Adhyaya 19
The Slaying of Hiraṇyākṣa and the Triumph of Varāha
முந்தைய அதிகாரத்தின் உச்சமான இரட்டைப் போருக்குப் பின், இவ்வதிகாரத்தில் ஸ்ரீவராஹர்–ஹிரண்யாக்ஷரின் தனிப்போர் மேலும் தீவிரமாகிறது. பிரம்மாவின் தூய்மனப் பிரார்த்தனைகளை ஏற்றுக் கொண்ட பகவான் அருகிலிருந்து போரிடுகிறார். வராஹரின் கதா ஒரு கணம் வழுக்க, தானவனுக்கு சிறு முன்னிலை கிடைக்கிறது; ஆயினும் அவன் க்ஷத்திரிய மரியாதையைப் பேணுகிறான்; அப்போது ஆண்டவன் சுதர்சனச் சக்கரத்தை அழைக்கிறார். கோபத்தில் ஹிரண்யாக்ஷன் ஆயுதமழை பொழிந்து, இறுதியில் யோகமாயையால் பிரளயத்தின் மாயக்காட்சியை எழுப்புகிறான்—இருள் காற்றுகள், துர்நாற்ற மழை, பேய் படைகள்—வானுலகக் காண்போரை அச்சுறுத்துகின்றன. வராஹர் சக்கரத்தால் அந்த மாயையைச் சிதறடித்து யோகமாயையின் மீது தெய்வீக ஆதிக்கத்தை வெளிப்படுத்துகிறார். தானவன் உடல் பலத்தால் அடக்க முயன்றாலும், பகவான் தீண்டப்படாமல் இருந்து தீர்மானமான அடியால் அவனை வதைத்து ‘புண்ணிய மரணம்’ அருளுகிறார்; பிரம்மா வெற்றியைப் புகழ்கிறார். முடிவில் சூதர், இந்த லீலையைச் செவிமடுப்பது பாபநாசகமாய், உலகியலும் ஆன்மீகமும் பலன் தருவதாகவும், இறுதியில் பகவத் தாமத்துக்கு அழைத்துச் செல்லுவதாகவும் கூறுகிறார்.
Shlokas
Verse 1
मैत्रेय उवाच अवधार्य विरिञ्चस्य निर्व्यलीकामृतं वच: । प्रहस्य प्रेमगर्भेण तदपाङ्गेन सोऽग्रहीत् ॥ १ ॥
ஸ்ரீமைத்ரேயர் கூறினார்—விரிஞ்சி பிரம்மாவின் கபடமற்ற, பாவ நோக்கமற்ற, அமுதம்போல் இனிய சொற்களை கேட்ட பகவான் அன்பு நிறைந்த சிரிப்புடன், அன்புத் ததும்பும் பார்வையால் அவரது வேண்டுதலை ஏற்றார்।
Verse 2
तत: सपत्नं मुखतश्चरन्तमकुतोभयम् । जघानोत्पत्य गदया हनावसुरमक्षज: ॥ २ ॥
பின்னர் பிரம்மாவின் நாசியிலிருந்து தோன்றிய பகவான் அக்ஷஜன், அச்சமின்றி முன் நடமாடிய பகைவர் ஹிரண்யாக்ஷ அசுரனை நோக்கி பாய்ந்து, தன் கதையால் அவன் தாடையில் அடித்தார்।
Verse 3
सा हता तेन गदया विहता भगवत्करात् । विघूर्णितापतद्रेजे तदद्भुतमिवाभवत् ॥ ३ ॥
ஆனால் அசுரனின் கதையடி தாக்கத்தால் பகவானின் கதை அவரது கையிலிருந்து வழுந்தது. அது சுழன்று சுழன்று கீழே விழும் போதும் ஒளிவீசிப் பிரகாசித்தது—அது அதிசயம்; ஏனெனில் அந்த கதை தெய்வீகத் தீப்தியால் ஜ்வலித்தது।
