Adhyaya 69: Agastya’s Vision of Varuṇa as Nārāyaṇa in Ilāvṛta

Verse 1

भद्राश्व उवाच । भगवन् त्वच्छरीरे तु यद्वृत्तं द्विजसत्तम । चिरजीवी भवांस्तन्मे वक्तुमर्हसि सत्तम ॥ ६९.१ ॥

ভদ্ৰাশ্ব ক’লে— হে ভগৱন, হে দ্বিজশ্ৰেষ্ঠ! আপোনাৰ নিজ দেহত যি ঘটিছে, সেয়া মোক ক’বলৈ অনুগ্ৰহ কৰক। আপুনি চিৰজীৱী; সেয়ে হে উত্তম, সেয়া মোক ব্যাখ্যা কৰিবলৈ আপুনি যোগ্য।

Verse 2

अगस्त्य उवाच । मच्छरीरमिदं राजन् बहुकौतूहलान्वितम् । अनेककल्पसंस्थायि वेदविद्याविशोधितम् ॥ ६९.२ ॥

অগস্ত্য ক’লে— হে ৰাজন! মোৰ এই দেহ বহু আশ্চৰ্য-কৌতূহলেৰে ভৰপূৰ। ই বহু কল্প ধৰি স্থিত আছে আৰু বেদবিদ্যাৰে পৰিশোধিত হৈছে।

Verse 3

अथन् महीमहं सर्वां गतवानस्मि पार्थिव । इलावृतं महावर्षं मेरोः पार्श्वे व्यवस्थितम् ॥ ६९.३ ॥

তাৰ পাছত, হে পাৰ্থিৱ! মই সমগ্ৰ পৃথিৱী পৰিভ্ৰমণ কৰিলোঁ। মেরু পৰ্বতৰ পাৰ্শ্বত অৱস্থিত ‘ইলাবৃত’ নামৰ মহাবৰ্ষ মই দেখিলোঁ।

Verse 4

तत्र रम्यं सरो दृष्टं तस्य तीरे महाकुटी । तत्रोपवासशिथिलं दृष्टवानस्मि तापसम् । अस्थिचर्मावशेषं तु चीरवल्कलधारिणम् ॥ ६९.४ ॥

তাত মই এটা ৰম্য সৰোবৰ দেখিলোঁ আৰু তাৰ তীৰত এটা ডাঙৰ কুটীৰ আছিল। তাত উপবাসে শিথিল হোৱা এজন তাপসক দেখিলোঁ— তেওঁ চীৰ-বস্ত্ৰ আৰু বল্কল ধাৰণ কৰিছিল, আৰু তেওঁৰ দেহত কেৱল অস্থি আৰু চর্মহে অৱশিষ্ট আছিল।

Verse 5

तं दृष्ट्वाहं नृपश्रेष्ठ क एष नृपसत्तम । विश्वास्य प्रतिपत्त्यर्थं विधेयं मे नरोत्तम ॥ ६९.५ ॥

তেওঁক দেখি মই ক’লোঁ—“হে নৃপশ্ৰেষ্ঠ, এইজন কোন, হে নৃপসত্তম? বিশ্বাস স্থাপন আৰু স্পষ্ট বোধৰ বাবে, হে নৰোত্তম, মোৰ বাবে যি কৰণীয় সেয়া কৰক।”

Verse 6

एवं चित्तयतो मह्यं स मां प्राह महामुनिः । स्थीयतां स्थीयतां ब्रह्मन्नातिथ्यं करवाणि ते ॥ ६९.६ ॥

মই এনেদৰে চিন্তা কৰি থাকোঁতে সেই মহামুনিয়ে মোক ক’লে—“থাকক, থাকক, হে ব্ৰাহ্মণ; মই আপোনাৰ আতিথ্য কৰিম।”

Verse 7

एतच्छ्रुत्वा वचस्तस्य प्रविष्टोऽहं कुटीं तु ताम् । तावत्पश्याम्यहं विप्रं ज्वलन्तमिव तेजसा ॥ ६९.७ ॥

তেওঁৰ বাক্য শুনি মই সেই কুটীৰত প্ৰৱেশ কৰিলোঁ। তেতিয়াই মই এজন বিপ্ৰক দেখিলোঁ, যি তেজে যেন জ্বলি উঠিছিল।

