Sukta 17

Mantra 1

त्वष्टा दुहित्रे वहतुं कृणोतीतीदं विश्वं भुवनं समेति । यमस्य माता पर्युह्यमाना महो जाया विवस्वतो ननाश ॥

ത്വഷ്ടൃ തന്റെ പുത്രിക്കായി വിവാഹയാത്ര (വഹതു) ഒരുക്കുന്നു; അതിനാൽ ഈ മുഴുവൻ ഭുവനവും—ഈ ‘ഭവനം’—ഒന്നിച്ച് ചേരുന്നു. യമന്റെ മാതാവ്, കൊണ്ടുപോകപ്പെടുമ്പോൾ, വിവസ്വത്തിന്റെ മഹാപത്നി, ഒരു നിലയിൽ നിന്ന് മറ്റൊരു നിലയിലേക്കു കടന്ന്, അപ്രത്യക്ഷയായി.

Mantra 2

अपागूहन्नमृतां मर्त्येभ्यः कृत्वी सवर्णामददुर्विवस्वते । उताश्विनावभरद्यत्तदासीदजहादु द्वा मिथुना सरण्यूः ॥

അവർ അമൃതയെ മർത്ത്യരിൽ നിന്ന് മറച്ചു; സമാനരൂപിണിയെ സൃഷ്ടിച്ച് അവളെ വിവസ്വത്തിന് നൽകി. അശ്വിനൗ യഥാർത്ഥമായതു തിരികെ കൊണ്ടുവന്നു; സരണ്യൂ സത്യമായും രണ്ടു ഇരട്ടകളെ—യമ-യമീ—വിട്ടുപോയി.

Mantra 3

पूषा त्वेतश्च्यावयतु प्र विद्वाननष्टपशुर्भुवनस्य गोपाः । स त्वैतेभ्यः परि ददत्पितृभ्योऽग्निर्देवेभ्यः सुविदत्रियेभ्यः ॥

പൂഷൻ—വിദ്വാൻ, ഭുവനത്തിന്റെ ഗോപാ, ഒരിക്കലും പശുക്കളെ നഷ്ടപ്പെടാത്തവൻ—നിന്നെ ഇവിടെ നിന്ന് മുന്നോട്ട് നീക്കട്ടെ. അവൻ നിന്നെ പിതൃകൾക്കു ഏല്പിക്കുന്നു; അഗ്നി നിന്നെ ദേവന്മാർക്കു—സുവിദത്രി, നല്ല കണ്ടെത്തുന്നവർക്കു—ഏല്പിക്കുന്നു.

Mantra 4

आयुर्विश्वायुः परि पासति त्वा पूषा त्वा पातु प्रपथे पुरस्तात् । यत्रासते सुकृतो यत्र ते ययुस्तत्र त्वा देवः सविता दधातु ॥

ആയു—വിശ്വായു—നിന്നെ ചുറ്റി നില്ക്കുകയും കാക്കുകയും ചെയ്യട്ടെ; മുന്നോട്ടുള്ള പഥത്തിൽ, മുൻവശത്ത്, പൂഷൻ നിന്നെ രക്ഷിക്കട്ടെ. സുകൃതന്മാർ ഇരിക്കുന്നിടത്തും, നിന്റെ സ്വന്തംവർ പോയിടത്തും, അവിടെ ദേവൻ സവിതൃ നിന്നെ സ്ഥാപിക്കട്ടെ—പ്രകാശമയ ലോകത്തേക്കുള്ള സത്യപ്രേരണയിൽ നിന്നെ സ്ഥിരപ്പെടുത്തട്ടെ.

Mantra 5

पूषेमा आशा अनु वेद सर्वाः सो अस्माँ अभयतमेन नेषत् । स्वस्तिदा आघृणिः सर्ववीरोऽप्रयुच्छन्पुर एतु प्रजानन् ॥

പൂഷൻ ഈ എല്ലാ ദിക്കുകളും അറിയുന്നവൻ; ഏറ്റവും നിർഭയമായ വഴിയിലൂടെ അവൻ ഞങ്ങളെ നയിക്കട്ടെ. സ്വസ്തിദൻ, ദീപ്തൻ (ആഘൃണി), സർവ്വവീരൻ, അപ്രയുച്ഛൻ—വഴി അറിഞ്ഞ്—ഞങ്ങളുടെ മുമ്പിൽ മുമ്പായി പോകട്ടെ; ഞങ്ങളുടെ യാത്ര ബോധപൂർവ്വമായ സുരക്ഷയിൽ പുരോഗതിയാകട്ടെ.