Verse 4
स तदा लब्धतीर्थोऽपि न बबाधे निरायुधम् । मानयन् स मृधे धर्मं विष्वक्सेनं प्रकोपयन् ॥ ४ ॥
அப்போது சிறந்த வாய்ப்பு இருந்தும், ஆயுதமற்ற எதிரியை அவன் தாக்கவில்லை. ஒருமுகப் போரின் தர்மத்தை மதித்து, விஷ்வக்சேனனான பரமபகவானின் கோபத்தை மேலும் தூண்டினான்।
Verse 5
गदायामपविद्धायां हाहाकारे विनिर्गते । मानयामास तद्धर्मं सुनाभं चास्मरद्विभु: ॥ ५ ॥
பகவானின் கதை தரையில் விழ, தேவர்கள் மற்றும் ரிஷிகள் கூட்டத்திலிருந்து ‘ஹா ஹா’ என்ற அலறல் எழுந்தது. அப்போது அனைத்தையும் ஆளும் பகவான், அவன் தர்மத்தை மதித்து, சுனாபமான சுதர்சனச் சக்கரத்தை நினைத்து அழைத்தார்।
Verse 6
तं व्यग्रचक्रं दितिपुत्राधमेन स्वपार्षदमुख्येन विषज्जमानम् । चित्रा वाचोऽतद्विदां खेचराणां तत्र स्मासन् स्वस्ति तेऽमुं जहीति ॥ ६ ॥
பகவானின் கையில் சுதர்சனச் சக்கரம் வேகமாகச் சுழல, திதியின் கீழ்மகன் ஹிரண்யாக்ஷன்—வைகுண்டப் பார்ஷத முதல்வனாகப் பிறந்தவன்—அருகிலான போரில் சிக்கினான். அப்போது வானவிமானங்களில் இருந்து பார்த்த அறியாதோர் எல்லாத் திசைகளிலும் விசித்திரமாகக் கூவி—“உமக்கு வெற்றி, மங்கலம்; அவனை வதம் செய்; இனி விளையாடாதே” என்றனர்.
Verse 7
स तं निशाम्यात्तरथाङ्गमग्रतो व्यवस्थितं पद्मपलाशलोचनम् । विलोक्य चामर्षपरिप्लुतेन्द्रियो रुषा स्वदन्तच्छदमादशच्छ्वसन् ॥ ७ ॥
அருகில் சுதர்சனச் சக்கரத்தை ஏந்தி, தாமரை இதழ் போன்ற கண்களுடன் நின்ற பகவானை அந்த அசுரன் கண்டான். அவமானக் கோபம் அவன் உணர்வுகளை மூழ்கடித்தது; பாம்புபோல் சீறி, கடும் சினத்தில் உதட்டை பற்களால் கடித்தான்.
Verse 8
करालदंष्ट्रश्चक्षुर्भ्यां सञ्चक्षाणो दहन्निव । अभिप्लुत्य स्वगदया हतोऽसीत्याहनद्धरिम् ॥ ८ ॥
பயங்கர தந்தங்கள் கொண்ட அசுரன், ஹரியை எரித்துவிடுவது போலக் கண்களால் உற்றுநோக்கினான். வானில் பாய்ந்து, தன் கதையைத் தாக்கத் தூக்கி, “நீ கொல்லப்பட்டாய்!” என்று கூவினான்.
Verse 9
पदा सव्येन तां साधो भगवान् यज्ञसूकर: । लीलया मिषत: शत्रो: प्राहरद्वातरंहसम् ॥ ९ ॥
ஓ சாதுவான விதுரா! பகைவன் பார்த்துக்கொண்டிருக்க, யாகபோகி பகவான் யஜ்ஞசூகர் (வராஹர்) புயல் வேகத்தில் வந்த அந்தக் கதையை இடப்பாதத்தால் லீலையாகத் தட்டி வீழ்த்தினார்.
