Adhyaya 148: The Greatness of Stutasvāmi: Varāha’s Disclosure of the Bhūtagiri Sacred Landscape and Its Ethical Discipline

Verse 1

अथ स्तुतस्वामिमाहात्म्यम् ॥ सूत उवाच ॥ गोनिष्क्रमणमाहात्म्यं श्रुत्वा गुह्यमनुत्तमम् ॥ विस्मयं परमं गत्वा सर्वरत्नविभूषिता

இப்போது ஸ்துதஸ்வாமியின் மஹாத்மியம். சூதர் கூறினார்—‘கோநிஷ்க்ரமண’த்தின் உத்தமமான ரகசிய மஹாத்மியத்தை கேட்டவுடன், எல்லா ரத்தினங்களாலும் அலங்கரிக்கப்பட்ட அவள் பரம வியப்பில் ஆழ்ந்தாள்.

Verse 2

धरण्युवाच ॥ अहो गवां हि माहात्म्यं तव चैवं श्रुतं मया ॥ यच्छ्रुत्वा अहं जगन्नाथ जातास्मि परिनिर्वृता

தரணி கூறினாள்—ஆஹா! உம்மிடமிருந்து பசுக்களின் மஹிமையை இவ்வாறு கேட்டேன். ஓ ஜகந்நாதா, அதை கேட்டவுடன் நான் ஆழ்ந்த திருப்தியும் அமைதியும் அடைந்தேன்.

Verse 3

एवमेव परं गुह्यं ब्रूहि नारायण प्रभो ॥ अस्मात्क्षेत्रात्परं देव यदि क्षेत्रं विशिष्यते

அதேபோல், ஓ நாராயணப் பிரபுவே, உத்தமமான ரகசியத்தைச் சொல்லுங்கள். ஓ தேவா, இந்தக் க்ஷேத்திரத்தைவிட சிறந்த வேறு க்ஷேத்திரம் இருந்தால், இந்த இடத்திற்குப் புறம்பாக அதை அறிவியுங்கள்.

Verse 4

श्रीवराह उवाच ॥ अहं नारायणो देवः सर्वधर्मव्यपाश्रयः ॥ मात्सर्यं चैव मे नास्ति तेनाहं परमः प्रभुः

ஸ்ரீவராஹர் கூறினார்—நான் நாராயண தேவன்; எல்லா தர்மங்களுக்கும் ஆதாரம். எனக்குள் பொறாமை இல்லை; ஆகையால் நான் பரமப் பிரபு.

Verse 5

एतच्छास्त्रं महाभागे प्रयुक्तं लीलया मया ॥ वराहरूपमादाय सर्वभागवतप्रियम् ॥

ஓ மகாபாக்யவதியே, இந்த சாஸ்திரத்தை நான் லீலையாகப் பிரகடனம் செய்தேன். வராஹ ரூபம் ஏற்று, எல்லா பாகவத பக்தர்களுக்கும் பிரியமான வாக்கை நான் உரைக்கிறேன்.

Verse 6

धरण्युवाच ॥ यथा यथा भाषसि धर्मकारणमिदं वचो धर्मविनिश्चयं महत् ॥ तथा तथा देव वराहाप्रमेयं हृद्यं मनो भावयसे जनार्दन ॥

தரணி கூறினாள்—நீர் நீர் பேசும் போதெல்லாம், தர்மத்திற்குக் காரணமான இந்த மகத்தான தர்மநிர்ணய வாக்கை உரைக்கும் போதெல்லாம், ஓ தேவ ஜனார்தன, இதயத்திற்கு இனிய முறையில் நீர் மனத்தை அளவிடமுடியாத வராஹரின் பால் மேலும் மேலும் செலுத்துகிறீர்।

Verse 7

ततो महीवचः श्रुत्वा धर्मश्रेष्ठी महामनाः ॥ वराहरूपी भगवान् प्रत्युवाच वसुन्धराम् ॥

பின்னர் மஹி (பூமி) கூறிய சொற்களை கேட்டுத், தர்மத்தில் சிறந்த மகாமனத்தையுடையவர், வராஹ ரூபமான பகவான் வசுந்தரைக்கு மறுமொழி கூறினார்।

Verse 8

श्रीवराह उवाच ॥ साधु भूमे महाभागे मम कर्मव्यवस्थिते ॥ कथयिष्याम्यहं ह्येवं गुह्यं लोकसुखावहम् ॥

ஸ்ரீவராஹர் கூறினார்—ஓ பூமியே, மகாபாக்யவதியே, என் காரியத்தில் நிலைத்தவளே! நன்று; உலகிற்கு நலமும் சுகமும் தரும் இந்த ரகசிய உபதேசத்தை நான் இவ்வாறே விளக்குவேன்.

Verse 9

स्तुतस्वामीति विख्यातं गुह्यं क्षेत्रं परं मम ॥ ह्यपरं युगमासाद्य तत्र स्थास्यामि सुन्दरि ॥

‘ஸ்துதஸ்வாமி’ என்று புகழ்பெற்ற என் பரம ரகசியத் திருத்தலம் ஒன்று உள்ளது; ஓ அழகியவளே, பின்வரும் யுகம் வந்தபோது அந்தக் காலத்தில் அங்கு வந்து நான் அங்கேயே தங்குவேன்.

