Adhyaya 49

Verse 1

ईश्वर उवाच । तस्माच्छुक्रेश्वराद्गच्छेद्देवि लिंगं महाप्रभम् । शनैश्चरैश्वरंनाम महापातकनाशनम्

ஈஸ்வரன் கூறினார்—ஆகையால், ஹே தேவி, சுக்ரேஸ்வரத்திலிருந்து அந்த மஹாப்ரப லிங்கத்திற்குச் செல்; ‘சனைஸ்சரைஸ்வர’ எனப்படும் அது மஹாபாதகங்களை அழிப்பது.

Verse 2

बुधेश्वरात्पश्चिमतो ह्यजादेव्यग्निगोचरे । तस्या धनुः पंचकेन नातिदूरे व्यवस्थितम्

புதேஸ்வரத்தின் மேற்கே, அஜாதேவியின் புனித அக்னி-ஸ்தானத்தின் அருகில், அது ஐந்து தனு அளவு தூரத்தில்—அதிகத் தொலைவில் அல்ல—அமைந்துள்ளது।

Verse 3

कल्पलिंगं महादेवि पूजितं देवदानवैः । छायापुत्रेण संतप्तं तपः परमदुष्करम्

ஹே மஹாதேவி, அது கல்பலிங்கம்; தேவர்கள் மற்றும் தானவர்கள் வழிபட்டது. சாயையின் புதல்வன் அங்கே துன்பத்தால் தகித்தவனாய் மிகக் கடினமான தவம் செய்தான்।

Verse 4

अनादि निधनो देवो येन लिंगेऽवतारितः । प्राप्तवान्यो ग्रहेशत्वं भक्त्या शंभोः प्रसादतः

அந்த லிங்கத்தில் ஆதியற்றும் மரணமற்றும் உள்ள தேவனை நிறுவியவன், பக்தியாலும் சம்புவின் அருளாலும் கிரகங்களின் அதிபதித்துவம் பெற்றான்।

Verse 5

यस्य दृष्ट्या बिभेति स्म देवासुरगणो महान् । न स कोऽप्यस्ति वै प्राणी ब्रह्मांडे सचराचरे

அவருடைய பார்வை ஒன்றினாலே தேவர்-அசுரர் பெருங்கூட்டம் நடுங்கும்; அசையும் அசையாத பிரபஞ்சத்தில் அவருக்குக் கீழ்ப்படாத உயிர் எதுவும் இல்லை।

Verse 6

देवो वा दानवो वापि सौरिणा पीडितो न यः । शनिवारेण संपूज्य भक्त्या सौरीश्वरं शिवम्

தேவராயினும் அசுரராயினும்—சௌரி (சனி) துன்புறுத்துபவராக இருந்தால், சனிக்கிழமையில் பக்தியுடன் சௌரீஸ்வர சிவனை வழிபட்டால் அந்தப் பீடையிலிருந்து விடுபடுவான்।

Verse 7

शमीपत्रैर्महादेवि तिलमाषगुडौदनैः । संतर्प्य तु विधानेन दद्यात्कृष्णं वृषं द्विजे

மகாதேவி, சாமி இலைகள், எள், உளுந்து, வெல்லம், சோறு ஆகியவற்றால் விதிப்படி திருப்தி அளித்து, முறையின்படி ஒரு பிராமணருக்கு கரிய காளையை தானமாக அளிக்க வேண்டும்।

Verse 8

स्तुत्वा स्तोत्रैश्च विविधैः पुराणश्रुतिसंभवैः । अथ वैकेन देवेशः स्तोत्रेण परितोषितः

புராணங்களிலும் ஸ்ருதியிலும் தோன்றிய பலவகை ஸ்தோத்திரங்களால் போற்றிய பின், தேவேசன் ஒரு குறிப்பிட்ட ஸ்தோத்திரத்தால் மிகுந்த மகிழ்ச்சி அடைந்தான்।

Verse 9

राज्ञा दशरथेनैव कृतेन तु बलीयसा । स्तुत्यः सौरीश्वरो देवः सर्वपीडोपशांतये

மன்னன் தசரதன் இயற்றிய அந்த மிக வலிமைமிக்க ஸ்தோத்திரம், எல்லாப் பீடைகளும் தணியும்படியாக, ஸௌரீஸ்வர தேவனைப் போற்றிப் பாராயணம் செய்யத்தக்கது।

