வேண்டியது நீயே.

Verse 16

न जानीमो वयं देवि किंचिच्छंभुविचेष्टितम् । केवलं पालनीयाः स्म जगन्मात्रा सदा त्वया

தேவி! சம்புவின் மறைமுகச் செயல்களை நாம் சிறிதும் அறியோம். உலகமாதாவே! எங்களை எப்போதும் நீயே காத்தருள வேண்டும்—இதுவே எங்களுக்குத் தெரியும்.

Verse 17

इति तेषां भयार्तानामाकर्ण्य वचनं शुभम् । व्याजहार प्रसन्नात्मा देवी दत्त्वाभयं तदा

பயத்தால் துயருற்ற அவர்களின் மங்களமான சொற்களை கேட்டுத், மனம் மகிழ்ந்த தேவி அப்போது அவர்களுக்கு அபயம் அளித்து உரைத்தாள்.

Verse 18

शरणागतसंत्राणं तपसि स्थितया मया । कर्त्तव्यममराः कालात्क्षीणः शत्रुर्भविष्यति

அமரர்களே! தவத்தில் நிலைத்திருக்கும் எனக்கு சரணடைந்தவர்களை காப்பது கடமை. காலப்போக்கில் பகைவன் வலுவிழந்து போவான்.

Verse 19

उपायेन समाकृष्य हनिष्यामि महासुरम् । निरागसस्तु हननमद्य मे न हि युज्यते

உகந்த உபாயத்தால் அந்த மகாசுரனை என்னிடம் இழுத்து வந்து நான் அவனை வதம் செய்வேன். ஆனால் குற்றமற்றவனை கொல்வது இன்று எனக்குப் பொருந்தாது.

Verse 20

धर्मगे धर्मभेत्तारः शलभत्वं व्रजंति हि । देवास्तद्वचनं श्रुत्वा प्रणम्य गिरिकन्यकाम्

தர்மப் பாதையில் தர்மத்தை மீறுவோர் நிச்சயமாகப் பட்டங்குப் பிறவியை அடைகின்றனர். அந்த வாக்கைக் கேட்ட தேவர்கள் மலைமகள் கௌரியை வணங்கி நமஸ்கரித்தனர்.

Verse 21

जग्मुर्यथागतं सर्वे निर्भया हृष्टचेतसः

அவர்கள் அனைவரும் வந்ததுபோலவே சென்றனர்—அச்சமின்றி, மகிழ்ந்த மனத்துடன்.

Verse 22

गतेषु तेषु देवेषु गौरी कमललोचना । बभूव मोहिनी शक्तिः कांतियुक्ता ततोदरी

அந்த தேவர்கள் சென்றபின் தாமரை-கண்ணாள் கௌரி மோகினி சக்தியாக ஆனாள்—ஒளி நிறைந்தவளாய், மெலிந்த இடையுடையவளாய்.

Verse 23

सा देवी दिक्षु शैलेषु चतुर्ष्वरुणभूभृतः । रक्षार्थं स्थापितवती चतुरो बटुकान्वरान्

அந்த தேவி நான்கு திசைகளின் மலைகளில்—அருணாசலத்தைச் சூழ்ந்து—பாதுகாப்பிற்காக நான்கு சிறந்த படுகர்களை நிறுவினாள்.

Verse 24

यदा कैलासशिखरादागता शैलकन्यका । अन्वगच्छन्सेवमानाश्चतस्रो मातरस्तदा

கைலாச சிகரத்திலிருந்து மலைமகள் இறங்கி வந்தபோது, சேவையில் ஈடுபட்ட நான்கு மாதர்கள் அவளைத் தொடர்ந்து வந்தனர்.

Verse 25

दुन्दुभिः सत्यवत्याख्या तथा चानवमी परा । सुन्दरीति चतस्रस्तामन्वयुः परिचारिकाः

துந்துபி, சத்தியவதி எனப் பெயருடையவள், மேலும் அனவமி, சுந்தரி—இந்நால்வர் பணிப்பெண்கள் அவளைத் தொடர்ந்து சென்றனர்.

Verse 26

विमुञ्चतातिथिं श्रांतं क्षुत्पिपासा समन्वितम् । अरुणाद्रिमिमं द्रष्टुं नान्यमित्यब्रवीच्च तान्

அவள் அவர்களிடம் கூறினாள்—‘பசி தாகத்தால் களைத்த விருந்தினரை அலட்சியம் செய்யாதீர்கள். இந்த அருணாத்ரியைத் தரிசிப்பதற்கு மேல் வேறொன்றுமில்லை.’

Verse 27

सीमाशलस्थितान्वीरांस्तानादिश्य बलाधिकान् । तपश्चचाराद्रिकन्या गौतमाश्रमसन्निधौ

எல்லைமலைகளில் இருந்த வலிமைமிக்க வீரர்களுக்கு ஆணையிட்டு, மலைமகள் கௌதம ஆசிரமத்தின் அருகில் தவம் செய்தாள்.

Verse 28

तस्यां तपत्यां तन्वंग्यां न तापः कश्चिदप्यभूत् । ववर्ष काले जलदः सफलाश्चाभवन्द्रुमाः

அந்த மெலிந்த அங்கங்களுடைய தேவி தவம் செய்தபோது எவருக்கும் எவ்விதத் தாபமும் ஏற்படவில்லை. காலத்தில் மேகங்கள் மழை பொழிந்தன; மரங்கள் கனிகளால் நிறைந்தன.

