Adhyaya 22

Verse 1

अगस्त्य उवाच । पार्वतीहृदयानंद स्कंद सर्वज्ञनंदन । काः कास्तु शक्तयस्ता वै तासां नामानि मे वद

அகஸ்தியர் கூறினார்—பார்வதியின் இதய ஆனந்தமே, ஸ்கந்தா, அனைத்தறிவோனின் நந்தனமே! அந்த சக்திகள் யாவை யாவை? அவற்றின் பெயர்களை எனக்குச் சொல்வாயாக।

Verse 2

स्कंद उवाच । तासां परमशक्तीनामुमावयवसंभुवाम् । आख्याम्याख्यां शृणु मुने कुंभसंभव तत्त्वतः

ஸ்கந்தன் கூறினான்—உமையின் அவயவங்களிலிருந்து தோன்றிய அந்த பரம சக்திகளின் பெயர்களை நான் அறிவிப்பேன். கும்பசம்பவ முனிவரே, தத்துவமாகக் கேளும்।

Verse 3

त्रैलोक्यविजया तारा क्षमा त्रैलोक्यसुंदरी । त्रिपुरा त्रिजगन्माता भीमा त्रिपुरभैरवी

திரைலோக்யவிஜயா, தாரா, க்ஷமா, திரைலோக்யசுந்தரி; திரிபுரா, மூவுலகத் தாய், பீமா மற்றும் திரிபுரபைரவீ।

Verse 4

कामाख्या कमलाक्षी च धृतिस्त्रिपुरतापनी । जया जयंती विजया जलेशी चापराजिता

காமாக்யா, கமலாக்ஷி, த்ருதி, திரிபுரதாபினி; ஜயா, ஜயந்தி, விஜயா, ஜலேஷி மற்றும் அபராஜிதா।

Verse 5

शंखिनी गजवक्त्रा च महिषघ्नी रणप्रिया । शुभानंदा कोटराक्षी विद्युज्जिह्वा शिवारवा

சங்கினி, கஜவக்த்ரா, மகிஷக்னீ, ரணப்ரியா; சுபானந்தா, கோடராக்ஷி, வித்யுஜ்ஜிஹ்வா மற்றும் சிவாரவா।

Verse 6

त्रिनेत्रा च त्रिवक्त्रा च त्रिपदा सर्वमंगला । हुंकारहेतिस्तालेशी सर्पास्या सर्वसुंदरी

திரிநேத்ரா, திரிவக்த்ரா, திரிபதா, சர்வமங்களா; ஹுங்காரஹேதி, தாலேஷீ, ஸர்பாஸ்யா மற்றும் சர்வசுந்தரி।

Verse 7

सिद्धिर्बुद्धिः स्वधा स्वाहा महानिद्रा शराशना । पाशपाणिः खरमुखी वज्रतारा षडानना

சித்தி, புத்தி, ஸ்வதா, ஸ்வாஹா, மஹாநித்ரா, சராஷனா; பாசபாணி, கரமுகீ, வஜ்ரதாரா மற்றும் ஷடானனா।

Verse 8

मयूरवदना काकी शुकी भासी गरुत्मती । पद्मावती पद्मकेशी पद्मास्या पद्मवासिनी

மயூரவதனா, காகீ, சுகீ, பாசீ, கருத்மதீ; பத்மாவதீ, பத்மகேசீ, பத்மாஸ்யா மற்றும் பத்மவாசினீ।

Verse 9

अक्षरा त्र्यक्षरा तंतुः प्रणवेशी स्वरात्मिका । त्रिवर्गा गर्वरहिता अजपा जपहारिणी

அக்ஷரா, த்ர்யக்ஷரா, தந்து, ப்ரணவேஷீ, ஸ்வராத்மிகா; த்ரிவர்கா, கர்வரஹிதா, அஜபா மற்றும் ஜபஹாரிணீ।

Verse 10

जपसिद्धिस्तपःसिद्धिर्योगसिद्धिः परामृता । मैत्रीकृन्मित्रनेत्रा च रक्षोघ्नी दैत्यतापनी

ஜபசித்தி, தபஸ்சித்தி, யோகசித்தி, பராம்ருதா; மைத்ரீக்ருத், மித்ரநேத்ரா, ரக்ஷோக்னீ மற்றும் தைத்யதாபனீ।

Verse 11

स्तंभनी मोहनीमाया बहुमाया बलोत्कटा । उच्चाटनी महोल्कास्या दनुजेंद्रक्षयंकरी

அவள் ஸ்தம்பினி; மோகினி மாயை; பலமாயைகளின் அதிஷ்டாத்ரி; பேர்வலிமிக்கவள். அவள் உச்சாடினி; மகாஜ்வாலாமுகி; தானவத் தலைவர்களை அழிப்பவள்.

Verse 12

क्षेमकरी सिद्धिकरी छिन्नमस्ता शुभानना । शाकंभरी मोक्षलक्ष्मीस्त्रिवर्गफलदायिनी

அவள் க்ஷேமகரி, சித்தி அளிப்பவள், சுபமுகத்தையுடைய சின்னமஸ்தா. அவள் சாகம்பரி; அவள் மோக்ஷலட்சுமி—தர்மம், அர்த்தம், காமம் எனும் திரிவர்கப் பயன்களை வழங்குபவள்.

Verse 13

वार्ताली जंभली क्लिन्ना अश्वारूढा सुरेश्वरी । ज्वालामुखी प्रभृतयो नवकोट्यौ महाबलाः

வார்த்தாலி, ஜம்பளி, கிளின்னா, அஸ்வாரூடா, சுரேஸ்வரி, ஜ்வாலாமுகி முதலியோர்—ஒன்பது கோடி எண்ணிக்கையில்—அனைவரும் மஹாபலமுடையவர்களாய் வெளிப்பட்டனர்.

Verse 14

बलानि बलिनां ताभिर्दानवानां स्वलीलया । संक्षिप्ता निजगंतीव प्रलयानलहेतेभिः

அவர்களால், தம் இயல்பான லீலையாலே, வலிமைமிக்க தானவர்களின் படைகள் நசுக்கப்பட்டு சுருக்கப்பட்டன—பிரளயத் தீயின் காரணங்களே செய்ததுபோல்.

Verse 15

तावत्स दुर्गो दैत्येंद्रः पयोदांतरतो बली । चकार करकावृष्टिं वात्या वेगवतीं बहु

அப்போது வலிமைமிக்க தைத்யேந்திரன் துர்கன் மேகங்களின் உள்ளிருந்து ஆல்மழையைப் பொழியச் செய்தான்; மேலும் பல வேகமிக்க கொடிய சுழற்காற்றுகளையும் எழுப்பினான்.