Verse 10

देव्यु वाच । कथं दशरथो राजा चक्रे शानैश्चरीं स्तुतिम् । कथं संतुष्टिमगमत्तस्य देवः शनैश्चरः

தேவி கூறினாள்—அரசன் தசரதன் சனைச்சரனை எவ்வாறு ஸ்துதித்தான்? மேலும் அந்த தேவன் சனைச்சரன் அவன்மேல் எவ்வாறு திருப்தியடைந்தான்?

Verse 11

ईश्वर उवाच । रघुवंशेऽति विख्यातो राजा दशरथो बली । चक्रवर्ती स विज्ञेयः सप्तद्वीपाधिपः पुरा

ஈஸ்வரன் கூறினான்—ரகுவம்சத்தில் மிகப் புகழ்பெற்ற வல்லமைமிக்க அரசன் தசரதன் இருந்தான். அவனைச் சக்ரவர்த்தி என அறிக; முன்னாளில் அவன் ஏழு தீவுகளுக்கும் அதிபதியாக இருந்தான்.

Verse 12

कृत्तिकांते शनिं कृत्वा दैवज्ञैर्ज्ञापितो हि सः । रोहिणीं भेद यित्वा तु शनिर्यास्यति सांप्रतम्

ஜோதிடர்கள் அவனுக்கு அறிவித்தனர்—சனி கிருத்திகையின் முடிவை அடைந்தான்; இப்போது தன் பாதையில் ரோஹிணியைத் துளைத்து (கடந்து) முன்னே செல்லுவான்.

Verse 13

उक्तं शकटभेदं तु सुरासुरभयंकरम् । द्वादशाब्दं तु दुर्भिक्षं भविष्यति सुदारुणम्

‘சகடபேதம்’ நிகழும் என்று கூறப்பட்டது—அது தேவர்களுக்கும் அசுரர்களுக்கும் அச்சமூட்டுவது; மேலும் பன்னிரண்டு ஆண்டுகள் மிகக் கொடிய பஞ்சம் ஏற்படும்.

Verse 14

एतच्छ्रुत्वा मुनेर्वाक्यं मंत्रिभिः सहितो नृपः । आकुलं तु जगद्दृष्ट्वा पौरजानपदादिकम्

முனிவரின் சொற்களைச் செவிமடுத்த அரசன் அமைச்சர்களுடன் சேர்ந்து, நகரவாசி, நாட்டுப்புறவாசி முதலிய அனைவரும் கலங்கிய உலகை நோக்கினான்।

Verse 15

वदंति सततं लोका नियमेन समागताः । देशाश्च नगर ग्रामा भयाक्रांताः समंततः । मुनीन्वसिष्ठप्रमुखान्पप्रच्छ च स्वयं नृपः

ஒழுங்குடன் கூடிய மக்கள் தொடர்ந்து அந்த ஆபத்தைப் பற்றிப் பேசினர்; நாடுகள், நகரங்கள், கிராமங்கள் எங்கும் அச்சத்தால் ஆட்கொள்ளப்பட்டன. அப்போது அரசன் தானே வசிஷ்ட முதலிய முனிவர்களை அணுகி வினவினான்।

Verse 16

दशरथ उवाच । समाधानं किमत्रास्ते ब्रूहि मे द्विज सत्तम

தசரதன் கூறினான்—“இதில் தீர்வு என்ன? ஓ இருபிறப்பினருள் சிறந்தவரே, எனக்குச் சொல்லுங்கள்।”

Verse 17

वसिष्ठ उवाच । प्राजापत्ये च नक्षत्रे तस्मिन्भिन्ने कुतः प्रजाः । अयं योगो ह्यसाध्यस्तु ब्रह्मादींद्रादिभिः सुरैः

வசிஷ்டன் கூறினான்—“பிரஜாபதி-சம்பந்தமான அந்த நட்சத்திரம் சிதைந்தபோது, உயிரினங்கள் எவ்வாறு செழிக்கும்? இந்த யோகம் பிரம்மா, இந்திரன் முதலிய தேவர்களாலும் சரிசெய்ய இயலாதது।”

