Adhyaya 63

Verse 1

(दाक्षिणात्य अधिक पाठके ११३ श्लोक मिलाकर कुल ६४ ३ “लोक हैं) जा >> हु नाग त्रेषष्टितमोड्ध्याय: राजा उपरिचरका चरित्र तथा सत्यवती

வைசம்பாயனர் கூறினார்—ஜனமேஜயா! உபரிசரன் எனப் பெயர்பெற்ற ஒரு மன்னன் இருந்தான்; அவன் எப்போதும் தர்மத்தில் நிலைத்தவன். ஆயினும், மிருகயா (வேட்டை) செல்லுதல் அவனுடைய உறுதியான வழக்கமாக இருந்தது என்று சொல்லப்படுகிறது.

Verse 2

स चेदिविषयं रम्यं वसु: पौरवनन्दन: । इन्द्रोपदेशाज्जग्राह रमणीयं महीपति:,पौरवनन्दन राजा उपरिचर वसुने इन्द्रके कहनेसे अत्यन्त रमणीय चेदिदेशका राज्य स्वीकार किया था

பௌரவ குலத்தின் மகிழ்ச்சியான வாசு மன்னன், இந்திரனின் உபதேசத்தின்படி, மிக இனிய சேதி நாட்டின் அரசாட்சியை ஏற்றுக்கொண்டான்.

Verse 3

तमाश्रमे न्यस्तशस्त्र निवसन्तं तपोनिधिम्‌ । देवा: शक्रपुरोगा वै राजानमुपतस्थिरे

ஒருகாலத்தில் அந்த மன்னன் (வாசு) ஆயுதங்களை விட்டு, ஆசிரமத்தில் தங்கி, தவத்தின் நிதியாக விளங்கினான்; அப்போது சக்ரன் (இந்திரன்) முன்னணியில் தேவர்கள் அந்த அரசனை அணுகி நின்றனர்.

Verse 4

इन्द्रत्वमहों राजायं तपसेत्यनुचिन्त्य वै । त॑ सान्त्वेन नृपं साक्षात्‌ तपस: संन्यवर्तयन्‌

‘அஹோ! இந்த மன்னன் தவத்தால் இந்திரப் பதவியை நாடுகிறான்’ என்று எண்ணி, தேவர்கள் நேரில் தோன்றி, ஆறுதல் கூறி, அந்த அரசனைத் தவத்திலிருந்து விலக்கினர்.

Verse 5

देवा ऊचु: न संकीर्येत धर्मो5यं पृथिव्यां पृथिवीपते । त्वया हि धर्मो विधृतः कृत्स्नं धारयते जगत्‌

தேவர்கள் கூறினர்—ஓ பூமிபதி! இந்தப் பூமியில் தர்மம் குழம்பி கலக்கம் ஏற்படாதபடி காக்க. ஏனெனில் நீ தாங்கி நிறுத்தும் தர்மமே முழு உலகையும் தாங்குகிறது.

Verse 6

इन्द्र वाच लोके धर्म पालय त्वं नित्ययुक्तः समाहित: । धर्मयुक्तस्ततो लोकान्‌ पुण्यान्‌ प्राप्स्यसि शाश्वतान्‌

இந்திரன் கூறினான்—அரசே! இவ்வுலகில் எப்போதும் ஒழுக்கமுடன், மனம் ஒருமைப்படுத்தி தர்மத்தைப் பேணி நட. தர்மத்தோடு இணைந்திருந்தால் நீ நிலையான புண்ணிய உலகங்களை அடைவாய்.

Verse 7

दिविष्ठस्य भुविष्ठस्त्वं सखाभूतो मम प्रिय: । रम्य: पृथिव्यां यो देशस्तमावस नराधिप

வைசம்பாயனர் கூறினார்—நான் விண்ணுலகில் வாழ்ந்தாலும், நீ பூமியில் வாழ்ந்தாலும், இன்றுமுதல் நீ என் அன்புச் சிநேகிதன். ஓ மனிதரின் அரசே! இந்தப் பூமியில் மிக அழகும் இனிமையும் நிறைந்த நாட்டில் குடியிரு.

Verse 8

पशव्यश्रैव पुण्यश्च प्रभूतधनधान्यवान्‌ । स्वारक्ष्यश्चैव सौम्यश्न भोग्यैर्भूमिगुणैर्युत:

வைசம்பாயனர் கூறினார்—அவன் கால்நடைச் செல்வம் நிறைந்தவனும் புண்ணியவானும்; பெரும் செல்வமும் தானியமும் உடையவனும் ஆவான். தன் நாட்டைத் தானே காக்க வல்லவன், இயல்பில் மென்மையானவன், மேலும் நிலத்தின் அனுபவிக்கத் தக்க வளங்களும் இயற்கைச் சிறப்புகளும் கொண்டவன்.

Verse 9

अर्थवानेष देशो हि धनरत्नादिभिय्युत: । वसुपूर्णा च वसुधा वस चेदिषु चेदिप

வைசம்பாயனர் கூறினார்—இந்த நாடு உண்மையிலேயே செழிப்புடையது; செல்வம், மணிகள் முதலியவற்றால் நிறைந்தது. இங்குள்ள பூமியும் வளங்களால் நிரம்பியுள்ளது; ஆகவே, ஓ சேதி அரசே! சேதிகளிடையே வாழ்க.

Verse 10

धर्मशीला जनपदा: सुसंतोषाश्न साधव: । न च मिथ्याप्रलापो>त्र स्वैरेष्वपि कुतोडन्यथा

வைசம்பாயனர் கூறினார்—அந்நாட்டின் மக்கள் தர்மநிஷ்டையுடன், திருப்தியுடன், சாது குணமுடையவர்களாக இருந்தனர். அங்கே பொய் அல்லது வீண் பேச்சு இல்லை; தன்னிச்சையாகச் செய்யும் காரியங்களில்கூட நீதியிலிருந்து விலகல் எவ்வாறு உண்டாகும்?

Verse 11

न च पित्रा विभज्यन्ते पुत्रा गुरुहिते रता: । युज्जते धुरि नो गाश्न कृशान्‌ संधुक्षयन्ति च

வைசம்பாயனர் கூறினார்—குருவின் நலனில் ஈடுபட்ட மகன்களைத் தந்தையும் பிரித்து வேறுபடுத்துவதில்லை. அத்தகையோர் உழைப்பிற்காக நுகத்தடியில் இணைக்கத் தகுதியுடையவர்கள்; துன்பத்தால் சுருங்கார், தீயையும் மூட்டுவர்—தேவைப்படும் பணியெல்லாம் செய்யத் தயாராக இருப்பர்.

Verse 12

सर्वे वर्णा: स्वधर्मस्था: सदा चेदिषु मानद । न ते>स्त्यविदितं किंचित्‌ त्रिषु लोकेषु यद्‌ भवेत्‌

வைசம்பாயனர் கூறினார்—மாநதனே! சேதி நாட்டில் எல்லா வர்ணத்தாரும் எப்போதும் தத்தம் ச்வதர்மத்தில் நிலைத்திருந்தால், மூன்று உலகங்களிலும் நிகழ்வதிலே எதுவும் உனக்குத் தெரியாமல் இருக்காது.

Verse 13

इस समय चेदिदेश पशुओंके लिये हितकर

வைசம்பாயனர் கூறினார்—அக்காலத்தில் சேதி நாடு மிருகங்களுக்கு நலமளிப்பதும், புண்ணியத்தைத் தருவதும், செல்வமும் தானியமும் நிறைந்ததும், சொர்க்கம் போன்ற இன்பமுடையதுமாக இருந்ததால் காக்கத்தக்கதாக இருந்தது; அது மென்மையான இயல்புடன், அனுபவிக்கத் தக்க பொருட்களாலும் நிலத்தின் சிறந்த குணங்களாலும் நிறைந்திருந்தது. இந்நாடு பலவகை வளங்களால் நிரம்பி, செல்வ-ரத்தினங்களால் செழித்தது; இங்குள்ள பூமி உண்மையிலேயே ‘வசு’—செல்வத்தால் நிறைந்தது. ஆகவே நீ சேதியின் காவலனாக இருந்து அங்கேயே வாசம் செய். அங்குள்ள மக்கள் தர்மநிஷ்டையுடன், திருப்தியுடன், சாது குணமுடையவர்கள்; அங்கே நகைச்சுவை-பரிகாசத்திலும் பொய் பேசார்—பிற சமயங்களில் எவ்வாறு பேசுவார்! மகன்கள் எப்போதும் குருமார்களின் நலனில் ஈடுபட்டிருப்பர்; தந்தை உயிரோடு இருக்கும்போதே அவர்களைப் பிரித்து பங்கிடுவதில்லை. அங்குள்ளோர் காளைகளைச் சுமை சுமக்கச் செய்யார்; ஏழைகளையும் ஆதரவற்றவர்களையும் போஷிப்பர். மாநதனே! சேதி நாட்டில் எல்லா வர்ணத்தாரும் எப்போதும் தத்தம் ச்வதர்மத்தில் நிலைத்திருப்பர்; மூன்று உலகங்களில் எது நிகழ்ந்தாலும், அங்கே இருந்தபோதும் அது உனக்குத் தெரியாமல் மறையாது—நீ அனைத்தறிவனாய் இருப்பாய். மேலும், தேவர்க்கு உகந்த, ஸ்படிகம் போன்ற தூய்மையுடைய, தெய்வீகமான, ஆகாயத்தில் செல்லும், மிகப் பெரிய விமானத்தை நான் உனக்குப் பரிசளித்தேன்; என் அருளால் அளிக்கப்பட்ட அந்த விமானம் ஆகாயத்தில் உன் சேவைக்காக எப்போதும் அருகில் இருக்கும்.

Verse 14

त्वमेकः सर्वमर्त्येषु विमानवरमास्थित: । चरिष्यस्युपरिस्थो हि देवो विग्रहवानिव,सम्पूर्ण मनुष्योंमें एक तुम्हीं इस श्रेष्ठ विमानपर बैठकर मूर्तिमान्‌ देवताकी भाँति सबके ऊपर-ऊपर विचरोगे

வைசம்பாயனர் கூறினார்—மர்த்தியர்களில் ஒருவனாகிய நீ ஒருவனே இந்தச் சிறந்த விமானத்தில் அமர்ந்து, உருவமெடுத்த தேவனைப் போல, அனைவருக்கும் மேலாகச் சுற்றி வருவாய்.

