Adhyaya 69: Agastya’s Vision of Varuṇa as Nārāyaṇa in Ilāvṛta

Verse 1

भद्राश्व उवाच । भगवन् त्वच्छरीरे तु यद्वृत्तं द्विजसत्तम । चिरजीवी भवांस्तन्मे वक्तुमर्हसि सत्तम ॥ ६९.१ ॥

பத்ராஷ்வன் கூறினான்— ஓ பகவனே, ஓ த்விஜர்களில் சிறந்தவரே! உங்கள் சொந்த உடலில் நிகழ்ந்தது என்னவென்று எனக்குச் சொல்ல அருள வேண்டும். நீங்கள் நீண்ட ஆயுளுடையவர்; ஆகையால், ஓ உயர்ந்தவரே, அதை எனக்கு விளக்கத் தகுதியுடையவர் நீங்கள்।

Verse 2

अगस्त्य उवाच । मच्छरीरमिदं राजन् बहुकौतूहलान्वितम् । अनेककल्पसंस्थायि वेदविद्याविशोधितम् ॥ ६९.२ ॥

அகஸ்தியர் கூறினார்— ஓ அரசே! என் இந்த உடல் பல வியப்புகளால் நிறைந்தது. இது பல கல்பங்கள் வரை நிலைத்திருந்து, வேதவித்யையால் பரிசுத்தமடைந்தது.

Verse 3

अथन् महीमहं सर्वां गतवानस्मि पार्थिव । इलावृतं महावर्षं मेरोः पार्श्वे व्यवस्थितम् ॥ ६९.३ ॥

பின்னர், ஓ பார்திவனே! நான் முழு பூமியையும் சுற்றிப் பயணித்தேன். மேரு மலையின் பக்கத்தில் அமைந்த ‘இலாவ்ருத’ எனப்படும் மகாவர்ஷத்தை நான் கண்டேன்.

Verse 4

तत्र रम्यं सरो दृष्टं तस्य तीरे महाकुटी । तत्रोपवासशिथिलं दृष्टवानस्मि तापसम् । अस्थिचर्मावशेषं तु चीरवल्कलधारिणम् ॥ ६९.४ ॥

அங்கே நான் ஒரு அழகிய ஏரியைக் கண்டேன்; அதன் கரையில் ஒரு பெரிய குடில் இருந்தது. அங்கே நோன்பால் தளர்ந்த ஒரு தவசியைக் கண்டேன்— அவர் கிழிந்த ஆடையும் மரப்பட்டையும் அணிந்திருந்தார்; உடலில் எலும்பும் தோலும் மட்டுமே மீதமிருந்தது.

Verse 5

तं दृष्ट्वाहं नृपश्रेष्ठ क एष नृपसत्तम । विश्वास्य प्रतिपत्त्यर्थं विधेयं मे नरोत्तम ॥ ६९.५ ॥

அவரைக் கண்ட நான் கேட்டேன்—“அரசர்களில் சிறந்தவரே, இவர் யார், அரசர்களில் முதல்வரே? நம்பிக்கையும் தெளிவான புரிதலும் நிலைபெற, மனிதர்களில் உத்தமரே, எனக்குச் செய்ய வேண்டியதைச் செய்யுங்கள்.”

Verse 6

एवं चित्तयतो मह्यं स मां प्राह महामुनिः । स्थीयतां स्थीयतां ब्रह्मन्नातिथ्यं करवाणि ते ॥ ६९.६ ॥

நான் இவ்வாறு சிந்தித்துக் கொண்டிருந்தபோது அந்த மகாமுனி என்னிடம் கூறினார்—“தங்குங்கள், தங்குங்கள், பிராமணரே; உமக்கு நான் அதிதி-சத்காரம் செய்வேன்.”

Verse 7

एतच्छ्रुत्वा वचस्तस्य प्रविष्टोऽहं कुटीं तु ताम् । तावत्पश्याम्यहं विप्रं ज्वलन्तमिव तेजसा ॥ ६९.७ ॥

அவருடைய சொற்களை கேட்டவுடன் நான் அந்த குடிலுக்குள் நுழைந்தேன். அப்பொழுதே ஒரு பிராமணரை கண்டேன்; அவர் தேஜஸால் எரிகின்றவரைப் போலத் தோன்றினார்.