Verse 16

ततो भगवती देवी शोषणास्त्र प्रयोगतः । वृष्टिं निवारयामास सवर्षोपलमयी क्षणात्

அப்போது பகவதீ தேவி சோஷணாஸ்திரத்தைப் பிரயோகித்து, க்ஷணத்தில் ஆலங்கட்டி மழையுடன் வந்த அந்தப் பெருமழையைத் தடுத்தாள்।

Verse 17

योषिन्मनोरथवती षंढं प्राप्य यथाऽफला । सा दैत्यकरकावृष्टिर्देवीं प्राप्य तथाभवत्

எப்படி ஆசை நிறைந்த பெண் நபுஞ்சகனை அடைந்தால் பயனற்றவளாகிறாளோ, அதுபோல அந்த தைத்யனின் ஆலங்கட்டி மழை தேவியை அணைந்தவுடன் வீணாயிற்று।

Verse 18

अथ दैतेयराजेन बाहुसंकर्षकोपतः । उत्पाट्य शैलशिखरं परिक्षिप्तं नभोंगणात्

பின்னர் தைத்யராஜன் கரங்களை இழுத்துத் திணித்த கோபத்தால் ஒரு மலைச்சிகரத்தைப் பிய்த்து வான்வெளியில் எறிந்தான்।

Verse 19

अद्रेः शृंगं सुविस्तीर्णमापतत्परिवीक्ष्य सा । शतकोटिप्रहारेण कोटिशः सकलं व्यधात्

அந்த விரிந்த மலைச்சிகரம் வீழ்ந்து வருவதைக் கண்டு, அவள் நூறு கோடி அடிகளால் அதை முழுவதும் எண்ணற்ற துண்டுகளாக நொறுக்கினாள்।

Verse 20

आंदोल्य मौलिमसकृत्कुंडलाभ्यां विराजितम् । गजीभूयाशु दुद्राव तां देवीं समरेऽसुरः

தலையை மீண்டும் மீண்டும் ஆட்டி, காதணிகளின் ஒளியால் விளங்கிய அந்த அசுரன் உடனே யானை வடிவம் கொண்டு போரில் தேவியை நோக்கி பாய்ந்தான்।

Verse 21

शैलाकारं तमायांतं दृष्ट्वा भगवती गजम् । बद्ध्वा पाशेन जवतः खङ्गेन करमच्छिनत्

மலைபோன்ற உருவமுடைய யானை வேகமாக வந்ததைப் பார்த்த பகவதி தேவி, உடனே பாசத்தால் கட்டி, வாளால் அதன் துதிக்கையை வெட்டினாள்।

Verse 22

ततोत्यंतं स चीत्कृत्य देव्याकृत्तकरःकरी । अकिंचित्करतां प्राप्य माहिषं वपुराददे

பின்னர் தேவியால் துதிக்கை வெட்டப்பட்ட அந்த யானை மிகுந்த வேதனையால் அலறி, உதவியற்றவனாகி யானை வடிவை விட்டுத் தன் உடலை எருமை வடிவமாக மாற்றிக் கொண்டான்।

Verse 23

अचलां सचलां सर्वां स चक्रे सुरघाततः । शिलोच्चयांश्च बहुशः शृंगाभ्यां सोक्षिपद्बली

தேவர்களை அழிக்கத் துணிந்த அந்த வலிமைமிக்கவன், அசையாததும் அசையும் அனைத்தையும் நடுங்கச் செய்தான்; மேலும் தன் கொம்புகளால் மீண்டும் மீண்டும் பாறைக் குவியல்களைத் தூக்கி எறிந்தான்।

Verse 25

महामहिषरूपेण तेन त्रैलोक्यमंडपः । आंदोलितोति बलिना युगांते वात्यया यथा

அந்த மாபெரும் எருமை வடிவில் அந்த வலிமைமிக்கவன், யுகாந்தப் புயல் அனைத்தையும் ஆடச் செய்வதுபோல், மூவுலக மண்டபத்தையே அசைத்தான்।

Verse 26

ब्रह्मांडमप्यकांडेन तद्भयेन समाकुलम् । दृष्ट्वा भगवती क्रुद्धा त्रिशूलेन जघान तम्

அவனுடைய பயத்தால் திடீரென கலங்கிய பிரம்மாண்டத்தையும் பார்த்த பகவதி தேவி கோபமுற்று, திரிசூலத்தால் அவனைத் தாக்கி வீழ்த்தினாள்।

Verse 27

त्रिशूलघातविभ्रांतः पतित्वा पुनरुत्थितः । तं त्यक्त्वा माहिषं वेषमभूद्बाहुसहस्रभृत्

திரிசூலத்தின் அடியால் மயங்கித் தள்ளாடி அவன் விழுந்தான்; பின்னர் மீண்டும் எழுந்தான். எருமை வேடத்தை விட்டு, ஆயிரம் கரங்கள் உடையவனானான்.

Verse 28

स दुर्गो नितरां दुर्गो विबभौ समराजिरे । आयुधानां सहस्राणि बिभ्रत्कालांतकोपमः

போரின் ஒளிமிகு அரங்கில் அவன் மிகுந்த துர்ஜெயனாய்—உண்மையிலே ‘துர்கன்’ போல—தோன்றினான். ஆயிரம் ஆயுதங்களைத் தாங்கி, காலாந்தக் கோபம் போல் அச்சமூட்டினான்.

Verse 29

अथ तूर्णं स दैत्येंद्रस्तां देवीं रणकोविदाम् । महाबलः प्रगृह्याशु नीतवानान्गगनांगणम्

அப்போது மாபெரும் வலிமையுடைய தைத்யேந்திரன், போரில் தேர்ந்த அந்த தேவியை விரைவாகப் பிடித்து, உடனே ஆகாயத்தின் விரிந்த வெளிக்குக் கொண்டு சென்றான்.

Verse 30

ततो नभोंगणाद्दूरात्क्षिप्त्वा स जगदंबिकाम् । क्षणात्कलंबजालेन च्छादयामास वेगवान्

பின்னர் ஆகாயவெளியில் தொலைவிலிருந்து ஜகதம்பிகையை எறிந்து, அந்த வேகமுடையவன் கணநேரத்தில் கலம்பக் கூட்டங்களின் வலையால் அவளை மூடினான்.

Verse 31

अथांतरिक्षगा देवी तस्य मार्गणमध्यगा । विद्युन्मालेव विबभौ महाभ्रपटलीधृता

அப்போது ஆகாய நடுவில் சென்ற தேவியானவள், அவன் எய்த அம்புகளின் நடுவே நின்று, பெரும் மேகக் கூட்டத்தின் மீது அமைந்த மின்னல் மாலைபோல் ஒளிர்ந்தாள்.