Verse 18

तदा संचिंत्य मनसा साहसं परमं महत् । समादाय धनुर्दिव्यं दिव्यैरस्त्रैः समन्वितम्

அப்போது மனத்தில் சிந்தித்து, மிகப் பெரும் துணிச்சலான செயலைத் தீர்மானித்து, விண்ணுலக ஆயுதங்களால் அலங்கரிக்கப்பட்ட தெய்வீக வில்லைக் கைப்பற்றினான்।

Verse 19

रथमारुह्य वेगेन गतो नक्षत्रमंडलम् । रथं तु कांचनं दिव्यं मणिरत्नविभूषितम्

அவன் ரதத்தில் ஏறி வேகமாக நட்சத்திரமண்டலத்திற்குச் சென்றான். அந்த ரதம் தெய்வீகமான பொன்னரதமாக, மணி-ரத்தினங்களால் அலங்கரிக்கப்பட்டது.

Verse 20

ध्वजैश्च चामरैश्छत्रैः किंकिणैरथ शोभितम् । हंसवर्णहयैर्युक्तं महाकेतुसमन्वितम्

அது கொடிகள், சாமரங்கள், குடைகள், ஒலிக்கும் கிங்கிணிகளால் அழகுபெற்றது. அன்னம் போன்ற வெண்மையான குதிரைகளால் இணைக்கப்பட்டு, மகாகேதுவால் மிளிர்ந்தது.

Verse 21

दीप्यमानो महारत्नैः किरीटमुकुटोज्ज्वलः । बभ्राज स तदाकाशे द्वितीय इव भास्करः

மகா ரத்தினங்களால் ஜ்வலித்து, கிரீடமும் முகுடமும் ஒளிர, அவன் ஆகாயத்தில் இரண்டாம் சூரியன் போலப் பிரகாசித்தான்.

Verse 22

आकर्णं चापमापूर्य संहारास्त्रं नियोज्य च । कृत्तिकांते शनिं ज्ञात्वा प्रविश्य किल रोहिणीम्

அவன் வில்லைக் காதுவரை இழுத்து, ஸம்ஹாராஸ்திரத்தைப் பொருத்தினான். கிருத்திகையின் முடிவில் சனியை அறிந்து, நிச்சயமாக ரோஹிணியில் நுழைந்தான்.

Verse 23

दृष्ट्वा दशरथोऽस्याग्रे तस्थौ सभ्रुकुटीमुखः । संहारास्त्रं शनिर्दृष्ट्वा सुरासुरविमर्द्दनम्

அவனைத் தன் முன்னே நின்றதைக் கண்ட தசரதன் புருவம் சுளித்து அங்கேயே நின்றான். சனி ஸம்ஹாராஸ்திரத்தைப் பார்த்து—தேவரும் அசுரரும் மடங்கச் செய்யும் அதனை—

Verse 24

हसित्वा तद्रयात्सौरिरिदं वचनमब्रवीत् । पौरुषं तव राजेंद्र परं रिपुभयंकरम्

அப்போது சூரியபுத்திரன் சனி சிரித்து இவ்வாறு கூறினான்— “ராஜேந்திரா! உன் வீரியம் உன்னதமானது; பகைவர்க்கு அது மிகப் பயங்கரமானது.”

Verse 25

देवासुरमनुष्याश्च सिद्धविद्याधरोरगाः । मया विलोकिताः सर्वे भयं चाशु व्रजंति ते

தேவர்கள், அசுரர்கள், மனிதர்கள், சித்தர்கள், வித்யாதரர்கள், நாகர்கள்— நான் யார்மேல் பார்வை செலுத்தினாலும், அவர்கள் அனைவரும் உடனே அச்சத்தில் ஆழ்வர்.

Verse 26

तुष्टोहं तव राजेंद्र तपसा पौरुषेण च । वरं ब्रूहि प्रदास्यामि मनसा यदभीप्सितम्

ராஜேந்திரா! உன் தவத்தாலும் வீரத்தாலும் நான் மகிழ்ந்தேன். வரம் கூறு; உன் மனம் விரும்பியதை நான் அருள்வேன்.

