Balarama

ຍັກໃຫຍ່ຕົນນັ້ນຄ້າຍຄືກັບກ້ອນຖ່ານສີດຳ. ຈຸກຜົມ ແລະ ໜວດຂອງມັນຄືກັບທອງແດງທີ່ຫລອມແຫຼວ, ແລະ ໃບໜ້າຂອງມັນມີແຂ້ວແຫຼມທີ່ໜ້າຢ້ານກົວ ແລະ ຄິ້ວຂົມວດ. ເມື່ອເຫັນມັນ, ພະບາລະຣາມ ໄດ້ຄິດເຖິງກະບອງຂອງພະອົງ, ເຊິ່ງຈີກກອງທັບສັດຕູເປັນຊິ້ນໆ, ແລະ ອາວຸດໄຖຂອງພະອົງ…

ສຣີຊຸກເທວະກ່າວວ່າ: ໂອ ຜູ້ປະເສີດໃນວົງກຸຣຸ, ພຣະບະລະຣາມະ ຜູ້ເປັນພຣະເຈົ້າ ມີໃຈຄິດຮອດຢາກເຫັນມິດສະຫາຍຜູ້ປາດຖະນາດີ ໄດ້ຂຶ້ນລົດແລ້ວເດີນທາງໄປນັນທະໂກກຸລ

ແຕ່ພຣະຣາມ (ພຣະພະລະຣາມ) ໄດ້ປອບໃຈເຫຼົ່າວີຣະບຸລຸດວຣິຊນິທີ່ສວມເກາະແລ້ວ. ພຣະອົງຜູ້ຊຳລະມົນທິນແຫ່ງກາລີ ບໍ່ປະສົງໃຫ້ກຸຣຸແລະວຣິຊນິມີການວິວາດ.

ຈາກນັ້ນ, ເມື່ອເຫັນພາພຣູຖືກສັງຫານ, ພະກຣິສະໄດ້ກ່າວຕໍ່ພະເຊດພີ່ຂອງພະອົງວ່າ: 'ພະລາມະ, ຈົ່ງລໍຖ້າຂ້າພະເຈົ້າຢູ່ທີ່ນີ້, ຈົນກວ່າຂ້າພະເຈົ້າຈະມອບແມ່ຍິງເຫຼົ່ານັ້ນ ໃຫ້ຢູ່ໃນການປົກປ້ອງ ແລະ ການຄວບຄຸມຂອງຍາດພີ່ນ້ອງຂອງພວກນາງ.'

ສັນຊະຍະກ່າວວ່າ: “ໂອ ເຈົ້າແຫ່ງປະຊາ, ແມ່ນແຕ່ໄດ້ຟັງເຫດຜົນຂອງເກສະວະ ອັນເປັນກົນອຸບາຍທີ່ຫໍ່ຫຸ້ມດ້ວຍນາມທຳ ພຣະຣາມກໍບໍ່ຍິນດີໃນໃຈ ແລະໄດ້ກ່າວຖ້ອຍຄຳໃນສະພາ”

ໄວສັມປາຍະນະກ່າວວ່າ: ຕໍ່ມາ ເມື່ອໄດ້ເຫັນກຸຣຸເກດສະຕຣະ ແລະໄດ້ແຈກທານຂອງກຳນັນຕ່າງໆແລ້ວ, ໂອ ຈະນະເມຊະຍະ, ສາດວະຕະ (ພະລະຣາມ) ກໍໄດ້ໄປສູ່ອາສຣົມອັນໃຫຍ່ຫຼວງ ແລະດຸຈທິບພະ.

ຢູ່ທີ່ນີ້ ຜູ້ໃດອາບນ້ຳທີ່ລັກສະມະນະ-ຕີຣຖະ ແລະ ບູຊານົບນ້ອມພຣະລັກສະມະເນສະວະຣ ຍ່ອມພົ້ນຈາກຄວາມທຸກຍາກ ໂລກໄພ ແລະ ແມ່ນກະທັ້ງພັນທະແຫ່ງສັງສານ. ໂອ ພຣາຫມະນທັງຫຼາຍ ໃນການກ່ອນ ພຣະບະລະພັດຣະກໍໄດ້ພົ້ນຈາກບາບຂ້າພຣາຫມະນ ໂດຍອານຸພາບຂອງພິທີອັນສັກສິດນີ້.

ທີ່ນັ້ນ ເທວີຜູ້ປົກປ້ອງຢືນຢູ່ ຖືກຫ້ອມລ້ອມດ້ວຍເທວີນັບໂກຕິຕໍ່ໂກຕິ. ແລະໄຟເຜົາຜານ—ຖືກກະຕຸ້ນໂດຍລົມຫາຍໃຈອອກຂອງ Saṅkarṣaṇa—ເຄື່ອນອອກເປັນແປວໄຟຜູ້ກິນກວາດ.

ນະໂມຕໍ່ພຣະອົງ ພຣະພະຄະວານ ວາສຸເທວະ—ຜູ້ທີ່ພວກເຮົາເພັ່ງພິຈາລະນາດ້ວຍສະມາທິ. ນະໂມແດ່ ປຣັດຍຸມນະ ແລະ ອະນິຣຸດທະ; ນະໂມແດ່ ສັງກະຣະສະນະ ດ້ວຍ।

ຫຼັງຈາກໄດ້ທັບທ່ວງຄໍາປາໄສຢ່າງເໝາະສົມກັບພວກເຂົາ, ບາລາຣາມະ ແລະ ເກສະວະໄດ້ເຂົ້າໄປທັນທີ, ພາລາວເຂົ້າໄປໃນທີ່ຢູ່ຂອງພວກເຂົາ.

ພະສາວະກະກ່າວວ່າ: ພວກເຮົາປາຖະໜາຢາກຟັງເພີ່ມເຕີມກ່ຽວກັບພະບົດບາດຜູ້ມີປັນຍາ. ພະຄັນຫາເຈົ້າ, ຂໍໃຫ້ພະອົງຊີ້ແຈງໃຫ້ພວກເຮົາຟັງກ່ຽວກັບຄວາມສາມາດ ແລະ ຄວາມເປັນວິລະຊົນຂອງພະອົງ.

ອີ້ພຣະພຣາມະຊາ, ເພື່ອພິທີອົວຂອງນາງ, ພຣະບົວລາມະ ແລະ ພຣະຍາທວະອື່ນໆໄດ້ໄປກັບພຣະຮິຫິ ສູ່ນະຄອນຂອງຣຸກມິນ ຊຶ່ງຊື່ວ່າ ໂບຊະກະຕະ.