Verse 29

विरोधीनि च सत्त्वानि मुमुचुः पूर्वमत्सरम् । आश्रमः सर्वजन्तूनां शरण्योऽभूद्भयापहः

பகைமை கொண்ட உயிர்களும் தங்கள் பழைய விரோதத்தை விட்டன. அந்த ஆசிரமம் எல்லா உயிர்களுக்கும் அச்சம் நீக்கும் அடைக்கலமாக ஆனது.

Verse 30

योजनद्वयपर्यंतं सीमाशैलेषु संस्थितैः । चतुभिर्वटकैः शूरै रक्षितश्चारुणाचलः

இரண்டு யோஜனை அளவு வரை எல்லை மலைகளில் நிலைபெற்ற நான்கு வீர பட்டுகர்கள் அருணாசலத்தைப் பாதுகாத்தனர்.

Verse 31

नोदभूत्कश्चन त्रासो न च दृष्टो भयोदयः । न व्याधिपीडनं चासीत्तत्र नारिविजृंभणम्

அங்கே எந்த அச்சமோ கலக்கமோ எழவில்லை; பயத்தின் எழுச்சியும் காணப்படவில்லை. நோய்த் துன்பமும் இல்லை; பகை வளர்ச்சியும் இல்லை.

Verse 32

कृतार्था मुनयः सर्वे प्रशंसंतो नगात्मजाम् । शिवलोकपदं केचित्प्रत्यशंसंस्तथाश्रमम्

அனைத்து முனிவரும் குறிக்கோள் நிறைவேறப் பெற்றவர்களாய் மலைமகளைக் கீர்த்தித்தனர். சிலர், “இவ்வாசிரமமே சிவலோகத்திற்கான வாயில்” எனப் புகழ்ந்தனர்.

Verse 33

सा च गौरी तपो घोरं कुर्वती च दिवानिशम् । न तृप्तिमाययौ बाला शिवसंतोषकारकम्

கௌரி பகலும் இரவும் கடுந்தவம் செய்தும் திருப்தியடையவில்லை; இளமங்கை சிவனின் திருப்தியைப் பெறவே உறுதியாக இருந்தாள்.

Verse 34

महिषश्च महावीर्यो मृगयां कर्तुमुद्यतः । चचार काननं सर्वं विदूरे शोणभूभृतः

அப்போது மகாவீரன் மகிஷன் வேட்டைக்குத் தயாராய், செந்நிற மலை (சோணபூப்ருத்) தொலைவில், முழுக் காட்டையும் சுற்றித் திரிந்தான்.

Verse 35

दैत्यसैन्यसमायुक्तो मृगयूथान्यनेकशः । वनेषु निघ्नस्तरसा विचचाराशु भक्षयन्

தைத்திய சேனையுடன் கூடி அவன் விரைவாக காடுகளில் அலைந்தான். பல மான் கூட்டங்களை கொடுமையாகக் கொன்று உடனே விழுங்கினான்॥

Verse 36

धन्विभिर्बलिभिर्वीरैर्मृगाः केचिदनुद्रुताः । भयार्त्ताः परिधावंतः प्राविशंस्तं तथाश्रमम्

வில் ஏந்திய வலிமைமிக்க வீரர்கள் துரத்த, சில மான்கள் அச்சத்தில் கலங்கி அங்கும் இங்கும் ஓடி அதே ஆசிரமத்திற்குள் புகுந்தன॥

Verse 37

अनुव्रजन्तो दितिजा मृगांस्तान्हंतुमुद्यताः । वारिता बटुकैर्वीरैर्मा यातात्रेति सत्वरैः

திதியின் புதல்வர்கள் அந்த மான்களைத் தொடர்ந்து கொல்லத் தயாரானார்கள். அப்போது வீர பாட்டுக்கள் உடனே தடுத்து, “இங்கே வராதீர்கள்!” என்றனர்॥

Verse 38

किमत्रेति तदा पृष्टा बटुका दुष्टदानवैः । तपस्यति वरारोहा कन्यात्रेत्याहुरंजसा

தீய தானவர்கள் பாட்டுக்களிடம் “இங்கே என்ன உள்ளது?” என்று கேட்டனர். அவர்கள் தெளிவாக, “இங்கே உயர்ந்த வடிவுடைய கன்னி தவம் செய்கிறாள்” என்றனர்॥

Verse 39

न केनचित्प्रवेष्टव्यं बलिना मुनिसेवितम् । तपःस्थानमिदं देव्याः शरणागतरक्षकम्

முனிவர்கள் போற்றும் இவ்விடத்தில் யாரும்—எவ்வளவு வலிமையுடையவராயினும்—நுழையக் கூடாது. இது தேவியின் தவத்தலம்; சரணடைந்தவர்களை காக்கும் அடைக்கலம்॥

Verse 40

इति तेषां वचः श्रुत्वा बलिनो दुष्टदानवाः । तथेति विनिवृत्त्याशु कर्त्तव्यं समचिंतयन्

அவர்களின் சொற்களைச் செவிமடுத்து, வலிமையுடைய ஆனால் தீய தானவர்கள் “அப்படியே” என்று சொல்லி உடனே விலகி, செய்யவேண்டியதை ஆலோசிக்கத் தொடங்கினர்।

Verse 41

मायया पक्षिरूपास्ते प्रविश्याश्रममादरात् । आरामवृक्षशाखासु निषेदुः खादिहेक्षितुम्

