Adhyaya 128: Rites for the comb, collyrium, and mirror; initiations for the four social orders; and the Gaṇāntikā vow/insignia

Verse 1

अथ कङ्कटाञ्जनदर्पणम्॥ श्रीवराह उवाच॥ क्षत्रियस्य प्रवक्ष्यामि तच्छृणुष्व वसुन्धरे॥ त्यक्त्वा प्रहरणान्सर्वान्यत्किञ्चित्पूर्वशिक्षितम्॥

இப்போது ‘கங்கடாஞ்ஜனதர்ப்பணம்’ எனும் பிரிவு. ஸ்ரீவராஹர் கூறினார்—ஹே வசுந்தரே, க்ஷத்திரியருக்கான (முறை) யை நான் விளக்குகிறேன்; நீ கேள். எல்லா ஆயுதங்களையும், முன்பு கற்ற போர்ப் பயிற்சியையும் விட்டு…

Verse 2

पूर्वमन्त्रेण मे भूमे तस्य दीक्षां च कारयेत्॥ मया च पूर्वमुक्तानि यानि संसारकाणि च॥

ஹே பூமி, என் முன் கூறிய மந்திரத்தால் அவனுக்கு தீட்சை நடத்தப்பட வேண்டும்; மேலும் நான் முன்பு உரைத்த சம்சாரச் சார்ந்த உபதேசங்களும் நடைமுறையில் கொண்டுவரப்பட வேண்டும்.

Verse 3

तानि सर्वाणि चानीय एकं वर्ज्यं यशस्विनि॥ न दद्यत्कृष्णसारस्य चर्म तत्र कदाचन॥

ஹே யசஸ்வினி, அவை அனைத்தையும் கொண்டு வந்து, ஒன்றைத் தவிர; அங்கே எப்போதும் கிருஷ்ணசார (கருமான்) தோலை வழங்கக் கூடாது.

Verse 4

पालाशं दण्डकाष्ठं च दीक्षायां न तु कारयेत्॥ छागस्य चैव कृष्णस्य चर्म तत्र प्रदापयेत्॥

தீட்சையில் பலாச மரத்தால் தண்டம் செய்யக் கூடாது. ஆனால் அங்கே ஆடு (சாக) தோலும், கருநிறத் தோலும் வழங்கப்பட வேண்டும்.

Verse 5

अश्वत्थं दण्डकाष्ठं तु दीक्षायां तदनन्तरम्॥ कृत्वा द्वादशहस्तां तु वेदिं तत्रोपलेपयेत्॥

பின்னர் தீட்சைக்காக அச்வத்த (அரச) மரக் கட்டையால் செய்யப்பட்ட தண்டை எடுத்துக்கொள்ள வேண்டும். அதன் பின் பன்னிரண்டு கை அளவுள்ள வேதியை அமைத்து அங்கே விதிப்படி லேபனம் செய்ய வேண்டும்.

Verse 6

सर्वं ममोक्तं कर्त्तव्यं यच्च मे पूर्वभाषितम्॥ एवं क्षत्रियदीक्षायां सर्वं सम्पाद्य यत्नतः॥

நான் கூறிய அனைத்தும், மேலும் முன்பு நான் உரைத்ததெல்லாம் செய்யப்பட வேண்டியது. இவ்வாறு க்ஷத்திரிய தீட்சையில் அனைத்தையும் முயற்சியுடன் அமைத்து…

Verse 7

चरणौ मम संगृह्य इमं मन्त्रमुदाहरेत्॥

என் திருவடிகளைப் பற்றிக் கொண்டு இந்த மந்திரத்தை உச்சரிக்க வேண்டும்.

Verse 8

मन्त्रः—त्यक्तानि विष्णो शस्त्राणि त्यक्तं सर्वं क्षत्रियकर्म सर्वम्॥ त्यक्त्वा देवं विष्णुं प्रपन्नोऽथ संसाराद्वै जन्मनां तारयस्व॥

மந்திரம்— ஓ விஷ்ணுவே! ஆயுதங்களை விலக்கினேன்; க்ஷத்திரியக் கடமைகள் அனைத்தையும் துறந்தேன். தேவனாகிய விஷ்ணுவைச் சரணடைந்தேன்; இப்போது என்னை சம்சாரத்திலிருந்து, பிறவிகளின் சுழலிலிருந்து கரை ஏற்றுவாயாக.

Verse 9

एवं ततो वचश्चोक्त्वा क्षत्रियो मम पार्श्वतः ॥ उभौ च चरणौ गृहीय इमं मन्त्रमुदीरयेत्

இவ்வாறு சொற்களை உரைத்த பின், க்ஷத்திரியன் என் அருகில் நின்று என் இரு திருவடிகளையும் பற்றிக் கொண்டு பின்னர் இந்த மந்திரத்தை உச்சரிக்க வேண்டும்.

Verse 10

तत एवं वचो ब्रूते सर्वं चैवात्र पूजयेत् ॥ विविधैर्गन्धपत्रैश्च धूपैश्चैव यथोदितम्

பின்னர் இவ்வாறு சொல்லி அங்கே முழுமையான பூஜையைச் செய்ய வேண்டும்—பலவகை நறுமணப் பொருட்கள், இலைகள், மேலும் முன் கூறிய விதிப்படி தூபத்துடன்।

Verse 11

यथोक्तेनैव तान्भूमे भोजयेत् तदनन्तरम् ॥ शुद्धान्भागवतांश्चैव एवमेतन्न संशयः

அதன் பின்னர் உடனே, ஓ பூமியே, முன் கூறிய விதிப்படியே அவர்களுக்கு உணவளிக்க வேண்டும்—அதாவது தூய பகவத் பக்தர்களுக்கு; இதில் ஐயமில்லை।