Mantra 6

प्रपथे पथामजनिष्ट पूषा प्रपथे दिवः प्रपथे पृथिव्याः । उभे अभि प्रियतमे सधस्थे आ च परा च चरति प्रजानन् ॥

പഥങ്ങളുടെ തുറന്ന പ്രപഥത്തിൽ പൂഷൻ പ്രവർത്തനത്തിലേക്ക് ജനിക്കുന്നു—ദിവത്തിന്റെ പ്രപഥത്തിൽ, പൃഥ്വിയുടെ പ്രപഥത്തിൽ. വഴി അറിഞ്ഞ്, അവൻ ഇങ്ങോട്ടും അങ്ങോട്ടും സഞ്ചരിക്കുന്നു; അസ്തിത്വത്തിന്റെ രണ്ട് അതിപ്രിയ സധസ്ഥാനങ്ങളെ ആലിംഗനം ചെയ്ത്, ഉയരവും അടിസ്ഥാനവും തമ്മിൽ ആത്മയാത്രയെ നയിക്കുന്നു.

Mantra 7

सरस्वतीं देवयन्तो हवन्ते सरस्वतीमध्वरे तायमाने । सरस्वतीं सुकृतो अह्वयन्त सरस्वती दाशुषे वार्यं दात् ॥

ദേവഭാവത്തിലേക്ക് തിരിയുന്നവർ സരസ്വതിയെ ഹ്വാനിക്കുന്നു; മുന്നേറുന്ന അധ്വര യജ്ഞത്തിലും സരസ്വതിയെ വിളിക്കുന്നു. സുകൃതർ—സത്കർമം ചെയ്യുന്നവർ—സരസ്വതിയെ ആഹ്വാനിക്കുന്നു; ദാശുഷേ (അർപ്പിക്കുന്നവന്) സരസ്വതി വാര്യ—ശ്രേഷ്ഠ—വരം നല്കട്ടെ: പ്രചോദിത വാണിയുടെ സമ്പത്തും തേജസ്സുള്ള വർധനയും.

Mantra 8

सरस्वति या सरथं ययाथ स्वधाभिर्देवि पितृभिर्मदन्ती । आसद्यास्मिन्बर्हिषि मादयस्वानमीवा इष आ धेह्यस्मे ॥

ഹേ സരസ്വതി, പിതൃകളോടൊപ്പം ഒരേ രഥത്തിൽ യയാഥ—യാത്ര ചെയ്യുന്നവളേ, സ്വധാഭിഃ ശക്തികളിൽ മദന്തീ ദേവിയേ! ഈ ബർഹിഷി (പവിത്രാസനം) മേൽ ആസദ്യ—വന്നു ഇരുന്നു മദയസ്വ—ആനന്ദിക്ക. ഞങ്ങളിലേക്കു അനമീവാ—അഹിതരഹിതം, നിർദോഷം—ഇഷഃ (പോഷണത്തിന്റെ പ്രേരണ/ശക്തികൾ) സ്ഥാപിക്ക.

Mantra 9

सरस्वतीं यां पितरो हवन्ते दक्षिणा यज्ञमभिनक्षमाणाः । सहस्रार्घमिळो अत्र भागं रायस्पोषं यजमानेषु धेहि ॥

പിതൃകൾ ഹ്വാനിക്കുന്ന ആ സരസ്വതിയോടുകൂടെ, ദക്ഷിണാസഹിത യജ്ഞം പൂർണ്ണതയിലേക്കു അഭിനക്ഷമാണ—അഭിമുഖമാകുന്നു; ഇവിടെ ഞങ്ങൾക്കായി സഹസ്രാർഘ—ആയിരം മൂല്യമുള്ള—യോഗ്യമായ ഭാഗം സ്ഥാപിക്ക. യജമാനന്മാരിൽ റായസ്പോഷ—റായസിന്റെ പോഷണം, സത്തയുടെ തേജസ്സുള്ള സമൃദ്ധി—നിക്ഷേപിക്ക.