Verse 27

दशरथ उवाच । रोहिणीं भेदयित्वा तु न गंतव्यं त्वया शने । सरितः सागरा यावद्यावच्चद्रार्कमेदिनी

தசரதன் கூறினான்— “சனியே! ரோஹிணியைத் துளைத்த பின் நீ மேலும் செல்லக் கூடாது; நதிகள் கடலில் கலக்கும் வரை, சந்திரன்-சூரியன் மற்றும் பூமி நிலைக்கும் வரை.”

Verse 28

याचितं ते मया सौरे नान्य मिच्छामि ते वरम् । एवमुक्तः शनिः प्रादाद्वरं तस्मै तु शाश्वतम्

ஹே சௌரியே! நான் உன்னிடம் கேட்டது இதுவே; உன்னிடமிருந்து வேறு வரம் எனக்கு வேண்டாம். இவ்வாறு கூறப்பட்டதும் சனி அவனுக்கு அந்த நித்திய வரத்தை அருளினான்.

Verse 29

प्राप्यैवं तु वरं राजा कृतकृत्योऽभवत्तदा । पुनरेवाब्रवीत्सौरिर्वरं वरय सुव्रत

இவ்வாறு வரம் பெற்ற அரசன் கृतகೃತ்யனானான். மீண்டும் சௌரி கூறினார்—“ஹே சுவ்ரதா, இன்னொரு வரத்தைத் தேர்ந்தெடு.”

Verse 30

प्रार्थयामास हृष्टात्मा वरमेवं शनेस्तदा । न भेत्तव्यं च शकटं त्वया भास्करनंदन

அப்போது மகிழ்ந்த உள்ளத்துடன் அவர் சனியிடம் இவ்வரம் வேண்டினார்—“ஹே பாஸ்கரநந்தனே, நீ சகடத்தை (வண்டியை) ஒருபோதும் உடைக்கக் கூடாது.”

Verse 31

द्वादशाब्दं तु दुर्भिक्षं न कर्तव्यं कदाचन । कीर्तिरेषा मदीया च त्रैलोक्ये विचरिष्यति

“பன்னிரண்டு ஆண்டுகள் நீடிக்கும் பஞ்சம் ஒருபோதும் ஏற்படக் கூடாது. மேலும் என் இக்கீர்த்தி மும்முலகிலும் பரவட்டும்.”

Verse 32

ईश्वर उवाच । वरद्वयं ततः प्राप्य हृष्टरोमा स पार्थिवः । रथोपरि धनुर्मुक्त्वा भूत्वा चैव कृतांजलिः

ஈஸ்வரர் கூறினார்—இரு வரங்களைப் பெற்றதும் அந்த அரசன் மகிழ்ச்சியால் மெய்சிலிர்த்தான். ரதத்தின் மீது வில்லை வைத்துவிட்டு கைகூப்பி நின்றான்.

Verse 33

ध्यात्वा सरस्वतीं देवीं गणनाथं विनायकम् । राजा दशरथः स्तोत्रं सौरेरिदमथाकरोत्

தேவி சரஸ்வதியையும் கணநாத விநாயகரையும் தியானித்து, அரசன் தசரதன் பின்னர் சௌரி (சனி)க்கு இத்துதியை இயற்றினான்.

Verse 34

राजोवाच । नमो नीलमयूखाय नीलोत्पलनिभाय च । नमो निर्मांसदेहाय दीर्घश्मश्रुजटाय च

அரசன் கூறினான்—நீலக் கதிர்கள் உடையவனே, நீலத் தாமரை போன்றவனே, உமக்கு நமஸ்காரம். மாம்சமற்ற குன்றிய உடலனே, நீண்ட தாடியும் ஜடையும் உடையவனே, உமக்கு நமஸ்காரம்.

Verse 35

नमो विशालनेत्राय शुष्कोदरभयान क । नमः परुषगात्राय स्थूलरोमाय वै नमः

பெரிய கண்கள் உடையவனே, உலர்ந்த வயிற்றால் அச்சமூட்டுபவனே, உமக்கு நமஸ்காரம். கடின அங்கங்களும் அடர்ந்த ரோமங்களும் உடையவனே, மீண்டும் உமக்கு நமஸ்காரம்.