Verse 32

तं विधूय शरत्रातं निजेषु निकरैरलम् । महेषुणाथ विव्याध सा तं दैत्यजनेश्वरम्

அந்த அம்புமழையைத் தன் படைநிரைகளால் முற்றிலும் துடைத்தெறிந்து, தேவி மகா அம்பால் தைத்யகணத் தலைவனைத் துளைத்தாள்।

Verse 33

हृदि विद्धस्तया देव्या स च तेन महेषुणा । व्याघूर्णमाननयनः क्षितिमापाति विह्वलः

தேவியின் அந்த மகா அம்பால் இதயத்தில் துளைக்கப்பட்ட அவன்—கண்கள் சுழல—தளர்ந்து பூமியில் விழுந்தான்।

Verse 34

महारुधिरधाराभिः स्रवंतीं च प्रवर्तयन् । तस्मिन्निपतिते दुर्गे महादुर्गपराक्रमे

மிகுந்த இரத்தப் பெருக்குகள் பாய்ந்தன; துர்கையின் மகா அச்சமூட்டும் வீரத்தால் அந்தப் பெரும் பகைவன் வீழ்ந்தபோது—

Verse 35

देवदुंदुभयो नेदुः प्रहृष्टानि जगंति च । सूर्याचंद्रमसौ साग्नी तेजो निजमवापतुः

தேவ துந்துபிகள் முழங்கின; உலகங்கள் மகிழ்ந்தன; சூரியன், சந்திரன், அக்னியுடன் தம் தம் ஒளியை மீண்டும் பெற்றனர்।

Verse 36

पुष्पवृष्टिं प्रकुर्वंतः प्राप्ता देवा महर्षिभिः । तुष्टुवुश्च महादेवीं महास्तुतिभिरादरात्

மலர்மழை பொழிந்தவாறு தேவர்கள் மகரிஷிகளுடன் வந்தனர்; பக்தியுடன் உயர்ந்த ஸ்தோத்திரங்களால் மகாதேவியைப் போற்றினர்।

Verse 37

देवा ऊचुः । नमो देवि जगद्धात्रि जगत्रयमहारणे । महेश्वर महाशक्ते दैत्यद्रुमकुठारके

தேவர்கள் கூறினர்—ஹே தேவி, ஜகத்தாத்ரி, உமக்கு நமஸ்காரம். ஹே மும்முலகப் பெருயுத்தக் களமாக விளங்குபவளே, மகேஸ்வரரின் மகாசக்தியே, தைத்ய மரங்களை வெட்டும் கோடாரியே!

Verse 38

त्रैलोक्यव्यापिनि शिवे शंखचक्रगदाधरि । स्वशार्ङ्गव्यग्रहस्ताग्रे नमो विष्णुस्वरूपिणि

ஹே மும்முலகமும் வியாபிக்கும் சிவா, சங்கம்-சக்கரம்-கதை தாங்குபவளே, சார்ங்க வில்லின் மீது கை எப்போதும் தயாராய் இருப்பவளே—ஹே விஷ்ணுரூபிணி, உமக்கு நமஸ்காரம்.

Verse 39

हंसयाने नमस्तुभ्यं सर्वसृष्टिविधायिनि । प्राचां वाचां जन्मभूमे चतुराननरूपिणि

அன்னவாகினி, எல்லாச் சிருஷ்டியையும் விதிப்பவளே, பழம்பெரும் வேதவாணியின் பிறப்பிடமே, நான்முகன் (பிரம்மா) ரூபிணியே—உமக்கு நமஸ்காரம்.

Verse 40

त्वमैंद्री त्वं च कौबेरी वायवी त्वं त्वमंबुपा । त्वं यामी नैरृती त्वं च त्वमैशी त्वं च पावकी

நீயே ஐந்த்ரீ, நீயே கௌபேரீ; நீயே வாயவீ, நீயே அம்புபா. நீயே யாமீ, நீயே நைர்ருதீ; நீயே ஐசீ, நீயே பாவகீ.

Verse 41

शशांककौमुदी त्वं च सौरी शक्तिस्त्वमेव च । सर्वदेवमयी शक्तिस्त्वमेव परमेश्वरी

நீயே நிலவின் குளிர் கௌமுதி; நீயே சூரியனின் சக்தி. எல்லாத் தேவர்களும் நிறைந்த சக்தி நீயே—நீயே பரமேஸ்வரி.

Verse 42

त्वं गौरी त्वं च सावित्री त्वं गायत्री सरस्वती । प्रकृतिस्त्वं मतिस्त्वं च त्वमहंकृतिरूपिणी

நீயே கௌரி; நீயே சாவித்ரீ; நீயே காயத்ரீ, சரஸ்வதி. நீயே பிரகృతి; நீயே மதி (புத்தி); நீயே அஹங்கார-ரூபிணி.

Verse 43

चेतः स्वरूपिणी त्वं वै त्वं सर्वेंद्रियरूपिणी । पंचतन्मात्ररूपा त्वं महाभूतात्मिकेंबिके

நீ நிச்சயமாகச் சேதஸ் (சித்த) ஸ்வரூபிணி; நீயே எல்லா இந்திரியங்களின் ரூபிணி. அம்பிகையே, நீயே பஞ்ச தன்மாத்திர ரூபம்; மகாபூதங்களின் ஆத்மாவும் நீயே.

Verse 44

शब्दादि रूपिणी त्वं वै करणानुग्रहा त्वमु । ब्रह्मांडकर्त्री त्वं देवि ब्रह्मांडांतस्त्वमेव हि

நீயே சப்தம் முதலிய விஷயங்களின் ரூபிணி; நீயே கரணங்கள் (இந்திரியங்கள்) மீது அருள் புரிபவள். தேவியே, நீயே பிரஹ்மாண்டத்தை உருவாக்குபவள்; அந்தப் பிரஹ்மாண்டத்தின் உள்ளார்ந்த உண்மையாக நீயே உறைகிறாய்.

Verse 45

त्वं परासि महादेवि त्वं च देवि परापरा । परापराणां परमा परमात्मस्वरूपिणी

மகாதேவியே, நீயே பரா (பரமம்); தேவியே, நீயே பராபரா—பரமும் அபரமும் இரண்டையும் கடந்தவள். பரா-அபர எல்லாவற்றிலும் நீயே பரமம்; பரமாத்ம ஸ்வரூபிணி.