Verse 10
आह चायुधमाधत्स्व घटस्व त्वं जिगीषसि । इत्युक्त:स तदा भूयस्ताडयन् व्यनदद् भृशम् ॥ १० ॥
அப்போது பகவான் கூறினார்: “உன் ஆயுதத்தை எடு; மோதிவா; நீ என்னை வெல்ல விரும்புகிறாய் அல்லவா?” இவ்வாறு சவால் விடப்பட்ட அசுரன் மீண்டும் கதையை உயர்த்தி, மிகுந்த சத்தமாகக் கர்ஜித்தான்.
Verse 11
तां स आपततीं वीक्ष्य भगवान् समवस्थित: । जग्राह लीलया प्राप्तां गरुत्मानिव पन्नगीम् ॥ ११ ॥
தம்மை நோக்கி பறந்து வந்த கதையைப் பார்த்த பகவான் அசையாமல் நின்று, கருடன் பாம்பைப் பிடிப்பதுபோல் லீலையாக அதை எளிதில் பிடித்தார்।
Verse 12
स्वपौरुषे प्रतिहते हतमानो महासुर: । नैच्छद्गदां दीयमानां हरिणा विगतप्रभ: ॥ १२ ॥
தன் வீரியம் தடுக்கப்பட்டதால் அந்த மகாசுரன் அவமானமடைந்து ஒளியிழந்தான்; ஹரி திருப்பி அளித்த கதையை மீண்டும் பெற அவன் விரும்பவில்லை।
Verse 13
जग्राह त्रिशिखं शूलं ज्वलज्ज्वलनलोलुपम् । यज्ञाय धृतरूपाय विप्रायाभिचरन् यथा ॥ १३ ॥
பின்னர் அவன் எரியும் தீயைப் போல பேராசையுடன் திகழும் மூன்று முனைச் சூலத்தை எடுத்துக் கொண்டு, யாகங்களை அனுபவிப்பவரும் த்ருதரூபனுமான பகவான்மேல் எறிந்தான்—தீயவன் தவத்தைப் புனித பிராமணனுக்கு எதிரான அபிசாரமாகப் பயன்படுத்துவது போல।
Verse 14
तदोजसा दैत्यमहाभटार्पितं चकासदन्त:ख उदीर्णदीधिति । चक्रेण चिच्छेद निशातनेमिना हरिर्यथा तार्क्ष्यपतत्रमुज्झितम् ॥ १४ ॥
மிகுந்த வலிமையுடன் தைத்ய வீரன் எறிந்த சூலம் வானில் ஒளிர்ந்தது; ஆனால் ஹரி கூர்மையான விளிம்புடைய சுதர்சனச் சக்கரத்தால் அதைத் துண்டுத்துண்டாக வெட்டினார்—இந்திரன் கருடனின் ஒரு இறகை வெட்டியதுபோல்।
Verse 15
वृक्णे स्वशूले बहुधारिणा हरे: प्रत्येत्य विस्तीर्णमुरो विभूतिमत् । प्रवृद्धरोष: स कठोरमुष्टिना नदन् प्रहृत्यान्तरधीयतासुर: ॥ १५ ॥
தன் சூலம் சக்கரத்தால் துண்டிக்கப்பட்டதைப் பார்த்ததும் அவன் கடும் கோபமடைந்தான். முன்னே வந்து கர்ஜித்து, ஸ்ரீவத்ஸச் சின்னம் தாங்கிய பகவானின் விரிந்த மார்பில் கடினமான குத்தால் அடித்து, பின்னர் மறைந்தான்।
Verse 16
तेनेत्थमाहत: क्षत्तर्भगवानादिसूकर: । नाकम्पत मनाक् क्वापि स्रजा हत इव द्विप: ॥ १६ ॥
ஓ விதுரரே, அந்த அசுரனால் இவ்விதமாகத் தாக்கப்பட்ட போதிலும், ஆதி வராகரான பகவான், பூமாலையால் அடிக்கப்பட்ட யானையைப் போல, சிறிதும் அசைவுறவில்லை.