Verse 36

नमो नित्यं क्षुधार्त्ताय नित्यतप्ताय वै नमः । नमः कालाग्निरूपाय कृतांतक नमोस्तु ते

எப்போதும் பசியால் வாடுபவனே, எப்போதும் வெப்பத்தால் தகிப்பவனே, உமக்கு நமஸ்காரம். காலாக்னி வடிவனே, க்ருதாந்தகா, உமக்கு நமஸ்காரம் உண்டாகுக.

Verse 37

नमो दीर्घाय शुष्काय कालदृष्टे नमोऽस्तु ते । नमस्ते कोटराक्षाय दुर्निरीक्ष्याय वै नमः

நீண்ட உருவமும் உலர்ந்த உடலும் உடையவனே; உன் பார்வையே காலம்—உமக்கு நமஸ்காரம். குழிவிழிகள் உடையவனே, காண இயலாதபடி கடினமானவனே—உமக்கு நமஸ்காரம்.

Verse 38

नमो घोराय रौद्राय भीषणाय करा लिने । नमस्ते सर्वभक्षाय वलीमुख नमोऽस्तु ते

பயங்கரனே, ரௌத்ரனே, அச்சமூட்டுபவனே, கையில் வாள் ஏந்தியவனே—உமக்கு நமஸ்காரம். அனைத்தையும் விழுங்குபவனே, வலீமுகா, உமக்கு நமஸ்காரம் உண்டாகுக.

Verse 39

सूर्यपुत्र नमस्तेऽस्तु भास्करे भयदायक । अधोदृष्टे नमस्तुभ्यं वपुःश्याम नमोऽस्तु ते

சூரியபுத்திரனே! உமக்கு நமஸ்காரம்; பாஸ்கரா, அதர்மர்களுக்கு அச்சமளிப்பவனே! கீழ்நோக்குடையவனே, உமக்கு வணக்கம்; கருமைத் திருமேனியனே, உமக்கு நமஸ்காரம்।

Verse 40

नमो मन्दगते तुभ्यं निस्त्रिंशाय नमोनमः । नमस्त उग्ररूपाय चण्डतेजाय ते नमः

மந்தகதியுடையவனே! உமக்கு நமஸ்காரம்; வாள்தாங்கியவனே, மீண்டும் மீண்டும் வணக்கம்। உக்கிரரூபனே! உமக்கு நமஸ்காரம்; கடுந்தேஜஸுடையவனே! உமக்கு வணக்கம்।

Verse 41

तपसा दग्धदेहाय नित्यं योगरताय च । नमस्ते ज्ञाननेत्राय कश्यपात्मजसूनवे

தவத்தால் எரிந்த திருமேனியனே, எப்போதும் யோகத்தில் நிலைத்தவனே, உமக்கு நமஸ்காரம்। ஞானமே கண் ஆனவனே, கஷ்யப குலப் புதல்வனே, உமக்கு வணக்கம்।

Verse 42

तुष्टो ददासि वै राज्यं रुष्टो हरसि तत्क्षणात् । देवासुरमनुष्याश्च पशुपक्षिसरीसृपाः

நீ திருப்தியடைந்தால் அரசாட்சியை அளிப்பாய்; கோபித்தால் கணநேரத்தில் அதை பறித்துவிடுவாய். தேவர்கள், அசுரர்கள், மனிதர்கள்; மிருகங்கள், பறவைகள், ஊர்வன—அனைத்தும் உன் ஆளுமைக்குள்.

Verse 43

त्वया विलोकिताः सौरे दैन्यमाशु व्रजंति च । ब्रह्मा शक्रो यमश्चैव ऋषयः सप्ततारकाः

சௌரனே (சனி)! உன் பார்வை பட்டவர்கள் விரைவில் துன்பநிலைக்குச் செல்கின்றனர். பிரம்மா, சக்ரன் (இந்திரன்), யமன், மேலும் சப்ததாரக ரிஷிகளும் (உன் தாக்கத்திலிருந்து தப்பார் அல்லர்)।

Verse 44

राज्यभ्रष्टाश्च ते सर्वे तव दृष्ट्या विलोकिताः । देशाश्च नगरग्रामा द्वीपाश्चैवाद्रयस्तथा

தேவனே! உமது பார்வை பட்டவர்கள் அனைவரும் அரசாட்சியிலிருந்து வீழ்வர். நாடுகள், நகரங்கள்-கிராமங்கள், தீவுகள், மேலும் மலைகளும் (உமது ஆளுமைக்குட்படும்).