மாயையால் அவர்கள் பறவைகளின் வடிவம் கொண்டு மறைவாக ஆசிரமத்தில் நுழைந்து, அங்கே என்ன நடக்கிறது என்பதைப் பார்க்கத் தோட்ட மரங்களின் கிளைகளில் அமர்ந்தனர்।

Verse 42

सा पुनर्ल्लसितारण्ये सर्वर्तुकुसुमान्विते । तपस्यन्ती तदा दृष्टा माया दैत्यस्य सैनिकैः

மீண்டும், எல்லா பருவங்களின் மலர்களால் அலங்கரிக்கப்பட்ட ஒளிமிகு காட்டில் தவம் செய்துகொண்டிருந்த அந்த கன்னியை, தெய்வமற்ற அசுரனின் படையினர் மாயையால் கண்டனர்।

Verse 43

रूपलावण्यते तस्या निश्चयं तपसि स्थितम् । वीक्ष्य ते विस्मयोपेता गत्वा तस्मै न्यवेदयन्

அவளின் அழகும் ஒளியும், தவத்தில் நிலைத்த அசைக்க முடியாத உறுதியும் கண்டு அவர்கள் வியப்புற்று, சென்று அதை அவனிடம் அறிவித்தனர்।

Verse 44

स स्मरार्तो वृद्धरूपः प्रविवेशाश्रमं तदा । पूजितोऽस्याः सखीभिश्च गतश्रांतिरिव स्थितः

அப்போது அவன்—காமத்தால் துன்புற்றவன்—முதியவன் வடிவம் கொண்டு ஆசிரமத்தில் நுழைந்தான். அவளின் தோழிகள் அவனை வரவேற்று பூஜித்தனர்; அவன் சோர்வு நீங்கியதுபோல் அங்கே தங்கினான்।

Verse 45

वृद्धोऽपृच्छत्किमर्थं तु तपोऽस्या इति तास्तथा । बाला कांतप्रसादार्थं चिरमत्र तपस्यति

முதியவர், 'இவள் எதற்காகத் தவம் செய்கிறாள்?' என்று கேட்டார். அவர்கள், 'இப்பெண் தன் அன்புக்குரிய இறைவனின் அருளைப் பெற நீண்ட காலமாக இங்கு தவம் செய்கிறாள்' என்று பதிலளித்தனர்.

Verse 46

परं स बलवान्कांतो न कदापि प्रसीदति । कार्यं विवाहसमये मनोरथं यथोचितम्

'ஆனால் அந்த வலிமைமிக்க காதலன் ஒருபோதும் மகிழ்வதில்லை. திருமணத்தின் போது தகுந்த விருப்பத்தை நிறைவேற்றிக் கொள்ள வேண்டும்.'

Verse 47

अपूर्वप्रभुणा तेन नवोपकरणं महत् । सद्योजातकुलालेन सद्यः सृष्टैर्विपाचितैः

அந்த அபூர்வமான இறைவனால் புதிய மற்றும் பெரிய உபகரணங்கள் உருவாக்கப்பட்டன. உடனடியாகத் தோன்றிய குயவனால் அப்போதே செய்யப்பட்டு சுடப்பட்ட பாத்திரங்களுடன்.

Verse 48

भाजनरपि साद्यस्कैर्न्यस्तः पक्वैश्च शालिभिः । तादृशैः साधनैः सर्वैस्तादृशैर्द्रव्यसंचयैः

'புதிய பாத்திரங்களில் சமைக்கப்பட்ட அரிசி வைக்கப்பட்டிருந்தது. அத்தகைய அனைத்து சாதனங்களுடனும், அத்தகைய பொருட்களின் சேகரிப்புடனும்.'

Verse 49

अपूर्वदृष्टविभवैः कार्यं स्यादुपकारणम् । सिद्धे तथोपकरणेऽस्याः सद्योऽस्तु स्वयंवरः

'முன்னெப்போதும் கண்டிராத அபூர்வமான வைபவத்துடன் ஏற்பாடுகள் செய்யப்பட வேண்டும். அந்தப் பொருட்கள் தயாரானதும், இவளுடைய சுயம்வரம் உடனடியாக நடைபெறட்டும்.'

Verse 50

इति तासां वचः श्रुत्वा विहसन्महिषोऽभ्यधात् । तपःफलमहं प्राप्तः सत्यमस्या इति स्थितम् । मदीया सकलां भूतिं शृणु बाले तपस्विनि

அவர்களின் சொற்களை கேட்ட மகிஷன் சிரித்தபடி கூறினான்— “நான் தவத்தின் பலனை அடைந்தேன்; இது உண்மையும் உறுதியும். ஓ தவசினி இளம்பெண்ணே, என் முழு ஐஸ்வர்யமும் வல்லமையும் கேள்।”

Verse 51

महिषोऽहं महावीरो दैत्येन्द्रः सुरवंदितः । जगत्त्रयमिदं सर्वं मयैव परिगृह्यते

நான் மகிஷன், மகாவீரன்—தைத்யர்களின் அரசன், தேவர்களாலும் வணங்கப்படுபவன். இந்த முழு திரிலோகம் எனது ஆட்சிக்குள் மட்டுமே அடங்கியுள்ளது.