Verse 15

ददामि ते वैजयन्तीं मालामम्लानपंकजाम्‌ । धारयिष्यति संग्रामे या त्वां शस्त्रैरविक्षतम्‌

வாடாத தாமரைகள் கோர்த்த இந்த வைஜயந்தி மாலையை உனக்குத் தருகிறேன். இதை நீ அணிந்தால், போர்க்களத்தில் ஆயுதங்களின் தாக்குதலால் நீ காயமடையாமல் இது காக்கும்.

Verse 16

लक्षणं चैतदेवेह भविता ते नराधिप । इन्द्रमालेति विख्यातं धन्यमप्रतिमं महत्‌,नरेश्वर! यह माला ही इन्द्रमालाके नामसे विख्यात होकर इस जगत्में तुम्हारी पहचान करानेके लिये परम धन्य एवं अनुपम चिह्न होगी

மன்னரே! இம்மாலையே இங்கே உன் அடையாளமாகும். ‘இந்திரமாலை’ என்று புகழ்பெற்ற இந்த மாபெரும், ஒப்பற்ற, மங்கலமான மாலை உலகில் உன்னை அறியச் செய்யும் குறியாய் விளங்கும்.

Verse 17

यष्टिं च वैणवीं तस्मै ददौ वृत्रनिषूदन: । इष्टप्रदानमुद्दिश्य शिष्टानां प्रतिपालिनीम्‌

இவ்வாறு கூறி, வ்ருத்ரனை வதைத்த இந்திரன் அரசனுக்கு அன்பளிப்பாக மூங்கில் தண்டை அளித்தான்; அது வேண்டிய வரங்களை அளிக்கும் நோக்கத்துடன், நற்பண்புடையோரைக் காக்கும் சின்னமாக இருந்தது.

Verse 18

तस्या: शक्रस्य पूजार्थ भूमौ भूमिपतिस्तदा । प्रवेशं कारयामास गते संवत्सरे तदा,तदनन्तर एक वर्ष बीतनेपर भूपाल वसुने इन्द्रकी पूजाके लिये उस छड़ीको भूमिमें गाड़ दिया

பின்னர் ஒரு ஆண்டு கடந்தபோது, நிலத்தின் அரசனான வசு, சக்ரன் (இந்திரன்) வழிபாட்டிற்காக அந்த தண்டை நிலத்தில் நாட்டி நிறுவச் செய்தான்.

Verse 19

ततः प्रभृति चाद्यापि यष्टे: क्षितिपसत्तमै: । प्रवेश: क्रियते राजन्‌ यथा तेन प्रवर्तित:,राजन्‌! तबसे लेकर आजतक श्रेष्ठ राजाओंद्वारा छड़ी धरतीमें गाड़ी जाती है। वसुने जो प्रथा चला दी, वह अबतक चली आती है

அரசே! அந்நாளிலிருந்து இன்றுவரை, சிறந்த அரசர்கள் அவன் நிறுவிய முறையின்படியே அந்த தண்டை நிலத்தில் நாட்டும் ‘பிரவேச’ சடங்கை நடத்துகின்றனர். இவ்வாறு வசு தொடங்கிய வழக்கம் இன்றும் நிலைத்திருக்கிறது.

Verse 20

अपरेद्युस्ततस्तस्या: क्रियते<त्युच्छूयो नृपैः । अलंकृताया: पिटकैर्गन्धमाल्यैश्न भूषणै:

வைசம்பாயனர் கூறினார்—அடுத்த நாளில் அரசர்கள் அந்தத் தண்டை அங்கிருந்து எடுத்துக் கொண்டு மிக உயர்ந்த இடத்தில் நிறுவினர். பின்னர் துணி உறை, நறுமணப் பொருட்கள், மாலைகள், ஆபரணங்களால் அதை அலங்கரித்தனர்.

Verse 21

माल्यदामपरिक्षिप्ता विधिवत्‌ क्रियतेडपि च । भगवान्‌ पूज्यते चात्र हंसरूपेण चेश्वर:

வைசம்பாயனர் கூறினார்—அந்தத் தண்டு விதிப்படி மலர்மாலைகளாலும் மாலைவளைகளாலும் சுற்றப்பட்டு, நியமிக்கப்பட்ட சடங்குகள் நிறைவேற்றப்பட்டன. அங்கேயே தேவாதிபதி இந்திரன் ஹம்ச (அன்னம்) ரூபத்தில் வழிபடப்பட்டான்.

Verse 22

स्वयमेव गृहीतेन वसो: प्रीत्या महात्मन: । सतां पूजां महेन्द्रस्तु दृष्टवा देव: कृतां शुभाम्‌

வைசம்பாயனர் கூறினார்—மகாத்மா வசுவின் பக்தியில் மகிழ்ந்த மகேந்திரன் தன் கைகளால் தானே அந்த அர்ப்பணிப்பை ஏற்றுக் கொண்டான். சான்றோர் முறையில் நிகழ்த்தப்பட்ட அந்த மங்கல வழிபாட்டைக் கண்டு தேவராஜன் இந்திரன் பேரானந்தம் அடைந்தான்.

Verse 23

वसुना राजमुख्येन प्रीतिमानब्रवीत्‌ प्रभु: । ये पूजयिष्यन्ति नरा राजानश्न महं मम

வைசம்பாயனர் கூறினார்—அரசர்களில் முதன்மையான வசுவின்மேல் மகிழ்ந்த ஆண்டவன் இந்திரன் கூறினான்—“எந்த மனிதரும் எந்த அரசரும் என்னை வழிபடுவார்களோ,

Verse 24

कारयिष्यन्ति च मुदा यथा चेदिपतिर्नुटप: । तेषां श्रीरविजयश्रैव सराष्ट्राणां भविष्यति

வைசம்பாயனர் கூறினார்—“செதியின் அதிபதி அரசன் (உபரிசர வசு) மகிழ்ச்சியுடன் இந்த விழாவை நடத்துவது போலவே, யார் மகிழ்ச்சியுடன் இதை நடத்துவார்களோ, அவர்களுக்கும் அவர்களின் முழு நாட்டிற்கும் செல்வமும் வெற்றியும் உண்டாகும்.”

Verse 25

तथा स्फीतो जनपदो मुदितश्च भविष्यति | एवं महात्मना तेन महेन्द्रेण नराधिप

இவ்வாறு அந்த நாட்டுப்பகுதி நாள்தோறும் செழித்து, மக்கள் மகிழ்வுறுவர். அரசே, இத்தகைய முறையில் மகாத்மாவான மகேந்திரன் (மகவா இந்திரன்) அன்புடன் முறையாகப் போற்றப்பட்டான்.

Verse 26

वसु: प्रीत्या मघवता महाराजो5भिसत्कृत: । उत्सवं कारयिष्यन्ति सदा शक्रस्य ये नरा:

வைசம்பாயனர் கூறினார்—மகவா இந்திரன் மகாராஜா வசுவை அன்புடன் முறையாகச் சிறப்பித்தான். எவர்கள் எப்போதும் சக்ரன் (இந்திரன்) திருவிழாவை நடத்துகிறார்களோ, அவர்கள் இந்திரோৎসவத்தின் வழியே இந்திரனின் வரத்தைப் பெற்று, நிலம் மற்றும் ரத்தினம் முதலிய தானப் புண்ணியமுடையோர் அடையும் அதே உயர்ந்த கதியை அடைவார்கள்.

Verse 27

भूमिरत्नादिभिदनिस्तथा पूज्या भवन्ति ते । वरदानमहायज्ञैस्तथा शक्रोत्सवेन च

நிலம், ரத்தினம் முதலிய தானங்களால் அவர்கள் போற்றத்தக்கவராவர்; அதுபோல வரம் வழங்குதல், மகாயாகங்கள் செய்தல், மேலும் சக்ரன் (இந்திரன்) திருவிழாவினாலும்.

Verse 28

सम्पूजितो मघवता वसुश्नैदी श्वरो नृप: । पालयामास धर्मेण चेदिस्थ: पृथिवीमिमाम्‌,इन्द्रके द्वारा उपर्युक्त रूपसे सम्मानित चेदिराज वसुने चेदिदेशमें ही रहकर इस पृथ्वीका धर्मपूर्वक पालन किया

மகவா இந்திரனால் முறையாகப் போற்றப்பட்ட, ஷ்நைதி குலத்தின் தலைவனான அரசன் வசு, சேதி நாட்டிலேயே இருந்து இந்தப் பூமியை தர்மப்படி ஆட்சி செய்தான்.

Verse 29

इन्द्रप्रीत्या चेदिपतिश्नकारेन्द्रमहं वसु: । पुत्राश्नास्य महावीर्या: पज्चासन्नमितौजस:

வைசம்பாயனர் கூறினார்—இந்திரனை மகிழ்விக்கச் சேதி அரசன் வசு நகாரத்தில் ஆண்டுதோறும் இந்திரோৎসவத்தை நடத்துவான். அவனுக்கு ஐந்து மகன்கள் இருந்தனர்; அனைவரும் மகாவீரரும் அளவற்ற வலிமையுடையவரும் ஆவர்.

Verse 30

नानाराज्येषु च सुतान्‌ स सम्राडभ्यषेचयत्‌ । महारथो मागधानां विश्रुतो यो बृहद्रथ:,सम्राट्‌ वसुने विभिन्न राज्योंपर अपने पुत्रोंको अभिषिक्त कर दिया। उनमें महारथी बृहद्रथ मगध देशका विख्यात राजा हुआ

வைசம்பாயனர் கூறினார்— அந்தச் சக்கரவர்த்தி பல்வேறு அரசுகளிலே தம் புதல்வர்களை அபிஷேகம் செய்து அரசர்களாக நிறுவினார். அவர்களில் மகதரின் புகழ்பெற்ற மகாரதன் பிருஹத்ரதன் சக்கரவர்த்தியாக விளங்கினான்.

Verse 31

प्रत्यग्रह: कुशाम्बश्व यमाहुर्मणिवाहनम्‌ । मावेल्लश्न यदुश्चैव राजन्यश्वापराजित:

வைசம்பாயனர் கூறினார்— இரண்டாம் மகன் பிரத்யக்ரஹன் எனப்பட்டான். மூன்றாம் மகன் குசாம்பன்; அவன் மணிவாஹனன் என்றும் அழைக்கப்பட்டான். நான்காம் மகன் மாவெல்லன். ஐந்தாம் இளவரசன் யது— போரில் எவராலும் வெல்லப்படாத க்ஷத்திரியன்.