Verse 10

पञ्च तस्य शिष्यास्च भविष्यन्ति विचक्षणाः ॥ ऋषयो धर्मसंयुक्ता मत्प्रसादाद्बलाश्रिताः ॥

அவனுக்கு ஐந்து சீடர்கள் தோன்றுவர்—விவேகமுள்ள ரிஷிகள், தர்மத்துடன் இணைந்தவர்கள்—என் அருளால் கிடைத்த வலிமையை ஆதாரமாகக் கொண்டவர்கள்.

Verse 11

ते मां संस्थापयिष्य्पन्ति धर्ममूर्तिं महीगताम् ॥ शाण्डिल्यो जाजलिश्चैव कपिलश्चोपसायकः ॥

அவர்கள் என்னை—தர்மமூர்த்தியாக—பூமியில் நிறுவுவார்கள்: சாண்டில்யர், ஜாஜலி, கபிலர் மற்றும் உபசாயகர்।

Verse 12

भृगुश्चैव महाभागे मम मार्गानुसारिणः ॥ ते च प्रसन्नमनस आत्मदृष्टान्तदर्शिनः ॥

மேலும் ப்ருகுவும், ஓ மகாபாகே—என் மார்க்கத்தைப் பின்பற்றுவோர்; அவர்கள் அமைதியான மனத்துடன் தம் ஆத்ம அனுபவத்தில் உவமைச் சத்தியங்களை காண்பர்।

Verse 13

स्वयं ज्ञानप्रभावेण भासयिष्यन्ति मां सदा ॥ सङ्कर्षणो वासुदेवो प्रद्युम्नो ह्यनिरुद्धकः ॥

அவர்கள் அறிவின் சக்தியாலேயே என்னை எப்போதும் வெளிப்படுத்துவர்—சங்கர்ஷணன், வாசுதேவன், பிரத்யும்னன், அனிருத்தன்।

Verse 14

गच्छता बहुकालेन मम कर्मपरायणः ॥ ततो दीर्घेण कालेन इज्यापूर्वस्थितेन च ॥

நீண்ட காலம் செல்லச் செல்ல, என் காரியத்தில் முழுமையாக ஈடுபட்டவனுக்கு; பின்னர் மேலும் நீண்ட காலத்திற்குப் பின், வழிபாட்டின் முன்நிறுவலுடன் (வாக்கியம் தொடர்கிறது)।

Verse 15

वरं तेषां प्रदास्यामि यो यस्य हृदि संस्थितः ॥ ते प्रवक्ष्यन्ति मां देवि आत्मशास्त्रव्यवस्थिताः ॥

ஒவ்வொருவரின் இதயத்தில் நிலைத்திருப்பதையே அவர்களுக்கு வரமாக நான் அளிப்பேன். தேவி, ஆத்மசாஸ்திர ஒழுங்கில் நிலைபெற்ற அவர்கள் என்னை அறிவிப்பர்।

Verse 16

आत्मशास्त्रं प्रतिष्ठेत यत्र धर्मः सुनिष्ठितः ॥ भवत्वेतन्निश्चयेन न तु मिथ्या कदाचन ॥

தர்மம் நன்கு நிலைபெற்ற இடத்தில் ஆத்மசாஸ்திரம் உறுதியாக நிறுவப்படுக. இது நிச்சயமாக அப்படியே ஆகுக; எப்போதும் பொய்யாகாதிருக்குக.

Verse 17

तव देव प्रसादेन इहलोकः प्रवर्तताम् ॥ तानप्येवं वदिष्यामि शिष्याय भवतां प्रियम् ॥

தேவனே! உமது அருளால் இவ்வுலகம் முறையாகச் செயல்படுக. உமக்கு பிரியமானதைச் சிஷ்யரின் நலனுக்காக அவர்களிடமும் இவ்வாறே நான் உரைப்பேன்.

Verse 18

भविष्यति न संशेहो यतो यूयं मम प्रियाः ॥ सुशिष्याः बाढमित्येवं भविष्यन्ति न संशयः ॥

இது நிச்சயமாக நிகழும்; சந்தேகம் இல்லை, ஏனெனில் நீங்கள் எனக்கு பிரியமானவர்கள். ‘சிறந்த சிஷ்யர்கள்’ என்றே நீங்கள் ஆகுவீர்கள்; சந்தேகம் இல்லை.

Verse 19

एवं सर्वेषु शास्त्रेषु वाराहं घृतसम्मितम् ॥ वाराहं ज्ञानमुत्सृज्य महाभागं महौजसम् ॥

இவ்வாறு எல்லா சாஸ்திரங்களிலும் வாராஹ உபதேசம் நெய் போன்ற சாரமாகும். அந்த மகாபாக்யமும் மகா ஒளிமையும் உடைய வாராஹ ஞானத்தை விட்டு…

Verse 20

एवं समं मया चैव ह्यात्मना परिभाषितम् ॥ ते प्रणामं करिष्यन्ति सिद्धिं प्राप्स्यन्ति वै पराम् ॥

இவ்வாறு சமமாக நான்—உள்ளார்ந்த ஆத்ம அதிகாரத்தால்—இதை உரைத்தேன். அவர்கள் வணங்குவார்கள்; நிச்சயமாக உயர்ந்த सिद्धியை அடைவார்கள்.

