Sukta 37

Mantra 1

स सुतः पीतये वृषा सोमः पवित्रे अर्षति । विघ्नन्रक्षांसि देवयुः ॥

পানৰ বাবে সুতো (নিষ্পীড়িত) বৃষ সোম পৱিত্ৰৰ মাজেৰে ধাৱিত হয়, দেবযু; সি বিঘ্ন আৰু ৰক্ষাংসি (অন্ধকাৰ-শক্তি) বিচ্ছিন্ন কৰি পেলায়।

Mantra 2

स पवित्रे विचक्षणो हरिरर्षति धर्णसिः । अभि योनिं कनिक्रदत् ॥

স পৱিত্ৰে বিচক্ষণ হৰিঃ ধাৰণশক্তিৰে দ্ৰুত বেগেৰে ধাৱমান। কণিক্ৰদন কৰি সি নিজৰ যোনি—উৎস আৰু আশ্ৰয়লৈ অভিমুখে গমন কৰে।

Mantra 3

स वाजी रोचना दिवः पवमानो वि धावति । रक्षोहा वारमव्ययम् ॥

সেই সোম, বাজিক—পূৰ্ণতা-শক্তিৰ বাহক, পৱমান হৈ দ্যুলোকৰ ৰোচনাসমূহৰ মাজেৰে বিস্তাৰিত হৈ ধাৱতি। ৰক্ষোহা হৈ সি অব্যয় বাৰৰ—অমৰ আৱৰণ (সত্যৰ)—ভিতৰত প্ৰৱেশ কৰে।

Mantra 4

स त्रितस्याधि सानवि पवमानो अरोचयत् । जामिभिः सूर्यं सह ॥

স পৱমান সোম ত্ৰিতৰ সানুৰ ওপৰত দীপ্তি উদ্ভাসিত কৰিলে। জামিভিঃ—স্বজাত শক্তিসমূহৰ সৈতে—সুৰ্যক প্ৰকাশত আনিলে।

Mantra 5

स वृत्रहा वृषा सुतो वरिवोविददाभ्यः । सोमो वाजमिवासरत् ॥

সেই বৃত্ৰহা, বলবান বৃষভ, সুতো (চাপি নিঃসৃত) সোম—বৰিভোবিদ্, বিস্তৃত পথৰ সন্ধানকাৰী—অজেয় ৰূপে বেগেৰে ধাৰা হৈ ওলাই আহিল, যেন নিজেই ‘বাজ’ (প্লেনিতুদ/বল-সমৃদ্ধি)।

Mantra 6

स देवः कविनेषितोऽभि द्रोणानि धावति । इन्दुरिन्द्राय मंहना ॥

সেই দেৱ, কৱি-প্ৰজ্ঞাৰ প্ৰেৰিত হৈ, দ্ৰোণ (পাত্ৰ/ভাঁড়)সমূহৰ দিশে ধাৱিত হয়; ইন্দু ইন্দ্ৰৰ বাবে মংহনা—বৃদ্ধিদায়িনী শক্তি—বহন কৰি ত্বৰিত হয়।