Verse 8

भूमौ स्थितं तु मां दृष्ट्वा हुंकारमकरोद् द्विजः । तद्धुंकारात् तु पातालं भित्त्वा पञ्च हि कन्यकाः ॥ ६९.८ ॥

நான் பூமியில் நின்றதைப் பார்த்த அந்த த்விஜன் ‘ஹும்’ என்று முழங்கினான். அந்த முழக்கத்தால் பாதாளத்தைப் பிளந்து ஐந்து கன்னியர் வெளிப்பட்டனர்.

Verse 9

निर्ययुः काञ्चनं पीठमेकां तासां प्रगृह्य वै । सा मां प्रादात् तदा अन्याऽदात् सलिलं करसंस्थितम् ॥ ६९.९ ॥

அவர்கள் வெளியே வந்தனர். அவர்களில் ஒருத்தி பொன்னாசனத்தை எடுத்துக் கொண்டு எனக்குக் கொடுத்தாள்; அப்போது மற்றொருத்தி தன் கைப்பத்தியில் வைத்த நீரை அளித்தாள்.

Verse 10

गृहीत्वा अन्यां तु मे पादौ क्षालितुं चोपचक्रमे । अन्ये द्वे व्यजने गृहीत्वा मत्पक्षाभ्यां व्यवस्थिते ॥ ६९.१० ॥

அப்போது மற்றொரு பணியாள் என் பாதங்களைப் பிடித்து அவற்றைத் துவைக்கத் தொடங்கினாள். மேலும் இருவர் சாமரங்களை எடுத்துக் கொண்டு என் இறக்கைகளின் இருபுறமும் நின்றனர்.

Verse 11

ततो हुंकारमकरोत् पुनरेव महातपाः । तच्छब्दादन्तरं हैमद्रोणीं योजनविस्तृताम् । गृह्याजगाम मकरोत्प्लवं सरसि पार्थिव ॥ ६९.११ ॥

பின்னர் அந்த மகாதபஸ்வி மீண்டும் ஹுங்காரம் செய்தார். அந்த ஒலியின் இடைவெளியிலிருந்து ஒரு யோஜனை அளவு விரிந்த பொன்னாலான துரோணியைப் பற்றிக் கொண்டு, அரசே, ஏரியில் அதை மிதக்கும் தளமாக அமைத்தார்.

Verse 12

तस्यां तु कन्याः शतशो हेमकुम्भकराः शुभाः । आययुस्तमथो दृष्ट्वा स मुनिः प्राह मां नृप ॥ ६९.१२ ॥

அங்கே பொற்கலசங்களைத் தாங்கிய சுபமான நூற்றுக்கணக்கான கன்னியர் வந்தனர். பின்னர் அவரைக் கண்ட அந்த முனிவர், அரசே, என்னிடம் கூறினார்.

Verse 13

स्नानार्थं कल्पितं ब्रह्मन्निदं ते सर्वमेव तु । द्रोणीं प्रविश्य चेमां त्वं स्नातुमर्हसि सत्तम ॥ ६९.१३ ॥

பிராமணரே! உமது ஸ்நானத்திற்காகவே இவை அனைத்தும் ஏற்பாடு செய்யப்பட்டுள்ளன. இந்த துரோணியில் நுழைந்து, சிறந்தவரே, நீர் ஸ்நானம் செய்யத் தகுதியுடையவர்.

Verse 14

ततोऽहं तस्य वचनात् तस्यां द्रोण्यां नराधिप । विशामि तावत् सरसि सा द्रोणी प्रत्यमज्जत ॥ ६९.१४ ॥

பின்னர், அரசே, அவரது சொல்லின்படி நான் அந்த துரோணியில் நுழைந்தேன். ஏரியில் இறங்கிய உடனே அந்த துரோணி கீழே மூழ்கத் தொடங்கியது.