Verse 17
अथोरुधासृजन्मायां योगमायेश्वरे हरौ । यां विलोक्य प्रजास्त्रस्ता मेनिरेऽस्योपसंयमम् ॥ १७ ॥
பிறகு அந்த அசுரன், யோகமாயையின் தலைவரான பகவான் ஸ்ரீ ஹரியின் மீது பலவிதமான மாயாஜாலங்களை ஏவினான். இதைக் கண்ட மக்கள் அச்சमடைந்து, பிரளய காலம் நெருங்கிவிட்டதோ என்று எண்ணினர்.
Verse 18
प्रववुर्वायवश्चण्डास्तम: पांसवमैरयन् । दिग्भ्यो निपेतुर्ग्रावाण: क्षेपणै: प्रहिता इव ॥ १८ ॥
எல்லா திசைகளிலிருந்தும் பயங்கரமான காற்று வீசத் தொடங்கியது; புழுதி மற்றும் ஆலங்கட்டி மழையால் இருள் சூழ்ந்தது. எந்திரங்களால் வீசப்பட்டது போல, கற்கள் நாலாபுறமிருந்தும் வந்து விழுந்தன.
Verse 19
द्यौर्नष्टभगणाभ्रौघै: सविद्युत्स्तनयित्नुभि: । वर्षद्भि: पूयकेशासृग्विण्मूत्रास्थीनि चासकृत् ॥ १९ ॥
வானம் மேகக் கூட்டங்களால் மூடப்பட்டதால் விண்மீன்கள் மறைந்தன; மின்னலும் இடியும் தோன்றின. வானத்திலிருந்து சீழ், முடி, இரத்தம், மலம், சிறுநீர் மற்றும் எலும்बுகள் மழையாகப் பொழிந்தன.
Verse 20
गिरय: प्रत्यदृश्यन्त नानायुधमुचोऽनघ । दिग्वाससो यातुधान्य: शूलिन्यो मुक्तमूर्धजा: ॥ २० ॥
ஓ பாவமற்ற விதுரரே, மலைகள் பலவிதமான ஆயுதங்களைப் பொழிந்தன; கையில் சூலங்களை ஏந்திய, தலைவிரி கோலத்துடன் கூடிய நிர்வாணமான அரக்கிகள் தோன்றினர்.
Verse 21
बहुभिर्यक्षरक्षोभि: पत्त्यश्वरथकुञ्जरै: । आततायिभिरुत्सृष्टा हिंस्रा वाचोऽतिवैशसा: ॥ २१ ॥
காலால், குதிரை, தேர் மற்றும் யானைகளில் வந்த யட்சர்களும் ராக்ஷசர்களும் கொடூரமான மற்றும் வன்முறையான சொற்களை முழங்கினர்.
Verse 22
प्रादुष्कृतानां मायानामासुरीणां विनाशयत् । सुदर्शनास्त्रं भगवान् प्रायुङ्क्त दयितं त्रिपात् ॥ २२ ॥
அனைத்து யாகங்களையும் அனுபவிப்பவரான இறைவன், அசுரனின் மாய சக்திகளை அழிக்கவல்ல தனது அன்பிற்குரிய சுதர்சன சக்கரத்தை ஏவினார்.
Verse 23
तदा दिते: समभवत्सहसा हृदि वेपथु: । स्मरन्त्या भर्तुरादेशं स्तनाच्चासृक् प्रसुस्रुवे ॥ २३ ॥
அந்தத் தருணத்தில், ஹிரண்யாக்ஷனின் தாயான திதியின் இதயத்தில் திடீரென நடுக்கம் ஏற்பட்டது. தன் கணவர் கசியபரின் வார்த்தைகளை நினைவுகூர்ந்தபோது, அவள் மார்பகங்களிலிருந்து இரத்தம் வழிந்தது.