Verse 46

सर्वरूपा त्वमीशानि त्वमरूपासि सर्वगे । त्वं चिच्छक्तिर्महामाये त्वं स्वाहा त्वं स्वधामृते

ஈசானியே, நீயே எல்லா ரூபங்களும்; சர்வகமே, நீ ரூபமற்றவளும். மகாமாயே, நீயே சித்-சக்தி; நீயே ஸ்வாஹா, நீயே ஸ்வதா—அமிர்த ஸ்வரூபிணி.

Verse 47

वषड्वौषट्स्वरूपासि त्वमेव प्रणवात्मिका । सर्वमंत्रमयी त्वं वै ब्रह्माद्यास्त्वत्समुद्भवाः

நீயே ‘வஷட்’ ‘வௌஷட்’ எனும் யாகோச்சாரங்களின் வடிவம்; நீயே பிரணவமான ‘ஓம்’ எனும் ஆத்மசொரூபம். நீ எல்லா மந்திரங்களாலும் நிறைந்தவள்; பிரம்மா முதலிய தேவர்கள் உன்னிடமிருந்தே தோன்றினர்.

Verse 48

चतुर्वर्गात्मिका त्वं वै चतुर्वर्गफलोदये । त्वत्तः सर्वमिदं विश्वं त्वयि सर्वं जगन्निधे

நீயே தர்மம்–அர்த்தம்–காமம்–மோட்சம் எனும் நான்கு புருஷார்த்தங்களின் ஆத்மா; அவற்றின் பலன்களை அளிப்பவளும் நீயே. உன்னிடமிருந்தே இவ்வுலகம் தோன்றியது; உன்னிலேயே அனைத்தும் தங்கியுள்ளது, ஓ ஜகந்நிதியே.

Verse 49

यद्दृश्यं यददृश्यं च स्थूलसूक्ष्मस्वरूपतः । तत्र त्वं शक्तिरूपेण किंचिन्न त्वदृते क्वचित्

காணப்படுவதும் காணப்படாததும்—பெரியதோ நுண்ணதோ எந்த வடிவமாயினும்—அங்கே நீ சக்தி-வடிவாக இருக்கிறாய். உன்னைத் தவிர எங்கும், எப்போதும், எதுவும் இல்லை.

Verse 50

मातस्त्वयाद्य विनिहत्य महासुरेंद्रं दुर्गं निसर्गविबुधार्पितदैत्यसैन्यम् । त्राताः स्म देवि सततं नमतां शरण्ये त्वत्तोऽपरः क इह यं शरणं व्रजामः

அம்மையே! இன்று நீ மகா அசுரேந்திரனையும், தேவர்களுக்கு எதிராக விதியால் அளிக்கப்பட்டதுபோல் அமைந்த, வெல்லரிய தைத்ய சேனையுடன் கூடிய அந்தக் கோட்டையையும் அழித்து எங்களை காத்தாய். தேவி, வணங்குவோர்க்கு சரணமே! உன்னைத் தவிர இவ்வுலகில் எவரிடம் நாம் சரணடைவோம்?

Verse 51

लोके त एव धनधान्यसमृद्धिभाजस्ते पुत्रपौत्रसुकलत्र सुमित्रवंतः । तेषां यशः प्रसरचंद्रकरावदातं विश्वं भवेद्भवसि येषु सुदृक्त्वमीशे

இவ்வுலகில் அவர்களே செல்வம், தானியம், செழிப்பு ஆகியவற்றை அடைவார்கள்; அவர்களுக்கு மகன்கள், பேரர்கள், நல்ல துணைவர், நல்ல நண்பர்கள் உண்டு. அவர்களின் புகழ் நிலவொளிபோல் வெண்மையாகப் பரவி உலகமெங்கும் விரியும்—ஓ ஈச்வரி, நீ அருள்நோக்கைச் செலுத்துவோர்க்கு.

Verse 52

त्वद्भक्तिचेतसि जनेन विपत्तिलेशः क्लेशः क्व वानुभवती नतिकृत्सु पुंसु । त्वन्नामसंसृतिजुषां सकलायुषां क्व भूयः पुनर्जनिरिह त्रिपुरारिपत्नि

திரிபுராரியின் துணைவியே! உன் பக்தியில் மனம் நிலைத்தவர்க்கு துன்பத்தின் சிறுதுளி எங்கே, வேதனை எங்கே—மிகக் கடின நிலையிலும்? மேலும் வாழ்நாள் முழுதும் உன் நாமத்தின் தாரக ஓட்டத்தைச் சார்ந்தவர்க்கு இங்கே—சிறப்பாக காசியில்—மீண்டும் பிறவி எங்கே?

Verse 53

चित्रं यदत्र समरे स हि दुर्गदैत्यस्त्वद्दृष्टिपातमधिगम्य सुधानिधानम् । मृत्योर्वशत्वमगमद्विदितं भवानि दुष्टोपि ते दृशिगतः कुगतिं न याति

எத்தனை வியப்பு, ஓ பவானி! இப்போரில் அந்த துர்கதைத்தியன்—உன் பார்வையின் அருள்வீழ்ச்சி அமிர்தநிதிபோல் கிடைத்தும்—மரணத்தின் வசமானான். ஆயினும், தேவியே, அறிந்ததே: தீயவனும் உன் பார்வைக்குள் வந்தால் குகதியை அடையான்.

Verse 54

निःश्वासवातनिहताः पेतुरुर्व्यां महाद्रुमाः । उद्वेलिताः समभवन्सप्तापि जलराशयः

மூச்சுக்காற்றுபோல் எழுந்த பேர்காற்றின் தாக்கத்தால் மாபெரும் மரங்கள் பூமியில் விழுந்தன; மேலும் ஏழு நீர்த்தொகுதிகளும் பொங்கி, கரைமீறி எழுந்தன.

Verse 55

प्राच्यां मृडानि परिपाहि सदा नतान्नो याम्यामव प्रतिपदं विपदो भवानि । प्रत्यग्दिशि त्रिपुरतापन पत्नि रक्ष त्वं पाह्युदीचि निजभक्तजनान्महेशि

ஹே ம்ருடானி! கிழக்குத் திசையில் எப்போதும் வணங்கும் எங்களைப் பாதுகாப்பாயாக. ஹே பவானி! தெற்குத் திசையில் ஒவ்வொரு அடியிலும் பேரிடர்களிலிருந்து காப்பாயாக. ஹே திரிபுரதாபனன் துணைவியே! மேற்குத் திசையில் காவல் புரிவாயாக. ஹே மஹேசி! வடக்குத் திசையிலும் உன் பக்தர்களை அருளால் காப்பாயாக.