Verse 15

द्रोण्यां जले निमग्नोऽहमिति मत्वा नरेश्वर । उन्मग्नोऽहं ततो लोकमपूर्वं दृष्टवांस्ततः ॥ ६९.१५ ॥

மனிதரின் அரசே! ‘தொட்டியின் நீரில் நான் மூழ்கினேன்’ என்று எண்ணி, பின்னர் நான் மேலெழுந்தேன்; அதன் பின் முன்பு காணாத ஒரு உலகை நான் கண்டேன்।

Verse 16

सुहर्म्यकक्ष्यायतनं विशालं रथ्यापथं शुद्धजनानुकीर्णम् । नीत्युत्तमैः सेवितमात्मविद्भिर् नृभिः पुराणैर्नयमार्गसंस्थैः ॥ ६९.१६ ॥

அங்கே உயர்ந்த மாளிகைகளும் விசாலமான குடியிருப்புகளும் இருந்தன; தெருக்களும் பாதைகளும் தூய மனத்தவரால் நிரம்பின. அந்த உலகம் சிறந்த நெறியுடைய, ஆத்மஞானம் பெற்ற, பழம்பெரும் பண்புடைய, நீதிநெறிப் பாதையில் நிலைத்தவரால் போற்றப்பட்டது।

Verse 17

संसारचर्यापरिघाभिरुग्रं गम्भीरपातालतलस्थमाद्यम् । सितैर्नृभिः पाशवराग्रहस्तैः द्विपाश्वसङ्घैर्विविधैरुपेतम् ॥ ६९.१७ ॥

பாதாளத்தின் ஆழ்ந்த தளத்தில் உள்ள அந்த ஆதிய (நிலை/இடம்) சம்சாரச் செயல்களின் இரும்புக் காவல்களால் சூழப்பட்டு, மிகக் கடுமையானதாகக் கூறப்படுகிறது. அங்கே வெளிர் நிறமுடைய ஆட்கள் கைகளில் பாசம் போன்ற கயிறுகளைப் பிடித்திருப்பர்; இருபுறமும் பல்வேறு குழுக்கள் நிற்கின்றன।

Verse 18

विचित्रपद्मोत्पलसंवृतानि सरांसि नानाविहगाकुलानि । अम्भोजपत्रस्थितभृङ्गनादैरुद्गीतवन्तीव लयैरनेकैः । कैलासशृङ्गप्रतिमानि तीरे श्वनेकरत्नोत्पलसंचितानि । गृहाणि धन्याध्युषितानि नीचै रूपासितानि द्विजदेवविप्रैः ॥ ६९.१८ ॥

வண்ணமயமான தாமரை, நீலத்தாமரை ஆகியவற்றால் மூடப்பட்ட ஏரிகள் பலவகைப் பறவைகளால் நிரம்பின. தாமரை இலைகளில் அமர்ந்த வண்டுகளின் ஓசையால் அவை பல தாளங்களில் பாடுவது போலத் தோன்றின. கரையில் கைலாசச் சிகரங்களை ஒத்த வீடுகள் இருந்தன; பலவகை ரத்தினம் போன்ற நீலத்தாமரைகளால் குவிந்தவை; அவை பாக்கியவான்களால் குடியிருந்தும், தரைக்கு அருகே தாழ்வாக அமைந்தும், இருமுறை பிறந்தோரில் ‘தெய்வம்’ எனக் கருதப்படும் விப்ரர்களால் அலங்கரிக்கப்பட்டும் இருந்தன।

Verse 19

कैलासशृङ्गप्रतिमानि तीरे श्वनेकरत्नोत्पलसंचितानि । गृहाणि धन्याध्युषितानि नीचै रूपासितानि द्विजदेवविप्रैः ॥ ६९.१९ ॥

கரையில் கைலாசச் சிகரங்களை ஒத்த வீடுகள் இருந்தன; பலவகை ரத்தினம் போன்ற நீலத்தாமரைகளால் குவிந்தவை. அவை பாக்கியவான்களால் குடியிருந்தும், தரைக்கு அருகே தாழ்வாக அமைந்தும், இருமுறை பிறந்தோரில் ‘தெய்வம்’ எனக் கருதப்படும் விப்ரர்களால் அலங்கரிக்கப்பட்டும் இருந்தன।

Verse 20

पद्मानि भृङ्गावनतानि चेलु-स्तेषां पुनर्गुरुभारादजस्रम् । जलेषु येषां सुस्वरास्यो द्विजाति-र्वेदोदितानाह विचित्रमन्त्रान् ॥ ६९.२० ॥

தேனீக்களின் கூட்டத்தால் வளைந்த தாமரைகள் அசைந்தன; பாரத்தால் அவை இடையறாது மீண்டும் மேலெழுந்தன. அந்த நீரில் இனிய குரலுடைய இருபிறப்பன் வேதத்தில் உரைக்கப்பட்ட வியத்தகு மந்திரங்களை ஜபித்தான்.