Verse 12

एषा वै क्षत्रिये दीक्षा देवि संसारमोक्षणम् ॥ मत्प्रसादेन कर्तव्यं यदीच्छेत्सिद्धिमुत्तमाम्

ஓ தேவி! இதுவே க்ஷத்திரியரின் தீட்சை; இது சம்சாரத்திலிருந்து விடுதலைக்கான வழி. உயர்ந்த சித்தியை விரும்புவோர் என் அருளால் இதை மேற்கொள்ள வேண்டும்।

Verse 13

वैश्यस्य चैव वक्ष्यामि शृणु तत्त्वेन सुन्दरि ॥ दीक्षा च यादृशी तस्य यथा भवति सुन्दरि

இப்போது வைசியரின் முறையை நான் கூறுவேன்; ஓ அழகியே, உண்மையோடு கவனமாகக் கேள்—அவனுடைய தீட்சை எத்தகையது, அது எவ்வாறு நடைபெறும் என்று।

Verse 14

त्यक्त्वा तु वैश्यकर्माणि मम कर्मपरायणः ॥ यथा च लभते सिद्धिं तृतीया वर्णसंस्थितिः

வைசியக் கடமைகளை விட்டு, என் விதிக்கப்பட்ட அனுஷ்டானத்தில் முழுமையாக ஈடுபட்டு, மூன்றாம் வர்ணநிலை இச்சாதனையில் எவ்வாறு சித்தி பெறுகிறது (என்று விளக்கப்படுகிறது)।

Verse 15

सर्वं तत्र समानीय यन्मया पूर्वभाषितम् ॥ दशहस्तां ततः कृत्वा वेदिं वेदविचेतितः

அங்கே நான் முன்பு கூறிய அனைத்தையும் ஒன்றுசேர்த்து, வேதத்தில் தேர்ந்தவன் பின்னர் பத்து ஹஸ்த அளவுடைய வேதியை அமைக்க வேண்டும்।

Verse 16

लेपयेद्गोमयेनादौ पूर्वन्यायेन तत्र वै ॥ चर्मणापि तु छागस्य स्वगात्रं परिवेष्टयेत्

முதலில் அங்கே முன்விதிப்படி கோமயத்தால் (மாட்டுச் சாணத்தால்) பூசி, மேலும் ஆட்டுத் தோலால் தன் உடலைச் சுற்றிக்கொள்ள வேண்டும்।

Verse 17

उदुम्बरं दन्तकाष्ठं गृहीत्वा दक्षिणे करे ॥ शुद्धभागवतानां च कृत्वा त्रिः परिवर्त्तनम्

வலது கையில் உதும்பரத் தந்தகாஷ்டத்தை எடுத்துக்கொண்டு, தூய பகவத் பக்தர்களை மூன்று முறை வலம் வந்து (அடுத்த செயலை மேற்கொள்ள வேண்டும்)।

Verse 18

जानुभ्यामवनिङ्गत्वा इमं मन्त्रमुदीरयेत्

முழங்கால்களில் தரையில் தாழ்ந்து, இந்த மந்திரத்தை உச்சரிக்க வேண்டும்।

Verse 19

मामेवं सोऽपि चोक्त्वा वै मम कर्मप्रसादवान् ॥ गुरोश्च चरणौ गृही इमं मन्त्रं मुदाहरेत् ॥

இவ்வாறு என்னிடம் கூறி, எனக்காக செய்த சேவைக்கருமத்தின் பிரசாதம் பெற்ற அவனும், குருவின் திருவடிகளைப் பற்றிக் கொண்டு இந்த மந்திரத்தைத் தெளிவாக உச்சரிக்க வேண்டும்।

Verse 20

त्यक्त्वा वै कृषिगोरक्षावाणिज्यक्रयविक्रयम् ॥ लब्धा च त्वत्प्रसादेन विष्णुदीक्षा मयाऽधुना ॥

நான் விவசாயம், கோபாலனம், வாணிகம், வாங்கல்-விற்றல் ஆகியவற்றை விட்டு, உமது அருளால் இப்போது வைஷ்ணவ தீட்சையைப் பெற்றேன்।

Verse 21

देवाभिवादनं कृत्वा पुरो भागवतेषु च ॥ पश्चात्तु भोजनं दद्यादपराधबहिष्कृतम् ॥

தேவனை வணங்கி, பகவான் பக்தர்களுக்கு முதலில் உரிய மரியாதை செய்து, பின்னர் அபராதத்தால் மாசுபட்டதை விலக்கி உணவை அளிக்க வேண்டும்।

Verse 22

एवं दीक्षा तु वैश्यानां मम मार्गानुसारिणाम् ॥ येन मुच्यन्ति सुश्रोणि घोरसंसारसागरात् ॥

என் மார்க்கத்தைப் பின்பற்றும் வைசியர்களுக்கான தீட்சை இவ்வாறு; இதனால், ஓ சுஶ்ரோணி, அவர்கள் கொடிய சம்சார-சாகரத்திலிருந்து விடுபடுவர்।

Verse 23

शूद्रस्यापि प्रवक्ष्यामि मद्भक्तस्य वराङ्गने ॥ यस्तु दीक्षां समासाद्य मुच्यते सर्वकिल्बिषैः ॥

ஓ வராங்கனே! எனக்கு பக்தியுள்ள சூத்ரனுக்கான தீட்சையையும் நான் கூறுவேன்; தீட்சை பெற்றவுடன் அவன் எல்லாப் பாவக் குற்றங்களிலிருந்தும் விடுபடுவான்।

Verse 24

सर्वसंस्कारद्रव्याणि मया पूर्वोदितानि च ॥ दीक्षाकामस्य शूद्रस्य शीघ्रं तानि प्रकल्पयेत् ॥

