இராவணன்

ஜனகநந்தினியை மடியில் வைத்துக் கொண்டு மகிழ்ச்சியுடன் சென்ற ராவணனைப் பார்த்து, மகாதேஜஸ்வியான கழுகரசன் ஜடாயு திடீரென எழுந்து பறந்து, வேகமாகப் பாய்ந்து வந்து அவன் வழியைத் தடுத்து இவ்வாறு உரைத்தான்।

ஓ சீதே! தேவர்கள், அசுரர்கள், நாகர்கள் உட்பட உலகமெல்லாம் யாரால் அஞ்சுகின்றதோ, அந்த ராக்ஷசகணேஸ்வரன் ‘ராவணன்’ என்பதே நான்।

அந்த அஸ்திரம் தடுக்கப்பட்டதைக் கண்ட ராக்ஷசாதிபதி ராவணன் கோபத்தை இரட்டிப்பாக்கி, கோபத்தினால் உடனே மற்றொரு அஸ்திரத்தைத் தயாரித்தான்.

வித்யுத்கைஷ, தடிஜ்ஜிஹ்வ, மஹாபலன் ராவணன்; மேலும் வெல்ல இயலாத கும்பகர்ணன், பிரகாசமும் வீரமும் உடைய வேகதர்ஶி।

சனியின் நாட்டில், நள்ளிரவில், நிலமும் கடலும் சங்கமிக்கும் இடத்தில் ராவணன் ஜாதி மரத்தால் ஆன லிங்கத்தைப் பூஜித்து ‘சுதுர்ஜயம்’ என்ற நாமத்தை ஜபிக்கிறான்.

விஷ்ணுவும் போரில் ராவணனை வதைத்து, கடற்கரையில் ராமேஸ்வர லிங்கத்தை நிறுவினார்—அது வீணாயிற்றோ?

ராவணன் தன் இதயத்தில் சிந்தித்தான்: அரக்கர்கள் கொல்லப்பட்டுவிட்டார்கள், நான் மட்டும் தனியாக இருக்கிறேன், வானரங்களும் கரடிகளும் அதிகம் பேர் இருக்கிறார்கள். நான் இப்போது அளவற்ற மாயைகளைச் செய்ய வேண்டும்.

உடனே லக்ஷ்மணனின் பாதத்தில் தலை வணங்கி, தூதர்கள் அவன் குணங்களின் காவியத்தைக் கூறிக்கொண்டே புறப்பட்டனர். ராமனின் புகழைப் பாடிக்கொண்டே அவர்கள் லங்கைக்கு வந்தனர், ராவணனின் பாதத்தில் தலை வணங்கினர். ராவணன் சிரித்துவிட்டுச் செய்தி கேட்டான்: சொல்…

மால்யவந்தன் என்னும் மிகவும் அறிவார்ந்த அமைச்சர், விபீஷணனின் வார்த்தைகளைக் கேட்டு மிகுந்த மகிழ்ச்சி அடைந்தார். அவர் கூறினார்: மகனே, உன் தம்பி நீதிக்கு அணிகலன்; விபீஷணன் கூறுவதை நெஞ்சில் ஏற்றுக்கொள். ராவணன் பதிலளித்தான்: இந்த இரண்டு…

மார்க்கண்டேயர் கூறினார்—அப்போது ராவணன் வந்ததைப் பார்த்த மாரீசன் கலங்கி, பழம்-வேர் முதலியவற்றை அளித்து முறையான மரியாதையுடன் அவனைப் போற்றி வணங்கினான்।

ராக்ஷசிப் பெண்களால் சூழ்ந்து சேவிக்கப்படுபவளாய் அவள் பாறைத் தரையில் அமர்ந்திருந்தாள்; காமத்தின் அம்புகளால் துன்புற்ற ராவணன் அவளைப் பார்த்து அருகே நெருங்கினான்.

புஷ்போத்கடாவிடத்தில் இரண்டு புதல்வர்கள் பிறந்தனர்—ராக்ஷசர்களின் தலைவர்களான கும்பகர்ணன், தசக்ரீவன்—உடல் வலிமையில் பூமியில் ஒப்பற்றவர்கள்.