Verse 21

सिताब्जमालार्चितगात्रवन्ति वासोत्तरियाणि खगप्रवारैः । सरांस्यनेकानि तथा द्विजास्तु पठन्ति यज्ञार्थविधिं पुराणम् ॥ ६९.२१ ॥

அவர்களின் உடல்கள் வெண்தாமரை மாலைகளால் அர்ச்சிக்கப்பட்டன; அவர்களின் ஆடைகளும் மேலாடைகளும் சிறந்த பறவைகளால் எடுத்துச் செல்லப்பட்டன. மேலும் பல ஏரிகளில் இருபிறப்போர் யாகத்தின் நோக்கும் விதியும் கூறும் புராணத்தைப் பாராயணம் செய்தனர்.

Verse 22

भ्रमन्नहं तेषु सरःस्वपश्यं वृन्दान्यनेकानि सुराङ्गनानाम् । विद्याधराणां च तथैव कन्याः स्नानाय तं देशमुपागताश्च ॥ ६९.२२ ॥

அங்கே அலைந்து கொண்டிருந்த நான், அந்த ஏரிகளில் தேவாங்கனைகளின் பல குழுக்களை கண்டேன். அதுபோல வித்யாதரர்களின் கன்னியரும் நீராடுவதற்காக அந்த இடத்துக்கு வந்திருந்தனர்.

Verse 23

ततः कदाचिद् भ्रमता नृपोत्तम प्रदृष्टमन्यत्सुसरः सुतोयम् । प्राग् दृष्टमेकं तु तथैव तीरे कुटीं प्रपश्यामि यथा पुराहम् ॥ ६९.२३ ॥

பின்னர் ஒருசமயம், அரசர்களில் சிறந்தவரே, அலைந்து கொண்டிருந்த இந்த மகன் இன்னொரு இனிய ஏரியை கண்டான். மேலும் கரையில் முன்பு கண்டதுபோலவே அதே குடிலையும் நான் மீண்டும் கண்டேன்.

Verse 24

यावत् कुटीं तां प्रविशामि राजन् तपस्विनं तं स्थितमेकदेशे । दृष्ट्वाभिगम्याभिवदामि यावत् स्मयन्नुवाचाप्रतिमप्रभावः ॥ ६९.२४ ॥

அரசே, நான் அந்த குடிலுக்குள் நுழைந்தவுடன், ஒரு இடத்தில் நின்றிருந்த அந்த தவசியை கண்டேன். அவரை அணுகி வணங்கப் போகும் தருணத்தில், ஒப்பற்ற மகிமையுடைய அவர் புன்னகைத்து பேசினார்.

Verse 25

तापस उवाच । किं मां विप्र न जानीषे प्राग्दृष्टमपि सत्तम । येन त्वं मूढवल्लोकमिममप्यनुपश्यसि ॥ ६९.२५ ॥

தபஸ்வி கூறினார்—ஏ விப்ரா, முன்பு கண்ட என்னை நீ அறியவில்லையா, ஏ சத்தமா? எந்த மோகத்தால் நீ மயங்கியவன்போல் இந்த உலகத்தையும் கூட உணர்ந்து காணவில்லை?

Verse 26

दृष्टं मत्कमिदं देवैर्भुवनं यन्न दृश्यते । त्वत्प्रियार्थं मया लोको दर्शितः स द्विजोत्तम ॥ ६९.२६ ॥

இது எனது உலகம்; பொதுவாகக் காணப்படாததாயினும் தேவர்கள் இதைக் கண்டுள்ளனர். ஏ த்விஜோத்தமா, உன் திருப்திக்காக நான் இந்த உலகத்தை உனக்குக் காட்டினேன்.

Verse 27

सम्पदं पश्य लोकस्य मदीयस्य महामुने । दधिक्षीरवहा नद्यस्तथा सर्पिर्मयान् ह्रदान् ॥ ६९.२७ ॥

ஏ மகாமுனியே, என் உலகின் செழிப்பைக் காண்—தயிரும் பாலும் ஓடும் நதிகள்; அதுபோல நெய்யால் ஆன ஏரிகள்.