Verse 21

महाज्ञानमिदं सूक्ष्मं भूमे भक्तेषु दृश्यते ॥ शास्त्राणां परमं शास्त्रं सर्वसंसारमोक्षणम् ॥

ஓ பூமியே! இந்த மகத்தான நுண்ணிய ஞானம் பக்தர்களிடையே வெளிப்படுகிறது. இது சாஸ்திரங்களில் பரம சாஸ்திரம்; முழு சம்சாரப் பந்தத்திலிருந்து விடுதலை அளிக்கும் வழி.

Verse 22

किञ्चिदन्यत्प्रवक्ष्यामि तच्छृणुष्व वसुन्धरे ॥ शास्त्रमेतन्महाभागे स्थूलकर्म महौजसम् ॥

நான் இன்னும் சிலவற்றை உரைப்பேன்; ஓ வசுந்தரையே, அதை கேள். ஓ மகாபாகே! இந்த சாஸ்திரம் ஸ்தூல-கர்மம் (நடைமுறைச் செயல்) பற்றியது; மிகுந்த வல்லமை உடையது.

Verse 23

केचित्तरन्ति ज्ञानेन केचित्कर्मणि निष्ठिताः ॥ केचिद्यथेष्टं सुश्रोणि केचिद्दानेन कर्मणा ॥

சிலர் ஞானத்தால் கடக்கின்றனர்; சிலர் கர்மத்தில் நிலைபெறுகின்றனர். ஓ சுஷ்ரோணி! சிலர் தம் விருப்பம்போல் நடக்கின்றனர்; சிலர் தானம் எனும் கர்மத்தால் முன்னேறுகின்றனர்.

Verse 24

केचिद्योगबलं भुक्ता पश्यन्ति मम संस्थितम् ॥ विधिपूर्वं तु मे किञ्चिन्नराः पश्यन्ति निष्ठिताः ॥

சிலர் யோகபலத்தைப் பயன்படுத்தி என் நிலைத்த இருப்பை தரிசிக்கின்றனர். ஆனால் சிலர் விதிப்பூர்வமான அனுஷ்டானத்தால் என் சில அம்சங்களை உணர்கின்றனர்.

Verse 25

सर्वधर्मकराः केचित्सर्वाशाः सर्वविक्रयाः ॥ ते मां पश्यन्ति वै भूमे एकचित्त व्यवस्थिताः ॥

சிலர் எல்லா வகை தர்மங்களையும் செய்கிறார்கள்; சிலர் எல்லா ஆசைகளிலும் ஈடுபட்டு எல்லா விதமான பரிவர்த்தனைகளிலும் மூழ்குகின்றனர். ஆயினும் ஓ பூமியே! ஒருமுகச் சித்தத்துடன் நிலைபெற்றவர்களே என்னை உண்மையாகக் காண்கிறார்கள்.

Verse 26

एवमेतन्महाशास्त्रं देवि संसारमोक्षणम् ॥ मम भक्तव्यवस्थायै प्रयुक्तं परमं प्रियम् ॥

தேவி, இம்மகாசாஸ்திரம் ஸம்ஸாரத்திலிருந்து விடுதலை அளிக்கும் உபாயம்; என் பக்தர்களின் உரிய ஒழுங்குக்காக, எனக்கு மிகப் பிரியமானதாக இது பிரயோகிக்கப்பட்டது।

Verse 27

ते तथा च प्रवक्ष्यन्ति यच्च यस्याभिरोचते ॥ अन्यथान्यस्य दृष्टानामृषिभिर्यत्प्रयोजितम् ॥

அவர்களும் அதேபடி விளக்குவர்—ஒவ்வொருவருக்கும் எது விருப்பமோ அதற்கேற்ப; முனிவர்கள் விதித்தது பலருக்குப் பலவிதமாகத் தோன்றுகிறது.

Verse 28

मत्प्रसादेन ते सर्वे सिद्धिं यास्यन्ति मत्पराम् ॥ मम शिष्येषु येषां च मात्सर्योपहतात्मनाम् ॥

என் அருளால் அவர்கள் அனைவரும் सिद्धியை அடைவார்கள்—என்னை நோக்கிய பராயணமான सिद्धி. ஆனால் என் சீடர்களிடத்தில் பொறாமையால் மனம் காயமுற்றவர்களுக்கு (பலன் வேறாகும்).

