Adhyaya 9

Verse 1

अगस्त्य उवाच । सर्वज्ञ हृदयानंद गौरीचुंबितमूर्धज । तारकांतक षड्वक्त्र तारिणे भद्रकारिणे

အဂஸ္တျက ဆိုသည်– အရာအားလုံးကို သိမြင်တော်မူသောအရှင်၊ နှလုံးသား၏ အာနန္ဒ; ဂေါရီက မော်ဃ်းတော်ကို နမ်းရှိုက်သောအရှင်; တာရကကို သတ်ပယ်သူ၊ မျက်နှာခြောက်ပါးသခင်၊ ကယ်တင်ရှင်နှင့် မင်္ဂလာပေးသူ!

Verse 2

सर्वज्ञाननिधे तुभ्यं नमः सर्वज्ञसूनवे । सर्वथा जितमाराय कुमाराय महात्मने

အလုံးစုံသော ဉာဏ်ပညာ၏ خزာနာတော်ဖြစ်သောအရှင်၊ သင့်အား နမස්ကာရ; အလုံးစုံသိမြင်တော်မူသူ၏ သားတော်၊ သင့်အား နမස්ကာရ; မဟာစိတ်ဓာတ်ရှိသော ကုမာရ၊ မာရာကို အစုံအလင် အနိုင်ယူသူ၊ သင့်အား နမස්ကာရ။

Verse 3

कामारिमर्धनारीशं वीक्ष्य कामकृतं किल । यो जिगाय कुमारोपि मारं तस्मै नमोस्तु ते

ကာမ၏ရန်သူ၊ အရဓနာရီဣရှွရတော်ပေါ်တွင်ပင် ဆန္ဒက ဘာကို ဖြစ်စေခဲ့သည်ကို မြင်ပြီးနောက် ကုမာရလည်း မာရာကို အနိုင်ယူခဲ့သည်; ထိုအောင်မြင်သူ—သင့်အား—နမස්ကာရဖြစ်ပါစေ။

Verse 4

यदुक्तं भवता स्कंद मायाद्विजवपुर्हरिः । काश्यां पंचनदं तीर्थमध्यासातीव पावनम्

အို စကန္ဒ၊ သင်ပြောခဲ့သကဲ့သို့– ဟရီသည် မာယာဖြင့် ဗြာဟ္မဏရုပ်ကို ခံယူကာ ကာရှီရှိ ပဉ္စနဒ တီရ္ထ၌ နေထိုင်ခဲ့သည်၊ အလွန်သန့်စင်စေသောနေရာဖြစ်သည်။

Verse 5

भूर्भुवःस्वः प्रदेशेषु काशीपरमपावनम् । तत्रापि हरिणाज्ञायि तीर्थं पंचनदं परम्

Bhūr၊ Bhuvaḥ နှင့် Svaḥ တို့၏ အရပ်ဒေသအားလုံးအနက် Kāśī သည် အလွန်အမင်း သန့်စင်ပေးသော မြို့တော်ဖြစ်၏; ထို့ပြင် Kāśī အတွင်း၌ပင် ဟရီ (ဗိဿဏု) ၏ အမိန့်တော်ဖြင့် “ပဉ္စနဒ” ဟူသော အမြင့်မြတ်ဆုံး တီရ္ထသည် အထွတ်အထိပ်ဖြစ်၏။

Verse 6

कुतः पंचनदं नाम तस्य तीर्थस्य षण्मुख । कुतश्च सर्वतीर्थेभ्यस्तदासीत्पावनं परम्

အို Ṣaṇmukha၊ ထိုတီရ္ထသည် “ပဉ္စနဒ” ဟူသော အမည်ကို မည်သည့်အကြောင်းကြောင့် ရရှိခဲ့သနည်း။ ထို့ပြင် မည်သည့်အကြောင်းရင်းကြောင့် တီရ္ထအားလုံးအနက် အမြင့်ဆုံး သန့်စင်ပေးသူ ဖြစ်လာသနည်း။

Verse 7

कथं च भगवान्विष्णुरंतरात्मा जगत्पतिः । सर्वेषां जगतां पाता कर्ता हर्ता च लीलया

ထို့ပြင် ဘုရား Viṣṇu သည်—အတွင်းအတ္တမန်၊ ကမ္ဘာ၏ အရှင်—လောကအားလုံးကို ကာကွယ်သူဖြစ်၍ လီလာဖြင့် ဖန်ဆင်းကာ ပြန်လည်သိမ်းယူသူဖြစ်သော်လည်း—ဤတီရ္ထ၏ ဂုဏ်မဟာတရားနှင့် မည်သို့ ဆက်နွယ်လာသနည်း။

Verse 8

अरूपो रूपमापन्नो ह्यव्यक्तो व्यक्ततां गतः । निराकारोपि साकारो निष्प्रपंचः प्रपंचभाक्

ရုပ်မဲ့သူသည် ရုပ်ကို မည်သို့ ခံယူသနည်း။ မဖော်ပြနိုင်သော အဝျက်တသည် မည်သို့ ဖော်ပြသည့် အဖြစ်သို့ ဝင်ရောက်သနည်း။ နိရာကာရဖြစ်လျက် စာကာရ မည်သို့ ဖြစ်လာသနည်း၊ လောကပရပဉ္စကို ကျော်လွန်သူသည် ပရပဉ္စ၏ လီလာကို မည်သို့ ခံယူသနည်း။

Verse 9

अजन्मानेकजन्मा च त्वनामास्फुटनामभृत् । निरालंबोऽखिलालंबो निर्गुणोपि गुणास्पदम्

မမွေးဖွားသူဖြစ်လျက် မည်သို့ များစွာသော မွေးဖွားမှုများရှိသနည်း။ အမည်မဲ့ဖြစ်လျက် မည်သို့ ထင်ရှား၍ မရေတွက်နိုင်သော အမည်များကို ဆောင်ထားသနည်း။ အားကိုးရာမရှိသူဖြစ်လျက် မည်သို့ အားလုံး၏ အားကိုးရာဖြစ်သနည်း။ နိရ္ဂုဏဖြစ်လျက် မည်သို့ ဂုဏ်တို့ ပေါ်ထွန်းရာ အခြေခံဖြစ်သနည်း။

Verse 10

अहृषीकोहृषीकेशो प्यनंघ्रिरपिसर्वगः । उपसंहृत्य रूपं स्वं सर्वव्यापी जनार्दनः

အင်္ဒြိယမရှိဘဲလည်း ‘ဟೃṣīkēśa’ အင်္ဒြိယတို့၏ အရှင်ဟု မည်သို့ခေါ်နိုင်သနည်း။ ခြေမရှိဘဲလည်း အလုံးစုံသို့ ပျံ့နှံ့နေသည်ဟု မည်သို့ဆိုနိုင်သနည်း။ အရာရာ၌ စိမ့်ဝင်နေသော ဇနာရဒနသည် မိမိထင်ရှားသော ရုပ်သဏ္ဌာန်ကို မည်သို့ ပြန်လည်သိမ်းဆည်းသနည်း။

Verse 11

आदौ धर्मनदः पुण्यो मिश्रितो धूतपापया । यया धूतानि पापानि सर्वतीर्थीकृतात्मना

အစဦးတွင် ပုဏ္ဏမြစ် သာယာသော ဓမ္မနဒါမြစ်သည် ဓူတပာပာနှင့် ပေါင်းဆုံလေ၏—သူမကြောင့် အပြစ်များ ဆေးကြောပျောက်ကင်းပြီး၊ သူမ၏ အတ္တသဘောသည် တီရ္ထအားလုံး၏ အနှစ်သာရဖြစ်လာ၏။

Verse 12

ततोपि मिलितागत्य किरणा रविणैधिता । यन्नामस्मरणादेव महामोहोंधतां व्रजेत्

ထို့နောက် နေရောင်အားဖြင့် အင်အားတိုးပွားသော ကိရဏာလည်း လာရောက်ပေါင်းဆုံ၏။ သူမ၏ နာမကို သတိရခြင်းသာဖြင့်ပင် မဟာမောဟသည် မျက်ကန်းသကဲ့သို့ အာဏာမဲ့သွားလေ၏။

