Character · Ramcharitmanas
दशरथः in the Ramcharitmanas
दशरथNamed in 114 verses
Speaks in 44 verses
In this book
Key chapters
The chapters where दशरथः matters most.
त्याग-दीक्षा का सोपान: जहाँ ‘राज्य’ (भोग-धर्म) का मोह टूटकर ‘वन’ (वैराग्य-धर्म) का द्वार खुलता है। अयोध्या काण्ड साधक को यह सिखाता है कि धर्म केवल शुभ-घटना नहीं, बल्कि पीड़ा में सत्य-पालन, वचन-रक्षा,
त्याग-दीक्षा का सोपान: राजधर्म, गृहधर्म और व्यक्तिगत आसक्ति का परित्याग करके ‘वन-मार्ग’ को ‘अंतर-मार्ग’ बनाना। इस काण्ड में राम का निष्कासन केवल कथा-घटना नहीं, साधक-चित्त का संस्कार है, जहाँ विरह, करुण
यह सोपान ‘विरह-योग’ का द्वार है: गृह-धर्म (राजधर्म/कुलधर्म) और वन-धर्म (त्याग/वैराग्य) के संधि-क्षण पर साधक का चित्त ‘आसक्ति’ से ‘समर्पण’ की सीढ़ी चढ़ता है। अयोध्या काण्ड में राम का वनगमन केवल ऐतिहासि
यह सोपान ‘धर्म-राज्य’ के द्वार पर ‘मोह-राज्य’ की परीक्षा है: जहाँ रामराज्य का उत्सव (सगुण-लीला) भीतर ही भीतर काम-क्रोध-कपट की आँधी से टकराता है। साधक के लिए यह चरण बताता है कि मुक्ति का मार्ग केवल बाह
यह सोपान ‘राजधर्म बनाम प्रेमधर्म’ के द्वंद्व को साधना-पथ में रूपान्तरित करता है: बाह्य अभिषेक (सामाजिक-राजकीय प्रतिष्ठा) से भीतर के अभिषेक (त्याग, समत्व, आज्ञापालन) की ओर चढ़ाई। अयोध्या, ‘अयोध्या’ (अ-य
सोपान-प्रवेश: ‘भक्ति का जन्म’ से ‘भक्ति का समाज’ तक। बालकाण्ड में राम-नाम और राम-रूप का प्रथम स्थापन होता है; यहाँ विवाह-लीला ‘सगुण’ की साकार मधुरता के द्वारा जीव को ‘निरगुण’ सत्य की ओर उन्मुख करती है
यह सोपान ‘धर्म-संकट में भक्ति की परख’ है: राज-वैभव का द्वार खुलते ही त्याग का द्वार भी खुलता है। अयोध्या काण्ड में राम का ‘मर्यादा-पुरुषोत्तम’ रूप करुणा, धीरज, और पितृ-आज्ञा-पालन के द्वारा साधक को सिख
सोपान-प्रवेश: ‘मंगल-आरम्भ’ से ‘भक्ति-बीज’ तक। बालकाण्ड में राम-लीला का प्रथम दर्शन जीव के भीतर श्रद्धा (श्रवण-रुचि) जगाता है। यहाँ विवाह-उत्सव, अतिथि-सत्कार, गुरु-कृपा, दान और कुल-रीति, ये सब ‘धर्म-आचर
सोपान-प्रवेश: ‘भक्ति का जन्म’ और ‘सगुण-साकार के सौंदर्य में चित्त-स्थापन’। बालकाण्ड मन को कथा-श्रवण योग्य बनाता है, नाम, रूप, गुण, लीला के माध्यम से चित्त की मलिनता घटाकर उसे मंगल-लग्न (अनुकूल काल) की
सोपान-प्रथम: ‘श्रद्धा का जन्म’ और ‘सम्बन्ध-स्थापन’ का द्वार। बालकाण्ड में भक्ति का अंकुर ‘सगुण-लीला’ के माध्यम से हृदय में उतरता है, गुरु, कुल, समाज, और विवाह-समारोह जैसे लोक-आधारों को ‘ईश्वर-सान्निध्य
Every verse that names दशरथः
114 verses
- 1.2.33
अयोध्यां पुरीं नमामि या अतिपावनी, सरय्वाश्च नदीं या कलियुगस्य कलुषान् नाशयति। ततश्च तस्य नगरस्य नरनारीन् प्रणमामि येषु प्रभोः ममता नाल्पा आसीत्। सीतानिन्दकानां पापघनं नाशय्य तान् विषादरहितान् कृत्वा लोके निवासितवान्। कौशल्यां नमामि…
- 1.12.239
