அனுமன்

தேவி, இவ்விதமாக இராமன்–சுக்ரீவன் இருவருக்கும் ஒற்றுமை (நட்பு) ஏற்பட்டது. என்னை ஹனுமான் என்று அறிக; அவர்களிருவரின் தூதனாக இங்கே வந்துள்ளேன்।

ஹனுமானே! இத்தனைத் தொலைவான பயணத்தில் என்னை நீ எவ்வாறு சுமந்து செல்ல விரும்புகிறாய்? ஏ வானரக் கூட்டத் தலைவனே! இது உன் அவசரமான வானர இயல்பே என நான் எண்ணுகிறேன்.

ஹனுமான் இவ்வாறு கூறியபோது, தேவகுமாரி போன்ற சீதை கண்ணீரால் தடைபட்ட சொற்களுடன் மெதுவாகச் சொன்னாள்—“என் பிரியனிடம் கூறு: இதுவே சிறந்த அடையாளம்.”

ஸ்ரீசூதர் கூறினார்—அக்லிஷ்டகர்மவீரனான ஸ்ரீராமன் விதிப்படி லிங்கத்தை பிரதிஷ்டை செய்ததும், மாருதி அந்த உத்தம லிங்கத்தை எடுத்துக்கொண்டு உடனே விரைந்து புறப்பட்டான்।

எழுந்திரு, அன்பு ஹனுமனே! இன்று ஏன் மண்ணில் படுத்திருக்கிறாய்? ஓ மகாபாகு வானரா, என் உறக்கத்திற்காக படுக்கையை அமைத்திடு।

ஸ்ரீ மார்கண்டேயர் கூறினார்—சுக்ரீவன், ஹனுமான், குமுதன், அங்கதன் மற்றும் பிற துணையர்களுடன் சேர்ந்து, ராமச்சந்திரனே உன்னை உண்மையாக வென்றான்.

தானகர் மற்றும் கௌதமர் முதலான அனைவரும் அமைதியானார்கள், வாயுவும் பேசுவதை நிறுத்தினார். பின்னர் காயகர் ஹனுமானின் முன்னிலையில், அவர் வானரர்களின் தலைவர், ஒரு இனிமையான பாடலைப் பாடினார்.

ஆஞ்சநேயன் வந்தான்—அந்த பயங்கர வீரர்களை புல்போல் கருதி—மன்னன் சுரதன் மேகம் போன்ற ஆழமான தெளிவான குரலில் பேசினான்।

சேஷன் கூறினார்: போர்க்களத்தில் ருத்ரனிடம் வந்து, வீர ஹனுமான் தேவர்களின் தலைவரைக் கைப்பற்ற விரும்பி பேசினார்.

பீமசேனனின் சொல்லை புன்னகையுடன் ஏற்றுக் கொண்டு, வாயுதனயனான ஹனுமான் வாயுபுத்திரன் பீமனை நோக்கி உரைத்தான்।

ஹனுமான் புன்னகை புரிவதுபோல் பீமசேனனிடம் கூறினார்—“அனகா, இங்கே நீ என் உருவத்தை இவ்வளவுதான் காண வல்லவன்.”

பீமனின் அந்த ஒலியால் மிருகங்களும் பறவைகளும் திடுக்கிட்டன. மாபெரும் சத்துவம் உடைய ஹனுமான் சிறிது கண்களைத் திறந்து, பின்னர் தேன் நிறம் கலந்த மஞ்சள்-செம்மை கண்களால் சற்றே அலட்சியத்துடன் நோக்கினான்।