Adhyaya 18

Verse 1

मैत्रेय उवाच तदेवमाकर्ण्य जलेशभाषितं महामनास्तद्विगणय्य दुर्मद: । हरेर्विदित्वा गतिमङ्ग नारदाद् रसातलं निर्विविशे त्वरान्वित: ॥ १ ॥

மைத்ரேயர் கூறினார்—வருணனின் சொற்களை கேட்டும் அந்த பெருமனத்தையுடைய தைத்யன் அகந்தையால் அவற்றை பொருட்படுத்தவில்லை. அன்பு விதுரா, நாரதரிடமிருந்து ஸ்ரீஹரியின் இருப்பிடத்தை அறிந்து அவன் விரைந்து ரசாதலத்தில் புகுந்தான்.

Verse 2

ददर्श तत्राभिजितं धराधरं प्रोन्नीयमानावनिमग्रदंष्ट्रया । मुष्णन्तमक्ष्णा स्वरुचोऽरुणश्रिया जहास चाहो वनगोचरो मृग: ॥ २ ॥

அங்கே அவன், அனைத்தையும் வென்ற தராதரப் பெருமானை வராஹ ரூபத்தில் கண்டான்; முன்தந்தங்களின் நுனியில் பூமியை மேலே தூக்கிக் கொண்டிருந்தார். செந்நிறக் கண்களின் ஒளி அவனுடைய பிரகாசத்தை பறித்தது; அப்போது அவன் சிரித்து, “அஹோ, நீர்நிலம் இரண்டிலும் வாழும் மிருகம்!” என்றான்.

Verse 3

आहैनमेह्यज्ञ महीं विमुञ्च नो रसौकसां विश्वसृजेयमर्पिता । न स्वस्ति यास्यस्यनया ममेक्षत: सुराधमासादितसूकराकृते ॥ ३ ॥

அசுரன் கூறினான்—தேவர்களில் சிறந்தவனே, பன்றியுருவம் கொண்டவனே, என் சொல் கேள். இந்தப் பூமி உலகசிருஷ்டிகரனால் எங்களுக்கு, ரசாதல வாசிகளுக்கு, ஒப்படைக்கப்பட்டது. என் முன்னிலையில் இதை எடுத்துச் சென்றால், என் தாக்குதலின்றி நீ பாதுகாப்பாக இருக்கமாட்டாய்.

Verse 4

त्वं न: सपत्नैरभवाय किं भृतो यो मायया हन्त्यसुरान् परोक्षजित् । त्वां योगमायाबलमल्पपौरुषं संस्थाप्य मूढ प्रमृजे सुहृच्छुच: ॥ ४ ॥

மூடனே! எங்களை அழிப்பதற்காக எங்கள் எதிரிகளால் வளர்க்கப்பட்டவன் நீ. மாயையால் மறைந்திருந்து அசுரர்களைக் கொல்பவன் நீ. அற்பப் பौरுஷம் கொண்ட உன்னை இன்று கொன்று என் உறவினர்களின் துயரத்தைத் துடைப்பேன்.

Verse 5

त्वयि संस्थिते गदया शीर्णशीर्ष- ण्यस्मद्भुजच्युतया ये च तुभ्यम् । बलिं हरन्त्यृषयो ये च देवा: स्वयं सर्वे न भविष्यन्त्यमूला: ॥ ५ ॥

என் கைகளால் வீசப்பட்ட கதையால் உன் தலை சிதறி நீ விழும்போது, உனக்குக் காணிக்கை செலுத்தும் ரிஷிகளும் தேவர்களும் வேரற்ற மரங்களைப் போலத் தாமாகவே அழிந்து போவார்கள்.