Mantra 10

आपो अस्मान्मातरः शुन्धयन्तु घृतेन नो घृतप्वः पुनन्तु । विश्वं हि रिप्रं प्रवहन्ति देवीरुदिदाभ्यः शुचिरा पूत एमि ॥

ആപഃ—ഞങ്ങളുടെ മാതാക്കളേ—ഞങ്ങളെ ശുദ്ധീകരിക്കട്ടെ; ഘൃതത്തിൽ ദീപ്തമായ, ഘൃതപ്വാ ജലങ്ങൾ അവരുടെ തെളിഞ്ഞ പ്രകാശത്തോടെ ഞങ്ങളെ പവിത്രമാക്കട്ടെ. കാരണം ആ ദേവിമാർ എല്ലാ റിപ്പ്രം—ദോഷവും മലിനതയും—ഒഴുക്കിക്കളയുന്നു; അവരിൽ നിന്നുയർന്ന് ഞാൻ ശുചിയായി, ദീപ്തിയായി, പൂതനായി പുറത്തുവരുന്നു.

Mantra 11

द्रप्सश्चस्कन्द प्रथमाँ अनु द्यूनिमं च योनिमनु यश्च पूर्वः । समानं योनिमनु संचरन्तं द्रप्सं जुहोम्यनु सप्त होत्राः ॥

ദ്രപ്സം ചാടിപ്പുറപ്പെട്ടു—ആദ്യ ദിനങ്ങളെ അനുഗമിച്ച്, ഈ യോനി (ഉദ്ഭവ-ഗർഭം) അനുഗമിച്ച്, മുൻപുണ്ടായിരുന്നതെയും അനുഗമിച്ച്. ഒരേ യോനിയുടെ ക്രമത്തിൽ സഞ്ചരിക്കുന്ന ആ ദ്രപ്സത്തെ—സപ്ത ഹോത്രങ്ങളെ അനുഗമിച്ച്—ഞാൻ ഹോമിക്കുന്നു, യഥാവിധി രൂപണം മുന്നേറേണ്ടതിന്.

Mantra 12

यस्ते द्रप्सः स्कन्दति यस्ते अंशुर्बाहुच्युतो धिषणाया उपस्थात् । अध्वर्योर्वा परि वा यः पवित्रात्तं ते जुहोमि मनसा वषट्कृतम् ॥

നിന്റെ ഏത് ദ്രപ്സം വഴുതി പോകുന്നുവോ, നിന്റെ ഏത് അംശു—കിരണ-സാരം—ഭുജത്തിൽ നിന്ന്, ധിഷണയുടെ ഉപസ്ഥത്തിൽ നിന്ന് വീഴുന്നുവോ; അല്ലെങ്കിൽ അധ്വര്യുവാൽ ചിതറുന്നതോ, അല്ലെങ്കിൽ പവിത്ര (ചാലനി)യിൽ നിന്ന് ഒഴിഞ്ഞുപോകുന്നതോ—അതെല്ലാം ഞാൻ മനസ്സോടെ നിനക്കർപ്പിക്കുന്നു, അന്തർവഷട്കാരത്താൽ സത്യ ആഹുതിയായിത്തീർന്നത്.

Mantra 13

यस्ते द्रप्सः स्कन्नो यस्ते अंशुरवश्च यः परः स्रुचा । अयं देवो बृहस्पतिः सं तं सिञ्चतु राधसे ॥

നിന്റെ ഏതു തുള്ളി ചോർന്നുപോയതോ, നിന്റെ ഏതു അംശു—കിരണ-രസം—സ്രുചാ (ഹവിപാത്രം) വഴി താഴെയോ അപ്പുറമോ എവിടെയോ നഷ്ടപ്പെട്ടതോ—അത് എല്ലാം ഈ ദേവൻ ബൃഹസ്പതി ഒന്നിച്ചുകൂട്ടി, നമ്മുടെ രാധസേ, കല്യാണ-സിദ്ധിക്കായി വീണ്ടും ചേർത്ത് ഒഴുക്കട്ടെ.

Mantra 14

पयस्वतीरोषधयः पयस्वन्मामकं वचः । अपां पयस्वदित्पयस्तेन मा सह शुन्धत ॥

ഹേ പയസ്വതീ ഔഷധികളേ, എന്റെ വചനം പയസ്വാൻ—ക്ഷീരസമൃദ്ധം—ആക്കുവിൻ; അപാം പയസ്വത്—ജലങ്ങളുടെ പോഷക പയസ്സും—ആ പയസ്സുകൊണ്ടുതന്നെ എന്നെ സമ്പൂർണ്ണമായി ശുദ്ധീകരിക്കുവിൻ. (എന്റെ) വാണി പോഷക മാധുര്യത്തിന്റെയും സത്യത്തിന്റെയും വാഹികയാകട്ടെ.