நான் முன்பு கூறிய அனைத்து சடங்கு-பொருட்களையும், தீட்சை விரும்பும் சூத்ரனுக்காக விரைவில் தயாரிக்க வேண்டும்।

Verse 25

अष्टहस्तां ततो देवि संलिप्य नीयतां ततः ॥ चर्म नीलस्य छागस्य कल्पयेच्छूद्रयोनये ॥

அதன்பின், தேவியே, எட்டு கை அளவுள்ள இடம்/சாதனத்தை லேபனம் செய்து பின்னர் முன்னே கொண்டு செல்ல வேண்டும்; சூத்ர யோனிக்காக நீல நிற ஆட்டின் தோலை அமைக்க வேண்டும்।

Verse 26

दण्डं च वैष्णवं दद्यात् नीलं वस्त्रं च तस्य वै ॥ एवं गृहीत्वा शूद्रोऽपि दीक्षायाः कारणं परम् ॥

அவனுக்கு வைஷ்ணவ தண்டத்தை அளிக்க வேண்டும்; மேலும் அவனுக்கே நீல நிற ஆடையும்; இவ்வாறு பெற்றால் சூத்ரனும் தீட்சைக்கான உயர்ந்த ஆதாரமாக/தகுதியாகிறான்।

Verse 27

विमुक्तः सर्वपापेभ्यो लब्धसंज्ञो गतस्पृहः ॥ उभौ तौ चरणौ गृही गुरोर्वै तदनन्तरम् ॥

எல்லாப் பாவங்களிலிருந்தும் விடுபட்டு, (தீட்சையின்) பெயர்/அடையாளத்தைப் பெற்று, ஆசையற்றவனாகி—உடனே பின்னர் குருவின் இரு பாதங்களையும் பற்ற வேண்டும்।

Verse 28

गुरोः प्रसादनार्थाय इमं मन्त्रं मुदाहरेत् ॥

குருவை மகிழ்விப்பதற்காக இந்த மந்திரத்தை உச்சரிக்க வேண்டும்।

Verse 29

मन्त्रः—विष्णुप्रसादे गुह्यं प्रसन्नात्पूर्ववच्च लब्धा चैव संसारमोक्षणाय करोमि कर्म प्रसीद

மந்திரம்: “விஷ்ணுவின் அருளால் இந்த இரகசிய (உபதேசம்) அருள்மிகு (குருவிடமிருந்து) முன்புபோலப் பெற்றேன். சம்சாரப் பந்தத்திலிருந்து விடுதலைக்காக நான் இந்தக் கிரியையைச் செய்கிறேன்—அருள் புரிவாயாக.”

Verse 30

एतन्मन्त्रं समुच्चार्य कुर्यात्तत्र प्रदक्षिणम् ॥ चतुरश्च यथान्यायं पुनश्चैवाभिवादयेत् ॥

இந்த மந்திரத்தை உச்சரித்து அங்கே பிரதட்சிணை செய்ய வேண்டும்; முறையின்படி நான்கு முறை செய்து, மீண்டும் மரியாதையுடன் வணங்க வேண்டும்।

Verse 31

अनन्तरं ततः कुर्याद्गन्धमाल्येन चार्चनम् ॥ भोजयेच्च यथान्यायमपराधविवर्जितः

அதன்பின் நறுமணம் மற்றும் மாலைகளால் அர்ச்சனை செய்ய வேண்டும்; மேலும் முறையின்படி, சடங்கு குற்றமின்றி அன்னதானம் செய்ய வேண்டும்।

Verse 32

दीक्षा एषा च शूद्राणामुपचारश्च ईदृशः ॥ चतुर्णामपि वर्णानां दुःखसंसारमोक्षणम्

இது சூத்ரர்களுக்கும் தீட்சையாகும்; இத்தகைய உபசாரமும் ஆகும்; நான்கு வர்ணங்களுக்கும் துயரமிகு சம்சாரச் சுழலிலிருந்து விடுதலை அளிக்கும் வழி.

Verse 33

अन्यच्च ते प्रवक्ष्यामि तच्छृणुष्व वसुन्धरे ॥ चतुर्णामपि वर्णानां यथा छत्रं प्रदीयते

மேலும் ஒன்றை உனக்குச் சொல்கிறேன்; கேள், ஓ வசுந்தரா—நான்கு வர்ணங்களுக்கும் குடை (தானம்/அடையாளம்) எவ்வாறு அளிக்கப்பட வேண்டும் என்று.

Verse 34

ब्राह्मणे पाण्डुरं छत्रं क्षत्रिये रक्तमेव च ॥ वैश्याय पीतं वै दद्याद्नीलं शूद्राय दापयेत्

பிராமணருக்கு பாண்டுர/வெள்ளை குடை, க்ஷத்திரியருக்கு சிவப்பு; வைசியருக்கு மஞ்சள் கொடுக்க வேண்டும், சூத்ரருக்கு நீலக் குடை அளிக்கச் செய்ய வேண்டும்।

Verse 35

सूत उवाच ॥ चातुर्वर्ण्यस्य श्रुत्वा वै सा मही संहितव्रता ॥ वराहं पुनरप्याह नत्वा सा धरणी तदा

சூதர் கூறினார்—சாதுர்வர்ண்யத்தின் செய்தியை கேட்ட வ்ரதநிஷ்டையான பூமி மீண்டும் வராஹரை அணுகி உரைத்தாள்; அப்போது தரணி வணங்கி பேசினாள்.