यं विना ज्ञात्वा मृषा अपि सत्यमिव प्रतिभाति, यथा रज्जुं अजानतः सर्पः कल्प्यते। यं ज्ञात्वा जगत् अन्तर्धीयते, यथा जागरणे स्वप्नभ्रमः अपगच्छति। तस्मै बालरूपिणे रामाय नमस्करोमि, यस्य नामजपेन सर्वाः सिद्धयः सुलभाः भवन्ति। सः मङ्गलभवनम्…
- 1.12.252
यं वेदाः विद्वांसः एवं गायन्ति, यं च मुनयः ध्यानं धारयन्ति, स एव भगवान् भक्तानां हिताय दशरथस्य पुत्रः कोसलाधिपतिः च अभवत्।
- 1.13.261
भगवता तान् हत्वाऽपि ते न मुक्ता अभवन्, यतो ब्राह्मणस्य वचनं त्रीणि जन्मानि ग्रहीतव्यानीति पूर्तिम् अवाप्तुम् अस्ति। एकदा तेषाम् अर्थाय भक्तानुरागी भगवान् शरीरम् अधत्त। तत्र कश्यपः अदितिः च तस्य पितरौ आस्ताम्, दशरथः कौसल्या च इति प्रसिद्धौ।…
- 1.19.391
हे मुनयः सिद्धाः सुरेशाः, मा भैष्ट; वः कृते अहं नरवेषं धारयिष्यामि। अंशैः सहितः सन् अहं दिनकरस्य उदारे वंशे मनुजावतारं ग्रहीष्यामि। कश्यपः अदितिः च महातपः अकुरुताम्; ताभ्याम् अहं पूर्वं वरं अददाम्। तौ एव दशरथकौसल्यारूपेण कोसलपुर्यां…
- 1.19.393
सर्वे देवाः स्वस्वधामानि अगच्छन्, पृथिवी च मनसि विश्रान्तिं प्राप्य स्थिरा अभवत्। ब्रह्मणा यत्किञ्चाज्ञाप्तं तत्सर्वं देवाः प्रहृष्टाः विलम्बं न कृत्वा आचक्रमुः। ते भूमौ वनचराणां देहान् धारयन्, तेषां अतुलितं बलं प्रतापं च आसीत्। पर्वताः…
- 1.20.403
शिशोः रुदनस्य परमप्रियां ध्वनिं श्रुत्वा सर्वाः राज्ञ्यः सम्भ्रमेण धावन्ति आगताः। दास्यः हर्षेण इह तत्र धावन्ति, नगरस्य च सर्वे निवासिनः आनन्दे मग्नाः अभवन्। दशरथः स्वश्रवणाभ्यां पुत्रजन्म श्रुत्वा यथा ब्रह्मानन्दे लीनः इव अभवत्। तस्य मनसि…
- 1.21.423
हरिः बालचरितानि बहुविधानि अकरोत्, दासेभ्यः च अतिमात्रम् आनन्दम् अददात्। किञ्चित् कालः अतीतः, सर्वे भ्रातरः वर्धिताः बान्धवान् प्रीणयन्तः। गुरुः आगत्य चूडाकरणम् अकरोत्, ब्राह्मणाः च पुनः बहु दक्षिणाम् अलभन्त। चत्वारः सुकुमाराः बालकाः…
- 1.21.438
अत्यन्तमप्रियं वचनं श्रुत्वा राज्ञः हृदयं कम्पितम्, मुखतेजश्च म्लानः सञ्जातः। वार्धक्ये चत्वारः पुत्राः मया प्राप्ताः। हे ब्राह्मण, त्वं विचारं न कृत्वा वचनमुक्तवान्। भूमिं गाः धनं कोशं च याचस्व, अद्यैव सर्वं सहानन्दं दास्यामि। देहात्…
- 1.22.452
ब्रूहि मे स्वामिन्, कौ इमौ सुन्दरौ बालकौ। किं मुनिकुलस्य तिलकौ, आहो नृपकुलस्य पालकौ? उत वै परब्रह्म, यद् वेदाः 'नेति नेति' इति कथय गायन्ति, द्विविधं रूपं धृत्वा इहागतः? मम चित्तं स्वभावत एव वैराग्यस्वरूपम्, तथापि चन्द्रमसं प्रति चकोर इव…
- 1.23.462
ब्रूहि सखि, कोऽसौ शरीरधारी, यः इमं रूपं दृष्ट्वा न मोहितः स्यात्? अन्या काचित् प्रेम्णा मृदुवाण्या अवोचत्: यत् अहम् अशृणोम्, तत् शृणु धीमति सखि। एतौ द्वौ दशरथपुत्रौ, बालहंसयोः सदृशौ सुन्दरौ युगलौ। तौ मुनेः कौशिकस्य यज्ञस्य रक्षकौ, यौ…
- 1.25.512
सीतायाः रामेण सह विवाहः भविष्यति, राज्ञां गर्वं दूरीकृत्य। रणे दशरथस्य पुत्रान् रणवीरान् कः जेतुं शक्नोति?