Verse 8

भूमौ स्थितं तु मां दृष्ट्वा हुंकारमकरोद् द्विजः । तद्धुंकारात् तु पातालं भित्त्वा पञ्च हि कन्यकाः ॥ ६९.८ ॥

মোক ভূমিত থিয় হৈ থকা দেখি সেই দ্বিজে ‘হুঁ’ বুলি হুঙ্কাৰ কৰিলে। সেই হুঙ্কাৰৰ পৰা পাতাল ভেদ কৰি পাঁচ কন্যা ওলাই আহিল।

Verse 9

निर्ययुः काञ्चनं पीठमेकां तासां प्रगृह्य वै । सा मां प्रादात् तदा अन्याऽदात् सलिलं करसंस्थितम् ॥ ६९.९ ॥

তেওঁলোকে বাহিৰলৈ ওলাই আহিল। তেওঁলোকৰ মাজৰ এজনীয়ে সোণৰ পীঠ উঠাই মোক দিলে; তেতিয়া আন এজনীয়ে কৰতলত ধৰা জল অৰ্ঘ্য ৰূপে দিলে।

Verse 10

गृहीत्वा अन्यां तु मे पादौ क्षालितुं चोपचक्रमे । अन्ये द्वे व्यजने गृहीत्वा मत्पक्षाभ्यां व्यवस्थिते ॥ ६९.१० ॥

তেতিয়া আন এগৰাকী সেৱিকাই মোৰ পদযুগল ধৰি ধোৱাবলৈ আৰম্ভ কৰিলে। আৰু আন দুজন সেৱকে চামৰ লৈ মোৰ পক্ষদ্বয়ৰ দুয়োফালে থিয় হ’ল।

Verse 11

ततो हुंकारमकरोत् पुनरेव महातपाः । तच्छब्दादन्तरं हैमद्रोणीं योजनविस्तृताम् । गृह्याजगाम मकरोत्प्लवं सरसि पार्थिव ॥ ६९.११ ॥

তাৰ পাছত সেই মহাতপস্বীয়ে পুনৰ হুঙ্কাৰ কৰিলে। সেই শব্দৰ অন্তৰালৰ পৰা তেওঁ এক যোজন বিস্তৃত স্বৰ্ণ দ্ৰোণী ধৰি ল’লে; হে ৰাজন, আৰু সৰোবৰত তাক ভাসমান প্লৱৰূপে গঢ়িলে।

Verse 12

तस्यां तु कन्याः शतशो हेमकुम्भकराः शुभाः । आययुस्तमथो दृष्ट्वा स मुनिः प्राह मां नृप ॥ ६९.१२ ॥

সেই ঠাইত শুভ কন্যাসকল শতশঃ স্বৰ্ণ কুম্ভ হাতে লৈ আহিল। তাৰ পাছত তেওঁক দেখি সেই মুনিয়ে, হে নৃপ, মোক ক’লে।

Verse 13

स्नानार्थं कल्पितं ब्रह्मन्निदं ते सर्वमेव तु । द्रोणीं प्रविश्य चेमां त्वं स्नातुमर्हसि सत्तम ॥ ६९.१३ ॥

হে ব্ৰাহ্মণ! তোমাৰ স্নানাৰ্থে এই সকলো ব্যৱস্থা কৰা হৈছে। এই দ্ৰোণীত প্ৰৱেশ কৰা; হে সত্তম, তুমি স্নান কৰিবলৈ যোগ্য।

Verse 14

ततोऽहं तस्य वचनात् तस्यां द्रोण्यां नराधिप । विशामि तावत् सरसि सा द्रोणी प्रत्यमज्जत ॥ ६९.१४ ॥

তাৰ পাছত, হে নৰাধিপ, তেওঁৰ কথামতে মই সেই দ্ৰোণীত প্ৰৱেশ কৰিলোঁ। আৰু সৰোবৰত নামি পৰামাত্ৰেই সেই দ্ৰোণী তললৈ ডুবিবলৈ ধৰিলে।

Verse 15

द्रोण्यां जले निमग्नोऽहमिति मत्वा नरेश्वर । उन्मग्नोऽहं ततो लोकमपूर्वं दृष्टवांस्ततः ॥ ६९.१५ ॥

হে নৰেশ্বৰ! ‘মই দ্ৰোণীৰ পানীত নিমজ্জিত হৈছোঁ’ বুলি ভাবি, তাৰ পাছত মই ওপৰলৈ উঠিলোঁ; তেতিয়া মই এক অপূৰ্ব লোক দেখিলোঁ।