Verse 52

अनन्यवीरसद्भावो मय्येव भुजशुष्मणा । कामरूपोस्म्यहं बाले सर्वभोगप्रदायकः

என் புஜவலத்தால் எனக்குள் ஒப்பற்ற வீரத்தன்மை உள்ளது. ஓ இளம்பெண்ணே, நான் விருப்பம்போல் எந்த ரூபமும் எடுக்க வல்லவன்; எல்லாப் போகங்களையும் அளிப்பவன்.

Verse 53

भज मां तव भर्त्तारं प्राणिनां तपसः फलम् । सर्वं संपादयिष्यामि कल्पवृक्षैः समाहृतैः

என்னை உன் கணவராக ஏற்று வழிபடு—நான் உயிர்களின் தவத்தின் பலன். கற்பவிருட்சங்களிலிருந்து சேர்த்ததுபோல், உனக்குத் தேவையான அனைத்தையும் நான் பெற்றுத் தருவேன்.

Verse 54

सृजामि तपसा चाहं विश्वकर्माणमादितः । कामधेनुसहस्राणि सृजामि तपसा क्षणात्

என் தவவலத்தால் ஆதியில் விஸ்வகர்மாவையும் படைக்க வல்லவன்; மேலும் ஒரு கணத்தில் தவத்தால் ஆயிரம் காமதேனுக்களையும் உருவாக்க வல்லவன்.

Verse 55

नवभिर्निधिभिः प्राप्तैः पार्श्वस्थैर्नित्यदा मम । अपेक्षितार्थसंसिद्धिः सहसैवोपपाद्यते

என் அருகில் எப்போதும் பெற்ற ஒன்பது நிதிகள் துணையாக நிற்கின்றன; ஆகவே விரும்பிய பொருளின் நிறைவேற்றம் உடனே நிகழ்கிறது।

Verse 56

इति तस्य वचः श्रुत्वा स्मृतदेवाभवत्क्रमात् । विसृज्य मौनं शनकैर्विहसंती तमब्रवीत्

அவன் சொற்களை கேட்டதும் அவள் மெதுவாக தெய்வ நினைவிற்கு வந்தாள்; பின்னர் சிறிது சிறிதாக மௌனத்தை விடுத்து புன்னகையுடன் அவனிடம் பேசினாள்।

Verse 57

अहं बलवतो भार्या भविष्यामि तपश्चिरम् । करोमि यद्यसि बली बलं दर्शय मे निजम्

நான் நீண்ட தவம் செய்து உண்மையான வலிமைமிக்கவனின் மனைவியாகுவேன்; நீ உண்மையில் வல்லவன் என்றால் உன் சொந்த வலிமையை எனக்குக் காட்டு।

Verse 58

विरच स्त्रीस्वभावं स्वं श्रुत्वा तद्वाक्यमुत्थितम् । हते कोयमिति क्रोधान्ननर्द महिषासुरः

விரசன் பெண்களின் இயல்பைப் பற்றிச் சொன்ன அந்த வார்த்தைகளை கேட்டதும் மகிஷாசுரன் கோபத்தில் எழுந்து கர்ஜித்தான்—“அவள் கொல்லப்பட்டால் யார் மீதமிருப்பார்?”

Verse 59

जिघृक्षतं समायांतं वीक्ष्य तं महिषासुरम् । अभूद्दुरासदा दुर्गा कन्या सा ज्वलनाकृतिः

அவளைப் பிடிக்க எண்ணி முன்னே வந்த மகிஷாசுரனை கண்டதும், அக்கன்யை தீப்பொலிவான வடிவுடன் அணுகமுடியாத துர்கையாக ஆனாள்।

Verse 60

महामायां समालोक्य ज्वलंती पुरतः स्थिताम् । स्वयं स महिषाकारो ववृधे मेरुसन्निभः

முன்னே ஜ்வலித்துக் கொண்டிருந்த மகாமாயையை நோக்கி, எருமை-வடிவ அசுரன் தானே விரிந்து, மேருமலை போன்ற பெருமையடைந்தான்।

Verse 61

कुलभूधरशृंगाणि शृंगाभ्यां मुहुराक्षिपन् । आजुहाव निजां सेनामापूरितदिगंतराम्

தன் கொம்புகளால் குலமலைச் சிகரங்களை மீண்டும் மீண்டும் எறிந்து, அவன் தன் படையை அழைத்தான்; அது எல்லாத் திசைகளின் தூரக்கரைகளையும் நிரப்பியது।

Verse 62

अथ ब्रह्ममुखा देवाः प्रणम्य विविधायुधैः । पूजयामासुरात्मीयैर्दुर्गां कालाग्निरूपिणीम्

அப்போது பிரம்மா முதலிய தேவர்கள் வணங்கி, தங்களுடைய பலவகை ஆயுதங்களை அர்ப்பணித்து, காலப் பிரளய அக்கினி போன்ற வடிவமுடைய துர்கையைப் பூஜித்தனர்।

Verse 63

पंचहेतीर्हरिः प्रादाद्दश चापि सदाशिवः । ब्रह्मा चतस्रश्च तदा तस्यै मायातिरोहिताः

ஹரி அவளுக்கு ஐந்து அஸ்திரங்களை அளித்தான்; சதாசிவன் பத்தையும் அளித்தான்; பின்னர் பிரம்மா அவளுக்கு நான்கு—மாயையால் உண்டான திரோபாவ சக்திகளை—அருளினான்।

Verse 64

दिक्पालाश्च सुराश्चान्ये पर्वताश्च पयोधयः । स्वीयैराभरणैः शस्त्रैरधृष्यास्तामपूजयन्