Verse 32

एते तस्य सुता राजनू्‌ राजर्षेर्भूरितेजस: । न्‍्यवासयन्‌ नामभ्रि: स्वैस्ते देशांश्ष पुराणि च,राजा जनमेजय! महातेजस्वी राजर्षि वसुके इन पुत्रोंने अपने-अपने नामसे देश और नगर बसाये

வைசம்பாயனர் கூறினார்— அரசன் ஜனமேஜயா! இவர்கள் அந்தப் பெருந்தேஜஸுடைய ராஜரிஷியின் புதல்வர்கள். ஒவ்வொருவரும் தம் தம் பெயரால் நாடுகளையும் நகரங்களையும் நிறுவினர்.

Verse 33

वासवा: पड्च राजानः पृथग्वंशाश्व शाश्वता: | वसन्तमिन्द्रप्रासादे आकाशे स्फाटिके च तम्‌

வைசம்பாயனர் கூறினார்— வசுவின் ஐந்து புதல்வரும் தனித்தனி நாடுகளின் அரசர்களாய், தத்தம் பழம்பெரும் வம்ச மரபுகளை நிலைநாட்டினர். அவர்களில் சேதி நாட்டரசன் வசு, இந்திரன் அளித்த ஸ்படிகமணியால் ஆன விமான-அரண்மனையில் ஆகாயத்திலேயே வாழ்ந்தான். கந்தர்வரும் அப்சரஸ்களும் அவனுக்கு பணிவிடை செய்தனர்; எப்போதும் மேலுலகில் உலாவியதால் அவன் ‘உபரிசரன்’ எனப் புகழ்பெற்றான்.

Verse 34

उपतस्थुर्महात्मानं गन्धर्वाप्सरसो नृपम्‌ । राजोपरिचरेत्येवं नाम तस्याथ विश्रुतम्‌

வைசம்பாயனர் கூறினார்— கந்தர்வரும் அப்சரஸ்களும் அந்த மகாத்ம அரசனைச் சேவிக்க வந்து நின்றனர். அதனால் அவன் ‘ராஜோபரிசரன்’ என்ற பெயரால் புகழ்பெற்றான்.

Verse 35

पुरोपवाहिनीं तस्य नदीं शुक्तिमतीं गिरि: । अरौत्सीच्चेतनायुक्त: कामात्‌ कोलाहल: किल,उनकी राजधानीके समीप शुक्तिमती नदी बहती थी। एक समय कोलाहल नामक सचेतन पर्वतने कामवश उस दिव्यरूपधारिणी नदीको रोक लिया

வைசம்பாயனர் கூறினார்— அவன் தலைநகரின் அருகே சுக்திமதி என்னும் நதி ஓடிக் கொண்டிருந்தது. ஒருமுறை உணர்வுடைய ‘கோலாஹல’ம் என்னும் மலை, காமவசத்தால் தெய்வீக அதிசய வடிவம் கொண்ட அந்த நதியின் ஓட்டத்தைத் தடுத்தது என்று சொல்லப்படுகிறது.

Verse 36

गिरिं कोलाहलं तं तु पदा वसुरताडयत्‌ । निश्षक्राम ततस्तेन प्रहारविवरेण सा

வைசம்பாயனர் கூறினார்— நதியின் ஓட்டம் தடுக்கப்பட்டதைப் பார்த்த உபரிசர வாசு, கோலாஹல மலை மீது தன் பாதத்தால் அடித்தான். அந்த அடியில் மலையில் பிளவு உண்டாயிற்று; அந்தப் பிளவின் வழியே நதி வெளிப்பட்டு முன்புபோலவே மீண்டும் ஓடத் தொடங்கியது.

Verse 37

तस्यां नद्यामजनयन्मिथुनं पर्वत: स्वयम्‌ । तस्माद्‌ विमोक्षणात्‌ प्रीता नदी राज्ञे न्‍्यवेदयत्‌

வைசம்பாயனர் கூறினார்— அந்த நதியில் மலை தானே இரட்டைப் பிள்ளைகளைப் பெற்றது. தடை நீக்கப்பட்டதால் மகிழ்ந்த நதி, அந்த இரு குழந்தைகளையும் அரசனுக்கு அர்ப்பணித்தாள்.

Verse 38

यः पुमानभवत् तत्र तं स राजर्षिसत्तम: | वसुर्वसुप्रदश्चक्रे सेनापतिमरिन्दम:,उनमें जो पुरुष था, उसे शत्रुओंका दमन करनेवाले धनदाता राजर्षिप्रवर वसुने अपना सेनापति बना लिया

வைசம்பாயனர் கூறினார்— அவர்களில் ஆண்மகனாக இருந்தவனை, பகைவரை அடக்கும், செல்வம் வழங்கும் அரசரிஷிகளில் சிறந்த வாசு தன் சேனாபதியாக நியமித்தான்.

Verse 39

चकार पत्नीं कन्यां तु तथा तां गिरिकां नृपः । वसो: पत्नी तु गिरिका कामकालं न्यवेदयत्‌

வைசம்பாயனர் கூறினார்— மேலும் அந்தப் பெண்ணை அரசன் மனைவியாக ஏற்றுக் கொண்டான்; அவள் பெயர் கிரிகா. வாசுவின் மனைவி கிரிகா, உரிய காலம் வந்தபோது நீராடி தூய்மையடைந்து, புதல்வன் பெறத் தகுந்த நேரத்தில் அரசனுடன் சேர விரும்புவதை அறிவித்தாள்.

Verse 40

ऋतुकालमनुप्राप्ता सनाता पुंसवने शुचि: । तदह: पितरश्वैनमूचुर्जहि मृगानिति

வைசம்பாயனர் கூறினார்—கருவுறும் காலம் வந்தபோது, அவள் நீராடி பும்சவனச் சடங்கிற்குத் தூய்மையடைந்த அதே நாளில் பித்ருக்கள் அரசனை நோக்கி, “கொடுமையான மிருகங்களை வேட்டையாடி அழி” என்றனர். அரசன் பித்ருக்களின் ஆணையை மீறாமல் வேட்டைக்காக வனத்திற்குச் சென்றான்; ஆனால் அவன் உள்ளம் முழுதும் கிரிகையையே நினைத்துக் கொண்டிருந்தது.

Verse 41

त॑ राजसत्तमं प्रीतास्तदा मतिमतां वर | स पितृणां नियोगं तमनतिक्रम्य पार्थिव:

வைசம்பாயனர் கூறினார்—அறிவுடையோரில் சிறந்தவனே! அப்போது பித்ருக்கள் அந்த அரசரசனைப் பற்றி மகிழ்ந்திருந்தனர். அரசன் பித்ருக்களின் கட்டளையை மீறாமல் கொடிய மிருகங்களை அழிக்க வனத்திற்குள் நுழைந்தான்; ஆயினும் காமத்தால் கலங்கிய அவன் மனம் கிரிகையிலேயே நிலைத்திருந்தது—அவள் நீராடி, உரிய காலத்தில் தூய்மையடைந்து, தக்க நேரத்தில் சேர்க்கையை வேண்டியவள்.

Verse 42

चकार मृगयां कामी गिरिकामेव संस्मरन्‌ | अतीवरूपसम्पन्नां साक्षाच्छियमिवापराम्‌

காமத்தால் உந்தப்பட்ட அரசன் வேட்டைக்குச் சென்றான்; கிரிகையையே இடையறாது நினைத்தான்—அவள் அளவற்ற அழகுடையவள், கண்முன்னே தோன்றிய இரண்டாம் லக்ஷ்மியைப் போல.

Verse 43

अशोकैश्नम्पकैश्वूतैरनेकैरतिमुक्तकै: । पुन्नागै: कर्णिकारैश्व वकुलैर्दिव्यपाटलै:

அசோகம், சம்பகம், மாமரம், பல அதிமுக்தகக் கொடிகள், புன்னாகம், கர்ணிகாரம், வகுளம், தெய்வீகப் பாடலம்—இவற்றால் அந்த வனம் அலங்கரிக்கப்பட்டிருந்தது.

Verse 44

पाटलैनरिकेलैश्व चन्दनैश्नार्जुनैस्तथा । एतै रम्यैर्महावक्षै: पुण्यै: स्वादुफलैर्युतम्‌

பாடலம், தென்னை, சந்தனம், அர்ஜுனம் முதலிய இனிய, புனிதமான, உயர்ந்த பெருமரங்கள்—இனிய கனிகளுடன்—அந்த வனத்தை நிரப்பியிருந்தன.

Verse 45

कोकिलाकुलसंनादं मत्तभ्रमरनादितम्‌ । वसन्तकाले तत्‌ तस्य वन चैत्ररथोपमम्‌

வைசம்பாயனர் கூறினார்—வசந்த காலத்தில் அவனுடைய அந்த வனம் புகழ்பெற்ற சைத்ரரதத் தோட்டத்தைப் போலவே ஒளிவீசியது. குயில்களின் கூட்டுக் குரலால் அது முழங்கியது; மயங்கிய வண்டுகளின் முரசொலிப் போன்ற மெல்லிய ஓசையால் எங்கும் நிறைந்திருந்தது.

Verse 46

मन्मथाभिपरीतात्मा नापश्यद्‌ गिरिकां तदा । अपश्यन्‌ कामसंतप्तश्नरमाणो यदृच्छया

வைசம்பாயனர் கூறினார்—மன்மதன் ஆட்கொண்ட மனத்துடன் அரசன் அப்போது கிரிகையை காணவில்லை. அவளை காணாததால் காமத் தாபத்தில் எரிந்து, விதி இட்ட வழியென எங்கெங்கோ அலைந்தான்.

Verse 47

पुष्पसंछन्नशाखाग्रं पललवैरुपशोभितम्‌ । अशोकं स्तबकैश्छन्न॑ं रमणीयमपश्यत

வைசம்பாயனர் கூறினார்—அலைந்து செல்லும் போது அவர்கள் ஒரு இனிய அசோக மரத்தை கண்டனர்; அதன் கிளை முனைகள் மலர்களால் மூடப்பட்டிருந்தன, இளந்தளிர்களால் அழகுபெற்றிருந்தது, மேலும் கொத்துக் கொத்தாக மலர்கள் அடர்ந்து மறைத்திருந்தன.

Verse 48

अधस्तात्‌ तस्य छायायां सुखासीनो नराधिप: । मधुगन्धैश्न संयुक्त पुष्पगन्धथमनोहरम्‌

வைசம்பாயனர் கூறினார்—அந்த மரத்தின் கீழ், அதன் நிழலில் அரசன் சுகமாக அமர்ந்தான். அங்கு தேன் மணமும் மலர்மணமும் நிறைந்திருந்தது; அந்த நறுமணம் மனதைத் தானே கவர்ந்திழுத்தது.