Verse 6

स तुद्यमानोऽरिदुरुक्ततोमरै- र्दंष्ट्राग्रगां गामुपलक्ष्य भीताम् । तोदं मृषन्निरगादम्बुमध्याद् ग्राहाहत: सकरेणुर्यथेभ: ॥ ६ ॥

அசுரனின் அம்பு போன்ற கொடிய சொற்களால் இறைவன் வருந்தினாலும், அவர் அதைப் பொறுத்துக் கொண்டார். தன் கோரைப்பற்களின் நுனியில் இருந்த பூமிதேவி பயந்திருப்பதைக் கண்டு, முதலையால் தாக்கப்பட்ட யானை தன் துணையுடன் வெளியேறுவது போல அவர் நீரிலிருந்து வெளியேறினார்.

Verse 7

तं नि:सरन्तं सलिलादनुद्रुतो हिरण्यकेशो द्विरदं यथा झष: । करालदंष्ट्रोऽशनिनिस्वनोऽब्रवीद् गतह्रियां किं त्वसतां विगर्हितम् ॥ ७ ॥

தங்க நிறத் தலைமுடியும் பயங்கரமான பற்களும் கொண்ட அந்த அசுரன், நீரிலிருந்து வெளியேறும் இறைவனை, யானையைத் துரத்தும் முதலையைப் போலத் துரத்தினான். இடி போல முழங்கி அவன் கூறினான்: 'ஓடுவதில் உனக்கு வெட்கமில்லையா? வெட்கமற்றவர்களுக்குப் பழிச்சொல் ஒரு பொருட்டல்ல!'

Verse 8

स गामुदस्तात्सलिलस्य गोचरे विन्यस्य तस्यामदधात्स्वसत्त्वम् । अभिष्टुतो विश्वसृजा प्रसूनै- रापूर्यमाणो विबुधै: पश्यतोऽरे: ॥ ८ ॥

இறைவன் பூமியை நீரின் மேற்பரப்பில் தன் பார்வையில் வைத்து, மிதக்கும் ஆற்றலைத் தன் சக்தியாக அவளுக்கு அளித்தார். எதிரி பார்த்துக் கொண்டிருக்கும்போதே, பிரம்மா இறைவனைத் துதித்தார், தேவர்கள் அவர் மீது மலர் மாரி பொழிந்தனர்.

Verse 9

परानुषक्तं तपनीयोपकल्पं महागदं काञ्चनचित्रदंशम् । मर्माण्यभीक्ष्णं प्रतुदन्तं दुरुक्तै: प्रचण्डमन्यु: प्रहसंस्तं बभाषे ॥ ९ ॥

பொன்னாலான கவசங்களையும் அணிகலன்களையும் அணிந்திருந்த அந்த அசுரன், பெரிய கதையுடன் இறைவனைப் பின்தொடர்ந்தான். இறைவன் அவனது கடுமையான சொற்களைப் பொறுத்துக்கொண்டார், ஆனால் அவனுக்குப் பதிலளிக்க, பயங்கரமான கோபத்தை வெளிப்படுத்தி சிரித்துக்கொண்டே பேசினார்.

Verse 10

श्रीभगवानुवाच सत्यं वयं भो वनगोचरा मृगा युष्मद्विधान्मृगये ग्रामसिंहान् । न मृत्युपाशै: प्रतिमुक्तस्य वीरा विकत्थनं तव गृह्णन्त्यभद्र ॥ १० ॥

இறைவன் கூறினார்: உண்மையாகவே, நாங்கள் காட்டு விலங்குகள், உங்களைப் போன்ற கிராமத்து சிங்கங்களை (நாய்களை) வேட்டையாடுகிறோம். மரணத்தின் பிடியிலிருந்து விடுபட்டவன், உன்னுடைய வீண் பேச்சுக்கு அஞ்சுவதில்லை, ஏனென்றால் நீ மரணத்தின் விதிகளால் கட்டுப்பட்டிருக்கிறாய்.