திக்குப் பாலகர்கள், பிற தேவர்கள், மலைகள், கடல்கள் ஆகியோர் அனைவரும் தத்தம் ஆபரணங்களையும் ஆயுதங்களையும் அர்ப்பணித்து, அந்த அஜேய தேவியைப் பூஜித்தனர்।

Verse 65

माया सा बहुभिर्हस्तैर्ज्वलदायुधसंचयैः । आबद्धकवचा तूर्णं दुर्गाभूत्सिंहवाहना

அந்த தெய்வீக மாயை பல கரங்களில் எரியும் ஆயுதக் குவியலைத் தாங்கி, விரைவில் கவசம் அணிந்து சிங்கவாஹினி துர்கையாக ஆனாள்।

Verse 66

आपूरितदिशाभोगा तेजस्तत्सोढुमक्षमः । दुर्गाया घोरमालोक्य महिषस्तु पलायितः

அவளது தேஜஸ் எல்லாத் திசைகளின் பரப்பையும் நிரப்பியது; அந்த ஒளியைத் தாங்க இயலாமல், துர்கையின் பயங்கர மகிமையைப் பார்த்த மகிஷன் ஓடினான்।

Verse 67

अथ तेजो निजं घोरं प्रज्वलत्सोढुमक्षमम् । पलायमानमालोक्य महिषं सा व्यचिंतयत्

பின்னர் தன் கடும் எரியும் தேஜஸைத் தாங்க முடியாமல் ஓடிக்கொண்டிருந்த மகிஷனைப் பார்த்து அவள் சிந்தித்தாள்।

Verse 68

उपायेन निहंतव्यो दुष्टोऽयं महिषासुरः । मदपूर्वं निवृत्यंते मृगा मृगयुभिर्वने

‘இந்தத் தீய மகிஷாசுரனை யுக்தியால் தான் அழிக்க வேண்டும். காட்டில் வேட்டையாடிகள் முதலில் மான்களைத் திருப்பி நிறுத்துவது போல, இவனையும் முறையால் தடுத்து நிறுத்த வேண்டும்।’

Verse 69

दूतोक्तिभिः समाकृष्य मृद्वीभिर्मर्मवृत्तिभिः । कोपमस्य समुद्भाव्य करिष्येभिमुखं क्षणात्

‘தூதன் சொற்களால்—மென்மையான ஆனால் மర్మத்தைத் தொடும் வார்த்தைகளால்—அவனை இழுத்துவரச் செய்வேன்; அவன் கோபத்தைத் தூண்டி கணநேரத்தில் எதிரே நிற்கச் செய்வேன்।’

Verse 70

अधर्मवृत्तियुक्तानां धर्मवाक्यपरिश्रवात् । कोपः समुद्भवेत्सद्यः स्वजीवक्षयकारणम्

அதர்மச் செயல்களில் கட்டுண்டவர்கள் தர்மவாக்கியங்களை கேட்டவுடனே உடனே கோபம் எழுகிறது; அந்தக் கோபமே அவர்களது தம்மையே அழிக்கும் காரணமாகிறது.

Verse 71

अथवा धर्मबुद्धिस्सन्यदि शांतो भविष्यति । तदा हितोपदेशेन धर्मलोपो न संभवेत्

அல்லது அவனில் சிறிதளவு தர்மபுத்தி இருந்து அமைதியடைந்தால், நல்வழி அறிவுரையால் தர்மத்தின் வீழ்ச்சி நிகழாது.

Verse 72

तपस्यद्भिः सदा कार्यः कोपत्यागः फलान्वितः । धर्महानिर्न सोढव्या तत्कोपो हि तपः परम्

தவம் செய்பவர்கள் எப்போதும் கோபத்தைத் துறப்பதைப் பயில வேண்டும்—அது பலன் தரும். ஆனால் தர்மநாசத்தைச் சகிக்கக் கூடாது; ஏனெனில் தர்மரட்சைக்கான அந்த (நீதியான) கோபமே உயர்ந்த தவமாகும்.

Verse 73

इति संचिंत्य सा गौरी नाम्ना सुरगुरुं मुनिम् । संकल्प्य वानरमुखं प्राहिणोदसुरं प्रति

இவ்வாறு சிந்தித்த கௌரி, ‘சுரகுரு’ என்னும் முனிவரை வானரமுக வடிவம் ஏற்கச் செய்து அசுரனிடம் அனுப்பினாள்.

Verse 74

गच्छ त्वं मायया युक्तो महर्षे वानरानन । महिषं बोधयित्वा च वचनं शीघ्रमाव्रज

வானரமுக மகரிஷியே! மாயையால் யுக்தனாய் நீ செல்; மகீஷனை அறிவுறுத்தி அவன் பதிலை எடுத்துக்கொண்டு விரைவில் திரும்பி வா.

Verse 75

मैव त्वमरुणाद्रीशमुपपीडय दुर्मते । अत्र दुर्मनसां वीर्यमदृश्यं भवति क्षणात्

தீய புத்தியுள்ளவனே! அருணாத்ரி ஈசனைத் துன்புறுத்தாதே. இங்கு தீய மனத்தோரின் வலிமை கணநேரத்தில் மறைந்து பயனற்றதாகும்.