Verse 49

वायुना प्रेर्यमाणस्तु धूम्राय मुदमन्वगात्‌ । तस्य रेत: प्रचस्कन्द चरतो गहने वने

வைசம்பாயனர் கூறினார்—காமத்தைத் தூண்டும் காற்றால் உந்தப்பட்டு அரசனின் மனம் இன்பவிளையாட்டை நோக்கித் திரும்பியது. அடர்ந்த காட்டில் அலைந்தபோது அவனுடைய விந்து தன்னிச்சையாகச் சிந்தியது.

Verse 50

स्कन्नमात्रं च तद्‌ रेतो वृक्षपत्रेण भूमिप: । प्रतिजग्राह मिथ्या मे न पतेद्‌ रेत इत्युत,उसके स्खलित होते ही राजाने यह सोचकर कि मेरा वीर्य व्यर्थ न जाय, उसे वृक्षके पत्तेपर उठा लिया

விந்து சிதறிய உடனே, ‘என் விதை வீணாக விழக்கூடாது’ என்று எண்ணிய அரசன் அதை மரத்தின் இலைமேல் பிடித்துக் கொண்டான்.

Verse 51

इदं मिथ्या परिस्कन्नं रेतो मे न भवेदिति । ऋतुश्न तस्या: पत्न्या मे न मोघः स्यादिति प्रभु:

அவர் எண்ணினார்—“என் சிதறிய விந்து வீணாகாதிருக்க வேண்டும்; என் மனைவியின் உரிய காலமும் பயனின்றி போகக் கூடாது.”

Verse 52

संचिन्त्यैवं तदा राजा विचार्य च पुन: पुनः । अमोघत्वं च विज्ञाय रेतसो राजसत्तम:

இவ்வாறு சிந்தித்து அரசன் மீண்டும் மீண்டும் ஆலோசித்தான்; விந்து வீணாகாமல் பயன் தரக்கூடும் என்று உணர்ந்து, அரசர்களில் சிறந்தவன் அதை வெற்றியடையச் செய்யத் தீர்மானித்தான்.

Verse 53

शुक्रप्रस्थापने काल॑ महिष्या: प्रसमीक्ष्य वै अभिमन्त्रयाथ तच्छुक्रमारात्‌ तिष्ठन्तमाशुगम्‌

அரசியின் கருவுறுதற்குரிய காலத்தை நோக்கி, அவர் அந்த விந்தை புத்திரப் பிறப்பை அளிக்கும் மந்திரங்களால் அபிமந்திரித்தார்; பின்னர் அருகில் நின்ற வேகமிகு சேனப் பறவையை நோக்கினார்.

Verse 54

सूक्ष्मधर्मार्थतत्त्वज्ञो गत्वा श्येनं ततोडब्रवीत्‌ । मत्प्रियार्थमिदं सौम्य शुक्रे मम गृहं नय

தர்மமும் அர்த்தமும் ஆகியவற்றின் நுண் தத்துவங்களை அறிந்த அரசன் சேனப் பறவையிடம் சென்று கூறினான்—“சௌம்யா! எனக்கு இன்பம் தரும்படி இந்த விந்தை என் இல்லத்திற்குக் கொண்டு செல்.”

Verse 55

गिरिकाया: प्रयच्छाशु तस्या हागर्तवमद्य वै । गृहीत्वा तत्‌ तदा श्येनस्तूर्णमुत्पत्य वेगवान्‌

வைசம்பாயனர் கூறினார்— “விரைவாக இதை கிரிகைக்கு அளி; இன்று அவளுடைய உரிய காலமே.” அந்த வீரியத்தை எடுத்துக் கொண்டு வேகமிக்க ஷ்யேனன் (பருந்து) உடனே பறந்து, அவசரமாக அங்கிருந்து சென்றது.

Verse 56

जवं परममास्थाय प्रदुद्राव विहंगम: । तमपश्यदथायान्तं श्येनं श्येनस्तथापर:,वह आकाशबचारी पक्षी सर्वोत्तम वेगका आश्रय ले उड़ा जा रहा था, इतनेहीमें एक दूसरे बाजने उसे आते देखा

அந்த ஆகாயச் சாரி பறவை உச்ச வேகத்தை ஏற்று விரைந்தது. அப்பொழுதே மற்றொரு ஷ்யேனன் (பருந்து) வருகிற அந்த ஷ்யேனனை கண்டது.

Verse 57

अभ्यद्रवच्च तं सद्यो दृष्टवैवामिषशड्कया । तुण्डयुद्धमथाकाशे तावुभौ सम्प्रचक्रतु:

அவன் இறைச்சி கொண்டு செல்கிறான் என்ற சந்தேகத்தால், அவனை கண்டவுடனே மற்றொரு பருந்து உடனே பாய்ந்து தாக்கியது. பின்னர் வானில் இருவரும் அலகால் அலகு மோதிப் போரிட்டனர்.

Verse 58

युध्यतोरपतदू रेतस्तच्चापि यमुनाम्भसि । तत्राद्विकेति विख्याता ब्रह्मशापाद्‌ वराप्सरा:

அவர்கள் இருவரும் போரிட்டுக் கொண்டிருக்கையில் அந்த வீரியம் யமுனை நீரில் விழுந்தது. அங்கே ‘அத்ரிகா’ எனப் புகழ்பெற்ற ஒரு உயர்ந்த அப்சரை, பிரம்மாவின் சாபத்தால் மீன் உருவம் கொண்டு யமுனையில் வாழ்ந்து வந்தாள்.

Verse 59

मीनभावमनुप्राप्ता बभूव यमुनाचरी । श्येनपादपरि भ्रष्ट तद्‌ वीर्यमथ वासवम्‌

யமுனையில் வாழ்ந்த அந்த அப்சரை சாபத்தால் மீன் நிலையைக் கொண்டாள். அச்சமயம் பருந்தின் நகத்திலிருந்து வழுந்து விழுந்த வாசவ (இந்திரன்)-சார்ந்த அந்த வீரியம் யமுனையில் விழுந்தது.

Verse 60

जग्राह तरसोपेत्य साद्रिका मत्स्यरूपिणी । कदाचिदपि मत्सीं तां बबन्धुर्मत्स्यजीविन:

வைசம்பாயனர் கூறினார்—மீன் வடிவம் கொண்ட அத்ரிகா விரைந்து வந்து அதைப் பற்றிக் கொண்டாள். பின்னர் மீன்பிடித்து வாழும் மீனவர்கள் அந்த மீனை வலையில் கட்டிப் பிடித்து, அதன் வயிற்றை வெட்டியபோது உள்ளே ஒரு பெண்ணும் ஒரு ஆணும் இருந்தனர்—யமுனை நீரில் ஆசையும் விதியும் விளைத்த அதிசய விளைவு இவ்வாறு வெளிப்பட்டது.

Verse 61

मासे च दशमे प्राप्तेतदा भरतसत्तम । उज्जहुरुदरात्‌ तस्याः स्त्री पुमांसं च मानुषम्‌

வைசம்பாயனர் கூறினார்—பரதகுலச் சிறந்தவனே, பத்தாம் மாதம் வந்தபோது மீனவர்கள் அந்த மீனை வலையில் பிடித்தனர். அதன் வயிற்றை வெட்டி இரண்டு மனிதக் குழந்தைகளை வெளியே எடுத்தனர்—ஒரு பெண் குழந்தை, ஒரு ஆண் குழந்தை.

Verse 62

आश्चर्यभूतं तद्‌ गत्वा राज्ञेडथ प्रत्यवेदयन्‌ काये मत्स्या इमौ राजन्‌ सम्भूतौ मानुषाविति

வைசம்பாயனர் கூறினார்—அந்த அதிசய நிகழ்வைக் கண்டு மீனவர்கள் அரசனிடம் சென்று அறிவித்தனர்: “அரசே, இந்த மீனின் உடலிலிருந்து (வயிற்றிலிருந்து) இவ்விரு மனிதக் குழந்தைகள் தோன்றியுள்ளன.”

Verse 63

तयो: पुमांसं जग्राह राजोपरिचरस्तदा । स मत्स्यो नाम राजासीदू धार्मिक: सत्यसंगर:

அப்போது அரசன் உபரிசரன் அந்த இரு குழந்தைகளில் ஆண் குழந்தையைத் தன்னிடம் எடுத்துக் கொண்டான். அவனே பின்னர் ‘மத்ஸ்ய’ எனும் அரசனானான்—தர்மத்தில் நிலைத்தவன், சத்தியப் பிரமாணத்தில் உறுதியானவன்.

Verse 64

साप्सरा मुक्तशापा च क्षणेन समपद्यत । या पुरोक्ता भगवता तिर्यग्योनिगता शुभा

வைசம்பாயனர் கூறினார்—அந்த மங்கலமானவள் கணநேரத்தில் சாபத்திலிருந்து விடுபட்டு மீண்டும் அப்சரஸாக ஆனாள்; அவள் முன்பு பகவானால் ‘திர்யக் யோனியில்’ வீழ்ந்தவள் எனச் சொல்லப்பட்டவளே.

Verse 65

मानुषौ जनयित्वा त्वं शापमोक्षमवाप्स्यसि । ततः सा जनयित्वा तौ विशस्ता मत्स्यघातिना

வைசம்பாயனர் கூறினார்—“இரு மனிதப் புதல்வர்களை ஈன்ற பின் நீ சாபவிமோசனம் பெறுவாய்.” பின்னர் அவள் அந்த இருவரையும் ஈன்று, மீன் கொல்லுவனால் கொல்லப்பட்டாள்.

Verse 66

संत्यज्य मत्स्यरूपं सा दिव्यं रूपमवाप्य च । सिद्धर्षिचारणपथं जगामाथ वराप्सरा:

வைசம்பாயனர் கூறினார்—மீன் வடிவைத் துறந்து அவள் ஒளிமிகு தெய்வ வடிவை அடைந்தாள்; பின்னர் அந்தச் சிறந்த அப்சரை, சித்தர், ரிஷி, சாரணர் செல்லும் பாதையில் சென்று உயர்ந்த விண்ணுலகை அடைந்தாள்.

