Skanda Purana — Prabhasa Khanda, Shloka 14
उपलभ्य सुदारुणामिमामपि पीडामवितास्म्यहं तदा । यदिदं विधुनोति कल्मषं खलु तन्मां समुपेत्य लक्षवृद्धिम्
upalabhya sudāruṇāmimāmapi pīḍāmavitāsmyahaṃ tadā | yadidaṃ vidhunoti kalmaṣaṃ khalu tanmāṃ samupetya lakṣavṛddhim
ဤအလွန်ကြမ်းတမ်းသော ဒုက္ခကို တွေ့ကြုံရသော်လည်း ငါသည် ထိုအခါ ဆက်လက်အသက်ရှင်မည်။ အကြောင်းမူကား ဤသည်ပင် အညစ်အကြေးကို လှုပ်ခါဖယ်ရှားတတ်၏။ ထို့ကြောင့် ဤဒုက္ခသည် ငါ့ထံသို့ လာရောက်စေ၍ ငါ့ကုသိုလ်ကို သိန်းတစ်သောင်းမက တိုးပွားစေပါစေ။
Rukmiṇī
Tirtha: Dvārakā
Type: kshetra
Scene: A devoted royal woman (Rukmiṇī contextually) resolves to endure a dreadful affliction, viewing it as a purifier that multiplies merit; the sea-city’s sacred ambience frames her vow-like utterance.
FAQs
Adversity can function as purification (kalmaṣa-kṣaya) when borne with dharmic resolve and devotional intent.
The broader Dvārakā Māhātmya context continues to sanctify Dvārakā as the narrative landscape of Hari’s līlā.
No formal ritual is prescribed; the verse frames suffering itself as a purifying discipline when accepted rightly.