Verse 56

ब्रह्माणि रक्ष सततं नतमौलिदेशं त्वं वैष्णवि प्रतिकुलं परिपालयाधः । रुद्राग्नि नैरृति सदागति दिक्षु पांतु मृत्युंजया त्रिनयना त्रिपुरा त्रिशक्त्यः

ஹே பிரஹ்மாணி! வணங்கும் பக்தர்களின் தலைகள் தாழும் இப்புனிதப் பிரதேசத்தை எப்போதும் காப்பாயாக. ஹே வைஷ்ணவி! கீழ்திசையிலிருந்து வரும் எதிர்மறை பகைமையைத் தடுத்து பாதுகாப்பாயாக. ருத்ரா, அக்னி, நைர்ருதி—திசைகளில் எப்போதும் இயங்கும் காவலர்கள்—எல்லாத் திசைகளிலும் காக்கட்டும்; மேலும் ம்ருத்யுஞ்ஜயா, திரிநயனா, திரிபுரா, திரிசக்திகள் இடையறா அரண் அருளட்டும்.

Verse 57

पातु त्रिशूलममले तव मौलिजान्नो भालस्थलं शशिकला मृदुमाभ्रुवौ च । नेत्रे त्रिलोचनवधूर्गिरिजा च नासामोष्ठं जया च विजयात्वधरप्रदेशम्

ஓ மாசற்ற தேவியே, உன் மௌலியில் உள்ள கிரீடத்தைத் திரிசூலம் காக்கட்டும்; உன் நெற்றியையும் மென்மையான புருவங்களையும் சந்திரகலை காக்கட்டும். மும்முகன்-நேத்திரனின் பிரியையான கிரிஜை உன் கண்களைப் பாதுகாக்கட்டும்; ஜயா–விஜயா உன் மூக்கு, உதடுகள் மற்றும் கீழ்முகப் பகுதியை காக்கட்டும்.

Verse 58

श्रोत्रद्वयं श्रुतिरवा दशनावलिं श्रीश्चंडी कपोलयुगलं रसनां च वाणी । पायात्सदैव चिबुकं जयमंगला नः कात्यायनी वदनमंडलमेव सर्वम्

முழு மங்கள வட்டமாகத் திகழும் ஜயமங்களா காத்தியாயனி எப்போதும் எங்களைப் பாதுகாக்கட்டும்—அவளின் இரு காதுகள் வேதச் ‘ச்ருதி’ போல; பற்கள் வரிசை ‘ஸ்ரீ’ போல; சண்டி ரூபத்தில் கன்னங்கள்; நாவும் வாக்கும்; மேலும் தாடையையும் அவள் இடையறாது காக்கட்டும்.

Verse 59

कंठप्रदेशमवतादिह नीलकंठी भूदारशक्तिरनिशं च कृकाटिकायाम् । कौर्म्यं सदेशमनिशं भुजदंडमैंद्री पद्मा च पाणिफलकं नतिकारिणां नः

நீலகண்டி இங்கே எங்கள் கழுத்துப் பகுதியைக் காக்கட்டும்; பூதாரா-சக்தி எப்போதும் எங்கள் கழுத்தின் பின்புறம் (கிருகாடிகா) காக்கட்டும். கௌர்மி இந்த இடத்தை இடையறாது பாதுகாக்கட்டும்; ஐந்த்ரீ மேல்கையை காக்கட்டும்; வணங்குவோரான எங்கள் உள்ளங்கைகளை பத்மா தேவி காக்கட்டும்.

Verse 60

हस्तांगुलीः कमलजा विरजानखांश्च कक्षांतरं तरणिमंडलगा तमोघ्नी । वक्षःस्थलं स्थलचरी हृदयं धरित्री कुशिद्वयं त्ववतु नः क्षणदाचरघ्नी

தாமரையில் பிறந்த தேவியே—மாசற்ற நகங்களுடன், சூரிய மண்டலத்தில் உறைந்து இருளை அகற்றுபவளாய், புனித நிலத்தில் நடமாடுபவளாய்—எங்களை காக்கட்டும்: எங்கள் விரல்கள், கக்கை இடம்; மார்பு, இதயம், மேலும் எங்கள் இரு குஹ்ய/உயிர் உறுப்புகள்; இரவுச்சர தீயவற்றை அழிப்பவள் அவளே.

Verse 61

अव्यात्सदा दरदरीं जगदीश्वरी नो नाभिं नभोगतिरजात्वथ पृष्ठदेशम् । पायात्कटिं च विकटा परमास्फिचौ नो गुह्यं गुहारणिरपानमपाय हंत्री

ஜகதீஸ்வரி எப்போதும் எங்களை காக்கட்டும்—தரதரீ ரூபத்தில் எங்கள் நாபியை; நபோகதிரஜா ரூபத்தில் எங்கள் முதுகைப் பகுதியை. விகடா தேவி எங்கள் இடுப்பையும் உயர்ந்த புட்டங்களையும் காக்கட்டும்; அபாயஹந்திரி குஹாரணி எங்கள் குஹ்யாங்கங்களையும் அபான வாயுவையும் பாதுகாக்கட்டும்.

Verse 62

ऊरुद्वयं च विपुला ललिता च जानू जंघे जवाऽवतु कठोरतरात्र गुल्फौ । पादौ रसातलचरांगुलिदेशमुग्रा चांद्री नखान्त्पदतलं तलवासिनी च

விபுலா என் இரு தொடைகளையும் காக்கட்டும்; லலிதா என் முழங்கால்களைப் பாதுகாக்கட்டும். ஜவா என் கால் மடிப்புப் பகுதிகளை (ஜங்கைகளை) காக்கட்டும்; மிகத் திடமான தேவி என் கணுக்கால்களைப் பாதுகாக்கட்டும். பாதாளச் சரங்களை அடக்கும் முக்ரா என் பாதங்களையும் பாதவிரல்களையும் காக்கட்டும்; சாந்த்ரீ என் நகங்களின் முனைகளையும் பாதத்தளத்தையும் காக்கட்டும்; தலவாசினி பாதத்தளத்தின் கீழ்புறத்தை எல்லாத் திசையிலும் காக்கட்டும்.

Verse 63

गृहं रक्षतु नो लक्ष्मीः क्षेत्रं क्षेमकरी सदा । पातु पुत्रान्प्रियकरी पायादायुः सनातनी

லக்ஷ்மி எங்கள் இல்லத்தைப் பாதுகாக்கட்டும்; எப்போதும் க்ஷேமம் அருளும் தேவி எங்கள் நிலத்தையும் வயலையும் காக்கட்டும். பிரியகரி தேவி எங்கள் பிள்ளைகளைப் பாதுகாக்கட்டும்; சனாதனி தேவி எங்கள் ஆயுளை நிலைநிறுத்தட்டும்.