Verse 24
विनष्टासु स्वमायासु भूयश्चाव्रज्य केशवम् । रुषोपगूहमानोऽमुं ददृशेऽवस्थितं बहि: ॥ २४ ॥
தன் மாய சக்திகள் அழிந்ததைக் கண்ட அசுரன், மீண்டும் கேசவனிடம் வந்து, கோபத்துடன் அவரைத் தழுவி நசுக்க முயன்றான். ஆனால் இறைவன் தன் கைகளுக்கு வெளியே நிற்பதைக் கண்டு திகைத்தான்.
Verse 25
तं मुष्टिभिर्विनिघ्नन्तं वज्रसारैरधोक्षज: । करेण कर्णमूलेऽहन् यथा त्वाष्ट्रं मरुत्पति: ॥ २५ ॥
அசுரன் தனது இடி போன்ற முஷ்டிகளால் இறைவனைத் தாக்கத் தொடங்கினான். ஆனால் இந்திரன் விருத்திராசுரனைத் தாக்கியது போல, இறைவன் அதோக்ஷஜர் அசுரனின் காது ஓரத்தில் ஒரு அறை கொடுத்தார்.
Verse 26
स आहतो विश्वजिता ह्यवज्ञया परिभ्रमद्गात्र उदस्तलोचन: । विशीर्णबाह्वङ्घ्रिशिरोरुहोऽपतद् यथा नगेन्द्रो लुलितो नभस्वता ॥ २६ ॥
அனைத்தையும் வெல்பவரான பகவான் அலட்சியமாக அடித்த போதிலும், அந்த அசுரனின் உடல் சுழலத் தொடங்கியது. கண்கள் பிதுங்கி வெளியே வந்தன. கைகால்கள் முறிந்து, தலைமுடி சிதற, காற்றினால் வேரோடு சாய்க்கப்பட்ட பெரிய மரத்தைப் போல அவன் கீழே விழுந்தான்.
Verse 27
क्षितौ शयानं तमकुण्ठवर्चसं करालदंष्ट्रं परिदष्टदच्छदम् । अजादयो वीक्ष्य शशंसुरागता अहो इमां को नु लभेत संस्थितिम् ॥ २७ ॥
பிரம்மா மற்றும் பிற தேவர்கள் பயங்கரமான பற்களைக் கொண்ட அந்த அசுரன் உதட்டைக் கடித்துக்கொண்டு தரையில் கிடப்பதைப் பார்க்க வந்தனர். அவனது முகத்தின் பொலிவு இன்னும் குறையவில்லை. பிரம்மா வியந்து கூறினார்: ஆஹா! இத்தகைய பாக்கியமான மரணத்தை யாரால் அடைய முடியும்?
Verse 28
यं योगिनो योगसमाधिना रहो ध्यायन्ति लिङ्गादसतो मुमुक्षया । तस्यैष दैत्यऋषभ: पदाहतो मुखं प्रपश्यंस्तनुमुत्ससर्ज ह ॥ २८ ॥
பிரம்மா தொடர்ந்தார்: யோகிகள் தங்கள் நிலையற்ற ஜட உடலிலிருந்து விடுபட விரும்பி, தனிமையில் ஆழ்ந்த தியானத்தில் யாரை தியானிக்கிறார்களோ, அந்த இறைவனின் திருவடியால் உதைபட்டு, அவரது திருமுகத்தை தரிசித்தபடியே, திதியின் மகன்களில் சிறந்தவனான இவன் தனது உயிரை விட்டான்.
Verse 29
एतौ तौ पार्षदावस्य शापाद्यातावसद्गतिम् । पुन: कतिपयै: स्थानं प्रपत्स्येते ह जन्मभि: ॥ २९ ॥
இவர்கள் இருவரும் முழுமுதற் கடவுளின் தனிப்பட்ட உதவியாளர்கள், சாபத்தினால் அசுரக் குடும்பங்களில் பிறக்க நேரிட்டது. இன்னும் சில பிறவிகளுக்குப் பிறகு, அவர்கள் தங்கள் சொந்த ஸ்தானத்திற்குத் திரும்புவார்கள்.