Verse 16

सुहर्म्यकक्ष्यायतनं विशालं रथ्यापथं शुद्धजनानुकीर्णम् । नीत्युत्तमैः सेवितमात्मविद्भिर् नृभिः पुराणैर्नयमार्गसंस्थैः ॥ ६९.१६ ॥

তাত উচ্চ প্ৰাসাদ আৰু বিশাল আবাস-কক্ষ আছিল; ৰথ্যা আৰু পথ শুদ্ধচিত্ত জনেৰে পৰিপূৰ্ণ। সেই লোক উত্তম নীতিসম্পন্ন, আত্মবিদ, প্ৰাচীন স্বভাৱৰ আৰু ন্যায়-নীতিৰ পথত প্রতিষ্ঠিত পুৰুষসকলৰ দ্বাৰা সেবিত আছিল।

Verse 17

संसारचर्यापरिघाभिरुग्रं गम्भीरपातालतलस्थमाद्यम् । सितैर्नृभिः पाशवराग्रहस्तैः द्विपाश्वसङ्घैर्विविधैरुपेतम् ॥ ६९.१७ ॥

পাতালৰ গভীৰ তলত অৱস্থিত সেই আদ্য (অৱস্থা/স্থান) সংসাৰ-চৰ্যাৰ লৌহ-পরিঘেৰে ঘেৰাও কৰা, অতি উগ্ৰ বুলি কোৱা হৈছে। তাত শ্বেতবৰ্ণ পুৰুষসকলে হাতে পাশসদৃশ ৰজ্জু ধৰি থাকে, আৰু দুয়োফালে বিভিন্ন দল উপস্থিত থাকে।

Verse 18

विचित्रपद्मोत्पलसंवृतानि सरांसि नानाविहगाकुलानि । अम्भोजपत्रस्थितभृङ्गनादैरुद्गीतवन्तीव लयैरनेकैः । कैलासशृङ्गप्रतिमानि तीरे श्वनेकरत्नोत्पलसंचितानि । गृहाणि धन्याध्युषितानि नीचै रूपासितानि द्विजदेवविप्रैः ॥ ६९.१८ ॥

বিচিত্ৰ পদ্ম-উৎপলে আচ্ছাদিত সৰোবৰসমূহ নানাবিধ পক্ষীৰে পৰিপূৰ্ণ আছিল। পদ্মপত্ৰত বহা ভ্ৰমৰৰ গুঞ্জনত সিহঁতে যেন বহু লয়ত গীত গাইছিল। তীৰত কৈলাসশৃঙ্গসদৃশ গৃহ আছিল, নানাবিধ ৰত্নসমান উৎপলেৰে সঞ্চিত; সেয়া ধন্যজনৰ নিবাস, ভূমিৰ নিকট নীচভাৱে স্থিত, আৰু দ্বিজসকলৰ মাজত ‘দেৱ’ গণ্য বিপ্ৰসকলৰ দ্বাৰা শোভিত আছিল।

Verse 19

कैलासशृङ्गप्रतिमानि तीरे श्वनेकरत्नोत्पलसंचितानि । गृहाणि धन्याध्युषितानि नीचै रूपासितानि द्विजदेवविप्रैः ॥ ६९.१९ ॥

তীৰত কৈলাসশৃঙ্গসদৃশ গৃহ আছিল, নানাবিধ ৰত্নসমান উৎপলেৰে সঞ্চিত। সেয়া ধন্য-ভাগ্যবানসকলৰ দ্বাৰা অধিষ্ঠিত, ভূমিৰ নিকট নীচভাৱে স্থিত, আৰু দ্বিজসকলৰ মাজত ‘দেৱ’ গণ্য বিপ্ৰসকলৰ দ্বাৰা শোভিত আছিল।

Verse 20

पद्मानि भृङ्गावनतानि चेलु-स्तेषां पुनर्गुरुभारादजस्रम् । जलेषु येषां सुस्वरास्यो द्विजाति-र्वेदोदितानाह विचित्रमन्त्रान् ॥ ६९.२० ॥

ভ্ৰমৰৰ জাকত নত পদ্মবোৰ দুলিছিল, আৰু ভাৰৰ বাবে সিহঁত অবিৰত পুনৰ ওপৰলৈ উঠিছিল। সেই জলত সুমধুৰ কণ্ঠৰ এজন দ্বিজে বেদোক্ত বিচিত্ৰ মন্ত্ৰসমূহ পাঠ কৰিছিল।