Verse 28

गृहाणां हेमरत्नानां स्तम्भान् हेममयान् गृहे । रत्नोत्पलचितां भूमिं पद्मरागसमप्रभाम् । पारिजातप्रसूनाढ्यां सेवितां यक्षकिन्नरैः ॥ ६९.२८ ॥

அங்குள்ள இல்லங்கள் பொன்னும் ரத்தினங்களும் கொண்டு அமைந்தவை; இல்லத்தின் தூண்களும் முழுவதும் பொன்னாலேயே ஆனவை. நிலம் ரத்தினம் பதித்த தாமரைகளால் அலங்கரிக்கப்பட்டு, பத்மராகம் (மாணிக்கம்) போன்ற ஒளியுடன் விளங்குகிறது. அது பாரிஜாத மலர்களால் செழித்து, யக்ஷர் மற்றும் கின்னரர் வருகையால் நிறைந்துள்ளது.

Verse 29

एवमुक्तस्तदा तेन तापसेन नराधिप । विस्मयापन्नहृदयस्तमेवाहं तु पृष्टवान् ॥ ६९.२९ ॥

ஏ அரசே, அந்தத் தபஸ்வி இவ்வாறு கூறியபோது என் உள்ளம் வியப்பால் நிறைந்தது; பின்னர் நான் அவனையே மேலும் கேட்டேன்.

Verse 30

भगवंस्तव लोकोऽयं सर्वलोकवरोत्तमः । सर्वलोकाः मया दृष्टा ब्रह्मशक्रादिसंस्थिताः ॥ ६९.३० ॥

ஓ பகவனே, உமது இவ்வுலகம் எல்லா உலகங்களிலும் மிகச் சிறந்தது. பிரம்மா, சக்ரன் (இந்திரன்) முதலியோர் நிலைபெற்றுள்ள அனைத்து உலகங்களையும் நான் கண்டேன்.

Verse 31

अयं त्वपूर्वो लोको मे प्रतिबाति तपोधन । सम्पदैश्वर्यतेजोभिर्हर्म्यरत्नचयैस्तथा ॥ ६९.३१ ॥

ஆனால் ஓ தவவலிமையின் நிதியே, இந்த உலகம் எனக்கு முன் காணாததாகத் தோன்றுகிறது—செல்வம், ஆட்சி-ஐசுவரியம், ஒளி ஆகியவற்றால் நிறைந்ததும், மாளிகைகள் மற்றும் ரத்தினக் குவியல்களாலும் வளமானதும்.

Verse 32

सरोभिः सूदकैः पुण्यैर्जलजैश्च विशेषतः । अत्यद्भुतमिदं लोकं दृष्टवानस्मि ते मुने ॥ ६९.३२ ॥

ஓ முனிவரே, புனித ஏரிகள், தூய நீர்கள், மேலும் குறிப்பாக நீரிலிருந்து தோன்றும் உயிர்கள்/தாவரங்களால் நிறைந்த இந்த உலகை நான் மிக அதிசயமாகக் கண்டேன்.

Verse 33

इत्थंभूतं कथं लोको भवांश्चेत्थं व्यवस्थितः । कथयस्वैतस्य हेतुं मे कश्च त्वं मुनिपुंगव ॥ ६९.३३ ॥

இந்த உலகம் இவ்வாறு எப்படித் தோன்றியது? நீரும் இவ்வாறு எப்படித் தங்கியிருக்கிறீர்? இதன் காரணத்தை எனக்குச் சொல்லுங்கள்; மேலும், ஓ முனிவர்களில் முதன்மையரே, நீர் யார்?

Verse 34

कथमिलावृते वर्षे सरस्तीरे महामुने । दृष्टवानस्मि सोऽहं त्वं सरस्तत् सा कुटी मुने । हेमहार्म्याकुले लोके किं वा स्थानं तु ते कुटिः ॥ ६९.३४ ॥

ஓ மகாமுனியே, இலாவ்ருத-வர்ஷத்தில் ஏரிக்கரையில் நான் உம்மை எவ்வாறு கண்டேன்—அங்கே அந்த ஏரியும், அந்த குடிலும், ஓ முனிவரே? பொன் மாளிகைகள் நிறைந்த இந்த உலகில் உமது குடிலின் இடம் அல்லது நிலைமை என்ன?

