Adhyaya 1

Verse 1

श्रीगणेशाय नमः श्रीगुरुभ्यो नमः । अथ ब्रह्मोत्तरखंडमारंभः । ॐ नमः शिवाय । ज्योतिर्मात्रस्वरूपाय निर्मलज्ञानचक्षुषे । नमः शिवाय शांताय ब्रह्मणे लिंगमूर्त्तये

ശ്രീഗണേശായ നമഃ, ശ്രീഗുരുഭ്യോ നമഃ। ഇനി ബ്രഹ്മോത്തരഖണ്ഡത്തിന്റെ ആരംഭം. ॐ നമഃ ശിവായ। ജ്യോതിമാത്രസ്വരൂപനും നിർമ്മലജ്ഞാനചക്ഷുസ്സും ഉള്ളവനായി, ശാന്തനായ ശിവനു നമസ്കാരം; ലിംഗമൂർത്തിയായി പ്രകാശിക്കുന്ന പരബ്രഹ്മത്തിനു നമസ്കാരം।

Verse 2

ऋषय ऊचुः । आख्यातं भवता सूत विष्णोर्माहात्म्यमुत्तमम् । समस्ताघहरं पुण्यं समसेन श्रुतं च नः

ഋഷികൾ പറഞ്ഞു—ഹേ സൂതാ! നിങ്ങൾ ഞങ്ങൾക്ക് വിഷ്ണുവിന്റെ ഉത്തമമായ മഹാത്മ്യം ആഖ്യാനം ചെയ്തു; അത് പുണ്യപ്രദവും സർവപാപഹരവും ആകുന്നു. ഞങ്ങൾ അത് സമ്പൂർണ്ണമായി ശ്രവിച്ചു।

Verse 3

इदानीं श्रोतुमिच्छामो माहात्म्यं त्रिपुरद्विषः । तद्भक्तानां च माहात्म्यमशेषाघहरं परम्

ഇപ്പോൾ ഞങ്ങൾ ത്രിപുരദ്വേഷി (ശിവൻ)യുടെ മഹാത്മ്യം ശ്രവിക്കുവാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നു; അതുപോലെ അവന്റെ ഭക്തരുടെ പരമ മഹാത്മ്യവും—അത് ശേഷിപ്പില്ലാതെ സർവപാപങ്ങളും ഹരിക്കുന്നു।

Verse 4

तन्मंत्राणां च माहात्म्यं तथैव द्विजसत्तम । तत्कथायाश्च तद्भक्तेः प्रभावमनुवर्णय

ഹേ ദ്വിജസത്തമാ! അവന്റെ മന്ത്രങ്ങളുടെ മഹാത്മ്യവും, അതുപോലെ അവന്റെ കഥകളുടെ പ്രഭാവവും അവന്റെ ഭക്തിയുടെ മഹിമയും വിശദമായി അനുവർണ്ണനം ചെയ്യുക।

Verse 5

सूत उवाच । एतावदेव मर्त्यानां परं श्रेयः सनातनम् । यदीश्वरकथायां वै जाता भक्तिरहैतुकी

സൂതൻ പറഞ്ഞു—മർത്ത്യർക്കു ഇതുതന്നെ പരമവും സനാതനവും ആയ ശ്രേയസ്; ഈശ്വരകഥയിൽ നിർഹേതുകമായ, നിഷ്കാമ ഭക്തി ഉദിക്കുന്നതു തന്നെ।

Verse 6

अतस्तद्भक्तिलेशस्य माहात्म्यं वर्ण्यते मया । अपि कल्पायुषा नालं वक्तुं विस्तरतः क्वचित्

അതുകൊണ്ട് ആ ഭക്തിയുടെ ഒരു ലേശത്തിന്റെ മഹാത്മ്യം ഞാൻ വിവരിക്കുന്നു; കല്പായുസ്സുണ്ടായാലും അതിനെ വിശദമായി പൂർണ്ണമായി പറയാൻ കഴിയില്ല।

Verse 7

सर्वेषामपि पुण्यानां सर्वेषां श्रेयसामपि । सर्वेषामपि यज्ञानां जपयज्ञः परः स्मृतः

എല്ലാ പുണ്യങ്ങളിലും, എല്ലാ ശ്രേയസ്സാധനങ്ങളിലും, എല്ലാ യജ്ഞങ്ങളിലും—ജപയജ്ഞം പരമമെന്നു സ്മരിക്കപ്പെടുന്നു।

Verse 8

तत्रादौ जपयज्ञस्य फलं स्वस्त्ययनं महत् । शैवं षडक्षरं दिव्यं मंत्रमाहुर्महर्षयः

അവിടെ ആദ്യം ജപയജ്ഞത്തിന്റെ ഫലം മഹത്തായ സ്വസ്ത്യയനം—മംഗളക്ഷേമം; മഹർഷിമാർ ദിവ്യമായ ശൈവ ഷഡക്ഷര മന്ത്രം പ്രസ്താവിക്കുന്നു।