Verse 76

न कलेरुपतापोऽत्र नासुरैरपि पीडनम् । न साहसं च शुभदं शिवभक्तिमतामपि

இங்கு கலியின் துன்பம் இல்லை; அசுரர்களாலும் ஒடுக்குதல் இல்லை. சிவபக்தர்க்கும் கூட அவசரத் துணிச்சல் நன்மை தராது.

Verse 77

पूर्वजन्मकृतैः पुण्यैर्लब्धवीर्यमहोदयः । मा त्वं शोणाचलेशाग्नौ शलभत्वं भजासुर

முன்ஜென்மப் புண்ணியத்தால் நீ பெரும் வலிமையும் உயர்வும் பெற்றாய். அசுரனே! சோணாசல ஈசனின் தீயில் பட்டாம்பூச்சிபோல் எரிந்து போகாதே.

Verse 78

शिवेन दत्ता विभवास्तव पूर्वतपोबलात् । दह्येरन्यत्र तरसा दाववह्नौ यथा द्रुमाः

உன் முன்தவ வலிமையால் சிவன் இவ்வளவையும் உனக்குத் தந்தான். வேறு இடத்தில் அவை விரைவில் எரிந்து போகும்—காட்டுத்தீயில் மரங்கள் கருகுவது போல.

Verse 79

अत्र धर्मात्मनां वासः शिवभक्तिमतां सदा । परपीडाप्रसक्तानां भवेद्रोगशतावृतः

இங்கு எப்போதும் தர்மநெறியுடையவர்களும் சிவபக்தர்களும் வாழ்விடம் பெறுவர். ஆனால் பிறரைத் துன்புறுத்த விரும்புவோர் நூறு நோய்களால் மூடப்படுவர்.

Verse 80

ऐश्वर्य्यमतुलं प्राप्तो बलमन्यद्दुरासदम् । किमर्थं स्वल्पबुद्धिः सन्स्वदोषैर्नाशमेष्यसि

ஒப்பிடமுடியாத செல்வத்தையும் வெல்லமுடியாத வலிமையையும் நீ அடைந்துள்ளாய். அப்படியிருக்க, அற்ப புத்தியுடன் உன் சொந்த குற்றங்களால் ஏன் அழிவைத் தேடுகிறாய்?

Verse 81

मया कन्या पुनर्दृष्टा विशेषादबला मता । अंतर्गतोरुणाद्रीश एतस्मात्सा विशिष्यते

நான் அந்தப் பெண்ணை மீண்டும் பார்த்தேன், அவள் மிகவும் பலவீனமானவளாகத் தெரிகிறாள். அருணாசலேஸ்வரா, நீர் உள்ளே இருப்பதால் அவள் சிறப்பானவளாகத் திகழ்கிறாள்.

Verse 82

अथवा युक्तिभेदैस्त्वं शास्त्रैर्वा शिवसंमतैः । अनिग्राह्यमनोवृत्तिरात्मसैन्यं समानय

அல்லது பல்வேறு உத்திகள் மூலமோ சிவபெருமானால் ஏற்கப்பட்ட சாஸ்திரங்கள் மூலமோ, அடக்க முடியாத மனதை அடக்கி உன் படையைக் கொண்டு வா.

Verse 83

येन लोकान्समस्तांस्त्वं बाधसे बलगर्वितः । तत्सैन्यं तव वृद्धं च क्षणाद्धक्ष्यामि तेजसा

வலிமைச் செருக்கினால் எந்தப் படையைக் கொண்டு நீ அனைத்து உலகங்களையும் துன்புறுத்துகிறாயோ, உன்னுடைய அந்தப் பெரும் படையை என் தேஜஸால் ஒரு நொடியில் எரித்துவிடுவேன்.

Verse 84

आनीय सकलं सैन्यमग्रे स्थापय सायुधम् । सद्यस्त्वात्मबलैः सृष्टेः संहरिष्यामि तत्क्षणात्

ஆயுதம் தாங்கிய உன் முழுப் படையையும் கொண்டுவந்து என் முன் நிறுத்து. சிருஷ்டியை அழிப்பது போல, என் ஆத்ம பலத்தால் அந்த கணமே அவர்களை நான் அழிப்பேன்.

Verse 85

मच्छस्त्र परिकृत्तस्य ससैन्यस्य तवायुषः । मुक्तिरत्रैव भविता को जानाति शिवेहितम्

என் ஆயுதத்தால் உன்னதும் உன் படையினதும் ஆயுள் துண்டிக்கப்படும்போது, இங்கேயே உனக்கு முக்தி நிகழலாம்—சிவனின் திருவுள்ளத்தை யார் அறிய வல்லார்?

Verse 86

वार्यमाणोऽपि पूर्वेण कर्मणा प्रेरितो जनः । अवशः कर्म कुरुते भुंक्ते च सदृशं फलम्

முன்கர்மத்தின் தூண்டுதலால் மனிதன் தடுக்கப்பட்டாலும் இயலாமையால் செயல் செய்கிறான்; பின்னர் அதற்கே ஒத்த பலனை அனுபவிக்கிறான்.

Verse 87

त्वयापि करुणावाक्यं वक्तव्यं किल भूरिभिः । अकार्यविनिवृत्त्यर्थं नित्यधर्मानुपालने

நீயும் மீண்டும் மீண்டும் கருணைமிகு சொற்களை உரைக்க வேண்டும்; தவறான செயல் தடுக்கப்பட்டு, நித்திய தர்மம் நிலைபெறுவதற்காக.