Verse 13

स्थितः सर्वात्मभावेन तीर्थे पंचनदे परे । एतदाख्याहि षड्वक्त्र पंचवक्त्राद्यथा श्रुतम्

ထိုအမြင့်မြတ်ဆုံး တီရ္ထ ပဉ္စနဒ၌ သူသည် သတ္တဝါအားလုံး၏ အတ္တသဘောဖြင့် တည်ရှိ၏။ အို Ṣaḍvaktra၊ ငါ့အား ပဉ္စဝက္တရ (ရှီဝ) ထံမှ သင်ကြားသကဲ့သို့ တိတိကျကျ ပြောပြလော့။

Verse 14

प्रयागोपि च तीर्थेशो यत्र साक्षात्स्वयं स्थितः । पापिनां पापसंघातं प्रसह्य निजतेजसा

ပရယာဂလည်း တီရ္ထတို့၏ အရှင်ဖြစ်ရာ၊ ထိုနေရာ၌ သူသည် ကိုယ်တိုင် စက္ခာတ်တည်ရှိ၏။ မိမိ၏ တေဇောရောင်ခြည်ဖြင့် အပြစ်ရှိသူတို့၏ စုဆောင်းထားသော အပြစ်ပုံကို အင်အားဖြင့် ဖျက်ဆီးလေ၏။

Verse 15

हरंति सर्वतीर्थानि प्रयागस्य बलेन हि । तानि सर्वाणि तीर्थानि माघे मकरगे रवौ

အမှန်တကယ် ပရယာဂ၏ အာနုဘော်ကြောင့် တီရ္ထအားလုံး၏ သန့်စင်ပူဇော်သတ္တိသည် ထိုနေရာသို့ ဆွဲယူစုဝေးလာသည်။ မာဃလတွင် နေမင်းသည် မကရရာသီသို့ ဝင်ရောက်သောအခါ တီရ္ထအားလုံးသည် ထိုနေရာ၌ တစ်စုတစ်စည်း ဆုံစည်းလာသကဲ့သို့ ဖြစ်သည်။

Verse 16

प्रत्यब्दं निर्मलानि स्युस्तीर्थराज समागमात् । प्रयागश्चापि तीर्थेंद्रः सर्वतीर्थार्पितं मलम्

နှစ်စဉ်နှစ်တိုင်း တီရ္ထရာဇနှင့် ဆုံစည်းခြင်းကြောင့် တီရ္ထတို့သည် သန့်ရှင်းကြည်လင်လာကြသည်။ ထို့ပြင် တီရ္ထတို့၏ အရှင်ဖြစ်သော ပရယာဂသည် အခြားသန့်ရှင်းရာဌာနများက အပ်နှံထားသော မလင်နှင့် အညစ်အကြေးအားလုံးကို လက်ခံယူသည်။

Verse 17

महाघिनां महाघं च हरेत्पांचनदाद्बलात् । यं संचयति पापौघमावर्षं तीर्थनायकः । तमेकमज्जनादूर्जे त्यजेत्पंचनदे ध्रुवम्

ပဉ္စနဒ၏ အာနုဘော်ကြောင့် မဟာအပြစ်ရှိသူတို့၏ မဟာအပြစ်တောင် ဖယ်ရှားပျောက်ကင်းသည်။ တီရ္ထနာယကသည် တစ်နှစ်ပတ်လုံး စုဆောင်းထားသော အပြစ်အစုအဝေးကို ဥရ္ဇ (ကာတ္တိက) လတွင် ပဉ္စနဒ၌ တစ်ကြိမ်သာ ရေချိုးသန့်စင်ခြင်းဖြင့် မလွဲမသွေ စွန့်ပစ်နိုင်သည်။

Verse 18

यथा पंचनदोत्पत्तिस्तथा च कथयाम्यहम् । निशामय महाभाग मित्रावरुणनंदन

ယခု ပဉ္စနဒ မည်သို့ ပေါ်ပေါက်လာသည်ကို ငါ ပြောပြမည်။ အာရုံစိုက်၍ နားထောင်လော့၊ မဟာဘဂ္ဂ၊ မိတ္တနှင့် ဝရုဏ၏ သားတော်။

Verse 19

पुरा वेदशिरा नाम मुनिरासीन्महातपाः । भृगुवंश समुत्पन्नो मूर्तो वेद इवापरः

ရှေးကာလ၌ ဝေဒသိရ အမည်ရှိသော မုနိတစ်ပါး ရှိခဲ့ပြီး မဟာတပဿီ ဖြစ်သည်။ ဘೃဂု မျိုးရိုးမှ မွေးဖွားလာ၍ ဒုတိယမြောက် ရုပ်သဏ္ဍာန်ဝေဒတစ်ပါးကဲ့သို့ ဖြစ်၏။

Verse 20

तपस्यतस्तस्य मुनेः पुरोदृग्गोचरं गता । शुचिरप्सरसां श्रेष्ठा रूपलावण्यशालिनी

ထိုမုနိသည် တပဿာကျင့်နေစဉ်၊ သူ၏မျက်စိရှေ့တွင် အပ္စရာတို့အနက် အမြတ်ဆုံးဖြစ်သော သုချီသည် ရုပ်ရည်လှပမှုနှင့် လာဝဏ္ဏယဖြင့် တောက်ပလျက် ပေါ်လာ하였다။

Verse 21

तस्या दर्शनमात्रेण परिक्षुब्धं मुनेर्मनः । चस्कंद स मुनिस्तूर्णं साथ भीता वराप्सराः

သူမကို မြင်ရုံသာဖြင့် မုနိ၏စိတ်သည် လှုပ်ရှားကာ မတည်ငြိမ်ဖြစ်သွားသည်။ မုနိသည် ချက်ချင်း တည်ငြိမ်မှုမှ လွဲချော်သွားပြီး၊ ထိုအပ္စရာအမြတ်ဆုံးလည်း ကြောက်ရွံ့လာ하였다။

Verse 22

दूरादेव नमस्कृत्य तमृषिं साभ्यभाषत । अतीव वेपमानांगी शुचिस्तच्छापभीतितः

အဝေးမှပင် ထိုဋ္ဌာနရှိ ရှိတော်မူသော ရိရှီအား နမස්ကာရပြုကာ ပြောဆို하였다။ သုချီ၏ ကိုယ်အင်္ဂါများသည် အလွန်တုန်ခါနေပြီး ရိရှီ၏ ရှာပ (ကျိန်စာ) ကို ကြောက်ရွံ့ခြင်းကြောင့် ဖြစ်သည်။

Verse 23

नापराध्नोम्यहं किंचिन्महोग्रतपसांनिधे । क्षंतव्यं मे क्षमाधार क्षमारूपास्तपस्विनः

“အို မဟာတပဿာ၏ နိဓိ၊ ကျွန်မ မည်သည့်အပြစ်မှ မကျူးလွန်ပါ။ အို ခ္ṣမā (ခွင့်လွှတ်ခြင်း) ၏ အားထားရာ၊ ကျွန်မကို ခွင့်လွှတ်ပါ; တပသွင်တို့သည် သည်းခံခြင်း၏ ရုပ်သဏ္ဌာန်ဖြစ်ကြသည်။”

Verse 24

मुनीनां मानसं प्रायो यत्पद्मादपि तन्मृदु । स्त्रियः कठोरहृदयाः स्वरूपेणैव सत्तम

“မုနိတို့၏ စိတ်သည် ယေဘုယျအားဖြင့် ကြာပန်းထက်တောင် ပိုနူးညံ့သည်။ သို့သော် မိန်းမတို့သည်—သဘာဝအရ—နှလုံးသားခက်မာကြသည်၊ အို အကောင်းဆုံးသောသူ။”

Verse 25

इति श्रुत्वा वचस्तस्याः शुचेरप्सरसो मुनिः । विवेकसेतुना स्तंभीन्महारोषनदीरयम्

သုစီ အပ်ဆရာ၏ စကားကို ကြားသော် မုနိသည် မိမိအတွင်း၌ “ဝိဝေက” ဟူသော ခွဲခြားသိမြင်မှု၏ တံတားကို တည်ဆောက်ကာ မဟာဒေါသ၏ လှိုင်းထန်သော စီးကြောင်းကို တားဆီးလိုက်သည်။