Verse 36

ततो महीवचः श्रुत्वा मेघदुन्दुभिनिःस्वनः ॥ वराहरूपी भगवानुवाच स महाद्युतिः

பின்னர் பூமியின் சொற்களை கேட்டதும், மேகம்-துந்துபி போன்ற முழக்கத்துடன் ஒலிப்பவர், வராஹ ரூபமான மகாத்யுதி பகவான் உரைத்தார்.

Verse 37

श्रीवराह उवाच ॥ शृणु तत्त्वेन कल्याणि यन्मां त्वं परिपृच्छसि ॥ सर्वत्र चिन्तनीयोऽहं गुह्यमेव गणान्तिकम्

ஸ்ரீ வராஹர் கூறினார்—அருள்மிகு கல்யாணியே, நீ என்னிடம் கேட்பதை தத்துவமாகக் கேள். நான் எங்கும் தியானிக்கத்தக்கவன்; ஆயினும் நான் கணாந்திகன்—உள்ளார்ந்தோர்க்கு நெருக்கமான மறைபொருள்.

Verse 38

नारायणवचः श्रुत्वा धरणी शंसितव्रता ॥ हृष्टतुष्टमनास्तत्र श्रुत्वा तच्च महौजसम्

நாராயணனின் வாக்கை கேட்ட வ்ரதப்புகழ் பெற்ற தரணி, அங்கே அந்த மகௌஜஸ்வி உரையை கேட்டதும் மகிழ்ந்து மனநிறைவு அடைந்தாள்.

Verse 39

शुचिर्भागवतश्रेष्ठा तव कर्मणि नित्यशः ॥ ततः कमलपत्राक्षी भक्ता भक्तेषु वत्सला

அவள் தூயவள், பகவதர்களில் சிறந்தவள், எப்போதும் உமது பணியில்/சேவையில் நிலைத்திருப்பவள். பின்னர் அந்த தாமரை-இலைக் கண்களையுடையவள், பக்தியும் பக்தர்கள்மேல் அன்பும் கொண்டவள் (மேலும் உரைத்தாள்/நடந்தாள்).

Verse 40

कराभ्यामञ्जलिं कृत्वा नारायणमथाब्रवीत्

அவள் இரு கைகளாலும் அஞ்சலி செய்து, பின்னர் நாராயணனை நோக்கி உரைத்தாள்।

Verse 41

धरण्युवाच ॥ त्वद्भक्तेन महाभाग विधिना दीक्षितेन च ॥ तव चिन्तापरेणात्र किं कर्त्तव्यं च माधव

தரணி கூறினாள்—ஹே மகாபாகா! உமது பக்தன் முறையின்படி தீட்சை பெற்று இங்கு உம்மைத் தியானத்தில் ஈடுபட்டிருக்கையில், என்ன செய்ய வேண்டும், ஹே மாதவா?

Verse 42

केन चिन्तयितव्यस्त्वमचिन्त्यो मानुषैः परः ॥ किंच भागवतैः कार्यं यथावित्तं न शक्यते

நீர்—மனிதர்க்கு அசிந்த்யரும் பரமனும்—யாரால், எவ்வாறு தியானிக்கப்பட வேண்டும்? மேலும் தம் வசதிக்கேற்பச் செய்ய இயலாதபோது பக்தர்கள் என்ன செய்ய வேண்டும்?

Verse 43

ततो भूम्या वचः श्रुत्वा आदिरव्यक्तसम्भवः ॥ मधुरं स्वरमादाय प्रत्युवाच वसुन्धराम्

அப்போது பூமியின் சொற்களை கேட்டுக் கொண்டு, அவ்யக்தத்திலிருந்து தோன்றிய ஆதிபுருஷன் இனிய குரலை ஏற்று வசுந்தரைக்கு மறுமொழி கூறினான்।

Verse 44

श्रीवराह उवाच ॥ देवि तत्त्वेन वक्ष्यामि यन्मां त्वं परिपृच्छसि ॥ येन चिन्तयसि चिन्तां मम कर्मपरायणा

ஸ்ரீவராஹன் கூறினான்—ஹே தேவி! நீ என்னிடம் கேட்பதைக் தத்துவத்தின்படி விளக்குவேன்; ஏனெனில் நீ என் காரிய ஒழுங்கில் பற்றுடன் இருந்து என்னைப்பற்றி கவலைக்கொள்கிறாய்।

Verse 45

दीक्षितेन तु शुद्धेन मम निश्चितकर्मणा ॥ गृहीतव्यं विशालाक्षि मन्त्रेण विधिनात्र वै

ஓ விசாலாக்ஷி! என் நிச்சயிக்கப்பட்ட கர்மத்தில் உறுதியான, தூய தீக்ஷிதன் இங்கே மந்திரத்தாலும் முறையாலும் இதை ஏற்றுக் கொண்டு ஆற்ற வேண்டும்.

Verse 46

यस्तु भागवतो भूत्वा तद्गृह्णाति गणान्तिकाम् ॥ जनस्य दर्शनस्पर्शसंयुक्तां वामसंयुताम्

ஆனால் யாரேனும் தன்னை பகவதன் (பக்தன்) எனக் கூறிக்கொண்டு, பொதுமக்களின் காண்தல்‑தொடுதல் தொடர்புடையதும், ‘வாம’ (மாறான/அசுத்த) நடத்தையுடன் சேர்ந்ததும் ஆகிய அந்த கணாந்திகையை ஏற்றால், அது தவறான செயல் ஆகும்.

Verse 47

तस्य धर्मो न विद्येत दीक्षा तस्य महाफला ॥ यस्तु गृह्णाति सुश्रोणि मन्त्रपूतां गणान्तिकाम्

அவனுக்கு தர்மம் இல்லை; ஆனாலும் அவன் தீக்ஷை (வியங்கலாக) ‘மகாபலன் தருவது’ எனச் சொல்லப்படும். ஆனால் ஓ சுச்ரோணி! மந்திரத்தால் தூய்மைப்படுத்தப்பட்ட கணாந்திகையை ஏற்றுக் கொள்பவனே முறையானவன்.