Verse 67

इधर वह शुभलक्षणा अप्सरा अद्विका क्षणभरमें शापमुक्त हो गयी। भगवान्‌ ब्रह्माजीने पहले ही उससे कह दिया था कि 'तिर्यगू-योनिमें पड़ी हुई तुम दो मानव-संतानोंको जन्म देकर शापसे छूट जाओगी।” अतः मछली मारनेवाले मललाहने जब उसे काटा तो वह मानव-बालकोंको जन्म देकर मछलीका रूप छोड़ दिव्य रूपको प्राप्त हो गयी। इस प्रकार वह सुन्दरी अप्सरा सिद्ध महर्षि और चारणोंके पथसे स्वर्गलोकमें चली गयी || ६४-- ६६ || सा कन्या दुहिता तस्या मत्स्या मत्स्यसगन्धिनी । राज्ञा दत्ता च दाशाय कन्येयं ते भवत्विति

வைசம்பாயனர் கூறினார்—அந்தக் கணமே நற்குறியுடைய அப்சரை அத்விகா சாபமுக்தி பெற்றாள். முன்பே பிரம்மதேவன் அவளிடம்—“திர்யக்-யோனியில் வீழ்ந்த நீ, இரு மனிதக் குழந்தைகளை ஈன்ற பின் சாபத்திலிருந்து விடுபடுவாய்” என்று கூறியிருந்தான். ஆகவே மீன் கொல்லுவன் (மல்லாஹ) அந்த மீனைப் பிளந்தபோது, அவள் இரு மனிதக் குழந்தைகளைப் பெற்றெடுத்து, மீன் வடிவைத் துறந்து தெய்வ வடிவை அடைந்தாள். இவ்வாறு அந்த அழகிய அப்சரை சித்தர், மகரிஷி, சாரணர் செல்லும் பாதையில் விண்ணுலகிற்குச் சென்றாள். அந்த இரட்டைப் பிள்ளைகளில் இருந்த பெண் குழந்தை, மீனின் மகளாக இருந்ததால் மீன் மணம் உடலில் இருந்தது; அரசன் அவளை தாசன் (மீனவர்) கையில் ஒப்படைத்து—“இந்தப் பெண் உன் மகளாக இருக்கட்டும்” என்றான்.

Verse 68

रूपसत्त्वसमायुक्ता सर्वे: समुदिता गुणै: । सा तु सत्यवती नाम मत्स्यघात्यभिसंश्रयात्‌

வைசம்பாயனர் கூறினார்—அழகும் உள்ளார்ந்த நற்குணச் சத்துவமும் உடையவளாய், எல்லா நற்குணங்களாலும் நிறைந்தவளாய் இருந்ததால் அவள் ‘சத்யவதி’ என்ற பெயரால் புகழ்பெற்றாள். ஆனால் மீனவர் குலத்தின் பாதுகாப்பில் வாழ்ந்ததால் ‘மத்ஸ்யகந்தா’ என்றும் அழைக்கப்பட்டாள். தந்தையின் சேவைக்காக அவள் யமுனை நீரில் படகை ஓட்டிக் கொண்டிருந்தாள். ஒருநாள் தீர்த்தயாத்திரைக்காக எங்கும் சுற்றிய மகரிஷி பராசரர் அவளைப் பார்த்தார்—அவள் அபூர்வமான ரூபசௌந்தரியத்தால் ஒளிர்ந்தாள்; சித்தர்களின் உள்ளத்திலும் அவளை அடையவேண்டும் என்ற ஆசை எழும் அளவிற்கு.

Verse 69

आसीत्‌ सा मत्स्यगन्धैव कंचित्‌ काल शुचिस्मिता । शुश्रूषार्थ पितुर्नावं वाहयन्तीं जले च ताम्‌

வைசம்பாயனர் கூறினார்—சில காலம் அவள் ‘மத்ஸ்யகந்தா’ என்ற பெயராலேயே அறியப்பட்டாள்; தூய புன்னகையுடைய அவள் தந்தையின் சேவைக்காக நீரில் படகை ஓட்டினாள்.

Verse 70

तीर्थयात्रां परिक्रामन्नपश्यद्‌ वै पराशर: । अतीवरूपसम्पन्नां सिद्धानामपि काड्क्षिताम्‌

வைசம்பாயனர் கூறினார்—தீர்த்தயாத்திரைக்காக எங்கும் சுற்றித் திரிந்த மகரிஷி பராசரர், அளவற்ற அழகால் விளங்கும் ஒரு இளமங்கையை கண்டார்—அவளை அடைய வேண்டும் என்ற ஆசை சித்தர்களின் உள்ளத்திலும் எழும் அளவுக்கு அவள் மனம்கவர்ந்தவள்.

Verse 71

दृष्टवैव स च तां धीमांश्नकमे चारुहासिनीम्‌ । दिव्यां तां वासवीं कन्यां रम्भोरुं मुनिपुड़व:

வைசம்பாயனர் கூறினார்—அவளை கண்டவுடனே, பேரறிவுடைய முனிவரான பராசரர், கருமைநிறத்தாள், இனிய புன்னகையாள், வாழைத்தண்டு போன்ற தொடைகளையுடைய, தெய்வீகமான வாசவீ-கன்னியெனத் தோன்றிய அவளை உணர்ந்து; அவளின் அழகால் ஈர்க்கப்பட்டு அவளுடன் சேர விருப்பத்தை வெளிப்படுத்தினார்.

Verse 72

संगमं मम कल्याणि कुरुष्वेत्यभ्यभाषत । साब्रवीत्‌ पश्य भगवन्‌ पारावारे स्थितानूषीन्‌,और कहा--'कल्याणी! मेरे साथ संगम करो।” वह बोली--“भगवन्‌! देखिये, नदीके आर-पार दोनों तटोंपर बहुत-से ऋषि खड़े हैं

அவர் கூறினார்—“கல்யாணி, என்னுடன் சேர்வாயாக.” அவள் சொன்னாள்—“பகவான், பாருங்கள்—நதியின் இக்கரையிலும் அக்கரையிலும் பல ரிஷிகள் நிற்கின்றனர்.”

Verse 73

आवयोर्दष्टयोरेभि: कथं तु स्थात्‌ समागम: । एवं तयोक्तो भगवान्‌ नीहारमसूजत्‌ प्रभु:

அவள் சொன்னாள்—“இவர்கள் நம்மிருவரையும் பார்த்துக் கொண்டிருக்கிறார்கள்; இப்படியிருக்க நம் சேர்க்கை எவ்வாறு நிகழும்?” இவ்வாறு கூறப்பட்டதும், வல்லமைமிக்க பகவான் பராசரர் மூடுபனியின் திரையை உருவாக்கினார்.

Verse 74

येन देश: स सर्वस्तु तमोभूत इवाभवत्‌ । दृष्टवा सृष्ट तु नीहारं ततस्तं परमर्षिणा

வைசம்பாயனர் கூறினார்—அந்த மூடுபனியால் அந்த முழுப் பகுதியும் இருளில் மூழ்கியதுபோல் ஆனது. பின்னர், அந்தப் பெருமுனிவர் உருவாக்கிய பனித்திரையைப் பார்த்து அவர்கள் காரணத்தை உணர்ந்தனர்.

Verse 75

सत्यवत्युवाच विद्धि मां भगवन्‌ कनन्‍्यां सदा पितृवशानुगाम्‌,सत्यवतीने कहा--भगवन्‌! आपको मालूम होना चाहिये कि मैं सदा अपने पिताके अधीन रहनेवाली कुमारी कन्या हूँ

சத்தியவதி கூறினாள்—பகவனே! என்னைப் பற்றி அறிந்தருள்க: நான் எப்போதும் தந்தையின் அதிகாரத்திற்குக் கீழ்ப்பட்டு வாழும் திருமணமாகாத கன்னி.

Verse 76

त्वत्संयोगाच्च दुष्येत कन्‍्याभावो ममानघ । कन्यात्वे दूषिते वापि कथं शक्ष्ये द्विजोत्तम

பாவமற்ற மகரிஷியே! உம்முடன் சேர்வதால் என் கன்னித்தன்மை களங்கப்படும். இருபிறப்பினருள் சிறந்தவரே! கன்னித்தன்மை கெடின் நான் எவ்வாறு இல்லம் திரும்புவேன்? கன்னித்தன்மைக்கு மாசு ஏற்பட்டால் நான் வாழ விரும்பேன். பகவனே! இதை நன்கு சிந்தித்து நீதியானதைச் செய்யுங்கள்.

Verse 77

गृहं गन्तुमृषे चाहं धीमन्‌ न स्थातुमुत्सहे । एतत्‌ संचिन्त्य भगवन्‌ विधत्स्व यदनन्तरम्‌

அறிவுடைய முனிவரே! நான் இல்லம் செல்லவும் இயலாது; இங்கே தங்கவும் துணிவில்லை. பகவனே! இதைச் சிந்தித்து அடுத்ததாக செய்ய வேண்டியதை நிர்ணயியுங்கள்.

Verse 78

एवमुक्तवतीं तां तु प्रीतिमानृषिसत्तम: । उवाच मत्प्रियं कृत्वा कन्यैव त्वं भविष्यसि

அவள் இவ்வாறு கூறியபோது, அன்பால் நிறைந்த முனிவர்களில் சிறந்தவர் அவளிடம் சொன்னார்—“எனக்கு இனிய காரியத்தைச் செய்தாலும் நீ கன்னியாகவே இருப்பாய்.”

Verse 79

वृणीष्व च वरं भीरु यं त्वमिच्छसि भामिनि | वृथा हि न प्रसादो मे भूतपूर्व: शुचिस्मिते

“அஞ்சும் பெண்ணே, அழகியவளே! நீ விரும்பும் வரத்தை என்னிடமிருந்து கேள். தூய புன்னகையுடையவளே! என் அருள் முன்பு ஒருபோதும் வீணாகியதில்லை.”

Verse 80

एवमुक्ता वरं वव्रे गात्रसौगन्ध्यमुत्तमम्‌ । स चास्यै भगवान्‌ प्रादान्मनस:काडूक्षितं भुवि

அவ்வாறு கூறப்பட்டபோது சத்தியவதி தன் உடலுக்கு உத்தமமான நறுமணம் எனும் வரத்தை வேண்டினாள். அப்போது பகவான் மகரிஷி பராசரர் இப்பூமியில் அவள் மனம் விரும்பிய வரத்தை அருளினார்.

Verse 81

ततो लब्धवरा प्रीता स्त्रीभावगुण भूषिता । जगाम सह संसर्गमृषिणाद्भधुतकर्मणा

பின்னர் வரம் பெற்ற மகிழ்ச்சியுடன், பெண்ணிய நிலைக்கு உரிய குணங்களால் அலங்கரிக்கப்பட்ட சத்தியவதி, அதிசயச் செயலாற்றும் மகரிஷி பராசரருடன் சங்கமம் செய்தாள். அவளது உடலிலிருந்து உத்தம நறுமணம் பரவியதால், பூமியில் அவளுக்கு ‘யோஜனகந்தா’ என்ற மற்றொரு பெயர் நினைவுகூரப்பட்டது.

