Shloka 47
Duḥṣantasya Vana-praveśaḥ
King Duḥṣanta’s Entry into the Forest Hunt
पुष्पसंछन्नशाखाग्रं पललवैरुपशोभितम् । अशोकं स्तबकैश्छन्न॑ं रमणीयमपश्यत
puṣpasaṃchannaśākhāgraṃ pallavair upaśobhitam | aśokaṃ stabakaiś channaṃ ramaṇīyam apaśyata ||
வைசம்பாயனர் கூறினார்—அலைந்து செல்லும் போது அவர்கள் ஒரு இனிய அசோக மரத்தை கண்டனர்; அதன் கிளை முனைகள் மலர்களால் மூடப்பட்டிருந்தன, இளந்தளிர்களால் அழகுபெற்றிருந்தது, மேலும் கொத்துக் கொத்தாக மலர்கள் அடர்ந்து மறைத்திருந்தன.
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse primarily offers narrative imagery rather than direct moral instruction; it uses the auspicious, ‘sorrow-removing’ aśoka tree—lush with blossoms and new shoots—to evoke calm, hope, and favorable omens within the unfolding story.
The narrator Vaiśampāyana describes the travelers as they move about and come upon a beautiful aśoka tree whose branch-tips are covered with flowers and whose foliage is fresh with tender shoots.