Verse 29

मच्छास्त्रे च भवेद्दोषस्तेषामत्र पुनर्भवः ॥ मात्सर्यं ये च कुर्वन्ति मद्धर्मपरमे जने ॥

என் சாஸ்திரத்தின்பால் அவர்களுக்கு குற்றம் உண்டாகிறது; இங்கேயே அவர்களுக்கு மறுபிறவி ஏற்படுகிறது. என் தர்மத்தில் பராயணமான ஒருவரிடத்தில் பொறாமை செய்பவர்கள்—

Verse 30

तेषां नायं परो लोको मात्सर्योपहतात्मनाम् ॥ अन्यच्च ते प्रवक्ष्यामि तच्छृणुष्व वसुन्धरे ॥

பொறாமையால் மனம் காயமுற்றவர்களுக்கு அந்த உயர்ந்த பரலோகம் இல்லை. மேலும் ஒன்றை உனக்குச் சொல்கிறேன்—வசுந்தரையே, அதைக் கேள்।

Verse 31

मम मार्गानुसारेण परं गुह्यं मम प्रिये ॥ शास्त्रवन्तो विनीताश्च बहुदोषविवर्जिताः ॥

என் மார்க்கத்தைப் பின்பற்றி, என் பிரியமே, இது பரம ரகசியம். சாஸ்திரம் அறிந்தோர், பணிவுடையோர், பல குற்றங்களிலிருந்து விடுபட்டோர்—

Verse 32

यस्तु मात्सर्यसंयुक्तो न स पश्यति मां क्वचित् ॥ बहुकर्मसमायुक्ता दानाध्ययननिष्ठिताः ॥

ஆனால் பொறாமையுடன் இணைந்தவன் எங்கும் என்னைக் காணான். (அவர்கள்) பல செயல்களில் ஈடுபட்டு, தானமும் படிப்பும் பற்றிய நிஷ்டையுடன் இருந்தாலும்—

Verse 33

तपसा ज्ञानयुक्ता वा नित्यं कर्मसु चोद्यताः ॥ अनेन हि स्वभावेन मात्सर्यं चैव कुर्वते ॥

தவமும் ஞானமும் உடையவர்களாக இருந்தாலும், அல்லது எப்போதும் செயல்களில் உந்தப்பட்டவர்களாக இருந்தாலும்—இந்த இயல்பினாலேயே அவர்கள் நிச்சயமாகப் பொறாமையைச் செய்கின்றனர்.

Verse 34

न ते पश्यन्ति मां भूमे मायया परिदूषिताः ॥ न कर्त्तव्यं ततः सर्वैर्मात्सर्यं धर्मघातकम् ॥ मम शास्त्रपरेणेह यदीच्छेत्परमां गतिम् ॥

ஓ பூமியே, மாயையால் மாசுபட்டதால் அவர்கள் என்னைக் காணார். ஆகவே தர்மத்தை அழிக்கும் பொறாமையை யாரும் செய்யக் கூடாது; இங்கு என் சாஸ்திரத்தில் பராயணராக இருந்து ஒருவர் பரமகதியை விரும்பினால்.

Verse 35

ते तु मात्सर्यार्दोषेण नष्टाचाराः पतन्त्यधः ॥ मात्सर्यं सर्वनाशाय मात्सर्यं धर्मनाशकम् ॥

ஆனால் அவர்கள் பொறாமை என்ற குற்றத்தால் பாதிக்கப்பட்டு, நல்லொழுக்கத்தை இழந்து கீழே வீழ்கிறார்கள். பொறாமை முழு அழிவுக்குக் காரணம்; பொறாமை தர்மத்தை அழிப்பது.

Verse 36

एतद्गुह्यं महाभागे न जानन्ति मनीषिणः ॥ मात्सर्यस्य तु दोषेण बहवो निधनं गताः ॥

ஓ மகாபாகே! இது ஒரு குஹ்யமான தத்துவம்; அறிஞர்களும் இதை அறியார். பொறாமைத் தோஷத்தால் பலர் அழிவை அடைந்தனர்.

Verse 37

तत्राश्चर्यं महाभागे शृणु भूतगिरौ मम ॥ आयसी प्रतिमा तत्र ह्यभेद्या चैव दृश्यते ॥

ஓ மகாபாகே! என் பூதகிரியில் உள்ள அதிசயத்தை கேள்—அங்கே இரும்புப் பிரதிமை காணப்படுகிறது; அது உண்மையிலே உடைக்க முடியாதது.

Verse 38

ब्रुवन्ति केचित्कांस्येति आयसीत्यपरेऽब्रुवन् ॥ पाषाणीत्यपरे केचिदन्ये वज्रमयीति च ॥

சிலர் அது வெண்கலமென்று கூறுவர்; மற்றவர்கள் அது இரும்பென்று சொல்வர். சிலர் அது கல்லென்று, இன்னோர் சிலர் அது வஜ்ரமயமென்றும் கூறுவர்.

Verse 39

ऊर्ध्वं वा यदि वाऽधो वा ये कुर्वन्ति ममार्चनम् ॥ तथापि मां संस्पृशन्ति शिरोमध्ये तु सुन्दरी ॥

மேலாகவோ கீழாகவோ எவ்விதமாகவாயினும் என் அர்ச்சனை செய்பவர்கள்—அப்படியிருந்தும், ஓ அழகியே, தலை நடுப்பகுதியில் என்னைத் தொடுகின்றனர்.