Verse 45

रौद्रदृष्ट्या तु ये दृष्टाः क्षयं गच्छंति तत्क्षणात्

உமது ரௌத்ர பார்வை பட்டவர்கள் அந்தக் கணமே அழிவை அடைவர்.

Verse 46

प्रसादं कुरु मे सौरे वरार्थेऽहं तवाश्रितः । सौरे क्षमस्वापराधं सर्वभूतहिताय च

ஹே சௌரே! என்மேல் அருள் புரிவாயாக. வரம் வேண்டி நான் உம்மைச் சரணடைந்தேன். ஹே சௌரே! எல்லா உயிர்களின் நலனுக்காக என் குற்றத்தையும் மன்னிப்பாயாக.

Verse 47

ईश्वर उवाच । एवं स्तुतस्तदा सौरी राज्ञा दशरथेन च । महराजः शनिर्वाक्यं हृष्टरो माऽब्रवीदिदम्

ஈஸ்வரர் கூறினார்—அப்போது அரசன் தசரதனால் இவ்வாறு ஸ்துதிக்கப்பட்ட சௌரி, மகாராஜா சனி, மகிழ்ந்து இவ்வசனங்களை உரைத்தார்.

Verse 48

शनिरुवाच । तुष्टोऽहं तव राजेन्द्र स्तवेनानेन सुव्रत । वरं ब्रूहि प्रदास्यामि स्वेच्छया रघुनंदन

சனி கூறினார்—ஹே ராஜேந்திரா, ஹே சுவ்ரதா! இஸ்தவத்தால் நான் உம்மேல் திருப்தியடைந்தேன். ஹே ரகுநந்தனா! வரம் கூறு; என் விருப்பத்தால் அளிப்பேன்.

Verse 49

दशरथ उवाच । अद्यप्रभृति पिंगाक्ष पीडा कार्या न कस्यचित् । देवासुरमनुष्याणां पशुपक्षिसरीसृपाम्

தசரதன் கூறினான்—ஹே பிங்காக்ஷா! இன்றுமுதல் எவருக்கும் துன்பம் செய்யப்படக் கூடாது; தேவர்கள், அசுரர்கள், மனிதர்கள், மிருகங்கள், பறவைகள், ஊர்வன்கள் அனைவருக்கும்.

Verse 50

शनिरुवाच । ग्रहाणां दुर्ग्रहो ज्ञेयो ग्रहपीडां करोम्यहम् । अदेयं प्रार्थितं राजन्किंचिद्युक्तं ददाम्यहम्

சனி கூறினான்—கிரகங்களில் நான் அடக்க இயலாதவன்; கிரகப் பீடையை உண்டாக்குவது நானே. அரசே! கேட்கப்பட்டாலும் தரத் தகாததும் முறையற்றதும் வழங்க இயலாது; ஆனால் பொருத்தமான ஒன்றை நான் அளிப்பேன்.

Verse 51

त्वया प्रोक्तं मम स्तोत्रं ये पठि ष्यंति मानवाः । पुरुषाश्च स्त्रियो वापि मद्भयेनोपपीडिताः

நீ இயற்றிய எனது ஸ்தோத்திரத்தை யார் பாராயணம் செய்வார்களோ—ஆணாக இருந்தாலும் பெண்ணாக இருந்தாலும்—என் பயத்தால் துன்புறுபவர்கள்,

Verse 52

देवासुरमनुष्यास्तु सिद्धविद्याधरोरगाः । मृत्युस्थाने स्थितो वापि जन्मप्रांतगतस्तथा

அவர்கள் தேவர்கள், அசுரர்கள், மனிதர்கள், சித்தர்கள், வித்யாதரர்கள் அல்லது நாகர்கள் யாராயினும்; மரணத்தின் இடத்தில் நிற்பவராயினும், வாழ்வின் எல்லையை அடைந்தவராயினும்,

Verse 53

एककालं द्विकालं वा तेषां श्रेयो ददाम्यहम् । पूजयित्वा जपेत्स्तोत्रं भूत्वा चैव कृतांजलिः

ஒருமுறை அல்லது இருமுறை (தினமும்) பாராயணம் செய்தாலும், அவர்களுக்கு நன்மை அளிப்பேன். பூஜை செய்து, கைகூப்பி பக்தியுடன் நின்று, அந்த ஸ்தோத்திரத்தை ஜபிக்க வேண்டும்.