Verse 48

आसुरी नाम सा दीक्षा यया धर्मः प्रवर्त्तते ॥ यस्माद्गणान्तिकां गुह्यां चिन्तयेच्छुद्धमानसः

எந்த தீக்ஷையால் தர்மம் அந்த முறையில் நடைபெறுகிறதோ, அது ‘ஆசுரீ’ எனப்படும் தீக்ஷை. ஆகவே தூய மனம் கொண்டவன் ரகசியமான கணாந்திகையைத் தியானிக்க வேண்டும்.

Verse 49

गुह्यां गणान्तिकां यो मां चिन्तयेत्स बुधोत्तमः ॥ जन्मान्तरसहस्राणि चिन्तिता तेन तेन सः

ரகசியமான கணாந்திகையின் மூலம் என்னைத் தியானிக்கும் ஞானிகளில் சிறந்தவன்—அவன் ஆயிரக் கணக்கான பிறவிகளிலும் அந்த (தெய்வ) ஆற்றலால் மீண்டும் மீண்டும் நினைவில் வைக்கப்படுவான்.

Verse 50

ग्रहणस्य प्रवक्ष्यामि यथा शिष्याय दीयते ॥ मन्त्रं लोकसुखार्थाय तच्छृणुष्व वसुन्धरे

சிஷ்யனுக்கு அளிக்கப்படும் முறையின்படி ‘ஏற்றுக்கொள்ளும்’ விதியை நான் உரைக்கிறேன். உலக நலத்திற்கான அந்த மந்திரத்தை கேள், ஓ வசுந்தரே.

Verse 51

कौमुदस्य तु मासस्य मार्गशीर्षस्य वाप्यथ ॥ वैशाखस्यापि मासस्य शुक्लपक्षे तु द्वादशी

கௌமுதம் எனப்படும் மாதம், அதாவது மார்கசீர்ஷத்திலும்; அல்லது மீண்டும் வைசாக மாதத்தில்—சுக்லபக்ஷத்தின் த்வாதசியன்று.

Verse 52

कुर्यान्निरामिषं तत्र दिनानि त्रीणि निश्चितः ॥ तस्मिङ्गणान्तिकं ग्राह्यं मम धर्मविनिश्चयात्

அங்கே உறுதியுடன் மூன்று நாட்கள் நிராமிஷம் (மாமிசத் துறவு) கடைப்பிடிக்க வேண்டும். பின்னர் என் தர்மத் தீர்மானத்தின்படி கணாந்திகையை ஏற்றுக்கொள்ள வேண்டும்.

Verse 53

ममाग्रतो वरारोहे प्रज्वाल्य च हुताशनम् ॥ कुशैरास्तरणं कृत्वा स्थापयित्वा गणान्तिकम्

ஓ வராரோஹே! என் முன்னிலையில் அக்னியை ஏற்றி, குசை புல்லால் விரிப்பை அமைத்து, கணாந்திகையை நிறுவ வேண்டும்.

Verse 54

मन्त्रः— या धारिता पूर्वपितामहेन ब्रह्मण्यदेवेन भवोद्भवेन ॥ नारायणाद्दक्षिणगात्रजातां हे शिष्य गृह्णीष्व स वै त्वमेव

மந்திரம்: ‘முன்னைய பிதாமஹன், பிரம்மண்யதேவன், பவோத்பவன் (சிவன்) தாங்கியதாய்; நாராயணனின் வலப்புற உடலிலிருந்து தோன்றியதாய்—ஓ சிஷ்யா, இதை ஏற்றுக்கொள்; அது நீயே.’

Verse 55

तत एतेन मन्त्रेण गुरुर्गृह्य गणान्तिकम् ॥ शिष्याय दत्त्वा स्निग्धाय इमं मन्त्रमुदीरयेत्

அதன்பின் குரு இம்மந்திரத்தால் கணாந்திகையை எடுத்துக் கொண்டு, அன்பும் பக்தியும் உடைய சீடனுக்குக் கொடுத்து, இம்மந்திரத்தை ஓத வேண்டும்।

Verse 56

मन्त्रः— नारायणस्य दक्षिणगात्रजातां स्वशिष्य गृह्णीष्व समयेन देवीम् ॥ एतद्विचिन्त्यापर एव भूत्वा भवे पुनर्भावनमेति नैव

மந்திரம்— என் சீடனே, நாராயணனின் வலப்புற உடலிலிருந்து பிறந்த தேவியை முறையாக ஏற்றுக் கொள். இதைத் தியானித்து ஒரே குறிக்கோளில் நிலைத்தால், உலக வாழ்வில் மறுபிறவி எய்தான்.

Verse 57

अकर्मण्येन मुच्येत तव कर्मपरायणः ॥ ततो भूम्या वचः श्रुत्वा लोकनाथो जनार्द्दनः

‘உன் விதிக்கப்பட்ட கர்மத்தில் பற்றுடையவன் செயலின்மையின் (அதன் குற்றத்தின்) பிணியிலிருந்து விடுபடுவான்.’ பின்னர் பூமியின் சொற்களை கேட்ட உலகநாதன் ஜனார்தனன் (பதில் கூறினான்)।

Verse 58

धर्मसंयुक्तवाक्येन प्रत्युवाच वसुन्धराम्

அவர் வசுந்தரைக்கு தர்மத்துடன் ஒத்த சொற்களால் பதிலளித்தார்।

Verse 59

श्रीवराह उवाच ॥ देवी तत्त्वेन वक्ष्यामि यन्मां त्वं परिपृच्छसि ॥ स्नानस्यैवोपचाराणि यानि कुर्वन्ति कर्मिणः ॥

ஸ்ரீவராஹர் கூறினார்— தேவியே, நீ என்னிடம் கேட்பதைக் கொள்கைமுறையாக விளக்குகிறேன்; அதாவது, குளிப்புடன் தொடர்புடைய உபசாரங்களையும் அனுஷ்டானங்களையும் கர்மநிஷ்டர்கள் செய்கின்றனர்.