Verse 9

देवानां परमो देवो यथा वै त्रिपुरांतकः । मंत्राणां परमो मंत्रस्तथा शैवः षडक्षरः

ദേവന്മാരിൽ പരമദേവൻ ത്രിപുരാന്തകൻ (ശിവൻ) എങ്ങനെയോ, മന്ത്രങ്ങളിൽ പരമമന്ത്രം ശൈവ ഷഡക്ഷര മന്ത്രം അങ്ങനെ തന്നേ।

Verse 10

एष पंचाक्षरो मंत्रो जप्तॄणां मुक्तिदायकः । संसेव्यते मुनिश्रेष्ठैरशेषैः सिद्धिकांक्षिभिः

ഈ പഞ്ചാക്ഷര മന്ത്രം ജപിക്കുന്നവർക്കു മോക്ഷം നൽകുന്നതാണ്. സിദ്ധി ആഗ്രഹിക്കുന്ന എല്ലാ ശ്രേഷ്ഠ മുനികളും ഇതിനെ ഭക്തിയോടെ അനുഷ്ഠിക്കുന്നു.

Verse 11

अस्यैवाक्षरमाहात्म्यं नालं वक्तुं चतुर्मुखः । श्रुतयो यत्र सिद्धांतं गताः परमनिर्वृताः

ഈ അക്ഷരമന്ത്രത്തിന്റെ മഹിമ പൂർണ്ണമായി പറയാൻ ചതുര്മുഖ ബ്രഹ്മനും പോരാ. അവിടെയാണ് വേദങ്ങൾ തന്നെ അന്തിമസിദ്ധാന്തത്തിലെത്തി പരമശാന്തിയിൽ വിശ്രമിക്കുന്നത്.

Verse 12

सर्वज्ञः परिपूर्णश्च सच्चिदानंदलक्षणः । स शिवो यत्र रमते शैवे पंचाक्षरे शुभे

സർവ്വജ്ഞനും പരിപൂർണ്ണനും, സത്-ചിത്-ആനന്ദസ്വരൂപനുമായ ആ ശിവൻ ശുഭമായ ശൈവ പഞ്ചാക്ഷരത്തിൽ ആനന്ദത്തോടെ രമിക്കുന്നു.

Verse 13

एतेन मंत्रराजेन सर्वोपनिषदात्मना । लेभिरे मुनयः सर्वे परं ब्रह्म निरामयम्

സകല ഉപനിഷത്തുകളുടെ സാരമായ ഈ മന്ത്രരാജം കൊണ്ടു എല്ലാ മുനികളും നിരാമയമായ പരബ്രഹ്മത്തെ പ്രാപിച്ചു.

Verse 14

नमस्कारेण जीवत्वं शिवेऽत्र परमात्मनि । ऐक्यं गतमतो मंत्रः परब्रह्ममयो ह्यसौ

നമസ്കാരത്തിലൂടെ ഇവിടെ പരമാത്മാവായ ശിവനിൽ ജീവഭാവം ഏകത്വമായി ലയിക്കുന്നു; അതിനാൽ ഈ മന്ത്രം നിശ്ചയമായും പരബ്രഹ്മമയമാണ്.

Verse 15

भवपाशनिबद्धानां देहिनां हितकाम्यया । आहोंनमः शिवायेति मंत्रमाद्यं शिवः स्वयम्

ഭവപാശത്തിൽ ബന്ധിതരായ ദേഹധാരികളുടെ ഹിതത്തിനായി സ്വയം ഭഗവാൻ ശിവൻ ആദിമന്ത്രം പ്രസ്താവിച്ചു— ‘ഓം നമഃ ശിവായ’।

Verse 16

किं तस्य बहुभिर्मंत्रैः किं तीर्थैः किं तपोऽध्वरैः । यस्योंनमः शिवायेति मंत्रो हृदयगोचरः

ആരുടെ ഹൃദയത്തിൽ ‘ഓം നമഃ ശിവായ’ മന്ത്രം പ്രവേശിച്ചിട്ടുണ്ടോ, അവന്‍ പല മന്ത്രങ്ങൾക്കും തീർത്ഥങ്ങൾക്കും തപസ്സിനും യാഗങ്ങൾക്കും എന്ത് ആവശ്യം?

Verse 17

तावद्भ्रमंति संसारे दारुणे दुःखसंकुले । यावन्नोच्चारयंतीमं मंत्रं देहभृतः सकृत्

ദുഃഖസങ്കുലമായ ഈ ദാരുണ സംസാരത്തിൽ ദേഹധാരികൾ, ഈ മന്ത്രം ഒരിക്കൽപോലും ഉച്ചരിക്കാത്തതുവരെ അലഞ്ഞുതിരിയുന്നു.

Verse 18

मंत्राधिराजराजोऽयं सर्ववेदांतशेखरः । सर्वज्ञाननिधानं च सोऽयं चैव षडक्षरः

ഇത് മന്ത്രാധിരാജന്മാരുടെയും മഹാരാജാവ്, സമസ്ത വേദാന്തത്തിന്റെ ശിരോമണി, സർവ്വജ്ഞാനത്തിന്റെ നിധി— ഇതുതന്നെ ഷഡക്ഷരമന്ത്രം.