Verse 11

एते वयं न्यासहरा रसौकसां गतह्रियो गदया द्रावितास्ते । तिष्ठामहेऽथापि कथञ्चिदाजौ स्थेयं क्‍व यामो बलिनोत्पाद्य वैरम् ॥ ११ ॥

நிச்சயமாக நாங்கள் ரசாதல வாசிகள் பாதுகாத்து வைத்திருந்ததை திருடிவிட்டோம், வெட்கத்தையும் இழந்துவிட்டோம். உன்னுடைய வலிமையான கதையால் தாக்கப்பட்டாலும், நான் இங்கேயே நீரில் தங்குவேன், ஏனென்றால் உன்னைப் போன்ற வலிமையான எதிரியுடன் பகைமை கொண்ட பிறகு, எனக்குச் செல்ல வேறு இடமில்லை.

Verse 12

त्वं पद्रथानां किल यूथपाधिपो घटस्व नोऽस्वस्तय आश्वनूह: । संस्थाप्य चास्मान् प्रमृजाश्रुस्वकानां य: स्वां प्रतिज्ञां नातिपिपर्त्यसभ्य: ॥ १२ ॥

நீ காலாட்படைத் தலைவர்களுக்கெல்லாம் தலைவன் என்று சொல்லப்படுகிறாய், எனவே எங்களை வீழ்த்த உடனடியாக நடவடிக்கை எடு. உன்னுடைய வீண் பேச்சை விட்டுவிட்டு, எங்களைக் கொன்று உன் உறவினர்களின் கண்ணீரைத் துடை. தன் சபதத்தை நிறைவேற்றாதவன், சபையில் அமரத் தகுதியற்றவன்.

Verse 13

मैत्रेय उवाचसोऽधिक्षिप्तो भगवता प्रलब्धश्च रुषा भृशम् । आजहारोल्बणं क्रोधं क्रीड्यमानोऽहिराडिव ॥ १३ ॥

மைத்ரேயர் கூறினார்: இறைவனால் இவ்வாறு சవால் விடப்பட்டு அவமதிக்கப்பட்ட அந்த அசுரன், மிகுந்த கோபமடைந்தான். சீண்டப்பட்ட நாகத்தைப் போல அவன் கோபத்தில் நடுங்கினான்.

Verse 14

सृजन्नमर्षित: श्वासान्मन्युप्रचलितेन्द्रिय: । आसाद्य तरसा दैत्यो गदयान्यहनद्धरिम् ॥ १४ ॥

கோபத்தால் சீறி மூச்சை விட்டுக் கொண்டே, சினத்தால் உணர்ச்சிகள் கலங்க, அந்த அசுரன் விரைந்து ஆண்டவன் ஹரியை அணுகி வலிமையான கதையால் தாக்கினான்।

Verse 15

भगवांस्तु गदावेगं विसृष्टं रिपुणोरसि । अवञ्चयत्तिरश्चीनो योगारूढ इवान्तकम् ॥ १५ ॥

ஆனால் பகைவன் மார்பை நோக்கி வீசிய கடும் கதையடி வேகத்தை, ஆண்டவன் சிறிது பக்கமாகச் சாய்ந்து தவிர்த்தார்; யோகத்தில் நிலைத்த யோகி மரணத்தைத் தப்பிப்பதுபோல்।

Verse 16

पुनर्गदां स्वामादाय भ्रामयन्तमभीक्ष्णश: । अभ्यधावद्धरि: क्रुद्ध: संरम्भाद्दष्टदच्छदम् ॥ १६ ॥

மீண்டும் அந்த அசுரன் தன் கதையை எடுத்துக் கொண்டு இடையறாது சுழற்றினான்; சினத்தில் உதட்டை கடித்தான். அப்போது ஹரியும் கோபம் வெளிப்படுத்தி அவனை எதிர்கொண்டு பாய்ந்தார்।

Verse 17

ततश्च गदयारातिं दक्षिणस्यां भ्रुवि प्रभु: । आजघ्ने स तु तां सौम्य गदया कोविदोऽहनत् ॥ १७ ॥

அப்போது ஆண்டவன் தன் கதையால் பகைவனின் வலது புருவத்தில் அடித்தார்; ஆனால் போரில் தேர்ந்த அசுரன், இனிய விதுரரே, தன் கதையின் நுட்பத்தால் அதைத் தடுத்தான்।