Verse 60

वृत्तेष्वेवोपचारेषु जलप्राधानिकेषु च ॥ कङ्कतीं चाञ्जनं चैव दर्पणं चैव सुन्दरी ॥

நடைமுறைப்பட்ட உபசாரங்களில்—சிறப்பாக நீர் முதன்மையான சேவைகளில்—அழகியவளே, சீப்பு, அஞ்சனம், கண்ணாடியும் (அர்ப்பிக்கப்படுகின்றன)।

Verse 61

यथा मन्त्रेण दातव्यं तच्छृणुष्व वसुन्धरे ॥ स्पृष्ट्वा तु मम गात्राणि क्षौमवस्त्रेण संवृतः ॥

மந்திரத்துடன் எவ்வாறு அர்ப்பிக்க வேண்டும் என்பதை கேள், ஓ வசுந்தரையே. என் அங்கங்களைத் தொட்டு, க்ஷௌம (சணல்) ஆடையால் மூடப்பட்டவனாய்…

Verse 62

अञ्जलौ कङ्कतीं गृह्य इमं मन्त्रमुदाहरेत् ॥

கூப்பிய கரங்களில் சீப்பை எடுத்துக் கொண்டு, இந்த மந்திரத்தை உச்சரிக்க வேண்டும்।

Verse 63

मन्त्रः — एतां कङ्कतीमञ्जलिस्थां प्रगृह्य प्रसीद नारायण शिरः प्रसाधि हि ॥

மந்திரம்— கூப்பிய கரங்களில் உள்ள இந்த சீப்பை ஏற்று, ஓ நாராயணா, அருள்புரிவாயாக; நிச்சயமாகத் தலையைச் சீரமைத்து அலங்கரிப்பாயாக।

Verse 64

महानुभाव विश्वनेत्रे स्वनेत्रे याभ्यां पश्यसे त्वं त्रिलोकीम् ॥ लोकप्रभो सर्वलोकप्रधान एषो जनमञ्जनं लोकनाथ ॥

மகானுபாவனே, உலகக் கண்களே! உன் சொந்த கண்களால் நீ மூவுலகையும் காண்கிறாய்; உலகின் ஆண்டவனே, எல்லா உலகங்களிலும் முதன்மையானவனே—உலகநாதனே, இதுவே உயிர்களுக்கு அஞ்சனம்.

Verse 65

ततः संस्नापयेद्देवं मन्त्रेणानेन सुव्रतम् ॥

பின்னர், ஹே சுவ்ரதா! இம்மந்திரத்தால் தேவனைத் திருநீராட்ட வேண்டும்।

Verse 66

मन्त्रः — एषा मया माधव त्वत्प्रसादाद्गुरुप्रसादाच्च हि मन्त्रपूजा ॥ प्राप्ता ममैषा वै गणान्तिका च भवेदधर्मो न च मे कदाचित् ॥

மந்திரம்: ஹே மாதவா! உன் அருளாலும் குருவருளாலும் எனக்கு இம்மந்திரப் பூஜை கிடைத்தது; இது கணங்களுடனும் தொடர்புடையது. எனக்கு எந்நாளும் அதர்மம் உண்டாகாதாக।

Verse 67

मन्त्रः — देवदेव स्नानीयमिदं मम कल्पितं सुवर्णकलशं गृहाण प्रसीद एषोऽञ्जलिर्मया परिकल्पितः स्नाहि स्नाहीति ॥

மந்திரம்: ஹே தேவர்களின் தேவா! நான் அமைத்த இச்ச்நானார்ப்பணத்தை ஏற்றருள்வாய்; இச்சுவர்ணக் கலசத்தைப் பெற்றுக் கருணை புரிவாய். நான் அமைத்த இவ்வஞ்சலியையும் ஏற்றருள்வாய்; ச்நானம் செய், ச்நானம் செய்।

Verse 68

नमो नारायणेत्युक्त्वा इमं मन्त्रमुदीरयेत् ॥

‘நமோ நாராயண’ என்று கூறி இம்மந்திரத்தை ஓத வேண்டும்।

Verse 69

य एतेन विधानॆन मम कर्मणि दीक्षितः ॥ गुरोर्गृहीत्वा महतो मम लोकाय गच्छति ॥ कुशिष्याय न दातव्या पिशुनाय शठाय च

இவ்விதிமுறையின்படி என் கர்மத்தில் தீட்சை பெற்றவன்—மகா குருவிடமிருந்து இதைப் பெற்று—என் லோகத்தை அடைவான். தீய சீடனுக்கும், பழிசொல்லுவோருக்கும், வஞ்சகருக்கும் இதை அளிக்கக் கூடாது।

Verse 70

एषा चैव वरारोहे गृहीत्वा गणनान्तिका ॥ सुशिष्याय च दातव्या हस्ते चैव गणान्तिका

அழகிய இடுப்புடையவளே! இந்த கணனாந்திகையைப் பெற்றுக் கொண்டு நல்ல சீடனுக்குத் தர வேண்டும்; மேலும் கணாந்திகையை அவன் கையிலே வைத்திட வேண்டும்।

Verse 71

रुद्राक्षैरुत्तमा सा तु मध्यमा पुत्रजीवकैः ॥ ज्ञेया कनिष्ठा पद्माक्षैर्देवि ते कथिता मया