Verse 19

कैवल्यमार्गदीपोऽयमविद्यासिंधुवाडवः । महापातकदावाग्निः सोऽयं मंत्रः षडक्षरः

ഈ ഷഡക്ഷരമന്ത്രം കൈവല്യമാർഗത്തിലെ ദീപം; അവിദ്യാസമുദ്രം ഉണക്കുന്ന വാഡവാഗ്നി; മഹാപാതകങ്ങളെ ദഹിപ്പിക്കുന്ന ദാവാഗ്നി.

Verse 21

नास्य दीक्षा न होमश्च न संस्कारो न तर्पणम् । न कालो नोपदेशश्च सदा शुचिरयं मनुः

ഈ മന്ത്രത്തിന് ദീക്ഷ ആവശ്യമില്ല, ഹോമമില്ല, സംസ്കാരമില്ല, തർപ്പണവും ഇല്ല. പ്രത്യേക കാലവും വേണ്ട, വിപുലമായ ഉപദേശവും വേണ്ട—ഈ മന്ത്രം സദാ ശുദ്ധമാണ്.

Verse 22

महापातकविच्छित्त्यै शिव इत्यक्षरद्वयम् । अलं नमस्कियायुक्तो मुक्तये परिकल्पते

മഹാപാതകങ്ങളെ മുറിച്ചെറിയാൻ ‘ശി-വ’ എന്ന രണ്ട് അക്ഷരങ്ങൾ മതി; നമസ്കാരത്തോടെ ചേർത്ത് ജപിച്ചാൽ അത് മോക്ഷത്തിനുള്ള നേരായ ഉപായമാകുന്നു.

Verse 23

उपदिष्टः सद्गुरुणा जप्तः क्षेत्रे च पावने । सद्यो यथेप्सितां सिद्धिं ददातीति किमद्भुतम्

സദ്ഗുരുവിൽ നിന്ന് ഉപദേശമായി ലഭിച്ച്, പാവനക്ഷേത്രത്തിൽ ജപിച്ചാൽ അത് ഉടൻ ഇഷ്ടസിദ്ധി നൽകുന്നു—അതിൽ അത്ഭുതമെന്ത്?

Verse 24

अतः सद्गुरुमाश्रित्य ग्राह्योऽयं मंत्रनायकः । पुण्यक्षेत्रेषु जप्तव्यः सद्यः सिद्धिं प्रयच्छति

അതുകൊണ്ട് സദ്ഗുരുവിനെ ആശ്രയിച്ച് ഈ മന്ത്രനായകനെ സ്വീകരിക്കണം; പുണ്യക്ഷേത്രങ്ങളിൽ ജപിക്കണം—അത് ഉടൻ സിദ്ധി നൽകും.

Verse 25

गुरवो निर्मलाः शांताः साधवो मितभाषिणः । कामक्रोधविनिर्मुक्ताः सदाचारा जितेंद्रियाः

ഗുരുക്കന്മാർ നിർമ്മലരും ശാന്തരുമാണ്—സാധുക്കൾ, മിതഭാഷികൾ, കാമക്രോധവിമുക്തർ, സദാചാരനിഷ്ഠർ, ഇന്ദ്രിയജയികൾ.

Verse 26

एतैः कारुण्यतो दत्तो मंत्रः क्षिप्रं प्रसिद्ध्यति । क्षेत्राणि जपयोग्यानि समासात्कथयाम्यहम्

ഇത്തരം ഗുരുക്കന്മാർ കരുണയോടെ നൽകിയ മന്ത്രം വേഗത്തിൽ തന്നെ സിദ്ധിയും പ്രസിദ്ധിയും പ്രാപിക്കുന്നു. ജപത്തിന് യോഗ്യമായ പുണ്യക്ഷേത്രങ്ങളെ ഞാൻ ഇപ്പോൾ സംക്ഷേപമായി പറയുന്നു.

Verse 27

प्रयागं पुष्करं रम्यं केदारं सेतुबंधनम् । गोकर्णं नैमिषारण्यं सद्यः सिद्धिकरं नृणाम्

പ്രയാഗം, മനോഹരമായ പുഷ്കരം, കേദാരം, സേതുബന്ധനം, ഗോകർണം, നൈമിഷാരണ്യം—ഇവ മനുഷ്യർക്കു തത്സമയം സിദ്ധി നൽകുന്ന പുണ്യക്ഷേത്രങ്ങളാണ്.

Verse 28

अत्रानुवर्ण्यते सद्भिरितिहासः पुरातनः । असकृद्वा सकृद्वापि शृण्वतां मंगलप्रदः

ഇവിടെ സദ്ജനങ്ങൾ ഒരു പുരാതന പാവന ഇതിഹാസം വിവരണം ചെയ്യുന്നു. പലവട്ടമോ ഒരുവട്ടമോ കേട്ടാലും, ശ്രോതാക്കൾക്ക് ഇത് മംഗളം നൽകുന്നു.

