ฤๅษีนารทมุนี in the Linga Purana

นารทได้บูชาพระศังกรตามครรลองธรรม ณ ไศเลศะ สังคเมศวระ หิรัณยครรภะ ผู้สถิตในสวรรค์ และ ณ มหาลัยอวิมุกตะอันยิ่งใหญ่।

ครั้นเหล่าฤๅษีแห่งนัยมิษะได้เห็นนารทก็ปลื้มปีติในใจ จึงต้อนรับบูชาและจัดอาสนะอันสมควรถวายแก่ท่าน।

แม้นารทก็ได้แสดงคัมภีร์ปุราณะสังหิตาอันทิพย์นี้ ซึ่งประกอบด้วยมหิมาแห่งลิงคะ ว่าด้วยพระรुदระผู้เป็นปรมาตมันนั้นด้วย

เมื่อไปถึงกษेत्रศักดิ์สิทธิ์ทั้งหลายและบูชาศิวลิงคะโดยถูกพิธีแล้ว ฤๅษีผู้เลิศ—นารทผู้รุ่งเรือง บุตรแห่งพรหมา—ก็สถิตอยู่ ณ ที่นี้

ท่านเป็นภักตะแห่งภวะ (พระศิวะ) และตั้งมั่นในภักติ; พวกเราก็—พร้อมนารท—เป็นเช่นนั้น. ฉะนั้น ต่อหน้ามุนีผู้นี้ ท่านสมควรกล่าวปุราณะอันเป็นบุญกุศลและมุ่งสู่พระศิวะนี้

ครั้นถวายคำนับนารทะผู้ทรงปัญญา บุตรแห่งพรหมา และเหล่าฤๅษีผู้บริสุทธิ์แห่งไนมิษารัณยะซึ่งอยู่เบื้องหน้าแล้ว ผู้มีจิตผ่องใสนั้นจึงแสดงปุราณะ.

กาลก่อน เรื่องนี้ได้ยินจากนารท ทั้งจากผู้สืบสายของมหেন্দร และจากบรรพชนผู้เกิดก่อนของผู้นี้ โอผู้มีพาหาอันเกรียงไกร จงบอกเราโดยเร็วเถิดว่าเกิดขึ้นได้อย่างไร

ลูกที่สามมีนามว่า นารท ลูกที่สี่ระลึกกันว่า ทุนทุภี ลูกที่ห้าชื่อ โสมกะ และลูกที่หกกล่าวว่า สุมนา

ธนัญชยะ มหาปัทมะ และกรโกฏกะถูกระลึกถึง; อีกทั้งกัมพละ อัศวตร และตุมพุรุ พร้อมทั้งนารทะด้วย

อุรกะ วาสุกิ และกังกณีกะ—สองตนนั้น; อีกทั้งตุัมบุรุและนารท—ผู้ประเสริฐในหมู่คันธรรพ—ขับร้องสรรเสริญ ถวายภักติเป็นบทเพลงแด่พระปศุปติศิวะ

นารทกล่าวแก่หรยัศวะ บุตรทั้งหลายของทักษะผู้มาชุมนุมว่า “จงรู้ประมาณแห่งโลกทั้งปวงให้ครบถ้วน ทั้งสิ่งที่อยู่เบื้องบนและเบื้องล่าง”

นารทกล่าวอีกครั้งแก่ผู้ติดตามซึ่งรุ่งเรืองดุจสุริยะว่า “เมื่อรู้ประมาณและระเบียบแห่งโลกทั้งปวงโดยครบถ้วนแล้ว จงไปหาพี่น้องของตนซ้ำแล้วซ้ำเล่า และแจ้งความรู้นี้แก่เขา”

ในหมู่เชื้อสายของอัตริ มีสี่สายสืบของมหาตมะที่จดจำกัน—กาศยปะ นารท ปรวต และอนุทฺธต

จงทราบจากอรุนธตีว่า เหล่านี้ล้วนบังเกิดเป็นบุตรแห่งมโน (มานส) และนารทได้ถวายอรุนธตีแด่วสิษฐะ จึงสถาปนาสายสัมพันธ์คู่ครองอันศักดิ์สิทธิ์ที่ค้ำจุนธรรมในสรรพสร้าง

นารทมุนีผู้ทรงพรหมจรรย์อันยกพลังชีวิตไว้เบื้องบน และรุ่งโรจน์ด้วยเดชยิ่งใหญ่ ครั้งโบราณเป็นเช่นนั้นด้วยอำนาจคำสาปของทักษะ; ในกาลสงครามอันน่าสะพรึงระหว่างเทวะกับอสูรที่ชื่อว่าตารกามยะ เขาปรากฏดังนั้นเอง

ครั้งนั้น ณ ปิณฑารกะ วาจาศักดิ์สิทธิ์ของฤๅษีทุรวาสะได้คุ้มครองพวกเขาให้พ้นจากคำสาปที่วิศวามิตร กัณวะ และนารทผู้ทรงปัญญากล่าวไว้

แล้วพวกเขาก็ละทิ้งมหาเทวะ—ศังกร ผู้เป็นปรเมศวร และในกาลนั้นแม้นารทก็กลายเป็นผู้ทำหน้าที่แห่งมายา กระทำตามบัญชาของพระผู้ทรงมายา

สตรีเหล่านั้นถูกติเตียนเพราะดูหมิ่นสามีผู้ควรเคารพดุจ “ปติเทวตา” จึงกลายเป็นผู้หลงติดผู้คนทางโลก ถึงกระนั้น ในกาลียุคด้วยความเคารพต่อฤๅษีนารท ความจริงข้อนี้ยังถูกระลึกและสั่งสอนอยู่เสมอ

แล้วเทพได้ประทานความหลงแห่งปัญญานั้น ซึ่งถูกสร้างด้วยมายาของพระวิษณุ ให้แก่พวกเขาเพียงชั่วขณะ และพระนารทก็กลายเป็นผู้ทรงมายาอยู่ท่ามกลางพวกเขาด้วย

เหล่าเทพผู้ประเสริฐอาศัยพลังมายาของพระวิษณุและคำแนะนำอันสุขุมของนารทผู้มีปัญญา จึงปราบเหล่าไทตยะผู้ตั้งมั่นในอธรรมได้สำเร็จ