Verse 30
देवा ऊचु: नमो नमस्तेऽखिलयज्ञतन्तवे स्थितौ गृहीतामलसत्त्वमूर्तये । दिष्टया हतोऽयं जगतामरुन्तुद- स्त्वत्पादभक्त्या वयमीश निर्वृता: ॥ ३० ॥
தேவர்கள் இறைவனிடம் கூறினர்: உமக்கு மீண்டும் மீண்டும் வணக்கங்கள்! அனைத்து யாகங்களையும் அனுபவிப்பவர் நீரே, உலகைக் காப்பதற்காகத் தூய சத்வ குணத்துடன் வராஹ வடிவத்தை ஏற்றுள்ளீர். எங்கள் அதிர்ஷ்டவசமாக, உலகங்களைத் துன்புறுத்திய இந்த அசுரன் உம்மால் கொல்லப்பட்டான், இறைவா, உமது திருவடிகளில் பக்தியுடன் நாங்கள் இப்போது நிம்மதியாக இருக்கிறோம்.
Verse 31
मैत्रेय उवाच एवं हिरण्याक्षमसह्यविक्रमं स सादयित्वा हरिरादिसूकर: । जगाम लोकं स्वमखण्डितोत्सवं समीडित: पुष्करविष्टरादिभि: ॥ ३१ ॥
மைத்ரேயர் கூறினார்—இவ்வாறு தாங்கமுடியாத வீரமுடைய ஹிரண்யாக்ஷனை வதைத்து, ஆதிவராஹரான பகவான் ஹரி இடையறாத திருவிழா நிலவும் தம் சொந்த தாமத்திற்குச் சென்றார். பிரம்மா முதலிய தேவர்கள் அவரைப் புகழ்ந்தனர்.
Verse 32
मया यथानूक्तमवादि ते हरे: कृतावतारस्य सुमित्र चेष्टितम् । यथा हिरण्याक्ष उदारविक्रमो महामृधे क्रीडनवन्निराकृत: ॥ ३२ ॥
மைத்ரேயர் கூறினார்—அன்பு விதுரா, நான் கேட்டபடியே பகவான் ஹரியின் ஆதிவராஹ அவதாரத்தின் புனித லீலைகளை உனக்குச் சொன்னேன்; மகாயுத்தத்தில் அபூர்வ வீரமுடைய ஹிரண்யாக்ஷனை அவர் விளையாட்டுப் பொருள்போல் தள்ளி வீழ்த்தினார்.
Verse 33
सूत उवाच इति कौषारवाख्यातामाश्रुत्य भगवत्कथाम् । क्षत्तानन्दं परं लेभे महाभागवतो द्विज ॥ ३३ ॥
சூதர் கூறினார்—ஓ த்விஜா, கௌஷாரவர் (மைத்ரேயர்) அதிகாரபூர்வமாக உரைத்த பகவத் கதையைச் செவிமடுத்த மகாபாகவதன் க்ஷத்தா (விதுரன்) பரமானந்தத்தை அடைந்து மிகுந்த மகிழ்ச்சி கொண்டான்.
Verse 34
अन्येषां पुण्यश्लोकानामुद्दामयशसां सताम् । उपश्रुत्य भवेन्मोद: श्रीवत्साङ्कस्य किं पुन: ॥ ३४ ॥
புண்ணியப் புகழுடைய, அமர்ந்த புகழ் கொண்ட சத்புருஷர்களின் செயல்களைச் செவிமடுத்தாலே ஆனந்தம் உண்டாகும்; மார்பில் ஸ்ரீவத்ஸச் சின்னம் திகழும் அந்த ஆண்டவனின் லீலைகளை கேட்பது எத்தனை மேலான பேரின்பம்!