Verse 26

उवाच च प्रसन्नात्मा शुचे शुचिरसि ध्रुवम् । न मेऽल्पोपि हि दोषोत्र न ते दोषोस्ति सुंदरि

ထို့နောက် စိတ်ကြည်နူးသက်သာ၍ သူက ပြောသည်— “အို သုစီ၊ သင်သည် အမှန်တကယ် သန့်ရှင်းသူ ဖြစ်၏။ ဤကိစ္စ၌ ငါ့ထဲတွင် အပြစ် အနည်းငယ်မျှ မရှိ၊ အို လှပသူ၊ သင်၌လည်း အပြစ် မရှိပါ။”

Verse 27

वह्निस्वरूपा ललना नवनीत समः पुमान् । अनभिज्ञा वदंतीति विचारान्महदंतरम्

“မသိသူတို့က မိန်းမသည် မီးသဘော၊ ယောက်ျားသည် နို့ထောပတ်သဘော ဟု ဆိုကြ၏။ သို့သော် စဉ်းစားသုံးသပ်လျှင် အမှန်တရားသည် ထိုထက် ပိုမို နူးညံ့သိမ်မွေ့၍ ကွဲပြားလှ၏။”

Verse 28

स्निह्येदुद्धृतसारोपि वह्नेः संस्पर्शमाप्य वै । चित्रं स्त्र्याख्या समादानात्पुमान्स्निह्यति दूरतः

“နို့ထောပတ်သည် စစ်ထုတ်သန့်စင်ထားသော်လည်း မီးနှင့် ထိတွေ့လျှင် ပျော်လျက်သွား၏။ သို့ရာတွင် အံ့ဩဖွယ်ကောင်းသည်မှာ ‘မိန်းမ’ ဟူသော အမည်နှင့် အတွေးကိုသာ ယူဆလိုက်လျှင် ယောက်ျား၏နှလုံးသည် အဝေးမှပင် ပျော်ယွင်းသွားခြင်းပင်။”

Verse 29

अतः शुचे न भेतव्यं त्वया शुचि मनोगते । अतर्कितोपस्थितया त्वया च स्खलितं मया

“ထို့ကြောင့် အို သုစီ၊ မကြောက်ပါနှင့်—အို သန့်ရှင်းသူ၊ ငါ့စိတ်ထဲသို့ ဝင်ရောက်လာသူ။ သင်၏ မမျှော်လင့်ဘဲ ပေါ်လာခြင်းကြောင့် ငါလည်း လွဲချော်သွားခဲ့ပြီး သင်လည်း လွဲချော်ခဲ့သည်။”

Verse 30

स्खलनान्न तथा हानिरकामात्तपसो मुनेः । यथा क्षणांधीकरणाद्धानिः कोपरयादरेः

အို မုနိ၊ မတော်တဆ ချော်လဲမှုက သန့်ရှင်းသော တပဿာကို ထိုမျှ မထိခိုက်စေပါ။ သို့သော် “ဒေါသ” ဟူသော ရန်သူက တစ်ခဏပင် မျက်ကန်းစေ၍ အလွန်ဆုံး ဆုံးရှုံးစေသည်။

Verse 31

कोपात्तपः क्षयं याति संचितं यत्सुकृच्छ्रतः । यथाभ्रपटलं प्राप्य प्रकाशः पुष्पवंतयोः

ဒေါသကြောင့် အလွန်ခက်ခဲစွာ စုဆောင်းထားသော တပဿာသည် လျော့ပါးပျက်စီးသွားသည်—မိုးတိမ်အလွှာထူထပ်က ဖုံးလွှမ်းလာသော် အလင်းရောင် မျော့သွားသကဲ့သို့။

Verse 32

स्कंद उवाच । कथयामि कथामेतां नमस्कृत्य महेश्वरम् । सर्वाघौघ प्रशमनीं सर्वश्रेयोविधायिनीम्

စကန္ဒက မိန့်တော်မူသည်—မဟေရှဝရအား နမസ്കာရပြု၍ ဤကထာကို ငါ ပြောကြားမည်။ ဤကထာသည် အပြစ်အကုန်၏ လှိုင်းလုံးကို သက်သာစေပြီး မင်္ဂလာအကျိုးအမြတ် အစုံကို ပေးတော်မူ၏။

Verse 33

अमर्षे कर्षति मनो मनोभू संभवः कुतः । विधुंतुदे तुदत्युच्चैर्विधुं कुत्रास्ति कौमुदी

မအောင့်မခံမှုနှင့် ရန်မာန်က စိတ်ကို ဆွဲငင်လှုပ်ရှားစေသော် မနောဘဝ ကာမဒေဝသည် ဘယ်လိုကောင်းမွန်စွာ ပေါ်ထွန်းနိုင်မည်နည်း။ လကို “ဝိဓုန္တုဒ” ဟူသော ထိုးနှက်မှုက ပြင်းထန်စွာ ထိခိုက်စေသော် ကောမုဒီ လရောင်၏ အေးမြလှပမှုသည် ဘယ်မှာ ကျန်နိုင်မည်နည်း။

Verse 34

ज्वलतो रोषदावाग्नेः क्व वा शांतितरोः स्थितिः । दृष्टा केनापि किं क्वापि सिंहात्कलभसुस्थता

ဒေါသ၏ တောမီးက လောင်ကျွမ်းတောက်ပနေသော် ငြိမ်းချမ်းရေး၏ သစ်ပင်သည် ဘယ်မှာ တည်နိုင်မည်နည်း။ မည်သူမဆို ဘယ်နေရာမဆို ခြင်္သေ့ဘေး၌ ဆင်ငယ်က သက်သာစွာ နေနိုင်သည်ကို မြင်ဖူးသလား။

Verse 35

तस्मात्सर्वप्रयत्नेन प्रतीपः प्रतिघातुकः । चतुर्वर्गस्य देहस्य परिहेयो विपश्चिता

ထို့ကြောင့် ပညာရှိသည် အစွမ်းကုန်ကြိုးစား၍ ရန်လိုကာ တားဆီးနှောင့်ယှက်ပြီး ပြန်လည်ထိုးနှက်တတ်သူကို ရှောင်ကြဉ်ရမည်။ ထိုသူသည် ဓမ္မ၊ အဓ္ဓ၊ ကာမ၊ မောက္ခ—ဘဝရည်မှန်းချက်လေးပါးကို ကိုယ်တိုင်လိုက်လံဆောင်ရွက်ရာ၌ ဖျက်ဆီးသူဖြစ်လာသည်။

Verse 36

इदानीं शृणु कल्याणि कर्तव्यं यत्त्वया शुचे । अमोघबीजा हि वयं तद्बीजमुररी कुरु

ယခု နားထောင်လော့၊ ကောင်းမြတ်သူမ—သန့်ရှင်းသော မိန်းမရေ—သင်ပြုရမည့်အရာကို။ ကျွန်ုပ်တို့၏ မျိုးစေ့သည် မပျက်မလွဲ အကျိုးရှိ၏။ ထို့ကြောင့် အူရာရီရေ၊ ထိုမျိုးစေ့ကို ကောင်းစွာ ထိန်းသိမ်းလော့။

Verse 37

एतस्मिन्रक्षिते वीर्ये परिस्कन्ने त्वदीक्षणात् त्वया तव भवित्रेकं कन्यारत्नं महाशुचि

ဤဗီရျသည် သင်၏မျက်စိတစ်ချက်ကြောင့်ပင် အကျိုးဖြစ်ထွန်းအောင် ထိန်းသိမ်းခံရလျှင်၊ အလွန်သန့်ရှင်းသူမရေ၊ သင်ထံမှ ကန့်ယာရတနာတစ်ပါးတည်း—မိန်းကလေးတို့အနက် အဖိုးတန်သမီးတော်—မွေးဖွားလာမည်။

Verse 38

इत्युक्ता तेन मुनिना पुनर्जातेव साप्सराः । महाप्रसाद इत्युक्त्वा मुनेः शुक्रमजीगिलत्

ထိုမုနိ၏ အမိန့်ညွှန်ကြားချက်ကို ခံယူပြီးနောက် အပ်ဆရာမသည် အသစ်မွေးဖွားသကဲ့သို့ ဖြစ်လာ၏။ “ဤသည် မဟာကရုဏာတော် (prasāda) ဖြစ်၏” ဟုဆိုကာ မုနိ၏ သုက္ကရကို မျိုချလိုက်သည်။

