Bhishma

O najlepszy z Bharatów, Arjuna, w gniewie, rozciął tę śakti na pięć części za pomocą pięciu strzał, choć została ona wypuszczona siłą ramion Bhīṣmy.

Wtedy Devavrata, w towarzystwie starszych kszatrijów, udał się do władcy Dāśów i osobiście poprosił o dziewczynę w imieniu swego ojca.

Wtedy Bhīṣma, syn Śaṃtanu, sprawiedliwy duchem, ukłoniwszy się Pāṇḍavom i Kurusom stojącym przed nim, zwrócił się do nich.

Bhiszma rzekł: O braminie, co uczynił Brahma, posyłając kogoś do miasta Waranasi? I jaki czyn wykonał Dżanardana (Wisznu), oraz Śankara (Śiwa), o mędrcu?

To, co Brahmā dawniej wypowiedział do wielkodusznego Pulastyi, Pulastya z kolei ogłosił to Bhīṣmie w Gaṅgādvārze (Haridvārze).

Devavrata (Bhīṣma), obdarzony wielką mądrością, oddany jogie medytacji, był schronieniem wszystkich śastr, panującym nad swymi zmysłami i wolnym od skazy.

Sūta rzekł: W tym świętym regionie, o najlepszy z dwukrotnie urodzonych, Bóg Słońca został należycie ustanowiony przez samego Bhīṣmę, za zgodą najwybitniejszych Brāhmaṇów i z pełnym wewnętrznym postanowieniem.

Przez wiedzę osiąga się wyzwolenie (mokṣa) - to jest prawda, którą wypowiedziałem. To właśnie naukę, o królu, usłyszysz od Bhīṣmy, syna Śāntanu.'

Wtedy wszyscy Kaurawowie - Bhīṣma, Droṇa i pozostali - szybko wyruszyli z Nāgapury w stronę miasta Dvāravatī.

Jego (Szantanu) pierwszym synem był Gangeya (Bhiszma), wielki bohater o nadludzkiej sile. Podobnie ci dwaj potężni synowie urodzili się Satjawati.

Król Śantanu wstąpił do nieba, a moja matka została wdową. Ta cnotliwa niewiasta, wraz z dwoma synami, znajdowała się pod opieką Bhiszmy.

Przez cztery lata król doświadczał wielkiego szczęścia, ciesząc się czasem spędzonym z synem (Dewawratą), tak jak Pan Śiwa raduje się ze swoim synem Kumarą (Kartikeją).