Verse 40

ये तु पश्यन्ति मां भूमे मणिपूरगिरौ स्थितम् ॥ स्तुवन्त्याचार्यवन्तश्च मत्प्रसादत्सु संयताः ॥

ஆனால் ஓ பூமியே! மணிபூரகிரியில் நிலைத்துள்ள என்னைக் கண்டு, என்னைத் துதிப்பவர்கள்—ஆசாரியர் வழிநடத்த, என் பிரசாதத்தை நாடி ஒழுக்கமுடன் இருப்பவர்கள்—புகழத்தக்கவர்கள்.

Verse 41

आचार्याणां गुणान्भुक्त्वा मम कर्मपथे स्थिताः ॥ सर्वकिल्बिषमुक्ताश्च यान्ति ते परमां गतिम् ॥

ஆசாரியர்களின் நற்குணங்களை ஏற்று, என் கர்மப் பாதையில் நிலைத்து, எல்லாப் பாவங்களிலிருந்தும் விடுபட்டு அவர்கள் பரமகதியை அடைகின்றனர்।

Verse 42

तस्मिन्क्षेत्रे महाभागे अस्ति गुह्यं परं मम ॥ पञ्चारुमेति विख्यातमुत्तरां दिशमाश्रितम् ॥

மகாபாகனே! அந்தப் புனிதக் க்ஷேத்திரத்தில் என் பரம ரகசியத் தலம் ஒன்று உள்ளது; அது ‘பஞ்சாரும’ எனப் புகழ்பெற்று வடதிசையில் அமைந்துள்ளது।

Verse 43

तत्र स्नानं प्रकुर्वीत पञ्चकालोषितो नरः ॥ मोदते नन्दने दिव्ये ह्यप्सरोभिः समाकुले ॥

அங்கே மனிதன் ஸ்நானம் செய்ய வேண்டும்; ஐந்து காலங்கள்/அவதிகள் தங்கி, அப்ஸரஸ்களால் நிறைந்த தெய்வீக நந்தன வனத்தில் மகிழ்கிறான்।

Verse 44

अथात्र मुञ्चते प्राणान्कृतकृत्यो भवेन नरः ॥ नन्दनं वनमुत्सृज्य मम लोकं च गच्छति ॥

அப்போது இங்கே அவன் பிராணனை விடுகிறான்; அந்த மனிதன் க்ருதக்ருத்யனாகிறான். நந்தன வனத்தை விட்டு என் லோகத்திற்கும் செல்கிறான்।

Verse 45

भृगुकुण्डेति विख्यातमत्र गुह्यं परं मम ॥ मम दक्षिणपार्श्वे तु अदूरादर्धयोजनात् ॥

இங்கே ‘பிருகுகுண்டம்’ எனப் புகழ்பெற்ற என் பரம ரகசியத் தீர்த்தம் உள்ளது; அது என் தென் பக்கத்தில், அதிகத் தொலைவல்லாமல், அரை யோஜனை தூரத்தில் உள்ளது।

Verse 46

ध्रुवो यत्र तु तिष्ठेत मेरुशृङ्गे शिलोच्चये ॥ तत्र मोदति सुश्रोणि अप्सरोभिर्यथासुखम् ॥

துருவன் மேரு மலையின் உயர்ந்த பாறைச் சிகரத்தில் தங்கும் இடத்தில், ஓ சுஶ்ரோணி, அங்கே அவன் அப்சரஸ்களுடன் யதாசுகமாக மகிழ்கிறான்।

Verse 47

अथात्र मुञ्चते प्राणान् मम कर्मपथे स्थितः ॥ ध्रुवलोकं परित्यज्य मम लोके महीयते ॥

பின் என் கர்மப் பாதையில் நிலைத்திருந்து இங்கே உயிர்வாயுவை விடுவிப்பவன், துருவலோகத்தை விட்டு என் லோகத்தில் பெருமைப்படுத்தப்படுவான்।

Verse 48

मणिकुण्डेति विख्यातं तत्र गुह्यं परं मम ॥ मणयो यत्र दृश्यन्ते अनेकालयसंस्थिताः ॥

அங்கே ‘மணிகுண்டம்’ என்று புகழ்பெற்ற என் பரம ரகசியம் உள்ளது; அங்கு பல தங்குமிடங்களில் நிலைத்த மணிகள் காணப்படுகின்றன।

Verse 49

अगाधं तं हृदं भद्रे देवानामपि दुर्लभम् ॥ विस्मयं किं पुनस्तत्र मलयश्चञ्चलः स्थितः ॥

ஓ பத்திரே, அந்த ஏரி அளவிட முடியாத ஆழமுடையது; தேவர்களுக்கே அரிதானது. அங்கே அசைவான மலயக் காற்று நிலைத்திருப்பது என்ன வியப்பு?