Verse 39

अथ कालेन दिव्यस्त्री कन्यारत्नमजीजनत् । अतीव नयनानंदि निधानं रूपसंपदाम्

ကာလကြာသော် ထိုဒိဗ္ဗစตรีသည် ကန့်ယာရတနာတစ်ပါးကို မွေးဖွား하였다။ မျက်စိကို အလွန်ပျော်ရွှင်စေသော၊ အလှအပနှင့် ရုပ်ရည်ပြည့်စုံမှု၏ خزာနာတစ်ခုကဲ့သို့ ဖြစ်၏။

Verse 40

तस्यैव वेदशिरस आश्रमे तां निधाय सा । शुचिरप्सरसां श्रेष्ठा जगाम च यथेप्सितम्

ထိုပင် ရှိသည့် ရှင်တော် ဝေဒသီရသ၏ အာရှရမ်၌ သူမကို ထားနှံ့ပြီး၊ သန့်ရှင်း၍ အပ္සරတို့အနက် အမြတ်ဆုံးသူမသည် မိမိလိုရာသို့ ထွက်ခွာသွား하였다။

Verse 41

तां च वेदशिराः कन्यां स्नेहेन समवर्धयत् । क्षीरेण स्वाश्रमस्थाया हरिण्या हरिणीक्षणाम्

ထို့နောက် ဝေဒသီရသ ရှင်တော်သည် ထိုကညာကို အလွန်ချစ်ခင်စွာ ပြုစုပျိုးထောင်၍၊ မိမိအာရှရမ်၌ နေထိုင်သော မျောက်မ (ဟရိဏီ) ၏ နို့ဖြင့် ဟရိဏီမျက်လုံးကဲ့သို့သော ကလေးမကို နို့တိုက်လေ၏။

Verse 42

मुनिर्नाम ददौ तस्यै धूतपापेति चार्थवत् । यन्नामोच्चारणेनापि कंपते पातकावली

ရဟန်းမုနိသည် အဓိပ္ပါယ်ပြည့်ဝသော အမည်ကို ပေး၍ “ဓူတာပါပါ” (အပြစ်များကို လှုပ်ခါ၍ ဖယ်ရှားပြီးသူ) ဟု ခေါ်လေ၏။ ထိုအမည်ကို အသံထွက်မိသော်လည်း အပြစ်အစုအဝေးတို့ တုန်လှုပ်ကြသည်။

Verse 43

सर्वलक्षणशोभाढ्यां सर्वावयव सुंदरीम् । मुनिस्तत्याज नोत्संगात्क्षणमात्रमपि क्वचित्

မင်္ဂလာလက္ခဏာအလုံးစုံ၏ တောက်ပမှုဖြင့် ပြည့်စုံ၍ ကိုယ်အင်္ဂါအစိတ်အပိုင်းတိုင်း လှပသောသူမကို မုနိသည် မည်သည့်အခါမျှ မိမိရင်ခွင်မှ မလွှတ်ခဲ့၊ ခဏတစ်လည်း မဟုတ်။

Verse 44

दिनेदिने वर्धमानां तां पश्यन्मुमुदे भृशम् । क्षीरनीरधिवद्रम्यां निशि चांद्रमसीं कलाम्

သူမသည် နေ့စဉ်နေ့တိုင်း ကြီးထွားလာသည်ကို မြင်ရသော် မုနိသည် အလွန်ပီတိဖြစ်လေ၏—ညအခါ လမင်း၏ တောက်ပသော လကလေးကို မြင်သကဲ့သို့၊ နို့ဖြူရေစီးများ၏ တောက်လက်သည့် အလှတရားကဲ့သို့ ရမဏီယ။

Verse 45

अथाष्टवार्षिकीं दृष्ट्वा तां कन्यां स मुनीश्वरः । कस्मै देयेति संचित्य तामेव समपृच्छत

ထို့နောက် မဟာရသီသည် အသက်ရှစ်နှစ်ရှိသော ကညာကို မြင်၍ “ဘယ်သူ့ထံ ပေးသင့်နည်း” ဟု စဉ်းစားကာ ကညာကိုယ်တိုင်ကို မေးမြန်း하였다။

Verse 46

वेदशिरा उवाच । अयि पुत्रि महाभागे धूतपापे शुभेक्षणे । कस्मै दद्यावराय त्वां त्वमेवाख्याहि तं वरम्

ဝေဒသီရာက ပြောသည်– “အို သမီးရေ၊ ကံကောင်းမြတ်သောသူ—ဓူတပာပာ၊ မင်္ဂလာမျက်စိရှိသူ—ငါသည် မင်းကို မည်သည့် အထူးမြတ်သော သတို့သားထံ ပေးရမည်နည်း၊ မင်းကိုယ်တိုင် ပြောပါ; မင်းရွေးချယ်သောသူ၏ အမည်ကို ဆိုပါ။”

Verse 47

अतिस्नेहार्द्रचित्तस्य जनेतुश्चेति भाषितम् । निशम्य धूतपापा सा प्रोवाच विनतानना

အလွန်ချစ်ခင်မေတ္တာကြောင့် နှလုံးသားနူးညံ့နေသော ဖခင်၏ စကားကို ကြားသော် ဓူတပာပာသည် မျက်နှာကို အရှက်ဖြင့် လျှော့ချကာ ပြန်လည်ဖြေကြားရန် စတင်하였다။

Verse 48

धूतपापोवाच । जनेतर्यद्यहं देया सुंदराय वराय ते । तदा तस्मै प्रयच्छ त्वं यमहं कथयामि ते

ဓူတပာပာက ပြောသည်– “အို အဖေ၊ အဖေက သမီးကို ရုပ်လှ၍ မြတ်သော သတို့သားထံ ပေးမည်ဆိုလျှင်၊ သမီးယခု အဖေ့အား ပြောမည့်သူထံ သမီးကို ပေးပါ။”

Verse 49

तुभ्यं च रोचते तात शृणोत्ववहितो भवान् । सर्वेभ्योतिपवित्रो यो यः सर्वेषां नमस्कृतः

“အို အဖေ၊ ဤအရာသည် အဖေ့ကိုလည်း နှစ်သက်စေမည်—သတိထား၍ နားထောင်ပါ။ သူသည် အားလုံးထက် အလွန်သန့်ရှင်းမြတ်ပြီး လူအားလုံးက နမස්ကာရပြုကြသူ ဖြစ်သည်။”

Verse 50

सर्वे यमभिलष्यंति यस्मात्सर्वसुखोदयः । कदाचिद्यो न नश्येत यः सदैवानुवर्तते

အားလုံးက ထိုအရှင်ကို လိုလားတမ်းတကြသည်၊ အကြောင်းမှာ အပျော်အပါးနှင့် ကောင်းကျိုးအပေါင်းတို့သည် ထိုအရှင်ထံမှ ပေါ်ထွန်းလာသောကြောင့် ဖြစ်သည်။ ထိုအရှင်သည် မည်သည့်ကာလ၌မျှ မပျက်စီးဘဲ အမြဲတမ်း ရှိနေကာ မလွဲမသွေ အတူလိုက်ပါနေသည်။

Verse 51

इहामुत्रापि यो रक्षेन्महापदुदयाद्ध्रुवम् । सर्वे मनोरथा यस्मात्परिपूर्णा भवंति हि

ဤလောက၌လည်း၊ နောက်လောက၌လည်း ထိုအရှင်သည် မဟာဘေးအန္တရာယ်များ ပေါ်ထွန်းလာခြင်းမှ သေချာစွာ ကာကွယ်ပေးတော်မူသည်။ ထိုအရှင်ကြောင့်ပင် မိမိ၏ ဆန္ဒနှင့် ရည်မှန်းချက်များ အားလုံး ပြည့်စုံလာသည်။

Verse 52

दिनेदिने च सौभाग्यं वर्धते यस्य सन्निधौ । नैरंतर्येण यत्सेवां कुर्वतो न भयं क्वचित्

ထိုအရှင်၏ နီးကပ်တော်မူရာ၌ နေ့စဉ်နေ့တိုင်း ကံကောင်းခြင်း တိုးပွားလာသည်။ ထိုအရှင်ကို မပြတ်မလပ် ဆက်လက်ဝတ်ပြုစေဝါပြုသူအတွက် မည်သည့်နေရာ၌မျှ ကြောက်ရွံ့ခြင်း မပေါ်ပေါက်။