Verse 64

यशः पातु महादेवी धर्मं पातु धनुर्धरी । कुलदेवी कुलं पातु सद्गतिं सद्गतिप्रदा

மகாதேவி என் புகழையும் மரியாதையையும் காக்கட்டும்; வில்லேந்திய தேவி என் தர்மத்தைப் பாதுகாக்கட்டும். குலதேவி எங்கள் குலத்தை காக்கட்டும்; சத்கதி அருளும் தேவி என் நல்வழி-நிலையைப் பாதுகாக்கட்டும்.

Verse 65

रणे राजकुले द्यूते संग्रामे शत्रुसंकटे । गृहे वने जलादौ च शर्वाणी सर्वतोऽवतु

போரில், அரசவையில், சூதாட்டத்தில், யுத்தத்தில் மற்றும் பகைவரின் அபாயத்தில்; இல்லத்தில், வனத்தில், நீரிடங்களிலும் முதலிய இடங்களிலும்—சர்வாணி எங்களை எல்லாத் திசையிலும் காக்கட்டும்.

Verse 66

इति स्तुत्वा जगद्धात्रीं प्रणेमुश्च पुनःपुनः । सर्वे सवासवा देवाः सर्षिगंधर्वचारणाः

இவ்வாறு ஜகத்தாத்ரியைப் போற்றி அவர்கள் மீண்டும் மீண்டும் வணங்கினர்—இந்திரனுடன் கூடிய எல்லாத் தேவர்களும், மேலும் ரிஷிகள், கந்தர்வர்கள், சாரணர்களும்.

Verse 67

ततस्तुष्टा जगन्माता तानाह सुरसत्तमान् । स्वाधिकारान्सुराः सर्वे शासतु प्राग्यथायथा

அப்போது உலகமாதா மகிழ்ந்து தேவர்களில் சிறந்தவர்களிடம் கூறினாள்— “தேவர்களே, நீங்கள் அனைவரும் முன்புபோலவே உங்கள் உங்கள் அதிகாரப் பகுதிகளை முறையாக ஆளுங்கள்.”

Verse 68

तुष्टाहमनया स्तुत्या नितरां तु यथार्थया । वरमन्यं प्रदास्यामि तच्छृणुध्वं सुरोत्तमाः

இந்த உண்மையான ஸ்துதியால் நான் மிகுந்த மகிழ்ச்சி அடைந்தேன். இப்போது இன்னொரு வரத்தை அளிப்பேன்— தேவர்களில் சிறந்தவர்களே, அதை கேளுங்கள்.

Verse 69

दुर्गोवाच । यः स्तोष्यति तु मां भक्त्या नरः स्तुत्यानया शुचिः । तस्याहं नाशयिष्यामि विपदं च पदे पदे

துர்கா கூறினாள்— “தூய உள்ளத்துடன் யார் இந்த ஸ்துதியால் பக்தியுடன் என்னைத் துதிப்பாரோ, அவருடைய துன்பத்தை நான் அடியடியாக அழித்துவிடுவேன்.”

Verse 70

एतत्स्तोत्रस्य कवचं परिधास्यति यो नरः । तस्य क्वचिद्भयं नास्ति वज्रपंजरगस्य हि

யார் இந்த ஸ்தோத்திரத்தை கவசமாக அணிவாரோ, அவருக்கு எங்கும் பயம் இல்லை; அவர் வஜ்ரப் பஞ்சரத்தில் அடைக்கப்பட்டவரைப் போல ஆவார்.

Verse 71

अद्यप्रभृति मे नाम दुर्गेति ख्यातिमेष्यति । दुर्गदैत्यस्य समरे पातनादति दुर्गमात्

இன்றுமுதல் என் பெயர் ‘துர்கா’ என்று புகழ்பெறும்; ஏனெனில் போரில் நான் துர்கன் எனும் அசுரனை அந்தக் கடினக் கோட்டையிலிருந்து வீழ்த்தினேன்.

Verse 72

ये मां दुर्गां शरणगा न तेषां दुर्गतिः क्वचित् । दुर्गास्तुतिरियं पुण्या वज्रपंजरसंज्ञिका

என்னை—துர்கையை—சரணடைபவர்கள் எக்காலமும் துர்கதி அடையார். துர்கையின் இந்தப் புனித ஸ்துதி ‘வஜ்ரபஞ்சரம்’ எனப் பெயர்பெற்றது.

Verse 73

अनया कवचं कृत्वा मा बिभेतु यमादपि । भूतप्रेतपिशाचाश्च शाकिनीडाकिनी गणाः

இந்த ஸ்துதியை கவசமாகக் கொண்டு அணிந்தால் யமனையும் அஞ்ச வேண்டாம். பூதம், பிரேதம், பிசாசு மற்றும் சாகினி-டாகினி கூட்டங்களும் விலகிச் செல்கின்றன.

Verse 74

झोटिंगा राक्षसाः क्रूरा विष सर्पाग्नि दस्यवः । वेतालाश्चापि कंकाल ग्रहा बालग्रहा अपि

ஜோடிங்கங்கள், கொடிய ராட்சசர்கள், விஷம், பாம்புகள், தீ, கொள்ளையர்கள்; மேலும் வேதாளங்கள், கங்காளங்கள், கிரகபீடைகள், பாலகிரகங்களும் (இந்தப் பாதுகாப்பால்) அகல்கின்றன.

Verse 75

वातपित्तादि जनितास्तथा च विषमज्वराः । दूरादेव पलायंते श्रुत्वा स्तुतिमिमां शुभाम्

வாதம்-பித்தம் முதலியவற்றால் உண்டாகும் நோய்களும், விஷமக் காய்ச்சல்களும் கூட—இந்தச் சுப ஸ்துதியைக் கேட்டவுடன்—தூரத்திலிருந்தே ஓடிவிடும்.

Verse 76

वज्रपंजर नामैतत्स्तोत्रं दुर्गाप्रशंसनम् । एतत्स्तोत्रकृतत्राणे वज्रादपि भयं नहि

துர்கையைப் போற்றும் இந்த ஸ்தோத்திரம் ‘வஜ்ரபஞ்சரம்’ என அழைக்கப்படுகிறது. இந்த ஸ்தோத்திரத்தால் காக்கப்படுபவனுக்கு வஜ்ரத்தினாலும் அச்சமில்லை.