Verse 29

मथुरायां यदुश्रेष्ठो दाशार्ह इति विश्रुतः । बभूव राजा मतिमान्महोत्साहो महाबलः

മഥുരയിൽ യദുക്കളിൽ ശ്രേഷ്ഠനായ ‘ദാശാർഹ’ എന്നു പ്രസിദ്ധനായ ഒരു രാജാവ് ഉണ്ടായിരുന്നു; അദ്ദേഹം ബുദ്ധിമാൻ, മഹോത്സാഹി, മഹാബലവാൻ ആയിരുന്നു.

Verse 30

शास्त्रज्ञो नयवाक्छूरो धैर्यवानमितद्युतिः । अप्रधृष्यः सुगंभीरः संग्रामेष्वनिवर्त्तितः

അദ്ദേഹം ശാസ്ത്രജ്ഞൻ, നയവാക്യത്തിൽ ശൂരൻ, ധൈര്യവാൻ, അപാര തേജസ്സുള്ളവൻ; അപ്രധർഷ്യൻ, അതിഗംഭീരൻ, യുദ്ധത്തിൽ ഒരിക്കലും പിന്മാറാത്തവൻ.

Verse 31

महारथो महेष्वासो नानाशास्त्रार्थकोविदः । वदान्यो रूपसंपन्नो युवा लक्ष णसंयुतः

അവൻ മഹാരഥനും മഹാധനുര്ധരനും, അനേകം ശാസ്ത്രാർത്ഥങ്ങളിൽ നിപുണനും ആയിരുന്നു. ദാനശീലൻ, രൂപവാൻ, യുവാവ്; ശുഭലക്ഷണങ്ങളും സദ്ഗുണങ്ങളും സമ്പന്നൻ.

Verse 32

स काशिराजतनयामुपयेमे वराननाम् । कांतां कलावतीं नाम रूपशीलगुणान्विताम्

അവൻ കാശീരാജന്റെ പുത്രിയെ—ശ്രേഷ്ഠമുഖശ്രീയും കാന്തിയും ഉള്ള ‘കലാവതി’ എന്ന പേരുള്ള, രൂപ-ശീല-ഗുണസമ്പന്നയായവളെ—വിവാഹം ചെയ്തു.

Verse 33

कृतोद्वाहः स राजेंद्रः संप्राप्य निजमंदिरम् । रात्रौ तां शयनारूढां संगमाय समाह्वयत्

വിവാഹം കഴിഞ്ഞ് ആ രാജേന്ദ്രൻ തന്റെ കൊട്ടാരത്തിലെത്തി. രാത്രിയിൽ അവളെ ശയ്യയിൽ ആരൂഢയായി കണ്ടപ്പോൾ, സംഗമത്തിനായി അവളെ വിളിച്ചു.

Verse 34

सा स्वभर्त्रा समाहूता बहुशः प्रार्थिता सती । न बबंध मनस्तस्मिन्न चागच्छ तदंतिकम्

ഭർത്താവ് വിളിക്കുകയും പലവട്ടം അപേക്ഷിക്കുകയും ചെയ്തിട്ടും, ആ സതീ അവനിൽ മനസ്സു ബന്ധിച്ചില്ല; അവന്റെ അടുക്കലേക്കും ചെന്നില്ല.

Verse 35

संगमाय यदाहूता नागता निजवल्लभा । बलादाहर्तुकामस्तामुदतिष्ठन्महीपतिः

സംഗമത്തിനായി വിളിച്ചിട്ടും പ്രിയഭാര്യ വന്നില്ല; അതിനാൽ അവളെ ബലമായി കൊണ്ടുവരാൻ ആഗ്രഹിച്ച് ആ മഹീപതി എഴുന്നേറ്റു.

Verse 36

राज्ञ्युवाच । मा मां स्पृश महाराज कारणज्ञां व्रते स्थिताम् । धर्माधर्मौ विजानासि मा कार्षीः साहसं मयि

രാജ്ഞി പറഞ്ഞു—മഹാരാജാവേ, എന്നെ സ്പർശിക്കരുത്. കാരണം ഞാൻ അറിയുന്നു; ഞാൻ വ്രതത്തിൽ സ്ഥിരയാണ്. നിങ്ങൾ ധർമ്മാധർമ്മങ്ങൾ അറിയുന്നു; എന്നോടു ദുസ്സാഹസമോ ഹിംസയോ ചെയ്യരുത്.

Verse 37

क्वचित्प्रियेण भुक्तं यद्रोचते तु मनीषिणाम् । दंपत्योः प्रीतियोगेन संगमः प्रीतिवर्द्धनः

ചിലപ്പോൾ പ്രിയൻ സ്വീകരിച്ചതും ജ്ഞാനികൾക്ക് രുചിക്കുന്നു. ദമ്പതികളുടെ പരസ്പര പ്രീതിയോഗത്തിൽ നിന്നുള്ള സംഗമം പ്രേമം വർധിപ്പിക്കുന്നു.