Verse 53

यन्नामग्रहणादेव केपि वाधां न कुर्वते । यदाधारेण तिष्ठंति भुवनानि चतुर्दश

ထိုအရှင်၏ နာမကိုသာ ခေါ်ဆိုမိလျှင်ပင် အတားအဆီးတစ်စုံတစ်ရာ မထိခိုက်နိုင်။ ထိုအရှင်၏ အားကိုးရာပေါ်တွင် လောကတစ်ဆယ့်လေးပါး တည်တံ့နေကြသည်။

Verse 54

एवमाद्या गुणा यस्य वरस्य वरचेष्टितम् । तस्मै प्रयच्छ मां तात मम तेपीहशर्मणे

ဤသို့သောနှင့် အခြားကောင်းမြတ်သော ဂုဏ်တော်များသည် အထူးမြတ်သော ထိုပုဂ္ဂိုလ်၏ အပိုင်ဖြစ်ပြီး၊ ထိုအရှင်၏ အကျင့်အကြံသည် ကိုယ်တိုင်ပင် စံနမူနာဖြစ်သည်။ အဖေတော်၊ ဤဘဝ၌ ကျွန်ုပ်၏ ချမ်းသာသုခအတွက် ကျွန်ုပ်ကို ထိုအရှင်ထံ ပေးအပ်ပါ။

Verse 55

एतच्छ्रुत्वापि ता तस्या भृशं मुदमवाप ह । धन्योस्मि धन्या मे पूर्वे येषामैषा सुतान्वये

ဤစကားကို ကြားသော် နာရီအလွန် ဝမ်းမြောက်လှ၏။ ထို့နောက် “ငါသည် ကံကောင်းမြတ်သကဲ့သို့၊ ငါ၏ ဘိုးဘွားအဆက်အနွယ်တို့လည်း ကံကောင်းမြတ်ကြ၏—ဤသို့သော သမီးတော်သည် ငါတို့ မျိုးရိုး၌ မွေးဖွားလာသောကြောင့်” ဟု ဆို၏။

Verse 56

ध्रुवा हि धूतपापासौ यस्या ईदृग्विधा मतिः । ईदृग्विधैर्गुणगणैर्गरिम्णा कोत्र वै भवेत्

ဤသို့သော စိတ်ဓာတ်ရှိသူ၏ ပാപတို့သည် အမှန်တကယ် ဆေးကြောသန့်စင်ပြီးသား ဖြစ်၏။ ဤသို့သော ကုသိုလ်ဂုဏ်တော်များ အစုအဝေးကြီး ရှိနေသော် အပြစ်၏ အလေးအနက်သည် ဘယ်မှာ ရှိနိုင်မည်နည်း။

Verse 57

अथवा स कथं लभ्यो विना पुण्यभरोदयम् । इति क्षणं समाधाय मनः स मुनिपुंगवः

မဟုတ်လျှင် မဟာကုသိုလ်၏ ထွန်းပေါ်မှု မရှိဘဲ ထိုသို့သောသူကို မည်သို့ ရနိုင်မည်နည်း။ ထိုသို့ စဉ်းစားကာ မုနိတို့အထဲမှ အမြတ်ဆုံးသူသည် ခဏတာ စိတ်ကို တည်ငြိမ်စေ၏။

Verse 58

ज्ञानेन तं समालोच्य वरमीदृग्गुणोदयम् । धन्यां कन्यां बभाषेथ शृणु वत्से शुभैषिणि

ဉာဏ်ဖြင့် စိစစ်၍ ဤသို့သော ဂုဏ်တော်များ ထွန်းပေါ်သည့် သတို့သားသည် အလွန်ကောင်းမြတ်ကြောင်း သိမြင်ပြီးနောက်၊ ကံကောင်းမြတ်သော ကညာအား “နားထောင်ပါ၊ သမီးငယ်ရေ၊ မင်္ဂလာကို ရှာဖွေသူရေ” ဟု မိန့်၏။

Verse 59

पितोवाच । वरस्य ये त्वया प्रोक्ता गुणा एते विचक्षणे । एषां गुणानामाधारो वरोस्तीति विनिश्चितम्

အဖေက မိန့်သည်—“အမြင်ကျယ်သူမလေးရေ၊ သတို့သားအတွက် သင်ပြောခဲ့သော ဂုဏ်တော်များအပေါ် အခြေခံ၍ ထိုဂုဏ်တော်တို့၏ အာဓာရနှင့် မူရင်းရုပ်အဖြစ် သတို့သားတစ်ဦး အမှန်တကယ် ရှိသည်ဟု ငါတို့ သေချာဆုံးဖြတ်ပြီးပြီ။”

Verse 60

परं स सुखलभ्यो न नितरां सुभगाकृतिः । तपः पणेन स क्रय्यः सुतीर्थविपणौ क्वचित्

ထိုအမြင့်မြတ်သောဘုရားသည် လွယ်ကူစွာ မရနိုင်သော်လည်း ရုပ်သဏ္ဌာန်သည် အလွန်မင်္ဂလာရှိ၏။ ထိုဘုရားကို တပဿာ၏ဈေးနှုန်းဖြင့်သာ ‘ဝယ်ယူ’ နိုင်ပြီး၊ အကောင်းဆုံး တီရ္ထများ၏ စျေးကွက်တွင် တခါတရံသာ ဖြစ်၏။

Verse 61

तीर्थभारैः स सुलभो न कौलीन्येन कन्यके । न वेदशास्त्राभ्यसनैर्न चैश्वर्यबलेन वै

အို မိန်းကလေးရေ၊ တီရ္ထသွားလာမှုများကို အစုအဝေးကြီးလုပ်ရုံနဲ့လည်း ထိုဘုရားကို လွယ်ကူစွာ မရနိုင်။ မျိုးရိုးမြင့်မားခြင်းကြောင့်လည်း မဟုတ်၊ ဝေဒနှင့် သာස්တရများကို လေ့လာခြင်းကြောင့်လည်း မဟုတ်၊ ငွေကြေးနှင့် အာဏာ၏ အင်အားကြောင့်လည်း မဟုတ်။

Verse 62

न सौंदर्येण वपुषा न बुद्ध्या न पराक्रमैः । एकयैव मनः शुद्ध्या करणानां जयेन च

ကိုယ်ခန္ဓာအလှအပကြောင့်မဟုတ်၊ ဉာဏ်ပညာကြောင့်မဟုတ်၊ သတ္တိပြုလုပ်ရပ်များကြောင့်မဟုတ်—စိတ်၏ သန့်ရှင်းမှုတစ်ခုတည်းနှင့် အင်္ဒြိယများကို အနိုင်ယူခြင်းဖြင့်သာ ထိုဘုရားကို ရရှိနိုင်သည်။

Verse 63

महातपः सहायेन दमदानदयायुजा । लभ्यते स महाप्राज्ञो नान्यथा सदृशः पतिः

မဟာတပဿာကို အကူအညီအဖြစ်ထား၍၊ ကိုယ်တိုင်ထိန်းချုပ်မှု၊ ဒါန (လှူဒါန်းခြင်း) နှင့် ကရုဏာတို့နှင့် ပေါင်းစည်းလျှင်၊ အလွန်ပညာရှိသော ခင်ပွန်းကို ရရှိနိုင်သည်။ မဟုတ်လျှင် ထိုကဲ့သို့တန်ဖိုးတူ ခင်ပွန်းကို မရနိုင်။

Verse 64

इति श्रुत्वाथ सा कन्या पितरं प्रणिपत्य च । अनुज्ञां प्रार्थयामास तपसे कृतनिश्चया

ဤသို့ကြားပြီးနောက် မိန်းကလေးသည် ဖခင်အား ဦးချကန်တော့၍၊ တပဿာပြုရန် အခိုင်အမာဆုံးဖြတ်ပြီး ခွင့်ပြုချက်ကို တောင်းခံ하였다။

Verse 65

स्कंद उवाच । कृतानुज्ञा जनेत्रा सा क्षेत्रे परमपावने । तपस्तताप परमं यदसाध्यं तपस्विभिः