Verse 35

एवमुक्तः स भगवात् मया । असौ मुनिपुङ्गवः । प्राह मह्यं यथावृत्तं यत् तु राजेन्द्र तच्छृणु ॥ ६९.३५ ॥

நான் இவ்வாறு கூறியபோது, அந்த முனிவருள் சிறந்தவர் நடந்ததனை எனக்குச் சொல்லி—“ஓ அரசர்களில் சிறந்தவனே, அதைக் கேள்” என்றார்.

Verse 36

तापस उवाच । अहं नारायणो देवो जलरूपी सनातनः । येन व्याप्तमिदं विश्वं त्रैलोक्यं सचराचरम् ॥ ६९.३६ ॥

தாபசன் கூறினான்—“நான் நாராயண தேவன்; நீருருவான சனாதனன்; எனால் இவ்வுலகம் முழுதும், அசையுமதும் அசையாததும் உடன் மூவுலகமும் வியாபிக்கப்பட்டுள்ளது.”

Verse 37

या सा त्वाप्याकृतिस्तस्य देवस्य परमेष्ठिनः । सोऽहं वरुण इत्युक्तः स्वयं नारायणः परः ॥ ६९.३७ ॥

நீ கண்டது அந்த பரமேஷ்டி தேவனுடைய வடிவமென எண்ணிய அதே வடிவம் நானே; ‘வருணன்’ என அழைக்கப்படுபவன் நானே; உண்மையில் நான் பரமான நாராயணனே.

Verse 38

त्वया च सप्त जन्मानि अहमारााधितः पुरा । तेन त्रैलोक्यनाशेऽपि त्वमेकस्त्वभिलक्षितः ॥ ६९.३८ ॥

நீ முன்பு ஏழு பிறவிகள் எனை ஆராதித்தாய்; ஆகவே மூவுலக அழிவு நேர்ந்தாலும் நீ ஒருவனே தனித்துவமாகக் குறிக்கப்படுகிறாய்.

Verse 39

एवमुक्तस्तदा तेन निद्रामीलितलोचनः । पतितोऽहं धरापृष्ठे तत्क्षणात् पुनरुत्थितः ॥ ६९.३९ ॥

அப்போது அவர் இவ்வாறு கூறியவுடன், தூக்கத்தால் அரைமூடிய கண்களுடன் நான் பூமியின் மேற்பரப்பில் விழுந்தேன்; அதே கணத்தில் மீண்டும் எழுந்தேன்.

Verse 40

यावत्पश्याम्यहं राजन् तं ऋषिं तच्च वै पुरम् । तावन्मेरुगिरेर्मूर्ध्निं पश्याम्यात्मानमात्मना ॥ ६९.४० ॥

அரசே, நான் அந்த ரிஷியையும் அந்த நகரத்தையும் எவ்வளவு நேரம் காண்கிறேனோ, அவ்வளவு நேரம் என் உள்ளத்தால் என்னையே மேரு மலையின் சிகரத்தில் காண்கிறேன்।

Verse 41

समुद्रान् सप्त पश्यामि तथैव कुलपर्वतान् । सप्तद्वीपवतीं पृथ्वीं दृष्टवानस्मि पार्थिव ॥ ६९.४१ ॥

நான் ஏழு சமுத்திரங்களையும், அதுபோல குலமலைத் தொடர்களையும் காண்கிறேன்; அரசே, ஏழு தீவுகளுடன் கூடிய பூமியையும் நான் கண்டேன்।

Verse 42

अद्यापि तं लोकवरं ध्यायंस्तिष्ठामि सुव्रत । कदा प्राप्स्येऽथ तं लोकमिति चिन्तापरोऽभवम् ॥ ६९.४२ ॥

நல்ல விரதம் உடையவரே, இன்றும் நான் அந்த உயர்ந்த உலகைத் தியானித்தபடி நிற்கிறேன்; ‘அந்த உலகை நான் எப்போது அடைவேன்?’ என்ற எண்ணத்தில் முழுதும் மூழ்கினேன்।

Verse 43

एवं ते कौतुकं राजन् कथितं परमेष्ठिनः । यद्वृत्तं मम देहे तु किमन्यच्छ्रोतुमिच्छसि ॥ ६९.४३ ॥

அரசே, பரமேஷ்டி கூறியபடியே உன் ஆவல் இவ்வாறு விளக்கப்பட்டது; என் உடலில் நிகழ்ந்ததும் சொல்லப்பட்டது. இனி நீ வேறு என்ன கேட்க விரும்புகிறாய்?