Shloka 102
Duḥṣantasya Vana-praveśaḥ
King Duḥṣanta’s Entry into the Forest Hunt
अनन्तमचलं देवं हंसं नारायणं प्रभुम् । धातारमजमव्यक्तं यमाहु: परमव्ययम्
anantam acalaṁ devaṁ haṁsaṁ nārāyaṇaṁ prabhum | dhātāram ajam avyaktaṁ yam āhuḥ param avyayam ||
தாசன் கூறினான்—அவரை அனந்தன், அசலன்—தேவன், ஹம்சன், நாராயணன், பிரபு; தாதா, அஜன், அவ்யக்தன், பரன், அவ்யயன் என்று அழைப்பர். அவரே உள்ளாத்மா, அழிவிலி உண்மை; அவரே பிரக்ருதி (உபாதானம்), தோற்றக் காரணம், ஆண்டவன், உள்ளுறை புருஷன், விஸ்வகர்மா. சத்துவத்தால் அடையத்தக்கவர்; பிரணவம் ‘ஓம்’ எனக் குறிக்கப்படுபவர்; அனாதி, பிறவியற்றவர், மாற்றமற்றவர், அனைத்திலும் நிறைந்தவர்—பரம புருஷன், பரமாத்மா—எல்லாவற்றின் செய்பவன், எல்லா உயிர்களின் பிதாமகன்.
दाश उवाच
Educational Q&A
The verse teaches the supremacy and all-pervading nature of Nārāyaṇa: He is unborn, unmanifest, imperishable, both the sustaining ground of the cosmos and its inner ruler. The many epithets emphasize that the highest reality can be approached through purity (sattva) and is indicated by Oṁ.
The speaker (Dāśa) delivers a hymn-like description of the Supreme Being, listing revered names and philosophical attributes to identify Nārāyaṇa as the ultimate source, support, and indwelling controller of all beings.