Verse 21

सिताब्जमालार्चितगात्रवन्ति वासोत्तरियाणि खगप्रवारैः । सरांस्यनेकानि तथा द्विजास्तु पठन्ति यज्ञार्थविधिं पुराणम् ॥ ६९.२१ ॥

তেওঁলোকৰ দেহ শ্বেত পদ্মমালাৰে অর্চিত আছিল, আৰু বস্ত্ৰ-উত্তৰীয় শ্ৰেষ্ঠ পক্ষীয়ে বহন কৰিছিল। তদ্ৰূপ বহু সৰোবৰত দ্বিজসকলে যজ্ঞৰ উদ্দেশ্য আৰু বিধি বৰ্ণনা কৰা পুৰাণ পাঠ কৰিছিল।

Verse 22

भ्रमन्नहं तेषु सरःस्वपश्यं वृन्दान्यनेकानि सुराङ्गनानाम् । विद्याधराणां च तथैव कन्याः स्नानाय तं देशमुपागताश्च ॥ ६९.२२ ॥

সেই ঠাইত ঘূৰি ফুৰোঁতে মই সেই সৰোবৰত দেৱাঙ্গনাসকলৰ বহু দল দেখিলোঁ। তদ্ৰূপ বিদ্যাধৰসকলৰ কন্যাসকলেও স্নানৰ বাবে সেই দেশলৈ আহিছিল।

Verse 23

ततः कदाचिद् भ्रमता नृपोत्तम प्रदृष्टमन्यत्सुसरः सुतोयम् । प्राग् दृष्टमेकं तु तथैव तीरे कुटीं प्रपश्यामि यथा पुराहम् ॥ ६९.२३ ॥

তাৰ পাছত কোনো এক সময়ত, হে নৃপশ্ৰেষ্ঠ, ঘূৰি ফুৰোঁতে এই পুত্ৰই আন এটা সুন্দৰ সৰোবৰ দেখিলে। আৰু তীৰত মই আগতে দেখা সেই একে কুটীৰটো পুনৰ দেখিলোঁ, যেনেকৈ পূৰ্বে দেখিছিলোঁ।

Verse 24

यावत् कुटीं तां प्रविशामि राजन् तपस्विनं तं स्थितमेकदेशे । दृष्ट्वाभिगम्याभिवदामि यावत् स्मयन्नुवाचाप्रतिमप्रभावः ॥ ६९.२४ ॥

হে ৰাজন, মই যেতিয়াই সেই কুটীৰত প্ৰৱেশ কৰিলোঁ, তেতিয়াই এক ঠাইত থিয় হৈ থকা সেই তপস্বীক দেখিলোঁ। তেওঁক দেখি ওচৰলৈ গৈ প্ৰণাম কৰিবলৈ উদ্যত হওঁতেই, অতুল প্ৰভাৱশালী তেওঁ হাঁহি ক’লে।

Verse 25

तापस उवाच । किं मां विप्र न जानीषे प्राग्दृष्टमपि सत्तम । येन त्वं मूढवल्लोकमिममप्यनुपश्यसि ॥ ६९.२५ ॥

তাপস ক’লে—হে বিপ্ৰ, পূৰ্বে দেখা মোক তুমি চিনা নে, হে সত্তম? কোন মোহে তুমি মূঢ়ৰ দৰে এই লোককো নেদেখা?

Verse 26

दृष्टं मत्कमिदं देवैर्भुवनं यन्न दृश्यते । त्वत्प्रियार्थं मया लोको दर्शितः स द्विजोत्तम ॥ ६९.२६ ॥

এইটো মোৰ ভুৱন; সাধাৰণতে দেখা নাযায় যদিও দেৱতাসকলে ইয়াক দেখিছে। হে দ্বিজোত্তম, তোমাৰ প্ৰীতিৰ বাবে মই এই লোক তোমাক দেখালোঁ।

Verse 27

सम्पदं पश्य लोकस्य मदीयस्य महामुने । दधिक्षीरवहा नद्यस्तथा सर्पिर्मयान् ह्रदान् ॥ ६९.२७ ॥

হে মহামুনি, মোৰ লোকৰ সমৃদ্ধি চোৱা—দধি আৰু ক্ষীৰ বোৱা নদীসমূহ, আৰু ঘৃতময় হ্ৰদসমূহ।