Verse 54

तस्य पीडां न चैवाहमिह कुर्यां कदाचन । जन्मस्थाने स्थितो वापि मृत्युस्थाने स्थितोऽपि च

நான் இங்கே அவனுக்கு எந்நாளும் துன்பம் அளிக்கமாட்டேன்—அவன் பிறப்பிடத்தில் இருந்தாலும், மரண இடத்தில் இருந்தாலும் கூட।

Verse 55

जन्मऋक्षे च लग्ने च दशास्वंतर्दशासु च । रक्षामि सततं तस्य पीडां चान्यग्रहस्य च

பிறப்பு நட்சத்திரம், லக்ன நேரம், மேலும் மகாதசை-அந்தர்தசை காலங்களில், நான் அவனை இடையறாது காக்கிறேன்—என்னாலோ அல்லது பிற கிரக சக்தியாலோ வரும் துன்பங்களிலிருந்து।

Verse 56

अनेनैव प्रकारेण र्पाडामुक्तस्त्वसौ भवेत् । एतत्प्रोक्तं मया दत्तं वरं च रघुनंदन

இவ்விதமே அவன் நிச்சயமாகத் துன்பமின்றி விடுபடுவான். ஓ ரகுநந்தனே, இதை நான் உரைத்தேன்; இந்த வரத்தையும் நான் அருளினேன்.

Verse 57

ईश्वर उवाच । वरद्वयं च संप्राप्य राजा दशरथः पुरा । मेने कृतार्थमात्मानं नमस्कृत्य शनैश्चरम्

ஈஸ்வரன் கூறினார்—இரு வரங்களைப் பெற்ற பண்டைய தசரத மன்னன் தன்னை நிறைவேற்றம் அடைந்தவன் என எண்ணினான்; மேலும் சனைச்சரனை வணங்கி நமஸ்கரித்தான்.

Verse 58

शनिं स्तुत्वाऽभ्यनुज्ञातो रथमारुह्य वीर्यवान् । स्वस्थानं गतवान्राजा पूज्यमानो दिवौकसैः

சனியைப் போற்றி, புறப்பட அனுமதி பெற்ற வீரமிகு மன்னன் தேரில் ஏறி தன் இருப்பிடத்திற்குச் சென்றான்—தேவலோக வாசிகளால் போற்றப்பட்டவனாய்.

Verse 59

य इदं प्रातरुत्थाय सौरिवारे पठेन्नरः । सर्वग्रहोद्भवा पीडा न भवेद्भुवि तस्य तु

எவன் காலையில் எழுந்து சௌரிவாரத்தில் (சனிக்கிழமை) இதனைப் பாராயணம் செய்கிறானோ, அவன் பூமியில் வாழும் வரை எந்தக் கிரகத்தினாலும் உண்டாகும் துன்பம் ஏற்படாது.

Verse 60

शनैश्चरं स्मरेद्देवं नित्यं भक्तिसमन्वितः । पूजयित्वा पठेत्स्तोत्रं तस्य तुष्यति भास्करिः

பக்தியுடன் தினமும் சனைச்சர தேவனை நினைக்க வேண்டும்; வழிபட்டு ஸ்தோத்திரத்தைப் பாராயணம் செய்தால், பாஸ்கரி (சூரிய சக்தி) அவன்மேல் மகிழ்வாள்.

Verse 61

इति ते कथितं देवि माहात्म्यं शनिदैवतम् । सर्वपापोपशमनं सर्वकामफलप्रदम्

தேவி, இவ்வாறு சனி தெய்வத்தின் மஹிமையை உனக்குக் கூறினேன்; அது எல்லாப் பாவங்களையும் தணித்து, எல்லா நியாயமான விருப்பங்களுக்கும் பலன் அளிக்கும்.