Verse 18

एवं गदाभ्यां गुर्वीभ्यां हर्यक्षो हरिरेव च । जिगीषया सुसंरब्धावन्योन्यमभिजघ्नतु: ॥ १८ ॥

இவ்வாறு ஹர்யக்ஷனும், தெய்வப் பெருமான் ஹரியும்—இருவரும் பெரும் கதைகளை ஏந்தி, வெற்றியை நாடி, கடும் சினத்தில் கொதித்து, ஒருவரை ஒருவர் தாக்கினர்।

Verse 19

तयो: स्पृधोस्तिग्मगदाहताङ्गयो: क्षतास्रवघ्राणविवृद्धमन्य्वो: । विचित्रमार्गांश्चरतोर्जिगीषया व्यभादिलायामिव शुष्मिणोर्मृध: ॥ १९ ॥

இரு போராளிகளுக்கும் கடும் போட்டி இருந்தது. ஒருவரின் கூர்மையான கதையடி மற்றொருவரின் உடலைக் காயப்படுத்த, தம் இரத்தத்தின் மணம் அவர்களின் கோபத்தை மேலும் தூண்டியது. வெற்றிக்காக அவர்கள் பலவிதச் சுழற்சிகளும் நகர்வுகளும் செய்தனர்; அந்தப் போர் பசுவுக்காக மோதும் இரு வலிமைமிக்க காளைகளின் மோதலைப் போலத் தோன்றியது.

Verse 20

दैत्यस्य यज्ञावयवस्य माया- गृहीतवाराहतनोर्महात्मन: । कौरव्य मह्यां द्विषतोर्विमर्दनं दिद‍ृक्षुरागाद‍ृषिभिर्वृत: स्वराट् ॥ २० ॥

குருவம்சத்தாரே! தைத்யனுக்கும், மாயையால் வராகத் திருமேனி எடுத்த யஜ்ஞ-ஸ்வரூபமான பரமபுருஷனுக்கும் இடையில் உலக நலனுக்காக நிகழ்ந்த பயங்கரப் போரைக் காண, தன் பரிவாரத்துடன் சுயாதீனமான பிரம்மா அங்கு வந்தார்.

Verse 21

आसन्नशौण्डीरमपेतसाध्वसं कृतप्रतीकारमहार्यविक्रमम् । विलक्ष्य दैत्यं भगवान् सहस्रणी- र्जगाद नारायणमादिसूकरम् ॥ २१ ॥

போர்க்களத்துக்கு வந்தபின், ஆயிரக் கணக்கான முனிவர்-தபஸ்விகளின் தலைவரான பிரம்மா, யாராலும் எதிர்க்க முடியாத அபூர்வ வலிமையுடன் அஞ்சாமை கொண்ட அந்த அசுரனை கண்டார். பின்னர் முதன்முறையாக வராக ரூபம் எடுத்த நாராயண பகவானை பிரம்மா உரைத்தார்.

Verse 22

ब्रह्मोवाच एष ते देव देवानामङ्‌घ्रिमूलमुपेयुषाम् । विप्राणां सौरभेयीणां भूतानामप्यनागसाम् ॥ २२ ॥ आगस्कृद्भयकृद्दुष्कृदस्मद्राद्धवरोऽसुर: । अन्वेषन्नप्रतिरथो लोकानटति कण्टक: ॥ २३ ॥

பிரம்மா கூறினார்—தேவனே! தேவர்கள், பிராமணர்கள், பசுக்கள், மேலும் குற்றமற்ற உயிர்கள் உங்கள் திருவடித் தாமரையின் அடியைச் சார்ந்துள்ளனர்; அவர்களுக்கு இந்த அசுரன் முள்ளைப் போல எப்போதும் துன்பம் தருகிறான். என்னிடமிருந்து வரம் பெற்ற இந்தத் தீயவன் அச்சத்தை உண்டாக்கி, எதிரியற்ற வீரனைத் தேடி உலகமெங்கும் அலைகிறான்.