Verse 82

तेन गन्धवतीत्येवं नामास्या: प्रथितं भुवि | तस्यास्तु योजनाद्‌ गन्धमाजिध्रन्त नरा भुवि

அதனால் பூமியில் அவளது பெயர் ‘கந்தவதி’ என்று இவ்வாறு புகழ்பெற்றது. மேலும், பூமியில் மக்கள் ஒரு யோஜனை தூரத்திலிருந்தே அவளது நறுமணத்தை உணர்ந்தனர்.

Verse 83

इति सत्यवती हृष्टा लब्ध्वा वरमनुत्तमम्‌

இவ்வாறு ஒப்பற்ற வரம் பெற்று மகிழ்ந்த சத்தியவதி, மகரிஷி பராசரருடன் சங்கமம் செய்து உடனே ஒரு மகனைப் பெற்றாள். யமுனையின் தீவில் பராசரரின் புதல்வனாக, மிகுந்த வல்லமை கொண்ட வியாசர் தோன்றினார்.

Verse 84

पराशरेण संयुक्ता सद्यो गर्भ सुषाव सा । जज्ञे च यमुनाद्वीपे पाराशर्य: स वीर्यवान्‌

பராசரருடன் இணைந்தவுடன் அவள் உடனே கருவுற்று, உடனே பிரசவித்தாள். யமுனையின் தீவில் பராசரரின் புதல்வனாக வல்லமைமிக்க பாராசர்யர் (வியாசர்) பிறந்தார்.

Verse 85

स मातरमनुज्ञाप्य तपस्येव मनो दधे | स्मृतो<5हं दर्शयिष्यामि कृत्येष्विति च सोडब्रवीत्‌

தாயின் அனுமதியைப் பெற்று அவர் மனத்தை முழுவதும் தவத்தில் நிலைநிறுத்தினார். மேலும் அவளிடம்—“தேவை ஏற்பட்டால் என்னை நினை; நான் நிச்சயம் தரிசனம் தருவேன்” என்று கூறினார். இவ்வாறு தாயிடம் விடைபெற்று வியாசர் தவத்தில் ஈடுபட்டார்.

Verse 86

एवं द्वैपायनो जज्ञे सत्यवत्यां पराशरात्‌ | न्यस्तो द्वीपे स यद्‌ बालस्तस्माद्‌ द्वैपायन: स्मृत:

இவ்வாறு பராசர முனிவரால் சத்தியவதியின் கருவில் த்வைபாயனன் (வியாசர்) பிறந்தார். மேலும் அவர் சிறுவயதிலேயே ஒரு தீவில் வைக்கப்பட்டதால் ‘த்வைபாயனன்’ என்ற பெயரால் நினைவுகூரப்பட்டார்.

Verse 87

(ततः सत्यवती हृष्टा जगाम स्वं निवेशनम्‌ । तस्यास्त्वायोजनाद्‌ गन्धमाजिध्रन्ति नरा भुवि ।।

அதன்பின் சத்தியவதி மகிழ்ச்சியுடன் தன் இல்லத்திற்குச் சென்றாள். அந்த நாளிலிருந்து பூமியிலுள்ள மக்கள் ஒரு யோஜனை தூரத்திலிருந்தே அவளுடைய தெய்வீக மணத்தை உணரத் தொடங்கினர். அவளுடைய தந்தை தாசராஜனும் அந்த மணத்தை நுகர்ந்து மிகுந்த மகிழ்ச்சி அடைந்தான். தாசராஜன் கேட்டான்—“மகளே! முன்பு மீன் மணம் காரணமாக மக்கள் உன்னை ‘மத்ஸ்யகந்தா’ என்று அழைத்தனர்; இப்போது இந்த நறுமணம் எங்கிருந்து வந்தது? யார் அந்த துர்நாற்றத்தை அகற்றி இந்த மணத்தை அளித்தார்?” சத்தியவதி கூறினாள்—“அப்பா! மகரிஷி சக்தியின் புதல்வனாகிய மஹாப்ராஜ்ஞ பராசரர்—நான் படகு ஓட்டிக் கொண்டிருந்தபோது என்னைக் கண்டு கருணை கொண்டார். என் உடலிலிருந்த மீன் மணத்தை நீக்கி, ஒரு யோஜனை தூரம் வரை பரவும் நறுமணத்தை அருளினார். அந்த ரிஷியின் அருளைப் பார்த்த மக்கள் அனைவரும் மகிழ்ந்தனர்.”

Verse 88

ब्रह्मणो ब्राह्मणानां च तथानुग्रहकाड्क्षया । विव्यास वेदान्‌ यस्मात्‌ स तस्माद्‌ व्यास इति स्मृत:

பிரம்மனுக்கும் பிராமணர்களுக்கும் அருள் செய்யும் விருப்பத்தால் அவர் வேதங்களை விரித்து ஒழுங்குபடுத்தி (பிரித்து) அமைத்தார். ஆகவே அவர் ‘வியாசர்’ என்ற பெயரால் நினைவுகூரப்படுகிறார்.

Verse 89

वेदानध्यापयामास महाभारतपज्चमान्‌ | सुमन्तुं जैमिनिं पैलं शुकं चैव स्वमात्मजम्‌

முனிவர்களில் தலைசிறந்தவரும் வரமளிப்பவருமான பகவான் வியாசர், சுமந்து, ஜைமினி, பைலர், தம் புதல்வன் சுகர், மேலும் என்னை—வைசம்பாயனனை—நான்கு வேதங்களையும் ‘ஐந்தாம் வேதம்’ எனப் போற்றப்படும் மகாபாரதத்தையும் கற்பித்தார். பின்னர் அவர்கள் ஒவ்வொருவரும் தனித்தனியாக மகாபாரதத்தின் வேறு வேறு ஸம்ஹிதைகளை வெளிப்படுத்தி பரப்பினர்.

Verse 90

प्रभुर्वरिष्ठो वरदो वैशम्पायनमेव च । संहितास्तै: पृथक्त्वेन भारतस्य प्रकाशिता:

தாசன் கூறினான்—அந்த உத்தமப் பிரபு, வரமளிப்பவன் பகவான் வியாசர், சுமந்து, ஜைமினி, பைல, தம் புதல்வன் சுகதேவர், மேலும் என்னை—வைசம்பாயனனை—நான்கு வேதங்களும் ஐந்தாம் வேதமான மகாபாரதமும் கற்கச் செய்தார். பின்னர் அவர்கள் ஒவ்வொருவரும் தனித்தனியாக மகாபாரதத்தின் வேறுபட்ட சம்ஹிதைகளை வெளிப்படுத்தி பரப்பினர்.

Verse 91

तथा भीष्म: शान्तनवो गड़ायाममितद्युति: | वसुवीर्यात्‌ समभवन्महावीर्यो महायशा:,अमिततेजस्वी शान्तनुनन्दन भीष्म आठवें वसुके अंशसे तथा गंगाजीके गर्भसे उत्पन्न हुए। वे महान्‌ पराक्रमी और अत्यन्त यशस्वी थे

தாசன் கூறினான்—அவ்வாறே சாந்தனுவின் புதல்வன், அளவற்ற ஒளியுடைய பீஷ்மன், கங்கையின் கர்ப்பத்தில் வசுவின் வலிமை அंशத்தால் பிறந்தான். அவன் மாபெரும் வீரமும் பேர்புகழும் உடையவனாய்—வலமும் தேஜஸும் கீர்த்தியும் கொண்டு உலகில் விளங்கினான்.

Verse 92

वेदार्थविच्च भगवानृषिर्विप्रो महायशा: । शूले प्रोत: पुराणर्षिरचौरश्लनौरशड्कया

தாசன் கூறினான்—இது பழங்கால நிகழ்வு. வேதார்த்தங்களை அறிந்த, பேர்புகழ் பெற்ற, பழமையான முனிவரும் பிரம்மரிஷியுமான பகவான் அணீமாண்டவ்யர்—திருடன் அல்லாதபோதும்—திருட்டுச் சந்தேகத்தினால் கம்பத்தில் குத்தப்பட்டார். பரலோகம் சென்றபின் அந்தப் புகழ்மிக்க மகரிஷி முதலில் தர்மனை அழைத்து இவ்வாறு கூறினார்.

Verse 93

अणीमाण्डव्य इत्येवं विख्यात: स महायशा: । स धर्ममाहूय पुरा महर्षिरिदमुक्तवान्‌

அந்த பேர்புகழ் பெற்ற மகரிஷி ‘அணீமாண்டவ்யர்’ என்ற பெயரால் பிரசித்தி பெற்றவர். பழங்காலத்தில் அவர் தர்மனை அழைத்து இவ்வார்த்தைகளை உரைத்தார்.

Verse 94

इषीकया मया बाल्याद्‌ विद्धा होका शकुन्तिका । तत्‌ किल्बिषं स्मरे धर्म नान्यत्‌ पापमहं स्मरे

தர்மராஜா! சிறுவயதில் ஒருமுறை குழந்தைத்தனமான அறியாமையால் நான் ஒரு நாணலால் ஒரு பறவைக் குஞ்சை குத்தினேன். அந்த ஒரே குற்றமே எனக்கு நினைவில் உள்ளது; அதற்கு அப்பால் என் வேறு எந்தப் பாவமும் எனக்கு நினைவில்லை.

Verse 95

तन्मे सहस्रममितं कस्मान्नेहाजयत्‌ तपः । गरीयान्‌ ब्राह्णवध: सर्वभूतवधाद्‌ यत:

நான் அளவிலாத ஆயிரமடங்கு தவம் செய்தேன்; அப்படியிருக்க, அந்தத் தவம் என் இந்தச் சிறிய பாவத்தை ஏன் வென்று அழிக்கவில்லை? ஏனெனில் பிராமணவதை எல்லா உயிர்களையும் கொல்வதைக் காட்டிலும் மிகக் கடுமையான பாவமாகும்.

Verse 96

तस्मात्‌ त्वं किल्बिषी धर्म शूद्रयोनौ जनिष्यसि । तेन शापेन धर्मोडपि शूद्रयोनावजायत

ஆகையால், ஓ தர்மா! நீ பாவத்தால் களங்கமடைந்தவன்; நீ சூத்ர யோனியில் பிறக்க வேண்டியதாகும். அந்தச் சாபத்தினாலேயே—நீ என்னை கம்பத்தில் குத்தி ஏற்றச் செய்து அதே குற்றத்தைச் செய்ததால்—தர்மனும் சூத்ர யோனியில் பிறந்தான்.