Verse 88

इति गौर्या समादिष्टा वाचं कपिमुखो मुनिः । दूतः सन्सर्वमाचष्ट महिषस्याग्रतः स्थितः

இவ்வாறு கௌரியால் ஆணையிடப்பட்ட குரங்குமுக முனிவர் தூதராக, மகிஷன் முன்னிலையில் நின்று, செய்தியனைத்தையும் அப்படியே எடுத்துரைத்தார்.

Verse 89

सोऽपि सर्वं समाकर्ण्य क्रोधवेगसमाकुलः । तं भक्षयितुमारेभे सोपि मायाबलाद्ययौ

அவனும் அனைத்தையும் கேட்டு கோப வேகத்தில் கலங்கி, அவனை விழுங்கத் தொடங்கினான்; ஆனால் அவன் மாயாபலத்தால் தப்பிச் சென்றான்.

Verse 90

अथ सैन्यं निजं सर्वं समाहूय दुराशयः । सन्नद्धं सायुधं योद्धुमादिशल्लोकभीषणम्

அப்போது அந்தத் தீய எண்ணமுடையவன் தன் படையனைத்தையும் அழைத்து, கவசம் அணிந்து ஆயுதம் தாங்கியவர்களாகச் செய்து, உலகங்களை அச்சுறுத்தும் போருக்கு செல்லுமாறு ஆணையிட்டான்।

Verse 91

युगांतसमयोद्वेलचतुरर्णवसंनिभम् । सैन्यानां सैन्यमतुलं शोणाद्रिं पर्यवेष्टयत्

யுகாந்தக் காலத்தில் கொந்தளிக்கும் நான்கு கடல்களைப் போலத் தோன்றிய, படைகளின் அந்த ஒப்பற்ற பெரும்படை சோணாத்ரியைச் சூழ்ந்து வளைத்தது।

Verse 92

अथ गौरी समालोक्य दैत्यानां सैन्यमद्भुतम् । ससर्ज तैजसाञ्शूरान्घोरान्भूतगणान्बहून्

அப்போது கௌரி தைத்யர்களின் அதிசயப் படையைப் பார்த்து, ஒளிமிக்க வீரர்களாகிய, பயங்கரமான பல பூதகணங்களை வெளிப்படுத்தினாள்।

Verse 93

एकपादाक्षिचरणा लंबकर्णपयोधराः । पाणिपादशिरःकुक्षिवक्त्राः केचिद्विनिर्गताः

சிலர் ஒரே காலுடையோர்; சிலருக்கு கண் தான் கால், சிலருக்கு கால் தான் கண்; நீண்ட காதுகளும் தொங்கும் மார்புகளும் உடையோர்; கை-கால்-தலை-வயிறு-வாய் ஆகியவை வியத்தகு முறையில் கலந்த வடிவத்துடன் சிலர் வெளிப்பட்டனர்।

Verse 94

अहं ग्रसामि सकलमपर्याप्तमिदं मम । अहमेव हनिष्यामि दैत्यसैन्यमशेषतः

“நான் அனைத்தையும் விழுங்கிவிடுவேன்—இது எனக்குப் போதாது! நான் ஒருவனே தைத்யப் படையை முழுவதுமாக அழித்துவிடுவேன்.”

Verse 95

किं त्वयात्र पुनः कार्यं वीक्ष्य त्वं तिष्ठ केवलम् । अहमेवात्र योत्स्यामीत्यभाषंत परस्परम्

இங்கே மீண்டும் நீ செய்ய வேண்டியது என்ன? நீ மட்டும் நின்று பார்த்துக்கொள். நான் ஒருவனே இங்கே போரிடுவேன்—என்று அவர்கள் ஒருவருக்கொருவர் கூறினர்.

Verse 96

तेषां कथयतां शंखं गणानां योगिनीगणैः । अधमत्सा भगवती हंतुं तद्दैत्यमंडलम्

அந்த கணங்கள் பேசிக்கொண்டிருக்க, யோகினிகளின் கூட்டம் சங்கு முழங்க, பகவதி தேவி அந்த தைத்ய வட்டத்தை அழிக்க வேகமாக முன்னே பாய்ந்தாள்.

Verse 97

आलोक्य तां तथारूपामापतंस्तस्य सैनिकाः । दर्शयंतः स्ववीर्याणि स्वामिनोग्रे धृतायुधाः

அவளை அந்த அச்சுறுத்தும் வடிவில் கண்டதும், அவனுடைய படைவீரர்கள் பாய்ந்து வந்தனர்; தம் தலைவனின் முன் ஆயுதங்களை உயர்த்தி, தங்கள் வீரத்தை வெளிப்படுத்தினர்.

Verse 98

ववृषुः शस्त्रवर्षाणि दैत्याः प्रतिदिगन्तरम् । बाणैः कार्मुकनिर्मुक्तैस्तानि सा तु न्यवारयत्

தைத்யர்கள் எல்லாத் திசைகளிலும் ஆயுத மழையைப் பொழிந்தனர்; ஆனால் அவள் வில்லிலிருந்து விடுத்த அம்புகளால் அவை அனைத்தையும் தடுத்தாள்.

Verse 99

रथानां वारणेंद्राणां हयानां लक्षकोटिभिः । युयुधुर्भूतवेताला देव्या सृष्टास्तु दुर्जयाः

லட்சக் கோடி ரதங்கள், யானை அரசர்கள், குதிரைகள் ஆகியவற்றுடன், தேவியால் படைக்கப்பட்ட வெல்ல முடியாத பூத-வேதாளர்கள் போரிட்டனர்.