Verse 23

ब्रह्मोवाच एष ते देव देवानामङ्‌घ्रिमूलमुपेयुषाम् । विप्राणां सौरभेयीणां भूतानामप्यनागसाम् ॥ २२ ॥ आगस्कृद्भयकृद्दुष्कृदस्मद्राद्धवरोऽसुर: । अन्वेषन्नप्रतिरथो लोकानटति कण्टक: ॥ २३ ॥

பிரம்மா கூறினார்—தேவனே! தேவர்கள், பிராமணர்கள், பசுக்கள், மேலும் குற்றமற்ற உயிர்கள் உங்கள் திருவடித் தாமரையின் அடியைச் சார்ந்துள்ளனர்; அவர்களுக்கு இந்த அசுரன் முள்ளைப் போல எப்போதும் துன்பம் தருகிறான். என்னிடமிருந்து வரம் பெற்ற இந்தத் தீயவன் அச்சத்தை உண்டாக்கி, எதிரியற்ற வீரனைத் தேடி உலகமெங்கும் அலைகிறான்.

Verse 24

मैनं मायाविनं द‍ृप्तं निरङ्कुशमसत्तमम् । आक्रीड बालवद्देव यथाशीविषमुत्थितम् ॥ २४ ॥

பிரம்மா கூறினார்—தேவா! மாயைச் செய்பவன், அகந்தையுடன், கட்டுப்பாடற்ற, மிகத் தீய இந்தப் பாம்பு போன்ற அசுரனுடன் குழந்தைபோல் விளையாட வேண்டாம்।

Verse 25

न यावदेष वर्धेत स्वां वेलां प्राप्य दारुण: । स्वां देव मायामास्थाय तावज्जह्यघमच्युत ॥ २५ ॥

இந்தக் கொடியவன் தன் ஏற்ற நேரத்தைப் பெற்று மேலும் வளருவதற்கு முன், அச்யுதா, உமது உள்ளார்ந்த தெய்வீக சக்தியால் (தேவமாயையால்) இந்தப் பாவியை அழித்தருள்வாயாக।

Verse 26

एषा घोरतमा सन्ध्या लोकच्छम्बट्करी प्रभो । उपसर्पति सर्वात्मन् सुराणां जयमावह ॥ २६ ॥

பிரபோ! உலகை மூடிவிடும் மிகக் கொடிய மாலைச் சந்தியா விரைவாக நெருங்குகிறது. சர்வாத்மனே, தேவர்களுக்கு வெற்றியை அளித்து அவனை அழித்தருள்வாயாக।

Verse 27

अधुनैषोऽभिजिन्नाम योगो मौहूर्तिको ह्यगात् । शिवाय नस्त्वं सुहृदामाशु निस्तर दुस्तरम् ॥ २७ ॥

வெற்றிக்கேற்ற ‘அபிஜித்’ எனும் சுப முஹூர்த்தம் நண்பகலில் தொடங்கி கிட்டத்தட்ட கடந்துவிட்டது; ஆகவே உமது நண்பர்களின் நலனுக்காக இந்தக் கடக்க முடியாத பகையை விரைவில் முடித்தருள்வாயாக।

Verse 28

दिष्टय‍ा त्वां विहितं मृत्युसमयमासादित: स्वयम् । विक्रम्यैनं मृधे हत्वा लोकानाधेहि शर्मणि ॥ २८ ॥

நமக்கு நல்வாழ்த்தாக, அவன் மரண நேரம் உம்மால் நிர்ணயிக்கப்பட்டதாய், இந்த அசுரன் தானே உம்மிடம் வந்துள்ளான். ஆகவே வீரத்தை வெளிப்படுத்தி போரில் அவனை வதைத்து, உலகங்களை அமைதியில் நிலைநிறுத்தருள்வாயாக।