ருத்ராட்ச மணிகளால் செய்யப்பட்ட மாலை உத்தமம்; புத்திரஜீவ விதைகளால் செய்யப்பட்டது மத்தியமம்; பத்மாட்ச மணிகளால் செய்யப்பட்டது கனிஷ்டம் என அறிய வேண்டும். தேவியே, இதை நான் உனக்குக் கூறினேன்।

Verse 72

एतत्कश्चिन्न जानाति जन्मान्तरशतैरपि ॥ सर्वलोकहितां शुद्धां मोक्षकामां गणान्तिकाम्

நூறு நூறு பிறவிகளிலும் இதை அறிபவர் அரிது—இந்த கணாந்திகை தூயது, மோட்ச விருப்பத்திற்குரியது, எல்லா உலகங்களுக்கும் நன்மை தருவதாகச் சொல்லப்படுகிறது।

Verse 73

नोच्छिष्टः संस्पृशेत् तां तु स्त्रीणां हस्ते न कारयेत् ॥ आकाशे स्थापनं कुर्यान्न च वामेन संस्पृशेत्

உச்சிஷ்ட நிலையில் அதைத் தொடக்கூடாது; பெண்களின் கைகளில் அதை வைத்திடக் கூடாது. அதை தரையிலிருந்து உயரத்தில் வைக்க வேண்டும்; இடது கையால் தொடக்கூடாது।

Verse 74

न दर्शयेच्च कस्यापि चिन्तयित्वा तु पूजयेत् ॥ एतत्ते परमं गुह्यमाख्यातं मोक्षदायकम्

இதை யாருக்கும் காட்டக்கூடாது; மனத்தில் நினைத்து உள்ளார்ந்த கவனத்துடன் பூஜிக்க வேண்டும். இது மிக உயர்ந்த ரகசியம்; மோட்சம் அளிப்பதாக நான் உனக்குச் சொன்னேன்।

Verse 75

एवं हि विधिपूर्वेण पालयेत गणान्तिकाम् ॥ विशुद्धो मम भक्तश्च मम लोकं स गच्छति

இவ்வாறு விதிமுறையின்படி கணாந்திகையைப் பேண வேண்டும். தூய்மையடைந்து என் பக்தனாகி அவன் என் லோகத்தை அடைவான்.

Verse 76

एवं विष्णोर्वचः श्रुत्वा धरणी संहितव्रता ॥ प्रत्युवाच परं श्रेष्ठं लोकनाथं महौजसम्

இவ்வாறு விஷ்ணுவின் வாக்குகளைச் செவிமடுத்து, விரதங்களில் உறுதியான தரணி, மிகச் சிறந்ததும் மகத்தான ஒளியுடையதும் ஆன உலகநாதனுக்கு மறுமொழி கூறினாள்.

Verse 77

दर्पणं ते कथं देयं तन्ममाख्याहि माधव ॥ येन तुष्टो निजं रूपं पश्यसे चिन्तितः प्रभो

ஓ மாதவா! உமக்கு கண்ணாடியை எவ்வாறு அர்ப்பணிக்க வேண்டும் என்பதை எனக்குச் சொல்லும்; அதனால் திருப்தியடைந்து, ஓ प्रभோ, தியானிக்கப்படும்போது நீர் உமது சொரூபத்தை வெளிப்படுத்துவீர்.

Verse 78

धरण्यास्तद्वचः श्रुत्वा वराहः पुनरब्रवीत् ॥ शृणु मे दर्पणविधिं यथावद्देवि सुव्रते

தரணியின் அந்தச் சொற்களைச் செவிமடுத்து வராஹர் மீண்டும் கூறினார்—நல்ல விரதமுடைய தேவியே, கண்ணாடி அர்ப்பணிக்கும் முறையை முறையாக என்னிடமிருந்து கேள்.

Verse 79

नमो नारायणेत्युक्त्वा इमं मन्त्रमुदीरयेत् ।

“நமோ நாராயண” என்று கூறி, பின்னர் இந்த மந்திரத்தை உச்சரிக்க வேண்டும்.

Verse 80

य एतेन विधानॆन मम कर्मपरायणः ॥ करोति मम कर्माणि तारितं कुलसप्तकम् ।

இந்த விதிமுறையின்படி என் நியமிக்கப்பட்ட கடமைகளில் பற்றுடன் என் சடங்குகளைச் செய்பவன்—அவனுடைய ஏழு தலைமுறை குலம் கரை சேர்க்கப்படும் என்று கூறப்படுகிறது।

Verse 81

एतेन मन्त्रेण वै भूमे उपचारस्तु ईदृशः॥ हृष्टतुष्टेन कर्तव्यॊ यदीच्छेत्परमां गतिम् ।

ஓ பூமி! இந்த மந்திரத்தால் உரிய உபசார-சேவை முறை இவ்வாறு; பரமகதியை நாடுபவன் மகிழ்ச்சியும் திருப்தியும் கொண்ட மனத்துடன் இதைச் செய்ய வேண்டும்।

Verse 82

मन्त्रः— नाहं शस्त्रं देवदेव स्मृशामि परापवादं न च देव ब्रवीमि ॥ कर्म करोमि संसारमोक्षणं त्वया चोक्तमेव वराहसंस्थान ।

மந்திரம்: ஓ தேவர்களின் தேவனே! நான் ஆயுதம் எடுக்கேன்; ஓ ஆண்டவனே, பிறரைப் பழிப்பதும் பேசேன். ஓ வராஹ ரூபனே, நீ கூறியபடியே சம்சார விடுதலைக்கான செயலை நான் மேற்கொள்கிறேன்।

