Previous Verse
Next Verse

Shloka 13

Adhyaya 17: लिङ्गोद्भव—ब्रह्मविष्ण्वहङ्कार-शमनं, ओंकार-प्रादुर्भावः, मन्त्र-तत्त्वं च

कालात्मा कालनाभस्तु शुक्लः कृष्णस्तु निर्गुणः नारायणो महाबाहुः सर्वात्मा सदसन्मयः

kālātmā kālanābhastu śuklaḥ kṛṣṇastu nirguṇaḥ nārāyaṇo mahābāhuḥ sarvātmā sadasanmayaḥ

அவர் காலத்தின் ஆத்மாவும், கால-நாபியும்; அவர் வெண்மையும், கருமையும்—ஆயினும் குணமற்றவர். அந்த மகாபாஹு நாராயணன் அனைத்தின் ஆத்மா; இருப்பும் இல்லாமையும் இரண்டிலும் நிறைந்தவர்।

कालात्माthe Self/essence of Time
कालात्मा:
कालनाभःhe whose navel (source) is Time / from whom Time proceeds
कालनाभः:
तुindeed
तु:
शुक्लःthe white, luminous aspect
शुक्लः:
कृष्णःthe dark aspect
कृष्णः:
तुindeed
तु:
निर्गुणःbeyond the guṇas (sattva-rajas-tamas)
निर्गुणः:
नारायणःNārāyaṇa (the all-pervading Lord)
नारायणः:
महाबाहुःmighty-armed, of great power
महाबाहुः:
सर्वात्माthe Self of all beings
सर्वात्मा:
सदसन्मयःconstituted of (pervading) both sat (being) and asat (non-being)
सदसन्मयः:

Suta Goswami (narrating the Purana’s teaching to the sages at Naimisharanya, preserving an internal theological exposition)