Verse 97

विद्वान्‌ विदुररूपेण धार्मी तनुरकिल्बिषी । संजयो मुनिकल्पस्तु जज्ञे सूतो गवल्गणात्‌

பாவமற்ற தர்மனின் உடலே ஞானி விதுரராக வெளிப்பட்டது. அதே வேளையில் கவல்கணனிடமிருந்து ‘சஞ்சயன்’ எனும் சூதன் பிறந்தான்; அவன் முனிவர்களைப் போல ஞானமும் தர்மநெறியும் உடையவன்.

Verse 98

सूर्याच्च कुन्तिकन्याया जज्ञे कर्णो महाबल: । सहजं कवचं बिश्रत्‌ कुण्डलो द्योतितानन:

சூரியனிடமிருந்தும் கன்னியான குந்தியிடமிருந்தும் மகாபலன் கர்ணன் பிறந்தான். அவன் பிறப்பிலேயே இயல்பான கவசத்தைத் தாங்கி வந்தான்; பிறப்போடு வந்த குண்டலங்களின் ஒளியால் அவன் முகம் பிரகாசித்தது.

Verse 99

अनुग्रहार्थ लोकानां विष्णुलोकनमस्कृत: । वसुदेवात्‌ तु देवक्यां प्रादुर्भूतोी महायशा:

உலகங்களுக்கு அருள் செய்யும் பொருட்டு, விஷ்ணுலோகத்திலும் வணங்கப்படுகின்ற மகாயசம் கொண்ட பகவான் விஷ்ணு, வசுதேவரின் மூலம் தேவகியின் கர்ப்பத்தில் அவதரித்தார்.

Verse 100

अनादिनिधनो देव: स कर्ता जगत: प्रभु: । अव्यक्तमक्षरं ब्रह्म प्रधानं त्रिगुणात्मकम्‌

தாசன் கூறினான்—அவர் ஆதியும் அந்தமும் அற்ற, ஒளிமிகு ஆண்டவன்; உலகமெங்கும் படைத்தோன், அதிபதி. அவரையே அவ்யக்தன், அழியாத அక్షரப் பிரம்மம், மூன்று குணங்களால் ஆன பிரதானம் என்று கூறுவர்.

Verse 101

आत्मानमव्ययं चैव प्रकृतिं प्रभवं प्रभुम्‌ । पुरुष विश्वकर्माणं सत्त्वयोगं ध्रुवाक्षरम्‌

தாசன் கூறினான்—அவரே ஆத்மா, அழிவிலி; அவரே பிரக்ருதி, தோற்றத்தின் காரணம், ஆண்டவன். அவரே உள்ளுறை புருஷன், விஸ்வகர்மா; சத்துவ சாதனையால் அடையத்தக்கவர், நிலைத்த அక్షரம். ஆகவே அவரை பல பெயர்களால் போற்றுவர்—அனந்தன், அசலன், தேவன், ஹம்சன், நாராயணன், பிரபு, தாதா, அஜன், அவ்யக்தன், பரன், அவ்யயன், கைவல்யம், நிர்குணன், விஸ்வரூபன், அனாதி, பிறவியற்றவன், மாற்றமற்றவன். அனைத்திலும் நிறைந்த அவர் பரம புருஷன், பரமாத்மா—எல்லாவற்றின் செய்பவன், எல்லா உயிர்களின் பிதாமகன்.

Verse 102

अनन्तमचलं देवं हंसं नारायणं प्रभुम्‌ । धातारमजमव्यक्तं यमाहु: परमव्ययम्‌

தாசன் கூறினான்—அவரை அனந்தன், அசலன்—தேவன், ஹம்சன், நாராயணன், பிரபு; தாதா, அஜன், அவ்யக்தன், பரன், அவ்யயன் என்று அழைப்பர். அவரே உள்ளாத்மா, அழிவிலி உண்மை; அவரே பிரக்ருதி (உபாதானம்), தோற்றக் காரணம், ஆண்டவன், உள்ளுறை புருஷன், விஸ்வகர்மா. சத்துவத்தால் அடையத்தக்கவர்; பிரணவம் ‘ஓம்’ எனக் குறிக்கப்படுபவர்; அனாதி, பிறவியற்றவர், மாற்றமற்றவர், அனைத்திலும் நிறைந்தவர்—பரம புருஷன், பரமாத்மா—எல்லாவற்றின் செய்பவன், எல்லா உயிர்களின் பிதாமகன்.

Verse 103

कैवल्यं निर्गुणं विश्वमनादिमजमव्ययम्‌ | पुरुष: स विभु: कर्ता सर्वभूतपितामह:

தாசன் கூறினான்—அந்த பரம உண்மை கைவல்யம்; குணங்களைக் கடந்த நிர்குணம்; அதுவே உலகமெங்கும் நிறைந்த விஸ்வரூபம்—ஆதியற்றது, பிறவியற்றது, அழிவிலி. அவரே புருஷன்—எங்கும் நிறைந்தவன், வல்லவன், செய்பவன், ஆள்பவன்—எல்லா உயிர்களின் பிதாமகன். அந்த ஒரே பரமனைப் படைப்பின் உபாதானமும் காரணமும், ஆண்டவன், விஸ்வகர்மா, சத்துவத்தால் அடையத்தக்கவன், மேலும் பிரணவம் ‘ஓம்’ என்றும்—பல பெயர், பல சிறப்புப் பெயர்களால் போற்றுவர்.

Verse 104

धर्मसंवर्धनार्थाय प्रजज्ञेडन्धकवृष्णिषु । अस्त्रज्ञौ तु महावीर्यों सर्वशास्त्रविशारदौ

தாசன் கூறினான்—தர்மத்தை வளர்த்தும் நிலைநிறுத்தவும் அவர்கள் அந்தகர், வ்ருஷ்ணிகள் குலத்தில் பிறந்தனர். அந்த இரு சகோதரரும் பலராமன், ஸ்ரீகிருஷ்ணன் என அங்கே அவதரித்தனர்—ஆயுதங்களில் தேர்ந்தோர், பேர்வீரம் உடையோர், எல்லா சாஸ்திரங்களிலும் நன்கு தேர்ந்தோர்.

Verse 105

सात्यकि: कृतवर्मा च नारायणमनुव्रतौ । सत्यकाद्‌ हृदिकाच्चैव जज्ञाते<स्त्रविशारदौ

சாத்யகியும் க்ருதவர்மனும்—இருவரும் நாராயணனின் அனுவிரதர்கள்—முறையே சத்யகனிடமிருந்தும் ஹ்ருதிகனிடமிருந்தும் பிறந்தனர். இருவரும் ஆயுதவித்தையில் மிகுந்த தேர்ச்சி பெற்றவர்கள்; ஸ்ரீகிருஷ்ணனின் பின்பற்றிகளாக இருந்தனர்.

Verse 106

भरद्वाजस्य च स्कन्न॑ द्रोण्यां शुक्रमवर्धत । महर्षेरुग्रतपसस्तस्माद्‌ द्रोणो व्यजायत

கடுந்தவம் இயற்றிய மகரிஷி பரத்வாஜரின் வீரியம் ஒரு த்ரோணியில் விழுந்து அங்கே மெதுவாக வளர்ந்து முதிர்ந்தது. அதிலிருந்தே த்ரோணன் பிறந்தான்.

Verse 107

गौतमान्मिथुनं जज्ञे शरस्तम्बाच्छरद्वत: | अश्वत्थाम्नश्न॒ जननी कृपश्चैव महाबल:

கௌதம குலத்துச் சரத்வதரின் வீரியம் நாணல்-கூட்டத்தின் மீது விழுந்து இரண்டாகப் பிரிந்தது; அதிலிருந்து ஒரு பெண்ணும் ஒரு ஆணும் பிறந்தனர். பெண்ணுக்கு க்ருபீ என்று பெயர்—பின்னர் அவள் அஸ்வத்தாமாவின் தாயானாள்; ஆண் மகாபலன் க்ருபன் எனப் புகழ்பெற்றான்.

Verse 108

अभश्रृत्थामा ततो जज्ञे द्रोणादेव महाबल: । तथैव धृष्टद्युम्नोडपि साक्षादग्निसमद्युति:

அதன்பின் த்ரோணனிடமிருந்து மகாபலன் அஸ்வத்தாமா பிறந்தான். அதுபோல யாகம் நடைபெறும் வேளையில் எரியும் அக்னியிலிருந்து த்ருஷ்டத்யும்னன் வெளிப்பட்டான்; அவன் அக்னிதேவனே போன்ற ஒளிவீச்சுடையவன்.

Verse 109

वैताने कर्मणि तत: पावकात्‌ समजायत । वीरो द्रोणविनाशाय धनुरादाय वीर्यवान्‌

பின்னர் வைதான யாகக் கிரியையில் பாவக அக்னியிலிருந்து ஒரு வீரன் தோன்றினான். அந்த வீரியமிக்கவன் வில்லைக் கைப்பற்றி த்ரோணனின் அழிவிற்காக வெளிப்பட்டான்.

Verse 110

तत्रैव वेद्यां कृष्णापि जज्ञे तेजस्विनी शुभा । विभ्राजमाना वपुषा बिश्रती रूपमुत्तमम्‌

அதே யாகவேதியிலே சுபலட்சணமுடைய, தேஜஸ்வினியான கிருஷ்ணை (த்ரௌபதி) பிறந்தாள். தன் உடற்காந்தியால் ஒளிர்ந்து, ஒப்பற்ற அழகுருவைத் தாங்கி வெளிப்பட்டாள்.

Verse 111

प्रह्मदशिष्यो नग्नजित्‌ सुबलश्चाभवत्‌ ततः । तस्य प्रजा धर्महन्त्री जज्ञे देवप्रकोपनात्‌

அதன்பின் பிரஹ்மதசரின் சீடப் பரம்பரையில் நக்னஜித் தோன்றினான்; பின்னர் சுபலன் பிறந்தான். தேவர்களின் கோபத்தால் அவனுடைய சந்ததி தர்மத்தை அழிப்பதாக ஆனது.

Verse 112

गान्धारराजपुत्रो 5 भूच्छकुनि: सौबलस्तथा । दुर्योधनस्य जननी जज्ञातेडर्थविशारदौ

காந்தார அரசனின் மகனாக சகுனி பிறந்தான்; அவன் சௌபலன் என்றும் புகழ்பெற்றவன். அவன் சகோதரி காந்தாரி துரியோதனனின் தாயானாள். அவர்கள் இருவரும் அர்த்தவித்தையில் தேர்ந்தவர்கள்.