Verse 28

गृहाणां हेमरत्नानां स्तम्भान् हेममयान् गृहे । रत्नोत्पलचितां भूमिं पद्मरागसमप्रभाम् । पारिजातप्रसूनाढ्यां सेवितां यक्षकिन्नरैः ॥ ६९.२८ ॥

তাত গৃহসমূহ সোণ আৰু ৰত্নময়; গৃহৰ ভিতৰৰ স্তম্ভসমূহো সম্পূৰ্ণ সোণময়। ভূমি ৰত্নখচিত উৎপলেৰে সুশোভিত আৰু পদ্মৰাগ (মাণিক্য) সদৃশ দীপ্তিমান। ই পাৰিজাত পুষ্পে সমৃদ্ধ আৰু যক্ষ-কিন্নৰসকলে সেবা কৰা স্থান।

Verse 29

एवमुक्तस्तदा तेन तापसेन नराधिप । विस्मयापन्नहृदयस्तमेवाहं तु पृष्टवान् ॥ ६९.२९ ॥

হে নৰাধিপ, সেই তাপসে এইদৰে ক’লে মোৰ হৃদয় বিস্ময়ে ভৰি উঠিল, আৰু মই তাকেই পুনৰ প্ৰশ্ন কৰিলোঁ।

Verse 30

भगवंस्तव लोकोऽयं सर्वलोकवरोत्तमः । सर्वलोकाः मया दृष्टा ब्रह्मशक्रादिसंस्थिताः ॥ ६९.३० ॥

হে ভগৱান, আপোনাৰ এই লোক সকলো লোকৰ মাজত সৰ্বোত্তম। মই সকলো লোক দেখিছোঁ—য’ত ব্ৰহ্মা, শক্ৰ (ইন্দ্ৰ) আদি প্ৰতিষ্ঠিত।

Verse 31

अयं त्वपूर्वो लोको मे प्रतिबाति तपोधन । सम्पदैश्वर्यतेजोभिर्हर्म्यरत्नचयैस्तथा ॥ ६९.३१ ॥

কিন্তু হে তপোধন, এই লোক মোৰ ওচৰত অপূৰ্ব বুলি প্ৰতিভাত হৈছে—সম্পদ, ঐশ্বৰ্য আৰু তেজে সমৃদ্ধ, লগতে প্ৰাসাদ আৰু ৰত্নৰাশি দ্বাৰাও পূৰ্ণ।

Verse 32

सरोभिः सूदकैः पुण्यैर्जलजैश्च विशेषतः । अत्यद्भुतमिदं लोकं दृष्टवानस्मि ते मुने ॥ ६९.३२ ॥

হে মুনি, পুণ্য সৰোবৰ, পবিত্ৰ জল আৰু বিশেষকৈ জলজ জীৱ-উদ্ভিদে ভৰপূৰ এই লোক মই অতিশয় অদ্ভুত ৰূপে দেখিছোঁ।

Verse 33

इत्थंभूतं कथं लोको भवांश्चेत्थं व्यवस्थितः । कथयस्वैतस्य हेतुं मे कश्च त्वं मुनिपुंगव ॥ ६९.३३ ॥

এই লোক এনেকৈ কেনেকৈ হ’ল, আৰু আপুনিও এনেকৈ কেনেকৈ স্থিত? ইয়াৰ কাৰণ মোক কওক; আৰু হে মুনিশ্ৰেষ্ঠ, আপুনি কোন?

Verse 34

कथमिलावृते वर्षे सरस्तीरे महामुने । दृष्टवानस्मि सोऽहं त्वं सरस्तत् सा कुटी मुने । हेमहार्म्याकुले लोके किं वा स्थानं तु ते कुटिः ॥ ६९.३४ ॥

হে মহামুনি, ইলাবৃত-বৰ্ষত সৰোবৰ তীৰত মই আপোনাক কেনেকৈ দেখিলোঁ—আৰু তাত সেই সৰোবৰ আৰু সেই কুটীৰো, হে মুনি? সোণালী প্ৰাসাদে ভৰা এই লোকত আপোনাৰ কুটীৰৰ স্থান বা স্থিতি কি?