Verse 38

प्रियं यदा मे जायेत तदा संगस्तु ते मयि । का प्रीतिः किं सुखं पुंसां बलाद्भोगेन योषिताम्

എന്റെ ഹൃദയത്തിൽ പ്രീതി ഉദിക്കുമ്പോഴേ നിനക്കൊപ്പം എന്റെ സംഗമം ഉണ്ടാകൂ. ബലാൽക്കാരമായി സ്ത്രീയെ ഭോഗിക്കുന്നതിൽ പുരുഷന് എന്ത് പ്രേമം, എന്ത് സുഖം?

Verse 39

अप्रीतां रोगिणीं नारीमंतर्वत्नीं धृतव्रताम् । रजस्वलामकामां च न कामेत बलात्पुमान्

അനിഷ്ടമുള്ള, രോഗിണി, ഗർഭിണി, വ്രതധാരിണി, രജസ്വല, അല്ലെങ്കിൽ കാമേച്ഛയില്ലാത്ത സ്ത്രീയെ പുരുഷൻ ബലാൽക്കാരമായി ആഗ്രഹിക്കരുത്.

Verse 40

प्रीणनं लालनं पोषं रंजनं मार्दवं दयाम् । कृत्वा वधूमुपगमेद्युवतीं प्रेमवान्पतिः । युवतौ कुसुमे चैव विधेयं सुखमिच्छता

പ്രേമമുള്ള ഭർത്താവ് ആദ്യം അവളെ സന്തോഷിപ്പിച്ച്, സ്നേഹത്തോടെ ലാളിച്ച്, പോഷിച്ച്, ആനന്ദിപ്പിച്ച്, മൃദുത്വവും കരുണയും കാണിച്ച്; പിന്നെ തന്റെ യുവതി വധുവിനെ സമീപിക്കണം. സുഖം ആഗ്രഹിക്കുന്നവൻ യുവതിയോടു പുഷ്പത്തെപ്പോലെ സാവധാനം പെരുമാറണം.

Verse 41

इत्युक्तोऽपि तया साध्व्या स राजा स्मरविह्वलः । बलादाकृष्य तां हस्ते परिरेभे रिरंसया

ആ സാദ്വി ഇങ്ങനെ ഉപദേശിച്ചിട്ടും രാജാവ് കാമവ്യാകുലനായി. ബലമായി അവളുടെ കൈ പിടിച്ച്, ഭോഗേച്ഛയാൽ അവളെ ആലിംഗനം ചെയ്തു।

Verse 42

तां स्पृष्टमात्रां सहसा तप्तायःपिंडसन्निभाम् । निर्दहंतीमिवात्मानं तत्याज भयविह्वलः

അവളെ സ്പർശിച്ച മാത്രത്തിൽ അവൾ ചൂടേറ്റ ഇരുമ്പുകട്ടിപോലെ തോന്നി. തന്റെ തന്നെ ദഹിപ്പിക്കുന്നതുപോലെ അനുഭവിച്ച്, ഭയത്തിൽ വിറച്ച് അവളെ വിട്ടൊഴിഞ്ഞു।

Verse 43

राजोवाच । अहो सुमहदाश्चर्यमिदं दृष्टं तव प्रिये । कथमग्निसमं जातं वपुः पल्लवकोमलम्

രാജാവ് പറഞ്ഞു—“അഹോ പ്രിയേ! ഞാൻ മഹത്തായ അത്ഭുതം കണ്ടു. പല്ലവംപോലെ কোমലമായ നിന്റെ ദേഹം എങ്ങനെ അഗ്നിസമാനമായി?”

Verse 44

इत्थं सुविस्मितो राजा भीतः सा राजवल्लभा । प्रत्युवाच विहस्यैनं विनयेन शुचिस्मिता

ഇങ്ങനെ രാജാവ് അത്യന്തം വിസ്മയിച്ചും ഭയപ്പെട്ടും നിന്നു. അപ്പോൾ രാജപ്രിയയായ ശുചിസ്മിത മൃദുവായി ചിരിച്ച് വിനയത്തോടെ അവനോട് മറുപടി പറഞ്ഞു।

Verse 45

राज्ञ्युवाच । राजन्मम पुरा बाल्ये दुर्वासा मुनिपुंगवः । शैवीं पंचाक्षरीं विद्यां कारुण्येनोपदिष्टवान्

രാജ്ഞി പറഞ്ഞു—“ഹേ രാജൻ! എന്റെ ബാല്യത്തിൽ മുൻപ് മുനിപുംഗവനായ ദുര്വാസൻ കരുണയോടെ എനിക്ക് ശൈവ പഞ്ചാക്ഷരി വിദ്യ ഉപദേശിച്ചു।”

Verse 46

तेन मंत्रानुभावेन ममांगं कलुषोज्झितम् । स्प्रष्टुं न शक्यते पुंभिः सपापैर्देवैवर्जितैः

ആ മന്ത്രത്തിന്റെ അനുഭാവശക്തിയാൽ എന്റെ ദേഹം മലിനതൊഴിഞ്ഞതായി; പാപഭാരിതരും ദൈവാചാരവഞ്ചിതരുമായ പുരുഷന്മാർ എന്നെ സ്പർശിക്കുവാൻ കഴിയില്ല.