Verse 35
यो गजेन्द्र झषग्रस्तं ध्यायन्तं चरणाम्बुजम् । क्रोशन्तीनां करेणूनां कृच्छ्रतोऽमोचयद् द्रुतम् ॥ ३५ ॥
முதலைப் பிடியில் சிக்கிய கஜேந்திரன் ஆண்டவனின் திருவடித் தாமரைகளைத் தியானித்தபோது, அந்த பகவான் அவனை உடனே பெருந்துயரிலிருந்து விடுவித்தார்; அப்போது உடனிருந்த பெண் யானைகள் அலறிக் கதறின.
Verse 36
तं सुखाराध्यमृजुभिरनन्यशरणैर्नृभि: । कृतज्ञ: को न सेवेत दुराराध्यमसाधुभि: ॥ ३६ ॥
நேர்மையான, மாசற்ற, அவரையே ஒரே சரணமாகக் கொண்ட பக்தர்களால் பகவான் எளிதில் திருப்தியடைகிறார். அத்தகைய ஆண்டவனுக்கு நன்றியுள்ள உயிர் யார் சேவை செய்யாமல் இருப்பார்? ஆனால் தீயோர்க்கு அவர் அரிதாக ஆராதிக்கப்படுபவர்।
Verse 37
यो वै हिरण्याक्षवधं महाद्भुतं विक्रीडितं कारणसूकरात्मन: । शृणोति गायत्यनुमोदतेऽञ्जसा विमुच्यते ब्रह्मवधादपि द्विजा: ॥ ३७ ॥
ஓ த்விஜர்களே! உலகை மீட்க முதல்வராஹ ரூபமாகத் தோன்றிய கரண-வராஹனான ஆண்டவன் செய்த ஹிரண்யாக்ஷ வதத்தின் அற்புத லீலையை யார் கேட்கிறாரோ, பாடுகிறாரோ, மகிழ்ந்து அனுமதிக்கிறாரோ, அவர் உடனே பாவப் பலன்களிலிருந்து விடுபடுகிறார்—பிராமணவதப் பாவத்திலிருந்தும் கூட।
Verse 38
एतन्महापुण्यमलं पवित्रं धन्यं यशस्यं पदमायुराशिषाम् । प्राणेन्द्रियाणां युधि शौर्यवर्धनं नारायणोऽन्ते गतिरङ्ग शृण्वताम् ॥ ३८ ॥
இந்தக் கதை மிகப் புண்ணியமானது, மாசற்றது, பரம புனிதமானது; செல்வம், புகழ், நீண்ட ஆயுள் மற்றும் விரும்பிய வரங்களை அளிக்கிறது. போர்க்களத்தில் இது உயிர்சக்தியும் செயல்-இந்திரியங்களின் வலிமையும் வீரத்தையும் வளர்க்கிறது. அன்பு ஷௌநகா! இறுதிக் கணத்தில் இதைக் கேட்பவன் நாராயணனின் பரம தாமத்தை அடைகிறான்।
Frequently Asked Questions
The text highlights the demon’s adherence to the kṣātra code of single combat (yuddha-dharma), which paradoxically becomes the cause of his downfall: his “righteousness” is external and ego-driven, whereas the Lord’s dharma is protective and absolute. The episode underscores that dharma without surrender (bhakti) cannot override the Lord’s will.
By releasing Sudarśana, the Lord nullifies the asura’s conjurations and restores clarity and order. In Bhāgavata theology, Sudarśana represents the Lord’s supreme power and ‘right vision’ that cuts through illusion—showing that even cosmic-scale fear effects cannot stand before Bhagavān’s sovereignty over yoga-māyā.
Brahmā praises the demon’s death as blessed because he dies directly by the Lord’s contact while beholding Him. Even antagonists who are slain by Bhagavān receive extraordinary purification due to the Lord’s transcendental nature; the event also foreshadows the return of the cursed gatekeepers to Vaikuṇṭha after completing their destined births.
Sūta states that hearing/chanting the account of Varāha killing Hiraṇyākṣa immediately relieves sinful reactions (even grave sins), grants merit and auspicious worldly outcomes (fame, longevity, strength), and, if heard at the time of death, transfers the hearer to the Lord’s supreme abode—affirming śravaṇa as a primary bhakti practice.