စကန္ဒက မိန့်တော်မူသည်။ မိခင်၏ ခွင့်ပြုချက်ကို ရပြီးနောက် ထိုကညာသည် အလွန်သန့်စင်စေသော ဤကေတ္တရ၌ အမြင့်ဆုံး တပဿာကို ဆောင်ရွက်하였다—ထိုတပဿာသည် စိဒ္ဓ တပသီတို့အတွက်တောင် ဆောင်ရွက်ရန် ခက်ခဲသော တပဿာဖြစ်သည်။

Verse 66

क्व सा बालातिमृद्वंगी क्व च तत्तादृशं तपः । कठोरवर्ष्मसंसाध्यमहो सच्चेतसो धृतिः

ဘယ်မှာနူးညံ့သိမ်မွေ့သော ကိုယ်အင်္ဂါရှိသည့် မိန်းကလေးငယ်၊ ဘယ်မှာ ထိုကဲ့သို့သော တပဿာ? ဤလေ့ကျင့်မှုသည် တင်းကျပ်သော သာသနာကျင့်စဉ်ဖြင့် ကိုယ်ခန္ဓာခိုင်မာလာသူတို့အတွက်သာ သင့်တော်သည်။ အို—သန့်ရှင်းသောစိတ်ဖြင့် ဆုံးဖြတ်ထားသည့် သူမ၏ သတ္တိနှင့် တည်ကြည်မှုသည် အံ့ဩဖွယ်ပင်။

Verse 67

धारासारा सुवर्षासु महावातवतीष्वलम् । शिलासु सावकाशासु सा बह्वीरनयन्निशाः

မိုးသည်းထန်စွာ ရွာသွန်းသည့်အခါများနှင့် လေပြင်းထန်သော မုန်တိုင်းများအတွင်း၌ သူမသည် ဖွင့်လှစ်သော ကောင်းကင်အောက်၊ အဝတ်မဲ့သော ကျောက်တုံးများပေါ်တွင် ညများစွာကို ဖြတ်သန်းခဲ့သည်။

Verse 68

श्रुत्वा गर्जरवं घोरं दृष्ट्वा विद्युच्चमत्कृतीः । आसारसीकरैः क्लिन्ना न चकंपे मनाक्च सा

ကြောက်မက်ဖွယ် မိုးကြိုးဂর্জသံကို ကြား၍ လျှပ်စီး၏ တောက်ပလှုပ်ရှားမှုကို မြင်သော်လည်း မုန်တိုင်းရေမှုန်များကြောင့် စိုစွတ်နေပါစေ၊ သူမသည် အနည်းငယ်မျှ မတုန်လှုပ်ခဲ့။

Verse 69

तडित्स्फुरंतीत्वसकृत्तमिस्रासु तपोवने । यातायातं करोतीव द्रष्टुं तत्तपसः स्थितिम्

တပောဝန၏ မှောင်မိုက်ထဲတွင် လျှပ်စီးသည် ထပ်ခါထပ်ခါ တောက်ပလင်းလက်ကာ၊ သွားလာပြန်လာနေသကဲ့သို့ ဖြစ်၍ ထိုတပဿာ၏ တည်ငြိမ်ခိုင်မာသော အနေအထားကို ကြည့်ရှုလိုသကဲ့သို့ပင်။

Verse 70

तपर्तुरेव साक्षाच्च कुमारी कैतवात्किल । पंचाग्नीन्परिधायात्र तपस्यति तपोवने

ထိုကညာမလှည့်စားဘဲ သန့်ရှင်းစင်ကြယ်၍ တပဿာရာသီက ကိုယ်တိုင်မြင်သာလာသကဲ့သို့ ဖြစ်သည်။ တပောဝန၌ ပဉ္စအဂ္နိ (မီးငါးပါး) ကိုဝန်းရံကာ တပဿာပြု하였다။

Verse 71

जलाभिलाषिणी बाला न मनागपि सा पिबत् । कुशाग्रतोयपृषतं पंचाग्निपरितापिता

ရေကိုတောင့်တနေသော ကလေးမလေးဖြစ်သော်လည်း နည်းနည်းတောင် မသောက်ခဲ့။ ကုရှမြက်အဖျားပေါ်က ရေတစ်စက်သာ—ပဉ္စအဂ္နိ၏အပူတပဿာကို ခံရင်း—တောင့်ခံခဲ့သည်။

Verse 72

रोमांच कंचुकवती वेपमानतनुच्छदा । पर्यक्षिपत्क्षपाः क्षामा तपसा हैमनीश्च सा

ရောမန်ချ (အမွှေးတက်) သည် အဝတ်ကာကွယ်သကဲ့သို့ ဖြစ်၍ အားနည်းသောကိုယ်ခန္ဓာက တုန်ခါနေသည်။ တပဿာကြောင့် ပိန်လှီကာ ညများကို ဖြတ်သန်းပြီး ဆောင်းရာသီအေးမြမှုကိုပါ တပဿာ၏အစိတ်အပိုင်းအဖြစ် ခံတော်မူ하였다။

Verse 73

निशीथिनीषु शिशिरे श्रयंती सारसं रसम् । मेने सा सारसैः केयमुद्यताद्येति पद्मिनी

သန်းခေါင်ယံအေးမြမှုအတွင်း နာင်းသည် ကြာပန်း၏အနှစ်သာရကို အားထားကာ ရပ်တည်ခဲ့သည်။ ဟံသာတို့အမြင်တွင် နာင်းသည် ယနေ့ပင် ရေထဲမှ ထွက်ပေါ်လာသကဲ့သို့ ကြာပန်းကညာတစ်ပါးလို ထင်မြင်ရသည်။

Verse 74

मनस्विनामपि मनोरागतां सृजते मधौ । तदोष्ठपल्लवाद्रागो जह्रे माकंदपल्लवैः

နွေဦးသည် စိတ်ကိုထိန်းချုပ်သူတို့၏နှလုံးထဲ၌ပင် ရာဂကို ဖြစ်စေတတ်သည်။ သို့သော် နာင်း၏နှုတ်ခမ်းပွင့်ကလေးတို့၏နီမြန်းမှုကို သရက်ပင်၏နုရွက်ပွင့်များက မျက်နှာသာယူသကဲ့သို့ လွှမ်းမိုးသွားသည်။

Verse 75

वसंते निवसंती सा वने बालाचलंमनः । चक्रे तपस्यपि श्रुत्वा कोकिला काकलीरवम्

နွေဦးရာသီ၌ တောအတွင်းနေထိုင်စဉ် မိန်းကလေးငယ်၏ စိတ်သည် လှုပ်ရှားယိမ်းယိုင်သော်လည်း၊ ကိုကီလာငှက်၏ ချိုမြိန်သော အသံကို ကြားရသော်လည်း တပသျာကို မပြတ်တောက် ဆက်လက်ကျင့်သုံးခဲ့သည်။

Verse 76

बंधुजीवेऽधररुचिं कलहंसे कलागतीः । निक्षेपमिव सा क्षिप्त्वा शरद्यासीत्तपोरता

ဘန္ဓူဇီဝ ပန်းကဲ့သို့ နှုတ်ခမ်းနီရောင်နှင့် ဟံသာ၏ လှပသော လှုပ်ရှားမှုကဲ့သို့ အနုပညာလက္ခဏာများကို အပ်နှံထားသကဲ့သို့ ပစ်ချပြီး၊ ဆောင်းဦးရာသီသို့ တပသျာတရား၌ အပြည့်အဝ မျှော်မှန်းကာ ဝင်ရောက်ခဲ့သည်။

Verse 77

अपास्तभोगसंपर्का भोगिनां वृत्तिमाश्रिता । क्षुदुद्बोधनिरोधाय धूतपापा तपस्विनी

အပျော်အပါးတို့နှင့် ထိတွေ့မှုအားလုံးကို ဖြတ်တောက်ကာ တပသျာရှင်တို့၏ တင်းကျပ်သော အကျင့်စည်းကမ်းကို လိုက်နာ하였다။ ဓူတပာပါ တပသ္ဝိနီသည် အတွင်းစိတ်ကို အနိုင်ယူရန် ဗိုက်ဆာခြင်း၏ လှုပ်ရှားမှုကိုပါ ထိန်းချုပ်ခဲ့သည်။