Verse 50

तत्र स्नानं प्रकुर्वीत पञ्चकालोषितो नरः ॥ रत्नभागी भवेद्वीरो राजलक्षणसंयुतः ॥

அங்கே ஐந்து காலங்கள் தங்கிய மனிதன் நீராட வேண்டும்; அந்த வீரன் ரத்தினங்களில் பங்குடையவனாகி, அரசருக்குரிய இலக்கணங்களுடன் கூடியவனாவான்।

Verse 51

अथात्र मुञ्चते प्राणान् मम कर्मपथे स्थितः ॥ छित्त्वा वै सर्वसंसारं मम लोकं प्रपद्यते ॥

பின் என் கர்மமார்க்கத்தில் நிலைபெற்று இங்கே உயிர்மூச்சை விடுபவன், உண்மையாகவே முழு சம்சாரச் சுழற்சியையும் வெட்டி என் லோகத்தை அடைகிறான்.

Verse 52

सुगुह्यं पूर्वपार्श्वेन मम क्षेत्रस्य सुन्दरि ॥ अदूरतस्त्रिक्रोशेन परिमाणं विधीयते ॥

அழகியவளே, என் க்ஷேத்திரத்தின் கிழக்குப் பக்கத்தில் மிக இரகசியமான ஒரு தலம் உள்ளது; அது தொலைவில் அல்ல, அதன் அளவு மூன்று க்ரோசமாக நிர்ணயிக்கப்பட்டுள்ளது.

Verse 53

तत्र स्नानं तु कुर्वीत मम लोकं स गच्छति ॥ धूतपापेति विख्यातं तत्र गुह्यं परं मम ॥

அங்கே நிச்சயமாக ஸ்நானம் செய்ய வேண்டும்; அவன் என் லோகத்தை அடைகிறான். அங்கே ‘தூதபாப’ என்று புகழ்பெற்ற என் உத்தம இரகசியத் தீர்த்தம் உள்ளது.

Verse 54

पञ्चक्रोशाददूराद्वै मम क्षेत्रस्य पश्चिमे ॥ तत्र कुण्डं महाभागे मम तद्रोचते जलम् ॥

மகாபாக்யவளே, என் க்ஷேத்திரத்தின் மேற்குப் பக்கத்தில் ஐந்து க்ரோச தூரத்தில், அதிகத் தொலைவில் அல்ல, அங்கே ஒரு குண்டம் உள்ளது; அதன் நீர் எனக்கு இனிமையானது.

Verse 55

धुन्वानो दुष्करं कर्म पञ्चभूतात्मनिष्ठितम् ॥ कृतोदकस्तत्र भद्रे धूतपापो यशस्विनि

ஐம்பூதங்களால் ஆன உடலில் நிலைபெற்று அவன் கடினமான கர்மத்தைச் செய்கிறான்; பத்திரையே, யசஸ்வினியே, அங்கே உதகக் கிரியையை நிறைவேற்றினால் அவன் பாவம் கழுவப்படுகிறது.

Verse 56

गत्वेन्द्रलोकं सुश्रोणि देवैः सह स मोदते ॥ अथात्र मुञ्चते प्राणान्मम कर्मपरायणः

இந்திரலோகத்திற்குச் சென்று, ஓ சுஶ்ரோணி, அவன் தேவர்களுடன் அங்கே மகிழ்கிறான்; பின்னர் இங்கே, என் ஆணைக்குப் பற்றுடையவன் தன் பிராணனை விடுகிறான்.

Verse 57

इन्द्रलोकं परित्यज्य मम लोकं प्रपद्यते ॥ तत्राश्चर्यं महाभागे धूतपापे शृणुष्व मे

இந்திரலோகத்தை விட்டு அவன் என் லோகத்தை அடைகிறான். அங்கே ஒரு அதிசயம் உள்ளது, ஓ மகாபாகே—ஓ தூதபாபே—என் சொல்லைக் கேள்.

Verse 58

वर्त्तते च विशालाक्षि मणिपूरे गिरौ मम ॥ तावन्न पतते धारा यावत्पापं न धूयते

மேலும், ஓ விசாலாட்சி, மணிபூரம் எனும் என் மலையில் ஒரு நீர்தாரை உள்ளது; பாவம் கழுவப்படும்வரை அதன் ஓட்டம் கீழே விழாது.

Verse 59

धूते पापे च सुश्रोणि धारा च पतति क्षितौ ॥ एवं तत्र विशालाक्षि वृक्षमश्वत्थमिश्रितम्

பாவம் கழுவப்பட்டபோது, ஓ சுஶ்ரோணி, அந்தத் தாரை பூமியில் விழுகிறது. அதுபோல அங்கே, ஓ விசாலாட்சி, அச்வத்தத்துடன் தொடர்புடைய ஒரு மரம் உள்ளது.

Verse 60

धूतपापं न प्रविशेत्प्रविशत्यामले नरे ॥ तस्मिन्क्षेत्रे वरारोहे समन्तात्पञ्चयोजने

பாவம் கழுவாதவன் நுழையக் கூடாது; மாசற்ற மனிதனுக்கே நுழைவு உண்டு. அந்தக் க்ஷேத்திரத்தில், ஓ வராரோஹே, எல்லாத் திசைகளிலும் ஐந்து யோஜனை (விரிவு) உள்ளது.