Verse 35

एवमुक्तः स भगवात् मया । असौ मुनिपुङ्गवः । प्राह मह्यं यथावृत्तं यत् तु राजेन्द्र तच्छृणु ॥ ६९.३५ ॥

মই এনেদৰে কোৱাত সেই মুনিপুঙ্গৱে যি ঘটিছিল সেয়া মোক ক’লে আৰু ক’লে—“হে ৰাজেন্দ্ৰ, সেয়া শুনা।”

Verse 36

तापस उवाच । अहं नारायणो देवो जलरूपी सनातनः । येन व्याप्तमिदं विश्वं त्रैलोक्यं सचराचरम् ॥ ६९.३६ ॥

তাপসে ক’লে—“মই নাৰায়ণ দেৱ, জলৰূপী সনাতন; যাৰ দ্বাৰা এই সমগ্ৰ বিশ্ব, চৰাচৰসহ ত্ৰিলোক্য ব্যাপ্ত।”

Verse 37

या सा त्वाप्याकृतिस्तस्य देवस्य परमेष्ठिनः । सोऽहं वरुण इत्युक्तः स्वयं नारायणः परः ॥ ६९.३७ ॥

তুমি যি ৰূপক সেই পৰমেষ্ঠী দেৱৰ বুলি উপলব্ধি কৰিছিলা, সেই আমি—‘বৰুণ’ বুলি কোৱা; সত্যতে মই স্বয়ং পৰ নাৰায়ণ।

Verse 38

त्वया च सप्त जन्मानि अहमारााधितः पुरा । तेन त्रैलोक्यनाशेऽपि त्वमेकस्त्वभिलक्षितः ॥ ६९.३८ ॥

তুমি পূৰ্বে সাত জন্ম ধৰি মোৰ আৰাধনা কৰিছিলা; সেয়ে ত্ৰিলোক্য নাশ হ’লেও তুমি একাই বিশেষভাৱে চিহ্নিত।

Verse 39

एवमुक्तस्तदा तेन निद्रामीलितलोचनः । पतितोऽहं धरापृष्ठे तत्क्षणात् पुनरुत्थितः ॥ ६९.३९ ॥

তেতিয়া তেওঁৰ এনেদৰে কোৱাত, নিদ্ৰাত অর্ধনিমীলিত চকুৰে মই ধৰণীৰ পিঠিত পৰি গ’লোঁ; আৰু সেই ক্ষণতে পুনৰ উঠিলোঁ।

Verse 40

यावत्पश्याम्यहं राजन् तं ऋषिं तच्च वै पुरम् । तावन्मेरुगिरेर्मूर्ध्निं पश्याम्यात्मानमात्मना ॥ ६९.४० ॥

হে ৰাজন, যিমান সময় মই সেই ঋষি আৰু সেই নগৰখন দৰ্শন কৰোঁ, সিমান সময়েই মই মোৰ অন্তঃসত্তাৰে নিজকে মেরু পৰ্বতৰ শিখৰত দৰ্শন কৰোঁ।

Verse 41

समुद्रान् सप्त पश्यामि तथैव कुलपर्वतान् । सप्तद्वीपवतीं पृथ्वीं दृष्टवानस्मि पार्थिव ॥ ६९.४१ ॥

মই সাতটা সাগৰ আৰু তেনেদৰে কুলপৰ্বতসমূহ দৰ্শন কৰোঁ; হে পাৰ্থিৱ, সাত দ্বীপযুক্ত পৃথিৱীকেও মই দেখিছোঁ।

Verse 42

अद्यापि तं लोकवरं ध्यायंस्तिष्ठामि सुव्रत । कदा प्राप्स्येऽथ तं लोकमिति चिन्तापरोऽभवम् ॥ ६९.४२ ॥

হে সুৱ্ৰত, আজিও মই সেই শ্ৰেষ্ঠ লোকক ধ্যান কৰি থিয় হৈ থাকোঁ; ‘মই সেই লোক কেতিয়া লাভ কৰিম?’ এই চিন্তাত মই সম্পূৰ্ণ লীন হৈছিলোঁ।

Verse 43

एवं ते कौतुकं राजन् कथितं परमेष्ठिनः । यद्वृत्तं मम देहे तु किमन्यच्छ्रोतुमिच्छसि ॥ ६९.४३ ॥

হে ৰাজন, পৰমেষ্ঠীয়ে যিদৰে কৈছিল তেনেদৰেই তোমাৰ কৌতূহল ব্যাখ্যা কৰা হ’ল; আৰু মোৰ দেহত যি ঘটিছিল সেয়াও কোৱা হ’ল। এতিয়া আৰু কি শুনিবলৈ ইচ্ছা কৰিছা?