Verse 77

अष्टजप्तेन चानेन योभिमंत्र्य जलं पिबेत् । तस्योदरगतापीडा क्वापि नो संभविष्यति

இந்த மந்திரத்தை எட்டு முறை ஜபித்து நீரை அபிமந்திரித்து குடிப்பவருக்கு, வயிற்றுவலி அல்லது உள்ளுறுப் பீடை எங்கும் உண்டாகாது।

Verse 78

गर्भपीडा तु नो जातु भविष्यत्यभिमंत्रणात् । बालानां परमा शांतिरेतत्स्तोत्रांबुपानतः

இந்த அபிமந்திரணத்தால் கர்ப்பப் பீடை ஒருபோதும் ஏற்படாது; இந்த ஸ்தோத்திரத்தால் அபிமந்திரிக்கப்பட்ட நீரைப் பருகினால் குழந்தைகளுக்கு பரம சாந்தி உண்டாகும்।

Verse 79

यत्र सान्निध्यमेतस्य स्तवस्येह भविष्यति । एतास्तु शक्तयः सर्वा सर्वत्र सहिता मया

இந்த உலகில் எங்கு எங்கு இந்த ஸ்தவத்தின் சாந்நித்யம் உண்டாகுமோ, அங்கு அங்கு இவ்வெல்லா சக்திகளும் என்னுடன் ஒன்றிணைந்து எங்கும் இருப்பன।

Verse 80

रक्षां परिकरिष्यंति मद्भक्तानां ममाज्ञया । इति दत्त्वा वरान्देवी देवेभ्यो तर्हि ता तदा

“என் ஆணையினால் அவர்கள் என் பக்தர்களைக் காப்பார்கள்”—என்று வரங்களை அளித்து தேவி அப்போது தேவர்களிடம் கூறினாள்।

Verse 81

तेपि स्वर्गौकसः सर्वे स्वंस्वं स्वर्गं ययुर्मुदा । स्कंद उवाच । इत्थं दुर्गाभवन्नाम तया देव्या महामुने । काश्यां सेव्या यथा सा च तच्छृणुष्व वदामि ते

அந்தச் சொர்க்கவாசிகள் அனைவரும் மகிழ்ச்சியுடன் தத்தம் சொர்க்கங்களுக்கு சென்றனர். ஸ்கந்தன் கூறினான்—மகாமுனியே, இவ்விதமாக அந்த தேவி ‘துர்கா’ என்ற நாமத்தால் பிரசித்தி பெற்றாள். இப்போது காசியில் அவளை எவ்வாறு சேவித்து வழிபட வேண்டும் என்பதை கேள்; நான் உனக்குச் சொல்கிறேன்।

Verse 82

अष्टम्यां च चतुर्दश्यां भौमवारे विशेषतः । संपूज्या सततं काश्यां दुर्गा दुर्गतिनाशिनी

அஷ்டமி, சதுர்தசி திதிகளில்—மிகவும் செவ்வாயன்று—காசியில் துர்கதிநாசினி பகவதி துர்கையை எப்போதும் முறையாகப் பூஜிக்க வேண்டும்.

Verse 83

नवरात्रं प्रयत्नेन प्रत्यहं सा समर्चिता । नाशयिष्यति विघ्नौघान्सुमतिं च प्रदास्यति

நவராத்திரத்தில் முயற்சியுடன் தினந்தோறும் அவளை முறையாக ஆராதித்தால், அவள் தடைகளின் பெருக்கை அழித்து நற்கருத்தை அருள்வாள்.

Verse 84

महापूजोपहारैश्च महाबलिनिवेदनैः । दास्यत्यभीष्टदा सिद्धिं दुर्गा काश्यां न संशयः

மகாபூஜை உபஹாரங்களாலும், மகாபலி நிவேதனங்களாலும் காசியில் உள்ள துர்கை விரும்பிய சித்தியை அருள்வாள்—இதில் ஐயமில்லை.

Verse 85

प्रतिसंवत्सरं तस्याः कार्या यात्रा प्रयत्नतः । शारदं नवरात्रं च सकुटुंबैः शुभार्थिभिः

ஒவ்வோர் ஆண்டும் முயற்சியுடன் அவளுடைய யாத்திரையை மேற்கொள்ள வேண்டும்; குறிப்பாக சாரத நவராத்திரத்தில், நன்மை நாடுவோர் குடும்பத்துடன் செய்ய வேண்டும்.

Verse 86

यो न सांवत्सरीं यात्रां दुर्गायाः कुरुते कुधीः । काश्यां विघ्न सहस्राणि तस्य स्युश्च पदेपदे

துர்கையின் ஆண்டுதோறும் செய்ய வேண்டிய யாத்திரையை செய்யாத மூடனுக்கு, காசியில் அடியடியாக ஆயிரம் தடைகள் ஏற்படும்.

Verse 87

दुर्गाकुंडे नरः स्नात्वा सर्वदुर्गार्तिहारिणीम् । दुर्गां संपूज्य विधिवन्नवजन्माघमुत्सृजेत्

துர்காகுண்டத்தில் நீராடி, எல்லா துன்பமும் துர்கதியும் நீக்கும் தேவியான துர்கையை விதிப்படி வழிபட்டால், மனிதன் புதிய பிறவியால் உண்டான பாவத்தை விட்டு விடுவான்।

Verse 88

सा दुर्गाशक्तिभिः सार्धं काशीं रक्षति सर्वतः । ताः प्रयत्नेन संपूज्या कालरात्रिमुखा नरैः

அந்த துர்கை தன் சக்திகளுடன் சேர்ந்து காசியை எல்லாத் திசைகளிலும் காக்கிறாள். ஆகவே காலராத்திரி முதலிய அந்த சக்திகளை மக்கள் முயற்சியுடன் வழிபட வேண்டும்।

Verse 89

रक्षंति क्षेत्रमेतद्वै तथान्या नवशक्तयः । उपसर्गसहस्रेभ्यस्ता वैदिग्देवताक्रमात्

இந்தக் க்ஷேத்திரத்தை அந்த மற்ற ஒன்பது சக்திகளும் காக்கின்றன. திசைத் தேவதைகளின் ஒழுங்கின்படி அவை ஆயிரம் பேரிடர்களிலிருந்து இதை பாதுகாக்கின்றன।

Verse 90

शतनेत्रा सहस्रास्या तथायुतभुजापरा । अश्वारूढा गजास्या च त्वरिता शववाहिनी

ஒருத்தி சதநேத்ரா, மற்றொருத்தி ஸஹஸ்ரமுகி; இன்னொருத்திக்கு எண்ணற்ற கரங்கள். ஒருத்தி அஸ்வாரூடா, ஒருத்தி கஜாஸ்யா; ஒருத்தி த்வரிதா, இன்னொருத்தி சவவாஹினி—சவத்தின் மேல் ஏறியவள்.