Verse 61

यत्र तिष्ठाम्यहं देवि पश्चिमां दिशमाश्रितः ॥ तत्र चामलकं भद्रे अदूरादर्धयोजनात्

தேவி, நான் மேற்குத் திசையை ஆதரித்து தங்கும் இடத்தில், பத்திரே, அரை யோஜனை தூரத்தில் அருகே ஒரு ஆமலக (நெல்லிக்காய்) மரம் உள்ளது।

Verse 62

मम चैव प्रभावेण सर्वकालफलोदयम् ॥ तत्र कश्चिन्न जानाति पापकर्मा नराधमः

என் பிரபாவத்தால் அங்கே எல்லாக் காலமும் கனிகள் தோன்றும்; ஆயினும் அங்கே ஒரு பாவகர்மன், மனிதரில் தாழ்ந்தவன், இதை அறியான்।

Verse 63

भक्तं भागवतं शुद्धं मम कर्मव्यवस्थितम् ॥ उपोष्य च त्रिरात्राणि श्रद्धधानो जितेन्द्रियः

பக்தன், தூய பகவதன், என் விதித்த அனுஷ்டானத்தில் நிலைத்து—நம்பிக்கையுடன், இந்திரியங்களை அடக்கி—மூன்று இரவுகள் உபவாசம் செய்து।

Verse 64

एकचित्तेन गन्तव्यं धृतिं कृत्वा सुपुष्कलाम् ॥ यत्तत्र लभते भद्रे फलमामलकं शुभम्

ஒருமனத்துடன், மிகுந்த திடத்தன்மையை வளர்த்து செல்ல வேண்டும். பத்திரே, அங்கே கிடைக்கும் மங்களமான பலன்—ஆமலகப் பலனின் புண்ணியம்—மிகப் பெரிது।

Verse 65

पञ्चरात्रेण लभते तस्मिन्भूतगिरौ मम ॥ ततो हरिवचः श्रुत्वा सा मही संहितव्रता ॥

என் அந்த பூதகிரியில் ஐந்து இரவுகளுக்குள் அது கிடைக்கும். பின்னர் ஹரியின் வாக்கைக் கேட்ட அந்த பூமி தன் விரதத்தில் உறுதியாக இருந்தாள்।

Verse 66

पुनर्नारायणं तत्र प्रोवाच विनयान्विता ॥ स्तुतस्वामी श्रुतोऽसि त्वं तत्र स्थानानि यानि च ॥

பின்னர் பணிவுடன் அவள் அங்கே நாராயணனை நோக்கி கூறினாள்— “நீங்கள் ‘ஸ்துதஸ்வாமி’ எனப் புகழ்பெற்றவர்; அங்கே உள்ள இடங்களையும் எனக்குச் சொல்லுங்கள்।”

Verse 67

एतन्नामनिर्वुक्तिं त्वं वक्तुमर्हसि साम्प्रतम् ॥

“இந்தப் பெயரின் நிருக்தி (வ்யுத்பத்தி) யை நீங்கள் இப்போது விளக்க வேண்டும்.”

Verse 68

श्रीवराह उवाच ॥ भूमे हित्वा तु संसारान्ये चान्ये देवकण्टकाः ॥ द्वापरे युगमासाद्य यत्र स्थास्यामि सुन्दरि ॥

ஸ்ரீவராஹர் கூறினார்— “ஓ பூமியே! உலகப் பந்தங்களையும், தேவர்களுக்கு ‘முள்ளாக’ இருப்பவர்களையும் விட்டு, த்வாபர யுகம் வந்தபோது, ஓ அழகியே, நான் அந்த இடத்தில் தங்குவேன்।”

Verse 69

ततोऽमरैश्च ब्रह्माद्यैर्बहुभिर्मन्त्रवादिभिः ॥ स्तुतिं कर्त्तुं समारब्धं मणिपूराश्रितस्य मे ॥

பின்னர் பிரம்மா முதலிய அமரர்கள் பலர்—மந்திர ஜபத்தில் வல்லவர்கள்—மணிபூரத்தில் தங்கியிருந்த என்னைத் துதிக்கத் தொடங்கினர்।

Verse 70

ततो मां नारदो देवि असितो देवलस्तथा ॥ पर्वतश्च महाभागे मम भक्त्या व्यवस्थितः ॥

அப்போது, ஓ தேவியே, நாரதர், அசிதர், தேவலர், மேலும் பர்வதரும்—ஓ பெரும் பாக்கியவதியே—பக்தியுடன் என் சேவையில் நிலைத்திருந்தனர்।

Verse 71

नाम कुर्वन्ति मे तत्र मणिपूरगिरौ ततः ॥ स्तुतस्वामीति विख्यातं मम कर्मव्यपाश्रितम् ॥

அங்கே மணிபூரகிரியில் அவர்கள் அப்போது எனக்கு பெயரிட்டனர்; என் செயல்களின் ஆதாரத்தால் நான் ‘ஸ்துதஸ்வாமி’ எனப் புகழ்பெற்றேன்।

Verse 72

एतत्ते कथितं भद्रे निरुक्तिकरणं मया ॥ त्वया पृष्टं हि यद्भद्रे सर्वभागवतप्रियम् ॥

அம்மையே (பத்ரே), இதன் நிருக்தி விளக்கத்தை நான் உனக்குச் சொன்னேன். நீ கேட்டது பகவத மரபின் எல்லா பக்தர்களுக்கும் பிரியமானதே.

