ກະລີຍຸກ

ວັນຕິຖີທີ 13 ຂ້າງແຮມ ໃນເດືອນນະພັດສະຍະ (Nabhasya) ຖືກຈື່ຈຳວ່າ ເປັນຈຸດເລີ່ມຂອງກະລິຍຸກ; ນີ້ແມ່ນທີ່ຮູ້ຈັກວ່າ «ຍຸກາດິ» ແລະເຮັດໃຫ້ທານ (dāna) ມີຜົນບໍ່ສິ້ນສຸດ।

ໃນຍຸກກະລີ ໂອ ພຣາຫມັນທັງຫຼາຍ ຄຳສາບຂອງຂ້າຈະຕົກໃສ່ພວກເຈົ້າ. ແຕ່ຈະມີພຣາຫມັນບາງພວກຢູ່ເສມອ ພ້ອມດ້ວຍຄຸນທຳທຸກປະການ.

ກະລິຍຸກ ຖືກຈື່ຈຳວ່າມີ ສີ່ລ້ານ ແລະ ສາມໝື່ນສອງພັນປີ (ຕາມປີມະນຸດ). ໂດຍຍຸກທັງສີ່ນີ້ຮວມກັນ ຈຶ່ງເອີ້ນວ່າ «ຍຸກ» ຂອງເທວະ.

ໂອ ທ່ານຜູ້ຮູ້! ໃນຍຸກກາລີນີ້ ມະນຸດໂດຍຫຼາຍມີອາຍຸສັ້ນ; ເຂົາເຈົ້າມັກຂີ້ຄ້ານ ປັນຍາທຶບ ໂຊກບໍ່ດີ ແລະຖືກຄວາມວຸ້ນວາຍລົບກວນຢູ່ເສມອ

ຕໍ່ມາໃນຕອນເລີ່ມຕົ້ນຂອງກາລີຍຸກ ພຣະເຈົ້າຈະອະວະຕານເປັນພຣະພຸດທະ ບຸດຂອງອັນຈະນາ ໃນແດນກີກະຕະ (ຄະຍາ) ເພື່ອໃຫ້ຜູ້ເກຽດຊັງເທວະຫຼົງຜິດ

ມຸນີນັ້ນໃຊ້ທິບພະຈັກສຸ ເຫັນການເສື່ອມຖອຍຂອງພະລັງໃນສິ່ງວັດຖຸທັງຫມົດເນື່ອງຈາກໂທດແຫ່ງຍຸກ; ແລະເຫັນຜູ້ຄົນບໍ່ມີສັດທາ ບໍ່ມີຄຸນຄວາມດີ ປັນຍາທຶບ ອາຍຸສັ້ນ ແລະອັບພັບ; ຈຶ່ງຄິດໄຕ່ຕອງເພື່ອປະໂຫຍດຂອງທຸກວັນນະແລະອາສຣົມ।

ດ້ວຍພຣະກະລຸນາຂອງເຮົາ ເຈົ້າຈະຮັກໃນການຟັງເລື່ອງລີລາອັນຮ່າເຮີງຂອງກາລີ; ແລະເສັ້ນທາງຂອງເຈົ້າຈະບໍ່ຖືກຂັດຂວາງ—ໃນສະຫວັນ, ໃນໂລກ, ແລະໃນຣະສາຕະລະ (ໂລກໃຕ້) ດ້ວຍ

ນະໂມຕໍ່ພຣະອົງຜູ້ມີລີລາເປັນຄວາມຍິນດີ ແລະຜູ້ເປັນອົງຮວມແຫ່ງເທວະທັງປວງ। ໃນກະລິຍຸກ ພຣະອົງເປັນຜູ້ກໍ່ການສະລາຍ; ແທ້ຈິງພຣະອົງຖືກລະລຶກນາມວ່າ ມະຫາກາລະ।

ນີ້ເປັນຜູ້ທຳລາຍບາບ ປາບຄົນຊົ່ວ ແລະເພີ່ມພູນອາຫານຫຼ້ຽງຊີວິດ ສິຣີ-ຄວາມຮຸ່ງເຮືອງ ແລະພະລັງ. ມັນປະທານສິດທິ ແລະກຽດຕິຍົດ ພ້ອມທັງລົບລ້າງມົນທິນແຫ່ງກະລີຍຸກດ້ວຍ.

ລາຊະວົງຂອງອິກສະວາກຸນີ້ ຈະສິ້ນສຸດທີ່ ສຸມິຕຣະ; ເພາະເມື່ອຮອດກະສັດອົງນັ້ນ ໃນກາລີຍຸກ ວົງສາຈະຢຸດລົງ

ໂອ ໄມເຕຣຍ, ໃນຫມູ່ປະຊານັ້ນ ເມັດພັນແຫ່ງອະທັມ ທີ່ເກີດຈາກຄວາມມືດແລະຄວາມໂລບ ຍ່ອມຜຸດຂຶ້ນ; ມັນກະຕຸ້ນຕັນຫາແລະອື່ນໆ ໃຫ້ເຂົາບໍ່ເໝາະຕໍ່ທຳມະແລະຄວາມດີ।

ໃນເວລານັ້ນ ພິທີຍັດຍະບໍ່ດຳເນີນຕໍ່; ນັກບຳເນັດຕະບະກໍຢຸດຕະບະ; ແລະ ໃຈຂອງຜູ້ຄົນກໍບໍ່ຫັນໄປຫາທຳ—ທັງການໃຫ້ທານ ແລະ ໜ້າທີ່ສັກສິດອື່ນໆ.