Verse 91

विश्वा सौभाग्यगौरी च सृष्टाः प्राच्यादिमध्यतः । एता यत्नेन संपूज्याः क्षेत्ररक्षणदेवताः

கிழக்கு திசையிலிருந்து தொடங்கி நடுப்பகுதியில் விஸ்வா மற்றும் சௌபாக்யகௌரி வெளிப்பட்டனர். க்ஷேத்திரத்தை காக்கும் இத்தேவிகளை முயற்சியுடன் வழிபட வேண்டும்।

Verse 92

तथैव भैरवाश्चाष्टौ दिक्ष्वष्टासु प्रतिष्ठिताः । रक्षंति सततं काशीं निर्वाणश्रीनिकेतनम्

அவ்வாறே எட்டு திசைகளிலும் நிறுவப்பட்ட எட்டு பைரவங்கள், முக்தியின் ஒளியான நிர்வாண-ஸ்ரீயின் இல்லமான காசியை இடையறாது காக்கின்றனர்।

Verse 93

रुरुश्चंडोसितांगश्च कपाली क्रोधनस्तथा । उन्मत्तभैरवस्तद्वत्क्रमात्संहारभीषणौ

அவர்கள் ருரு, சண்ட, அசிதாங்க, கபாலி, க்ரோதன; அதுபோல உன்மத்த-பைரவனும்—மேலும் வரிசையாக சம்ஹாரத்தில் அச்சமூட்டும் இரு பைரவங்களும் உள்ளனர்।

Verse 94

चतुःषष्टिस्तु वेताला महाभीषणमूर्तयः । रुंडमुंडस्रजः सर्वे कर्त्रीखर्परपाणयः

மிகவும் பயங்கர உருவமுடைய அறுபத்துநான்கு வேதாளர்கள் உள்ளனர்; அனைவரும் துண்டிக்கப்பட்ட தலைமாலைகளை அணிந்து, கைகளில் கத்தியும் கபாலக் கிண்ணமும் ஏந்தியுள்ளனர்।

Verse 95

श्ववाहना रक्तमुखा महादंष्ट्रा महाभुजाः । नग्ना विमुक्तकेशाश्च प्रमत्ता रुधिरासवैः

அவர்கள் நாய்களை வாகனமாகக் கொண்டு, செம்முகத்துடன், பெரிய கொம்புப்பற்களும் வலிய கரங்களும் உடையவர்கள்; நிர்வாணமாக, சிதறிய கூந்தலுடன், இரத்தமும் மதுவும் கொண்டு மயங்கியவர்கள்।

Verse 96

नानारूपधराः सर्वे नानाशस्त्रास्त्र पाणयः । तदाकारैश्च तद्भृत्यैः कोटिशः परिवारिताः

அவர்கள் அனைவரும் பல வடிவங்களை ஏற்று, பலவகை ஆயுதங்களை கைகளில் தாங்குகின்றனர்; அதே போன்ற உருவமும் பணியும் உடைய கோடிக்கணக்கான பரிவாரத்தால் சூழப்பட்டுள்ளனர்।

Verse 97

विद्युज्जिह्वो ललज्जिह्वः क्रूरास्यः क्रूरलोचनः । उग्रो विकटदंष्ट्रश्च वक्रास्यो वक्रनासिकः

ஒருவன் மின்னலைப் போன்ற நாவுடையவன்; மற்றொருவன் தொங்கும் நாவுடையவன்; ஒருவன் கொடிய வாயும் கடுஞ்சினமும் கொண்டவன். ஒருவன் உக்கிரன், விகடப் பற்களால் அச்சமூட்டுவான்; ஒருவன் வளைந்த முகமும் வளைந்த மூக்கும் உடையவன்.

Verse 98

जंभको जृंभणमुखो ज्वालानेत्रो वृकोदरः । गर्तनेत्रो महानेत्रस्तुच्छनेत्रोंऽत्रमण्डनः

ஒருவன் ‘ஜம்பகன்’ எனப்படுவான்; ஒருவன் பிளந்த வாயுடையவன்; ஒருவன் ஜ்வாலையென எரியும் கண்களுடையவன்; ஒருவன் ஓநாய் வயிறுடையவன். ஒருவன் குழிந்த கண்களுடையவன்; ஒருவன் பெருங்கண்களுடையவன்; ஒருவன் சிறுகண்களுடையவன்; ஒருவன் குடல்களால் அலங்கரிக்கப்பட்டவன்.

Verse 99

ज्वलत्केशः कंबुशिराः खर्वग्रीवो महाहनुः । महानासो लंबकर्णः कर्णप्रावरणोनसः

ஒருவன் எரியும் கேசமுடையவன்; ஒருவன் சங்குபோன்ற தலையுடையவன்; ஒருவன் குறுகிய கழுத்துடையவன்; ஒருவன் பெரும் தாடையுடையவன். ஒருவன் பெரிய மூக்குடையவன்; ஒருவன் நீண்ட காதுடையவன்; ஒருவன் காதுகள் மூக்கை மூடுமளவு உடையவன்.

Verse 100

इत्यादयो मुने क्षेत्रं दुर्वृत्तरुधिरप्रियाः । त्रासयंतो दुराचारान्रक्षंति परितः सदा

முனிவரே! இத்தகையவர்களும் பிறரும்—தீய ஒழுக்கமுடையவர்களும் இரத்தத்தை விரும்புவோரும்—இந்தப் புனிதக் க்ஷேத்திரத்தை எப்போதும் எல்லாத் திசைகளிலும் காத்து, துராசாரிகளை அச்சுறுத்துகின்றனர்.

Verse 110

तस्मात्सर्वप्रयत्नेन काशीभक्तिपरैर्नरैः । श्रोतव्यमिदमाख्यानं महाविघ्ननिवारणम्

ஆகையால் காசீபக்தியில் நிலைத்த மனிதர்கள் முழு முயற்சியுடன் இந்தப் புனித ஆக்யானத்தை கேட்க வேண்டும்; இது மகா விக்னங்களை நீக்கும்.

Verse 112

काश्यां यस्यास्ति वै प्रेम तेन कृत्वाऽदरं गुरुम् । श्रोतव्यमिदमाख्यानं वज्रपंजरसन्निभम्

காசியின்மேல் உண்மைப் பிரேமை உடையவன், முதலில் குருவை பக்தியுடன் மரியாதை செய்து, வஜ்ரப் பஞ்சரம்போல் உறுதியும் காவலும் தரும் இப்புனித ஆக்யானத்தைச் செவிமடுக்க வேண்டும்।