Shloka 70
Duḥṣantasya Vana-praveśaḥ
King Duḥṣanta’s Entry into the Forest Hunt
तीर्थयात्रां परिक्रामन्नपश्यद् वै पराशर: । अतीवरूपसम्पन्नां सिद्धानामपि काड्क्षिताम्
tīrthayātrāṃ parikrāmann apaśyad vai parāśaraḥ | atīvarūpasampannāṃ siddhānām api kāṅkṣitām ||
வைசம்பாயனர் கூறினார்—தீர்த்தயாத்திரைக்காக எங்கும் சுற்றித் திரிந்த மகரிஷி பராசரர், அளவற்ற அழகால் விளங்கும் ஒரு இளமங்கையை கண்டார்—அவளை அடைய வேண்டும் என்ற ஆசை சித்தர்களின் உள்ளத்திலும் எழும் அளவுக்கு அவள் மனம்கவர்ந்தவள்.
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse highlights the potency of desire: even those associated with spiritual attainment (Siddhas) can be stirred by beauty. It prepares the ethical frame for examining self-control, responsibility, and the consequences of attraction within a dharmic narrative.
Sage Parāśara, traveling on pilgrimage, encounters a remarkably beautiful maiden (contextually Satyavatī/Matsyagandhā in the surrounding passage). Her beauty is described as so exceptional that it would awaken longing even in Siddhas, foreshadowing the ensuing encounter and its dynastic implications.