Verse 47

त्वया राजन्प्रकृतिना कुलटागणिकादयः । मदिरास्वादनिरता निषेव्यंते सदा स्त्रियः

ഹേ രാജാവേ, നിന്റെ സ്വഭാവം അങ്ങനെയാണ്; നീ എപ്പോഴും കുലട, ഗണിക മുതലായ മദിരാസ്വാദാസക്ത സ്ത്രീകളുടെ കൂട്ടം തേടുന്നു.

Verse 48

न स्नानं क्रियते नित्यं न मंत्रो जप्यते शुचिः । नाराध्यते त्वयेशानः कथं मां स्प्रष्टुमर्हसि

നീ നിത്യസ്നാനം ചെയ്യുന്നില്ല, ശുചിത്വത്തോടെ മന്ത്രജപം ചെയ്യുന്നില്ല, ഈശാനൻ (ശിവൻ)നെ ആരാധിക്കുന്നതുമില്ല; അങ്ങനെ ഇരിക്കെ എന്നെ സ്പർശിക്കാൻ നീ എങ്ങനെ യോഗ്യൻ?

Verse 49

राजोवाच तां समाख्याहि सुश्रोणि शैवीं पंचाक्षरीं शुभाम् । विद्याविध्वस्तपापोऽहं त्वयीच्छामि रतिं प्रिये

രാജാവ് പറഞ്ഞു—ഹേ സുഷ്രോണി, ആ മംഗളകരമായ ശൈവ പഞ്ചാക്ഷരി എനിക്ക് പറഞ്ഞുതരിക. ആ വിദ്യയാൽ എന്റെ പാപങ്ങൾ നശിച്ച ശേഷം, പ്രിയേ, ഞാൻ നിന്നോടു രതി ആഗ്രഹിക്കുന്നു.

Verse 50

राज्ञ्युवाच । नाहं तवोपदेशं वै कुर्यां मम गुरुर्भवान् । उपातिष्ठ गुरुं राजन्गर्गं मंत्र विदांवरम्

റാണി പറഞ്ഞു—ഞാൻ നിനക്ക് ഉപദേശം നൽകുകയില്ല; നീ എന്റെ ഭർത്താവാണ്, എനിക്ക് ഗുരുസമൻ. ഹേ രാജാവേ, മന്ത്രവിദ്യയിൽ ശ്രേഷ്ഠനായ ഗുരു ഗർഗനെ സമീപിക്കൂ.

Verse 51

सूत उवाच । इति संभाषमाणौ तौ दंपती गर्गसन्निधिम् । प्राप्य तच्चरणौ मूर्ध्ना ववंदाते कृताञ्जली

സൂതൻ പറഞ്ഞു—ഇങ്ങനെ പരസ്പരം സംഭാഷിച്ചുകൊണ്ട് ആ ദമ്പതികൾ ഗർഗമുനിയുടെ സന്നിധിയിൽ എത്തി; അദ്ദേഹത്തിന്റെ പാദങ്ങളിൽ ശിരസ്സുവെച്ച്, കൃതാഞ്ജലിയായി നമസ്കരിച്ചു।

Verse 52

अथ राजा गुरुं प्रीतमभिपूज्य पुनःपुनः । समाचष्ट विनीतात्मा रहस्यात्ममनोरथम्

അപ്പോൾ വിനീതഹൃദയനായ രാജാവ് പ്രസന്നനായ ഗുരുവിനെ വീണ്ടും വീണ്ടും പൂജിച്ച്, തന്റെ ഹൃദയാന്തർഗതമായ രഹസ്യാഭിലാഷം അറിയിച്ചു।

Verse 53

राजोवाच । कृतार्थं मां कुरु गुरो संप्राप्तं करुणार्द्रधीः । शैवीं पंचाक्षरीं विद्यामुपदेष्टुं त्वमर्हसि

രാജാവ് പറഞ്ഞു—ഹേ ഗുരുദേവ, എന്നെ കൃതാർത്ഥനാക്കണമേ. കരുണയാൽ ആർദ്രമായ മനസ്സോടെ നിങ്ങൾ ഇവിടെ വന്നിരിക്കുന്നു; അതിനാൽ ശൈവ പഞ്ചാക്ഷരി വിദ്യ എനിക്ക് ഉപദേശിക്കുവാൻ നിങ്ങൾ അർഹനാണ്।

Verse 54

अनाज्ञातं यदाज्ञातं यत्कृतं राजकर्मणा । तत्पापं येन शुद्ध्येत तन्मंत्रं देहि मे गुरो