- 1.27.560
भृगुपतेः भयङ्करं वेषं दृष्ट्वा सर्वे राजानः भयविकलाः समुत्थिताः। पितुः नाम सहितं स्वं नाम कथयन्तः सर्वे दण्डप्रणामं कर्तुं प्रारब्धवन्तः। यं यं स्वभावेण पश्यति हितैषिणं मत्वा, सः जीवितस्य अन्तं प्राप्तवान् इव अनुभवति। ततः जनकः पुनः आगत्य…
- 1.29.596
दूतान् अयोध्यापुरं प्रेषयत, ये गत्वा राजानं दशरथम् आह्वयित्वा अत्र आनयेयुः। राजा प्रहृष्टः सन् अवोचत, 'भदम्, कृपालवत्', तत्क्षणे च दूतान् आहूय प्रेषयामास। ततः सर्वान् प्रमुखान् नागरिकान् आहूतवान्, ते च सर्वे आगत्य श्रद्धया शिरः अवनतम्…
- 1.30.602
दूताः रामस्य पवित्रं नगरं प्राप्तवन्तः, तस्य सौन्दर्यं दृष्ट्वा हर्षिताः अभवन्। राज्ञः द्वारि तैः आगमनस्य सूचना दत्ता, दशरथः राजा तत् श्रुत्वा तान् आहूतवान्। तैः प्रणत्वा पत्रं दत्तम्, हर्षितः राजा स्वयमुत्थाय तत् गृहीतवान्। पत्रं पठन्…
- 1.30.603
"मम प्राणप्रियौ भ्रातरौ कुशलिनौ? किं देशं कथय।" स्नेहसम्पन्नानि एतानि वचनानि श्रुत्वा राजा पुनः पत्रम् अपठत्।
- 1.30.604
पत्रं श्रुत्वा द्वौ भ्रातरौ पुलकितौ जातौ, तयोरत्यधिकः स्नेहः शरीरे न समेति स्म। भरतस्य पवित्रं प्रेम दृष्ट्वा सम्पूर्णा सभा विशेषसुखम् अलभत। तदा राजा दूतान् समीपे उपवेशयामास च मधुरमनोहराणि वचनान्युवाच। भ्रातरः, कथयत, दौ बालौ कुशलिनौ स्तः?…
- 1.30.605
शृणु हे नृपशिरोमणि, त्वद्भाग्यसमः कश्चिन् नास्ति, यस्य पुत्रौ रामलक्ष्मणौ, विश्वस्य भूषणे द्वे च।
- 1.30.606
भवतां पुत्रयोः परिपृच्छा न योग्या; तौ पुरुषसिंहौ त्रिषु लोकेषु प्रकाशकौ। तयोः यशःप्रतापाभ्यां पुरतः चन्द्रः मलिनः भवति, सूर्यः च शीतलः प्रतिभाति। हे नाथ! तौ कथं चिन्तितौ इति कथ्येते? कः हि सूर्यं द्रष्टुं हस्ते दीपं गृह्णाति? सीतायाः…
- 1.30.607
तत्र हे महाराज शृणु: रघुवंशमणिः रामः यथा गजः पंकजनालं भञ्जति तथा विना प्रयासेण धनुः अभञ्जत्।