Verse 83

मन्त्रः— अहं हि वैश्यो भवन्तमुपागतः प्रमुच्य कर्माणि च वैश्ययोगम् ॥ दीक्षा च लब्धा भगवत्प्रसादात्प्रसीदतां मे भवबन्धमोक्षणम् ।

மந்திரம்: நான் வைசியன்; வைசிய நிலையின்குரிய செயல்களையும் தொழில்-பிணைப்பையும் விட்டு உம்மை அணைந்தேன். பகவான் அருளால் தீட்சை பெற்றேன்; எனக்கு பவபந்த விடுதலையை அருள்வீராக।

Verse 84

भक्ष्याभक्ष्यं ततस्त्यक्त्वा त्यक्त्वा वै शूद्रकर्म च ॥ एवं वदेत् ततो देवं शूद्रो दीक्षाभिकाङ्क्षिणम् ।

பின்னர் உண்ணத்தக்கது-உண்ணக்கூடாதது என்ற வேறுபாட்டை விட்டு, சூத்ர தொழில்-கடமைகளையும் துறந்து, தீட்சை விரும்பும் சூத்ரன் இவ்வாறு தேவனை வேண்ட வேண்டும்।

Verse 85

धरोवाच ॥ श्रुता दीक्षा यथान्यायं चातुर्वर्ण्यस्य केशव ॥ दीक्षितैः किं नु कर्तव्यं तव कर्मपरायणैः ।

தரா கூறினாள்—ஹே கேசவா! நான்கு வர்ணங்களுக்குரிய விதிப்படி தீட்சை கேட்கப்பட்டது. உன் கர்மங்களில் பற்றுடைய தீட்சிதர்கள் இனி என்ன செய்ய வேண்டும்?

Verse 86

एषा गणान्तिका नाम दीक्षा अङ्गबीजनिःसृता ॥ एतद्गुह्यां महाभागे मम चिन्तां विचिन्तयेत् ।

இந்த தீட்சை ‘கணாந்திகா’ எனப்படும்; அது தெய்வ அங்கங்களின் பீஜ எழுத்துகளிலிருந்து வெளிப்படுகிறது. ஹே பாக்கியவானே! என் சிந்தித்த ரகசிய உபதேசத்தை நன்கு ஆராய்ந்து மனனம் செய்ய வேண்டும்.

Verse 87

ततः शिष्यॊ गुरुश्चैव दीक्षितः शुचिरुत्तमः ॥ नमो नारायणेत्युक्त्वा इमं मन्त्रमुदीरयेत् ।

பின்னர் சீடனும் குருவும்—இருவரும்—தீட்சை பெற்று மிகப் பரிசுத்தராய், ‘நமோ நாராயணாய’ என்று கூறி இந்த மந்திரத்தை உச்சரிக்க வேண்டும்.

Verse 88

अञ्जनं कङ्कतीं चैव शीघ्रमेव प्रसादयेत् ॥ ततो जानुस्थितो भूत्वा मम कर्मपरायणः ।

அஞ்சனம் மற்றும் கங்கதீயை விரைவில் தயார்/ஒழுங்குபடுத்த வேண்டும். பின்னர் முழங்கால் மடக்கி அமர்ந்து என் விதிக்கப்பட்ட கர்மங்களில் பற்றுடன் நிலைத்திருக்க வேண்டும்.

Verse 89

उत्तमाष्टाधिकशतं पञ्चाशत्तुर्यमध्यमाः ॥ तदर्धं स्यात्कनिष्ठापि परिमाणेन सुन्दरी ॥

ஹே சுந்தரியே! உயர்ந்த அளவு நூற்று எட்டு; நடுத்தரம் ஐம்பது மற்றும் அதன் நான்கில் ஒன்று (ஐம்பது முக்கால்). தாழ்ந்தது அதன் பாதி—நியமிக்கப்பட்ட அளவின்படி.

Verse 90

मन्त्रः— श्रुतिर्भागवती श्रेष्ठा श्रुती अग्निद्विजश्च तव मुखं नासेऽश्विनौ नयने चन्द्रसूर्यौ मुखं च चन्द्र इव गात्राणि जगत्प्रधानानीमं च दर्पणं पश्य पश्य रूपम् ।

மந்திரம்— பகவதீ ஸ்ருதி மிகச் சிறந்தது. உன் இரு காதுகள் அக்னியும் த்விஜனும்; மூக்கில் அஸ்வினிகள்; கண்களில் சந்திரனும் சூரியனும்; முகம் சந்திரனைப் போல. அங்கங்கள் உலகின் முதன்மைத் தத்துவங்கள். இந்தக் கண்ணாடியில் பார், பார்—ரூபத்தைத் தரிசி.

Verse 91

ममैव शरणं गत्वा इमं मन्त्रमुदाहरेत् ॥ मन्त्रः— शूद्रोऽहं शूद्रकर्माणि मुक्त्वाऽभक्ष्यं च सर्वशः ॥

என்னை மட்டுமே சரணடைந்து இந்த மந்திரத்தைச் சொல்ல வேண்டும்: “நான் சூத்ரன்; சூத்ரக் கர்மங்களை விட்டு, உண்ணத் தகாதவற்றை முழுவதும் துறந்து…”

Verse 92

धरण्युवाच ॥ स्नानोपकल्पनान्तेषु किं कर्तव्यं नु माधव ॥ प्रसाधनविधिं चैव केन मन्त्रेण कल्पयेत् ॥

பூமி கூறினாள்: “ஓ மாதவா! நீராடும் தயாரிப்புகள் முடிந்த பின் என்ன செய்ய வேண்டும்? மேலும் அலங்காரம் மற்றும் தூய்மைப்படுத்தும் முறையை எந்த மந்திரத்தால் அமைக்க வேண்டும்?”