Verse 113

कृष्णद्वैपायनाज्जज्ञे धृतराष्ट्रो जनेश्वर: । क्षेत्रे विचित्रवीर्यस्य पाण्डुश्वैव महाबल:

கிருஷ்ணத்வைபாயனன் (வியாசன்) மூலம் மனிதர்களின் தலைவனான திருதராஷ்டிரன் பிறந்தான். மேலும் விசித்ரவீர்யனின் க்ஷேத்ரபூதா (மனைவி) வழியாக மகாபலன் பாண்டுவும் பிறந்தான்.

Verse 114

धर्मार्थकुशलो धीमान्‌ मेधावी धूतकल्मष: । विदुर: शूद्रयोनौ तु जज्ञे द्रैपायनादपि

தர்மமும் அர்த்தமும் அறிந்த, ஞானமிக்க, மேதாவி, பாவமற்ற விதுரனும் த்வைபாயனன் (வியாசன்) மூலம் சூத்ர யோனியில் பிறந்தான்.

Verse 115

पाण्डोस्तु जज्ञिरे पज्च पुत्रा देवसमा: पृथक्‌ । द्वयो: स्त्रियोर्गुणज्येष्ठस्तेषामासीद्‌ युधिष्ठिर:

பாண்டுவின் இரு மனைவியரால் தனித்தனியாக ஐந்து புதல்வர்கள் பிறந்தனர்; அவர்கள் அனைவரும் தேவர்களுக்கு ஒப்பானவர்கள். அந்த இரு மனைவியரின் புதல்வர்களில் யுதிஷ்டிரன் மூத்தவன்; குணங்களில் முதன்மை பெற்றவன்—தர்மத்தையும் அரசதர்மத்தையும் தாங்கும் நற்குணங்களில் அவன் தலைசிறந்தவன்.

Verse 116

धर्माद्‌ युधिष्ठिरो जज्ञे मारुताच्च वृकोदर: । इन्द्रादू धनंजय: श्रीमान्‌ सर्वशस्त्रभृतां वर:

தர்மனிடமிருந்து யுதிஷ்டிரன் பிறந்தான்; மாருதன் (வாயுதேவன்) இடமிருந்து வ்ருகோதரன் (பீமன்) பிறந்தான்; இந்திரனிடமிருந்து ஸ்ரீமான் தனஞ்சயன் (அர்ஜுனன்) பிறந்தான்—அவன் எல்லா ஆயுததாரர்களிலும் தலைசிறந்தவன்.

Verse 117

जज्ञाते रूपसम्पन्नावश्चिभ्यां च यमावपि । नकुल: सहदेवश्व गुरुशुश्रूषणे रतो

அஸ்வினி தேவர்களிடமிருந்து அழகுறப் பிறந்த இரட்டையர் தோன்றினர்—நகுலன், சகதேவன். அவர்கள் எப்போதும் மூத்தோரும் ஆசான்களும் ஆகியோரின் சேவையில் ஈடுபட்டிருந்தனர்.

Verse 118

तथा पुत्रशतं जज्ञे धृतराष्ट्रस्य धीमत: । दुर्योधनप्रभूतयो युयुत्सु: करणस्तथा

அதன்பின் அறிவிற் சிறந்த திருதராஷ்டிரனுக்கு துரியோதனனைத் தலைமையாகக் கொண்டு நூறு புதல்வர்கள் பிறந்தனர்; மேலும் யுயுத்ஸு என்றொரு புதல்வனும் இருந்தான்—அவன் ‘கரணன்’ என்றும் அழைக்கப்பட்டான்.

Verse 119

ततो दुःशासनश्वैव दुःसहश्लापि भारत | दुर्मर्षणो विकर्णश्व॒ चित्रसेनो विविंशति:

பின்னர், ஓ பாரதா! துஃசாசனன், துஃசஹன், துர்மர்ஷணன், விகர்ணன், சித்ரசேனன், விவிம்சதி—இப்பெயர்களும் (திருதராஷ்டிரன் புதல்வர்களில்) கூறப்பட்டன.

Verse 120

जय: सत्यव्रतश्नैव पुरुमित्रश्न भारत । वैश्यापुत्रो युयुत्सुश्नव एकादश महारथा:

தாசன் கூறினான்—ஓ பாரதா! துருதராஷ்டிரனின் புதல்வர்களிலும் அவர்களுடைய துணையர்களிலும் இவ்வெழுவர் அல்ல, இப்பதினொன்று மகாரதர்கள் இருந்தனர்—துரியோதனன், துஃசாசனன், துஃசஹன், துர்மர்ஷணன், விகர்ணன், சித்ரசேனன், விவிஞ்சதி, ஜயன், சத்யவ்ரதன், புருமித்ரன், மேலும் வைசியப் பெண்ணின் புதல்வன் யுயுத்ஸு।

Verse 121

अभिमन्यु: सुभद्रायामर्जुनादभ्यजायत । स्वस्त्रीयो वासुदेवस्य पौत्र: पाण्डोर्महात्मन:,अर्जुनद्वारा सुभद्राके गर्भसे अभिमन्युका जन्म हुआ। वह महात्मा पाण्डुका पौत्र और भगवान्‌ श्रीकृष्णका भानजा था

தாசன் கூறினான்—அர்ஜுனனால் சுபத்ரையின் கருவில் அபிமன்யு பிறந்தான். அவன் வாசுதேவனின் (ஸ்ரீகிருஷ்ணனின்) சகோதரி மகனும், மகாத்மா பாண்டுவின் பேரனும் ஆவான்.

Verse 122

पाण्डवेभ्यो हि पाज्चाल्यां द्रौपद्यां पच जज्ञिरे । कुमारा रूपसम्पन्ना: सर्वशास्त्रविशारदा:,पाण्डवोंद्वारा द्रौपदीके गर्भसे पाँच पुत्र उत्पन्न हुए थे, जो बड़े ही सुन्दर और सब शास्त्रोंमें निपुण थे

தாசன் கூறினான்—பாண்டவர்களால் பாஞ்சாலக் கன்னி திரௌபதியின் கருவில் ஐந்து குமாரர்கள் பிறந்தனர்; அவர்கள் அழகில் சிறந்தவர்களும் எல்லா சாஸ்திரங்களிலும் தேர்ந்தவர்களும் ஆவர்.

Verse 123

प्रतिविन्ध्यो युधिष्ठिरात्‌ सुतसोमो वृकोदरात्‌ । अर्जुनाच्छुतकीर्तिस्तु शतानीकस्तु नाकुलि:

தாசன் கூறினான்—யுதிஷ்டிரனிடமிருந்து பிரதிவிந்த்யன், வ்ருகோதரன் (பீமன்) இடமிருந்து சுதசோமன், அர்ஜுனனிடமிருந்து ஸ்ருதகீர்த்தி, நகுலனிடமிருந்து சதானீகன் பிறந்தனர்.

Verse 124

तथैव सहदेवाच्च श्रुतसेन: प्रतापवान्‌ | हिडिम्बायां च भीमेन वने जज्ञे घटोत्कच:

தாசன் கூறினான்—அதேபோல் சகதேவனிடமிருந்து வீரமிகு ஸ்ருதசேனன் பிறந்தான். மேலும் காட்டில் பீமன் ஹிடிம்பையால் கடோத்கசன் என்னும் மகனைப் பெற்றான்.

Verse 125

शिखण्डी द्रुपदाज्जज्ञे कन्या पुत्रत्वमागता । यां यक्ष: पुरुषं चक्रे स्थूण: प्रियचिकीर्षया

தாசன் கூறினான்—த்ருபதனிடத்தில் சிகண்டி மகளாகப் பிறந்தாள்; பின்னர் மகனெனக் கருதப்பட்டாள். ஸ்தூணன் என்னும் யக்ஷன் அருள் செய்ய விரும்பி அவளை ஆணாக மாற்றினான்.

Verse 126

कुरूणां विग्रहे तस्मिन्‌ समागच्छन्‌ बहून्‌ यथा । राज्ञां शतसहस्राणि योत्स्यमानानि संयुगे

தாசன் கூறினான்—குருக்களின் அந்தப் போரில், எண்ணத்திற்கும் எட்டாத அளவில் படைகள் கூடின; போர்க்களத்தில் போரிடத் துணிந்த அரசர்கள் நூற்றுக்கணக்கான ஆயிரங்களாகச் சேர்ந்தனர்.

Verse 127

तेषामपरिमेयानां नामथेयानि सर्वश: । न शकक्‍्यानि समाख्यातुं वर्षाणामयुतैरपि । एते तु कीर्तिता मुख्या यैराख्यानमिदं ततम्‌

அந்த அளவிட முடியாத (அரசர், வீரர்) அனைவரின் பெயர்களையும் முழுமையாகச் சொல்ல இயலாது—பத்தாயிரக் கணக்கான ஆண்டுகள் செலவிட்டாலும். ஆகவே, இந்தக் கதையை விரிவாக்கிய முதன்மையோரின் பெயர்களே இங்கே கூறப்படுகின்றன.

Verse 743

विस्मिता साभवत्‌ कन्या व्रीडिता च तपस्विनी । जिससे वहाँका सारा प्रदेश अन्धकारसे आच्छादित-सा हो गया। महर्षिद्वारा कुहरेकी सृष्टि देखकर वह तपस्विनी कन्या आश्वर्यचकित एवं लज्जित हो गयी

அந்த தவஸ்வினி கன்னி வியப்புற்றாள்; அதேவேளை வெட்கமும் கொண்டாள்.

Verse 826

तस्या योजनगन्धेति ततो नामापरं स्मृतम्‌ । तदनन्तर वरदान पाकर प्रसन्न हुई सत्यवती नारीपनके समागमोचित गुण (सद्यः ऋतुस्नान आदि)-से विभूषित हो गयी और उसने अद्धुतकर्मा महर्षि पराशरके साथ समागम किया। उसके शरीरसे उत्तम गन्ध फैलनेके कारण पृथ्वीपर उसका गन्धवती नाम विख्यात हो गया। इस पृथ्वीपर एक योजन दूरके मनुष्य भी उसकी दिव्य सुगन्धका अनुभव करते थे। इस कारण उसका दूसरा नाम योजनगन्धा हो गया

அதன்பின் அவளுக்கு ‘யோஜனகந்தா’ என்ற மற்றொரு பெயரும் வழங்கப்பட்டது.