शक्तिदेवी

पुरा भगवती तुष्टा जघान महिषासुरम् । युष्माभिस्तु स्तुता देवी वरदानं ददावथ

देवा ऊचुः नमः शिवायै कल्याण्यै शान्त्यै पुष्ट्यै नमो नमः । भगवत्यै नमो देव्यै रुद्राण्यै सततं नमः

तत्पार्ष्णिग्राहतां प्राप्तो हन्तव्यस्तरसा त्वया । तत्पार्श्ववर्तिनीं कालीं हत्वा संगृह्य तां पुनः

एवं स्तुता तदा देवी महामाया द्विजन्मभिः। कर्णाटवधकृत्याय द्विजातिहितकाम्यया॥ प्रत्यक्षा साऽभवत्तत्र वरं ब्रूहीत्युवाच ह॥

ततः सा श्रद्धासमन्विता सम्यग् आराधयामास; तत्राम्बिकां देवीं सुरेश्वरीं स्थापयित्वा।

निषधराजस्य राज्ञी सीमन्तिनी सती आस्ते । सोमवारे महादेवं पूजयत्यम्बिकायुतम् ॥

नारद उवाच— ब्रह्मन् महाप्राज्ञ, अखिलं तद्वृत्तान्तं श्रुत्वा; तत्त्वतः वद, महादेवी किमकार्षीत्? श्रोतुमिच्छामि॥

क्षीरोदस्योत्तरतीरनिवासिनीं तां हृदि संस्थाप्य, अम्बिकां प्रत्यक्षं साक्षात् द्रष्टुमिच्छन् स तपस्तप्तुं समारभत्।

“वरं ब्रूहि” इति मद्वाणीं श्रुत्वा त्वया स एव वरो वृतः—“महादेवि, मम सुता भव; तया देवहितं कुरु” इति ।

अथ तस्य पादपद्मे दृढनिश्चयं जितेन्द्रियं महाराजं दृष्ट्वा स्वकीया अम्बिका सुतोषिता प्रत्यक्षमभवत्।

भावाभावस्वरूपा सा जगद्धेतुः सनातनी। ब्राह्मी लक्ष्मीरम्बिकेति त्रिमूर्तिः सहसाऽभवत्।

मद्वरात् तव शिश्नं मेषाण्डं भविष्यति; इत्युक्त्वा सा जगन्माता तत्रैव अन्तरधीयत।