രാജകാര്യത്താൽ അറിയാതെയോ അറിഞ്ഞോ ചെയ്ത പാപം ഏതായാലും, അതു ശുദ്ധിയാകുവാൻ—ഹേ ഗുരുദേവ, ആ മന്ത്രം എനിക്ക് ദയവായി നൽകണമേ।

Verse 55

एवमभ्यर्थितो राज्ञा गर्गो ब्राह्मणपुंगवः । तौ निनाय महापुण्यं कालिंद्यास्तटमुत्तमम्

ഇങ്ങനെ രാജാവ് അപേക്ഷിച്ചതിനാൽ ബ്രാഹ്മണശ്രേഷ്ഠനായ ഗർഗമുനി ആ ദമ്പതികളെ കാലിന്ദി (യമുന) നദിയുടെ അത്യുത്തമവും മഹാപുണ്യകരവുമായ തീരത്തിലേക്ക് നയിച്ചു।

Verse 56

तत्र पुण्यतरोर्मूले निषण्णोऽथ गुरुः स्वयम् । पुण्यतीर्थजले स्नातं राजानं समुपोषितम्

അവിടെ പുണ്യവൃക്ഷത്തിന്റെ മൂലത്തിൽ ഗുരു സ്വയം ആസീനനായി. പുണ്യതീർത്ഥജലത്തിൽ സ്നാനം ചെയ്ത് ഉപവാസം അനുഷ്ഠിച്ച രാജാവും ഒരുക്കത്തോടെ അവിടെ നിലകൊണ്ടു.

Verse 57

प्राङ्मुखं चोपवेश्याथ नत्वा शिवपदाम्बुजम् । तन्मस्तके करं न्यस्य ददौ मंत्रं शिवात्मकम्

അവനെ കിഴക്കോട്ടു മുഖമാക്കി ഇരുത്തി, ശിവന്റെ പാദപദ്മങ്ങൾക്ക് നമസ്കരിച്ചു, രാജാവിന്റെ ശിരസ്സിൽ കൈവെച്ച് ശിവാത്മക മന്ത്രം പ്രസാദിച്ചു.

Verse 58

तन्मंत्रधारणादेव तद्गुरोर्हस्तसंगमात् । निर्ययुस्तस्य वपुषो वायसाः शतकोटयः

ആ മന്ത്രം ധരിച്ചതുമാത്രം കൊണ്ടും ഗുരുവിന്റെ കൈസ്പർശം കൊണ്ടും, രാജാവിന്റെ ദേഹത്തിൽ നിന്ന് ശതകോടി കാക്കകൾ പുറപ്പെട്ടു.

Verse 59

ते दग्धपक्षाः क्रोशंतो निपतंतो महीतले । भस्मीभूतास्ततः सर्वे दृश्यंते स्म सहस्रशः

അവരുടെ ചിറകുകൾ ദഗ്ധമായി; അവർ നിലവിളിച്ചുകൊണ്ട് ഭൂമിയിൽ വീണു. പിന്നെ അവർ എല്ലാവരും ഭസ്മമായി—ആയിരങ്ങളായി കാണപ്പെട്ടു.

Verse 60

दृष्ट्वा तद्वायसकुलं दह्यमानं सुविस्मितौ । राजा च राजमहिषी तं गुरुं पर्यपृच्छताम्

ആ കാക്കകളുടെ കൂട്ടം കത്തുന്നതു കണ്ട രാജാവും രാജമഹിഷിയും അത്യന്തം വിസ്മയിച്ചു; അവർ ആ ഗുരുവിനോട് ചോദിച്ചു.

Verse 61

भगवन्निदमाश्चर्यं कथं जातं शरीरतः । वायसानां कुलं दृष्टं किमेतत्साधु भण्यताम्

ഭഗവൻ! ഇതൊരു അത്ഭുതം—ഇത് ശരീരത്തിൽ നിന്ന് എങ്ങനെ ഉത്ഭവിച്ചു? കാക്കകളുടെ ഒരു കൂട്ടം കാണുന്നു; ഇത് എന്ത്? ദയവായി ശരിയായി വിശദീകരിക്കൂ।

Verse 62

श्रीगुरुरुवाच राजन्भवसहस्रेषु भवता परिधावता । संचितानि दुरन्तानि संति पापान्यनेकशः

ശ്രീഗുരു അരുളിച്ചെയ്തു—ഹേ രാജാവേ, ആയിരക്കണക്കിന് ജന്മങ്ങളിൽ നീ അലയുന്നതിനാൽ, ക്ഷയിപ്പാൻ ദുഷ്കരമായ അനേകം പാപങ്ങൾ അനവധി ആയി സഞ്ചിതമായിരിക്കുന്നു।

Verse 63

तेषु जन्मसहस्रेषु यानि पुण्यानि संति ते । तेषामाधिक्यतः क्वापि जायते पुण्ययोनिषु

ആ ആയിരം ജന്മങ്ങളിൽ ഉള്ള പുണ്യങ്ങൾ—അവ പ്രാബല്യം നേടുമ്പോൾ, എവിടെയോ ശുഭമായ പുണ്യയോനികളിൽ ജനനം സംഭവിക്കുന്നു।