Verse 78

शाणेन मणिवल्लीढा कृशाप्यायादनर्घताम् । तथापि तपसा क्षामा दिदीपे तत्तनुस्तराम्

ချွန်ကျောက်ဖြင့် ပွတ်တိုက်ခံရသော မဏိဝလ္လီကဲ့သို့၊ ပိန်ပါးသော်လည်း တန်ဖိုးမမီနိုင်အောင် အမြတ်တန်လာသည်။ ထိုနည်းတူ တပသျာကြောင့် ခြောက်သွေ့ပိန်လှီသော်လည်း သူမသည် အနန္တတန်ဖိုးကို ရရှိခဲ့ပြီး၊ တပသျာကြောင့် ကိုယ်ခန္ဓာ ချို့ယွင်းသော်လည်း ပို၍ တောက်ပလင်းလက်လာ하였다။

Verse 79

निरीक्ष्य तां तपस्यंतीं विधिः संशुद्धमानसाम् । उपेत्योवाच सुप्रज्ञे प्रसन्नोस्मि वरं वृणु

စိတ်နှလုံး အပြည့်အဝ သန့်စင်ကာ တပသျာကျင့်နေသော သူမကို မြင်၍၊ ဝိဓိ (ဗြဟ္မာ) သည် နီးကပ်လာကာ “အို ဉာဏ်ပညာပြည့်ဝသူ၊ ငါ ပျော်ရွှင်နှစ်သက်၏—ဆုတောင်းတစ်ပါးကို ရွေးချယ်လော့” ဟု မိန့်တော်မူ하였다။

Verse 80

सा चतुर्वक्त्रमालोक्य हंसयानोपरिस्थितम् । प्रणम्य प्रांजलिः प्रीता प्रोवाचाथ प्रजापतिम्

ဟင်္သာယာဉ်ပေါ်၌ ထိုင်နေသော မျက်နှာလေးပါးရှင်ကို မြင်သဖြင့် သူမသည် ဦးချကန်တော့၍ လက်အုပ်ချီကာ ဝမ်းမြောက်စိတ်ဖြင့် ပရဇာပတိ (ဗြဟ္မာ) ထံ တင်လျှောက်하였다။

Verse 81

धूतपापोवाच । पितामह वरो मह्यं यदि देयो वरप्रद । सर्वेभ्यः पावनेभ्योपि कुरु मामतिपावनीम्

ဓူတပာပာက ဆိုသည်— “အို ပိတာမဟ၊ အို ဆုတောင်းပေးရှင်၊ အကယ်၍ ကျွန်မအား ဆုတောင်းပေးမည်ဆိုလျှင် သန့်စင်စေသော အရာအားလုံးထက်ပင် အလွန်သန့်စင်စေသူအဖြစ် ကျွန်မကို ပြုတော်မူပါ။”

Verse 82

स्रष्टा तदिष्टमाकर्ण्य नितरां तुष्टमानसः । प्रत्युवाचाथ तां बालां विमलां विमलेषिणीम्

ဖန်ဆင်းရှင်သည် သူမ၏ ဆန္ဒပြုတောင်းဆိုချက်ကို ကြားသိ၍ စိတ်အတွင်း အလွန်ပီတိဖြစ်တော်မူ၏။ ထို့နောက် သန့်ရှင်း၍ သန့်ရှင်းမှုကို ရှာဖွေသူ ကလေးမလေးအား ပြန်လည်မိန့်တော်မူ하였다။

Verse 83

ब्रह्मोवाच । धूतपापे पवित्राणि यानि संत्यत्र सर्वतः । तेभ्यः पवित्रमतुलं त्वमेधि वरतो मम

ဗြဟ္မာမိန့်တော်မူသည်— “ဓူတပာပာရေ၊ ဤနေရာ၌ အရပ်ရပ်တွင် ရှိသမျှ သန့်စင်စေသော အာနုဘော်တို့ထက်၊ ငါ၏ ဆုတောင်းကြောင့် သင်သည် နှိုင်းမဲ့သော သန့်စင်စေသူအဖြစ် ဖြစ်လေစေ။”

Verse 84

तिस्रः कोट्योऽर्धकोटी च संति तीर्थानि कन्यके । दिवि भुव्यंतरिक्षे च पावनान्युत्तरोत्तरम्

“ကညာရေ၊ ကောင်းကင်၌လည်းကောင်း၊ မြေပြင်၌လည်းကောင်း၊ အလယ်အာကာသ၌လည်းကောင်း သုံးကုဋေခွဲသော တီရ္ထများ ရှိပြီး၊ တစ်ခုချင်းစီသည် အစဉ်အလာအတိုင်း ပိုမိုသန့်စင်စေသည်။”

Verse 85

तानि सर्वाणि तीर्थानि त्वत्तनौ प्रतिलोम वै । वसंतु मम वाक्येन भव सर्वातिपावनी

“ငါ၏ဝစနာဖြင့် ထိုတီရ္ထများအားလုံးသည် သင်၏ကိုယ်တန်၌ ပြန်လှန်အစဉ်ဖြင့် တည်နေပါစေ; အားလုံးထဲတွင် အမြင့်ဆုံး သန့်စင်ပေးသူ ဖြစ်ပါစေ။”

Verse 86

इत्युक्त्वांतर्दधे वेधाः सापि निर्धूतकल्मषा । धूतपापोटजं प्राप्ताथो वेदशिरसः पितुः

ဤသို့ဆိုပြီးနောက် ဝေဓာ (ဗြဟ္မာ) သည် အန္တရာဓာန်ပျောက်ကွယ်သွား၏။ သူမလည်း အညစ်အကြေးများကို ချွတ်ပယ်ကာ အပြစ်ကင်းစင်၍ အဖေ ဝေဒသိရသ် ထံရှိ အာရှရမ်သို့ ပြန်ရောက်လာသည်။

Verse 87

कदाचित्तां समालोक्य खेलंतीमुटजाजिरे । धर्मस्तत्तपसाकृष्टः प्रार्थयामास कन्यकाम्

တစ်ခါတစ်ရံ အာရှရမ်အဝင်း၌ သူမကစားနေသည်ကို မြင်သော်၊ သူမ၏ တပသ်အာနုဘော်ကြောင့် ဆွဲဆောင်ခံရသော ဓမ္မသည် ထိုကညာကို လက်ထပ်ရန် တောင်းဆိုလေ၏။

Verse 88

धर्म उवाच । पृथुश्रोणि विशालाक्षि क्षामोदरि शुभानने । क्रीतः स्वरूपसंपत्त्या त्वयाहं देहि मे रहः

ဓမ္မက ဆိုသည်— “တင်ပါးကျယ်သူ၊ မျက်လုံးကျယ်သူ၊ ခါးသေးသူ၊ မင်္ဂလာမျက်နှာရှိသူရေ— သင်၏ ရုပ်ရည်အလှ၏ ဓနကြောင့် ငါသည် အလားတူ ‘ဝယ်ယူခံရ’ သကဲ့သို့ ဖြစ်၏။ ငါ့အား တိတ်တဆိတ် သီးသန့်တွေ့ဆုံခွင့် ပေးပါ။”

Verse 89

नितरां बाधते कामस्त्वत्कृते मां सुलोचने । अज्ञातनाम्ना सा तेन प्रार्थितेत्यसकृद्ग्रहः

“သင်ကြောင့်ပင်၊ မျက်လုံးလှသူရေ၊ ကာမဆန္ဒသည် ငါ့ကို အလွန်ပင် နှိပ်စက်၏။” ထိုသို့ သူမ၏အမည် မသိရသေးသော်လည်း သူ၏တောင်းပန်မှုများဖြင့် မကြာခဏ ဖိအားပေးခံရလေ၏။

Verse 90

उवाच सा पिता दाता तं प्रार्थय सुदुर्मते । पितृप्रदेया यत्कन्या श्रुतिरेषा सनातनी

သူမကဆိုသည်– “အဖေသည် ပေးအပ်သူဖြစ်၏—အကြံမမှန်သူရေ၊ သွား၍ အဖေထံ တောင်းလျှောက်လော့။ သမီးကညာကို အဖေကပင် ပေးအပ်ရသည်ဟူသည်မှာ Śruti ၏ အနန္တတရားဖြစ်၏။”