Verse 73

एतानि भूमे गुह्यानि तत्र भूतगिरौ मम ॥ श्रद्धधानेन मर्त्येन श्रोतव्यं नात्र संशयः ॥

ஓ பூமியே, இவை அங்கே என் பூதகிரியில் இரகசியமானவை. நம்பிக்கையுள்ள மனிதன் அவற்றை நிச்சயம் கேட்க வேண்டும்—இதில் ஐயமில்லை.

Verse 74

एतत्ते कथितं भद्रे सर्वधर्मव्यपाश्रयम् ॥ श्रीस्तुतस्वामिमाहात्म्यं किमन्यत्परिपृच्छसि ॥

அம்மையே (பத்ரே), எல்லா தர்மங்களுக்கும் ஆதாரமான ஸ்ரீ ஸ்துதஸ்வாமியின் மாஹாத்மியத்தை நான் உனக்குச் சொன்னேன். இன்னும் வேறு என்ன விரிவாகக் கேட்க விரும்புகிறாய்?

Verse 75

पुत्रोऽहं वसुदेवस्य देवक्या गर्भसम्भवः॥ वासुदेव इति ख्यातः सर्वदानवसूदनः॥

நான் வசுதேவரின் புதல்வன், தேவகியின் கருவிலிருந்து பிறந்தவன். ‘வாசுதேவன்’ எனப் புகழ்பெற்றவன்; எல்லா தானவப் படைகளையும் அழிப்பவன்.

Verse 76

तदेतॆ प्रवदिष्यन्ति सर्वभागवतप्रियम्॥ यथा च मथ्यमानाद्वै दध्नश्चोद्ध्रियते घृतम्॥

அவர்கள் இதை—அனைத்து பக்தர்களுக்கும் பிரியமானதாக—அறிவிப்பார்கள்; தயிரை மத்தினால் நெய் எடுக்கப்படுவது போல.

Verse 77

तद्युगस्य प्रभावेण भूमे कुर्वन्ति मानवाः॥ तैः स्वशिष्यैः समं देवि ये शास्त्रविनियोजिताः॥

அந்த யுகத்தின் தாக்கத்தால், ஓ பூமி, மனிதர்கள் அதற்கேற்ப நடக்கின்றனர்; ஓ தேவி, சாஸ்திரங்கள் விதித்த ஒழுக்கத்தில் நியமிக்கப்பட்டோர் தம் சீடர்களுடன் சேர்ந்து செயல்படுகின்றனர்.

Verse 78

एतच्छास्त्रं महाभागे प्रयुक्तं विधिना मया॥ वराहरूपमादाय सर्वभागवतप्रियम्॥

ஓ மகாபாக்யவதியே, இந்த சாஸ்திரத்தை நான் முறையான விதியுடன் எடுத்துரைத்தேன்; வராஹ ரூபம் ஏற்று—அனைத்து பக்தர்களுக்கும் பிரியமானதாக.

Verse 79

तत्र स्नानं तु कुर्वीत मम मार्गानुसारकः॥ भूपृष्ठे न तु जायेत कालेन विजितेन्द्रियः॥

அங்கே என் மார்க்கத்தைப் பின்பற்றுபவன் நிச்சயமாக ஸ்நானம் செய்ய வேண்டும்; காலப்போக்கில் இந்திரியங்களை வென்றவன் பூமியின் மேற்பரப்பில் மீண்டும் பிறவியடையான்.

Verse 80

सुवर्णाभं मारकतमगाधं निर्मितं मया॥ तत्र स्नानं प्रकुर्वीत पञ्चभक्तोषितो नरः॥

பொன்னொளி கொண்ட, மரகதம் போன்ற, ஆழமறியாத (தீர்த்த/நீர்நிலையை) நான் உருவாக்கினேன்; அங்கே ஐந்துவகை பக்தியால் திருப்தியடைந்த மனிதன் ஸ்நானம் செய்ய வேண்டும்.

Verse 81

तत्र गत्वा वरारोहे उदिते च दिवाकरे॥ अथ मध्याह्नवेलायां यदि वा अस्तंगतेऽपि वा॥

அழகிய இடையுடையவளே! அங்கே சென்று—சூரியன் உதித்தபோதோ, மதியவேளையிலோ, அல்லது அஸ்தமித்தபோதுமோ—।

Verse 82

एतत्स्तुतगिरेर्देवि माहात्म्यं कथितं मया॥ द्वापरं युगमासाद्य यत्र स्थास्यामि सुन्दरि॥

தேவி! ஸ்துதகிரியின் இந்த மஹாத்மியத்தை நான் கூறினேன். அழகியே! த்வாபர யுகம் வந்தபோது நான் அங்கேயே தங்குவேன்.