Verse 64

तथा पापीयसीं योनिं क्वचित्पापेन गच्छति । साम्ये पुण्यान्ययोश्चैव मानुषीं योनिमाप्तवान्

അതുപോലെ പാപം മൂലം ചിലപ്പോൾ കൂടുതൽ പാപമയമായ (നീച) യോനിയിലേക്കു പോകുന്നു; പുണ്യവും പാപവും സമമായാൽ മനുഷ്യയോനി ലഭിക്കുന്നു।

Verse 66

कोटयो ब्रह्महत्यानामगम्यागम्यकोटयः । स्वर्णस्तेयसुरापानभ्रूणहत्या दिकोटयः । भवकोटिसहस्रेषु येऽन्ये पातकराशयः

ബ്രഹ്മഹത്യയുടെ കോടികൾ, നിഷിദ്ധസംഗമങ്ങളുടെ കോടിക്കോടികൾ; സ്വർണ്ണസ്തേയം, സുരാപാനം, ഭ്രൂണഹത്യ മുതലായ കുറ്റങ്ങളുടെ ദിക്കുതോറും കോടികൾ—കോടിസഹസ്ര ജന്മങ്ങളിൽ സഞ്ചിതമായ മറ്റ് പാതകരാശികളും ഉണ്ട്।

Verse 67

क्षणाद्भस्मीभवंत्येव शैवे पंचाक्षरे धृते । आसंस्तवाद्य राजेंद्र दग्धाः पातककोटयः

ശൈവ പഞ്ചാക്ഷരം ദൃഢമായി ധരിച്ചാൽ പാപങ്ങൾ ക്ഷണത്തിൽ തന്നെ ഭസ്മമാകും. ഹേ രാജേന്ദ്രാ, ഇന്ന് നിന്നിലെ പാപകോടികൾ ദഗ്ധമായി.

Verse 68

अनया सह पूतात्मा विहरस्व यथासुखम् । इत्याभाष्य मुनिश्रेष्ठस्तं मंत्रमुपदिश्य च

“ഇവളോടൊപ്പം ആത്മശുദ്ധനായി യഥാസുഖം വിഹരിക്ക.” എന്ന് പറഞ്ഞ് മുനിശ്രേഷ്ഠൻ അവനോട് ആ മന്ത്രവും ഉപദേശിച്ചു.

Verse 69

शैवी पंचाक्षरी विद्या यदा ते हृदयं गता । अघानां कोटयस्त्वत्तः काकरूपेण निर्गताः

ശൈവ പഞ്ചാക്ഷരീ വിദ്യ നിന്റെ ഹൃദയത്തിൽ പ്രവേശിച്ചപ്പോൾ, നിന്റെ പാപകോടികൾ കാക്കകളുടെ രൂപത്തിൽ നിന്നിൽ നിന്ന് പുറപ്പെട്ടു പോയി.

Verse 70

ततः स्वभवनं प्राप्य रेजतुःस्म महाद्युती राजा दृढं समाश्लिष्य पत्नीं चन्दनशीतलाम् । संतोषं परमं लेभे निःस्वः प्राप्य यथा धनम्

പിന്നീട് സ്വന്തം ഭവനത്തിലെത്തി ആ മഹാദ്യുതിയുള്ള ദമ്പതികൾ പ്രകാശിച്ചു. രാജാവ് ചന്ദനത്തെപ്പോലെ ശീതളയായ ഭാര്യയെ ദൃഢമായി ആലിംഗനം ചെയ്ത്, ദരിദ്രൻ ധനം നേടിയതുപോലെ പരമസന്തോഷം നേടി.

Verse 71

अशेषवेदोपनिषत्पुराणशास्त्रावतंसोऽयमघांतकारी । पंचाक्षरस्यैव महाप्रभावो मया समासात्कथितो वरिष्ठः

ഈ ഉപദേശം സർവ്വ വേദ-ഉപനിഷത്-പുരാണ-ശാസ്ത്രങ്ങളുടെ ശിരോഭൂഷണവും പാപനാശകവുമാണ്. ഹേ ശ്രേഷ്ഠനേ, പഞ്ചാക്ഷരത്തിന്റെ മഹാപ്രഭാവം ഞാൻ സംക്ഷേപമായി പറഞ്ഞു.

Verse 120

तस्मात्सर्वप्रदो मंत्रः सोऽयं पञ्चाक्षरः स्मृतः । स्त्रीभिः शूद्रैश्च संकीर्णैर्धार्यते मुक्तिकांक्षिभिः

അതുകൊണ്ട് സർവ്വഫലപ്രദമായ ഈ മന്ത്രം ‘പഞ്ചാക്ഷര’മന്ത്രമെന്നു പ്രസിദ്ധം. സ്ത്രീകളും ശൂദ്രരും സംകീർണ്ണവർണ്ണക്കാരും—മോക്ഷകാംക്ഷികൾ—ഇത് ധരിച്ചു ജപിക്കണം.