Verse 91

निशम्येति वचो धर्मो भाविनोर्थस्य गौरवात् । पुनर्निबंधयांचक्रे ऽपधृतिर्धृतिशालिनीम्

ထိုစကားကို ကြားသော် ဓမ္မသည်—အနာဂတ်အကျိုး၏ အလေးအနက်ကြောင့်—သူမ၏ တည်ကြည်ခိုင်မာမှုရှိသော်လည်း မိမိ၏ အိမ်ထောင်တောင်းဆိုမှုကို ထပ်မံတင်းကျပ်စွာ တောင်းဆိုလေ၏။

Verse 92

धर्म उवाच । न प्रार्थयेहं सुभगे पितरं तव सुंदरि । गांधर्वेण विवाहेन कुरु मे त्वं समीहितम्

ဓမ္မကဆိုသည်– “ကံကောင်းလှသည့် အလှတရားရှိသူရေ၊ သင်၏အဖေထံ မတောင်းလျှောက်ပါ။ ဂန္ဓဗ္ဗ မင်္ဂလာဖြင့် ငါ့အလိုဆန္ဒကို ပြည့်စုံစေပါ။”

Verse 93

इति निर्बंधवद्वाक्यं सा निशम्य कुमारिका । पितुः कन्याफलंदित्सुः पुनराहेति तं द्विजम्

သူ၏ အတင်းအကျပ်စကားကို ကြားသော် ကညာသည်—အဖေထံ ကနျာဒါန၏ ‘အကျိုးफल’ ကို ပေးလို၍—ဗြာဟ္မဏသဘောရှိသည့် ထိုတောင်းဆိုသူအား ထပ်မံပြန်ဆိုလေ၏။

Verse 94

अरे जडमते मा त्वं पुनर्ब्रूहीति याह्यतः । इत्युक्तोपि कुमार्या स नातिष्ठन्मदनातुरः

“ဟေ့ အတွေးအခေါ်မိုက်သူ၊ ထပ်မပြောနှင့်၊ ဒီကနေ ထွက်သွား!” ဟု ကညာက ပြောသော်လည်း သူသည်—ကာမအဖျားကြောင့် ပူလောင်နာကျင်၍—မထွက်ခွာနိုင်ခဲ့။

Verse 95

ततः शशाप तं बाला प्रबला तपसो बलात् । जडोसि नितरां यस्माज्जलाधारो नदो भव

ထို့နောက် တပဿာ၏အင်အားကြောင့် အလွန်ပြင်းထန်သော မိန်းကလေးသည် သူ့ကို ကျိန်စာတင်၍— “သင်သည် အလွန်မိုက်မဲသဖြင့် ရေကိုသာ သယ်ဆောင်သော မြစ်တစ်စင်း ဖြစ်လေစေ” ဟု ဆို၏။

Verse 96

इति शप्तस्तया सोथ तां शशाप क्रुधान्वितः । कठोरहृदये त्वं तु शिला भव सुदुर्मते

ထိုသို့ သူမ၏ကျိန်စာကို ခံရပြီးနောက် သူသည် ဒေါသထွက်လျက် မိန်းကလေးကို ပြန်လည်ကျိန်စာတင်၍— “နှလုံးခဲသောသူမ၊ မကောင်းမြင်စိတ်ရှိသောသူမ၊ ကျောက်တုံး ဖြစ်လေစေ” ဟု ဆို၏။

Verse 97

स्कंद उवाच । इत्यन्योन्यस्य शापेन मुने धर्मो नदोऽभवत् । अविमुक्ते महाक्षेत्रे ख्यातो धर्मनदो महान्

စကန္ဒက မိန့်တော်မူသည်— “အို မုနိ၊ အပြန်အလှန်ကျိန်စာကြောင့် ဓမ္မသည် မြစ်ဖြစ်လာ၏။ အဝိမုတ္တ မဟာကေတ္တ၌ ‘မဟာဓမ္မနဒါ’ ဟူ၍ ထင်ရှားလျက်ရှိ၏”။

Verse 98

साप्याह पितरं त्रस्ता स्वशिलात्वस्य कारणम् । ध्यानेन धर्मं विज्ञाय मुनिः कन्यामथाब्रवीत्

သူမလည်း ကြောက်ရွံ့လျက် မိမိကျောက်ဖြစ်သွားရခြင်း၏ အကြောင်းကို ဖခင်အား ပြောပြ၏။ မုနိသည် သမာဓိဖြင့် ဓမ္မ၏အမှန်ကို သိမြင်ပြီးနောက် မိန်းကလေးအား မိန့်ကြား၏။

Verse 99

मा भैः पुत्रि करिष्यामि तव सर्वं शुभोदयम् । तच्छापो नान्यथा भूयाच्चंद्रकांतशिला भव

“မကြောက်ပါနှင့် သမီးရေ; သင်၏ ကောင်းကျိုးမင်္ဂလာ အားလုံးကို ငါ စီမံပေးမည်။ သို့သော် ထိုကျိန်စာသည် မပြောင်းလဲနိုင်—စန္ဒရကာန္တ (လမဏိ) ကျောက်ဖြစ်လေစေ” ဟု ဆို၏။

Verse 100

चंद्रोदयमनुप्राप्य द्रवीभूततनुस्ततः । धुनी भव सुते साध्वि धूतपापेति विश्रुता

လမင်းထွက်လာသောအခါ သင်၏ကိုယ်ခန္ဓာသည် ပျော်လျက်လျော့သွားမည်; ထို့နောက် အကျင့်သီလပြည့်ဝသော သမီးရေ၊ စီးဆင်းသောမြစ်တစ်စင်းဖြစ်လော့—“ဓူတပာပါ” ဟူ၍ နာမကျော်၊ အပြစ်ကို ဆေးကြောဖယ်ရှားသူ။

Verse 110

महापापांधतमसं किरणाख्या तरंगिणी । ध्वंसयेत्स्नानमात्रेण मिलिता धूतपापया

လှိုင်းလုံးများပြည့်သော “ကိရဏာ” ဟူသည့် စီးကြောင်းသည် “ဓူတပာပါ” နှင့် ပေါင်းစည်းလျှင် ရေချိုးခြင်းတစ်ခါတည်းဖြင့်ပင် မဟာအပြစ်တို့၏ မျက်ကန်းအမှောင်ကို ဖျက်ဆီးနိုင်သည်။

Verse 120

स्नात्वा पंचनदे तीर्थे कृत्वा च पितृतर्पणम् । बिंदुमाधवमभ्यर्च्य न भूयो जन्मभाग्भवेत्

ပဉ္စနဒ တီရ္ထ၌ ရေချိုးပြီး၊ ပိတೃများအတွက် တර්ပဏ ပြုလုပ်ကာ၊ ဘိန္ဒုမာဓဝ ကို အဘျဉ္စနာ/ပူဇာပြုလျှင်၊ ထိုသူသည် ထပ်မံမွေးဖွားခြင်း၏ အခွင့်အရေးကို မခံယူတော့။

Verse 130

पंचकूर्चेन पीतेन यात्र शुद्धिरुदाहृता । सा शुद्धिः श्रद्धया प्राश्य बिंदुं पांचनदांभसः

ဤနေရာ၌ “ပဉ္စကူර්ချ” ကို သောက်ခြင်းဖြင့် သန့်စင်မှု ရသည်ဟု ဆိုကြသည်; ထိုသန့်စင်မှုသည် ယုံကြည်သဒ္ဓာဖြင့် ပဉ္စနဒ ရေ၏ တစ်စက်ကိုသာ စုပ်သောက်သောအခါ ဖြစ်ပေါ်သည်။

Verse 140

बिंदुतीर्थे नरो दत्त्वा कांचनं कृष्णलोन्मितम् । न दरिद्रो भवेत्क्वापि न स्वर्णेन वियुज्यते

ဘိန္ဒုတီရ္ထ၌ ကృష్ణလ အတိုင်းအတာနှင့်ညီသော ရွှေကို လှူဒါန်းသူသည် မည်သည့်နေရာတွင်မဆို ဆင်းရဲမဖြစ်ဘဲ၊ ရွှေသဘောတရားဖြစ်သော စည်းစိမ်နှင့် မကွာခွာရ။