Verse 100

मातरो विविधाकारा डाकिन्यो योगिनीगणाः । सृष्टाश्च तेजसा भूयः पिशाचाः प्रेतराक्षसाः

பல வடிவங்களுடைய மாதர்கள், டாகினிகள், யோகினிக் கூட்டங்கள் வெளிப்பட்டன; மேலும் அவளது தீவிரத் தேஜஸால் பிசாசுகள், பிரேதங்கள், ராட்சசர்கள் பெருமளவில் தோன்றினர்।

Verse 101

देव्या सृष्टेन सैन्येन दुर्जयेन महासुराः । भक्षिताश्चूर्णिता भिन्ना दारिता निहताः क्षणात्

தேவியால் படைக்கப்பட்ட அஜேய சேனை, மகா அசுரர்களை ஒரு கணத்தில் விழுங்கி, நொறுக்கி, பிளந்து, கிழித்து, கொன்று வீழ்த்தியது।

Verse 102

देवी च सायुधा दृष्टा ज्वलंती निहतासुरैः । नृत्यद्भूतगणैर्भुक्तै रक्तैर्मांसैश्च तोषितैः

வீழ்ந்த அசுரர்களின் நடுவே, ஆயுதம் தாங்கி ஜ்வலிக்கும் தேவியைப் பார்த்தனர்; மேலும் பூதக் கூட்டங்கள் நடனமாடி, இரத்தமும் மாமிசமும் உண்டு திருப்தியடைந்து மகிழ்ந்தன।

Verse 103

यदा कैलासशिखरात्प्राप्ता कर्त्तुं तपो भुवम् । तदा समागताः काश्चिन्मातृका देहगुप्तये

அவள் கைலாசச் சிகரத்திலிருந்து பூமியில் தவம் செய்ய வந்தபோது, அவளது உடலைக் காக்க சில மாத்ரிகைகள் கூடினார்கள்।

Verse 104

दुंदुभिः सत्यवत्याख्या तथा चान्तवती परा । सुंदरीति चतस्रस्ता अन्वयुः परिचारिकाः

துந்துபி, ‘சத்யவதி’ எனப் பெயர்பெற்றவள், உயர்ந்த அந்தவதி, மேலும் சுந்தரி—இந்த நான்கு பணிப்பெண்கள் தொடர்ந்து சென்றனர்।

Verse 105

देव्या सृष्टा च चामुंडा दंष्ट्रावलयभीपणा । दैत्यकृत्तिवसा मांसरक्ततृप्ता चचार सा

தேவியால் படைக்கப்பட்ட சாமுண்டை, பற்களாலான வளையத்தால் அச்சமூட்டினாள். தைத்யர்களின் தோலை அணிந்து, அவர்களின் கொழுப்பு, மாம்சம், இரத்தம் ஆகியவற்றால் திருப்தியடைந்து அவள் அலைந்தாள்.

Verse 106

असुरं कंचिदाक्रम्य नटनं सा चकार ह

ஒரு அசுரனை மிதித்து அவள் நடனம் ஆடினாள்.

Verse 107

अथ तां समवेक्ष्य दुर्मदो हि ज्वलयामास च कोपवह्निना सः । अतितीव्रविवृत्तभीष्मनेत्रश्रुतिशृंगाग्रविभिन्नमेघजालः

அவளைக் கண்டதும் அந்தத் தீய மதமயக்கன் கோபத் தீயால் எரிந்தான். அவன் அச்சமூட்டும் கண்கள் மிகத் தீவிரமாக விரிந்தன; காதுகளும் கொம்புகளின் முனைகளும் மேகக் கூட்டத்தைப் பிளந்தன.

Verse 108

ज्वलदग्निशिखाभदीर्घजिह्वापरिलीढोन्नतशैलशृंगभागः । अवनिं दलयन्खुराभिघातैरसकृत्पांसुभिरास्वनन्दिगंतान्

எரியும் தீச்சுடர்போன்ற நீண்ட நாவால் உயர்ந்த மலைச் சிகரங்களை நக்கினான். குதிகால் அடிகளால் மீண்டும் மீண்டும் நிலத்தை நசுக்கி, தூசிக் மேகங்களை எழுப்பி, குதிரை ஒலி போல் கத்தி மூச்செறிந்து முன்னே பாய்ந்தான்.

Verse 109

अतिघर्घर दीर्घघोरनादस्फुटदंडभ्रममोहितामरो यः । धृतवालधिदंडताड्यमानप्रतिशीर्णामितशस्त्रवर्षसंघः

அவன் மிகக் கடுமையான, நீண்ட, பயங்கரமான கர்ஜனையை எழுப்பினான்; அதனால் தேவர்களும் மயங்கினர். வால்போன்ற தண்டின் அடிகளால் தடுக்கப்பட்டாலும், விழும் எண்ணற்ற ஆயுத மழையின் கூட்டங்களை அவன் நொறுக்கி சிதைத்தான்.

Verse 110

मृतये व्यगमद्बलित्रयाढ्यां मृगराजस्थितिभासुरां भवानीम्

அவன் மரணத்தை எதிர்கொள்ள பவானியை அணைந்தான்—மூன்று புனித மடிப்புகளால் அலங்கரிக்கப்பட்டு, சிங்கநிலையால் ஒளிரும் தேவியை।