Vrindavan

ເມື່ອໄດ້ຮັບຄຳແນະນຳດັ່ງນັ້ນ ທຣຸວະກຸມານໄດ້ເດີນປະທັກສິນຮອບນາຣະດະມຸນີ ແລະກາບນົບນ້ອມ ແລ້ວອອກເດີນທາງໄປຫາມະທຸວະນະອັນສັກສິດ ທີ່ປະທັບຮອຍພຣະບາດດອກບົວຂອງພຣະຫຣິ।

ໂກປີທັງຫຼາຍມີໃບໜ້າດຸດດອກບົວ ງາມພິເສດດ້ວຍຜົງຫຍ້າຝຣັ່ງແລະກຸງກຸມໃໝ່ ຖືຂອງຖວາຍໃນມື ແລະຮີບໄປຫາເຮືອນຂອງແມ່ຢະໂສດາ; ດ້ວຍຄວາມງາມທຳມະຊາດ ສະໂພກແລະອົງອົບເຕັມອວບໄຫວເມື່ອຮີບເດີນ।

ໃນຂະນະນັ້ນ, ນັນທະມະຫາຣາດ ແລະ ເຫຼົ່າຄົນລ້ຽງງົວ ໄດ້ກັບຄືນມາຈາກເມືອງມະທຸຣາ. ເມື່ອເຫັນຮ່າງອັນໃຫຍ່ໂຕຂອງນາງປູຕະນາ, ພວກເຂົາກໍຮູ້ສຶກປະຫຼາດໃຈຫຼາຍ.

ຖານທີ່ສູງສົ່ງ ແລະ ເປັນຫົວໜ້າຂອງຊາດວະຕະ—ທີ່ໄດ້ມາຍາກຢ່າງຍິ່ງ ເຖິງແມ່ນວ່າສຳລັບຜູ້ທີ່ອຸທິດຕໍ່ພະວິສະນຸ—ແມ່ນສະຖານທີ່ນິລະນະທີ່ເອີ້ນວ່າວິນດາວັນ, ຕັ້ງຢູ່ເໜືອໄຂ່ຈັກກະວານ.

ປາຣວະຕີໄດ້ກ່າວວ່າ ຂໍຖາມຜູ້ເປັນເຈົ້າ ຄວາມລັບຂອງວິນດາວັນໄດ້ຖືກອະທິບາຍໃນຫຼາຍວິທີ. ໂດຍບຸນພິເສດແນວໃດທີ່ນາຣະທະໄດ້ບັນລຸສະພາບແທ້ຈິງຂອງຕົນ?

ໃນວຣິນທາວັນທີ່ມີຄວາມສຸກ ເທິງຝັ່ງທີ່ມີມົງຄົນຂອງແມ່ນ້ຳຍາມຸນາ ພວກເຂົາໄດ້ສ້າງທີ່ຢູ່ທີ່ສວຍງາມ ສໍາລັບຄວາຍ ແລະ ສໍາລັບຊຸມຊົນຂອງແມ່ຍິງລ້ຽງຄວາຍນຳ.

ດ້ວຍຝຸ່ນເກສອນດອກໄມ້ທີ່ລອຍຟຸ້ງ ເຮັດໃຫ້ໜ້າທິດທັງປວງຫອມຫວນ; ຜູ້ປະຕິບັດມັນຕຣາ ຜູ້ມີໃຈຮວບຮວມໃນສະມາທິ ຄວນພິຈາລະນາວຣິນດາວັນ ດັ່ງຖືກເຢັນລົງໂດຍການລະລຶກເຖິງ।

ມີນິທານກະສັດຫຼາຍປະເພດອັນບໍລິສຸດ, ການພັນນາພຣະຈັກກະນາຖ (Jagannātha), ແລະການສັນລະເສີນມະຫາຕະຂອງ ວຣິນດາວັນ—ທັງໝົດນີ້ເປັນຜູ້ທໍາລາຍບາບທຸກປະການ।

ຕໍ່ຈາກນັ້ນ ແມ່ນການສັນລະເສີນມະຫິມາຂອງ ວຣິນດາວັນ; ແລ້ວຕໍ່ມາ ເລື່ອງວ່າ ແມ່ນແຕ່ສັດຕົວໜຶ່ງກໍໄດ້ບັນລຸຄະຕິສູງ ໃນພຣະພັກຂອງ ພຣະບຣະຫມາ. ຫຼັງຈາກນັ້ນ ເປັນຕອນມໂຫິນີ—ດັ່ງນີ້ ນາຣະດີຍະປຸຣານ ດໍາເນີນໄປ ຕາມຫົວຂໍ້ທີ່ຕໍ່ເນື່ອງກັນ.

ເມື່ອໄດ້ຮັບຄຳສັ່ງແລ້ວ ພວກຄົນເລີ້ຍງງົວຜູ້ມີກຳລັງ—ມີນັນດານຳໜ້າ—ໄດ້ຂົນຂອງຂຶ້ນລົດເກວຽນ ແລະຈ່າຍຄ່າພາສີທາງ ແລ້ວອອກເດີນທາງ

ດັ່ງນັ້ນຢ່າຊັກຊ້າ; ຈົ່ງອອກຈາກບ່ອນນີ້ໄປວຣິນດາວັນໃຫ້ໄວ ກ່ອນທີ່ມົນທິນແຫ່ງອັບມົງຄົນໃຫຍ່ໃນແຜ່ນດິນຈະຄອບງຳວຣະຈະ।

ຄັ້ງໜຶ່ງ ໂດຍບໍ່ມີພຣະຣາມ (ພຣະບະລະຣາມ) ຄຽງຂ້າງ ພຣະກຣິດສະນະໄດ້ໄປວຣິນດາວັນ. ຖືກຫ້ອມລ້ອມໂດຍເດັກລ້ຽງງົວ ແລະສະຫວ່າງໄສດ້ວຍພວງມາລາດອກໄມ້ປ່າ ພຣະອົງໄດ້ພະເດີນວິຫານໃນປ່າໄມ້។