शक्तिदेवी in the Narada Purana

केचिदेनाम् ‘उमा’ इति वदन्ति; अपरे ‘शक्तिः’ इति, अन्ये ‘लक्ष्मी’ इति। केचित् ‘भारती’ इति, अपरे ‘गिरिजा’ ‘अम्बिका’ इति च नामभिः स्तुवन्ति॥

यस्य शक्तिर्महामाया जगद्विस्तारधारिणी; विश्वोत्पत्तेर्निदानत्वात् सा प्रकृतिरिति बुधैः प्रोच्यते॥

वेदतुल्यां भागवतीं हरिभक्तिविवर्द्धिनीम् । निवृत्तिनिरतं पुत्रं शुकं तामध्यापयत् ॥

सदाशिवस्वरूपाय गुरवे पराशक्तिसमन्विताय । सहस्रारमहापद्मे नादबिन्दुद्वयान्विते नमः ॥

संवर्तकाले स एव लक्ष्मीयुतो लकुलीशः, व्यापिनीयुतः शिवेशः, तथा श्रीकण्ठमातृकाख्यया प्रोक्ता महामाया इति निगद्यते।

यमाश्रित्य महामाया जगत्संमोहिनी सदा; तस्मै ते परमेशाय अहम् उत्तरीयकं कल्पयामि॥

प्रणवपूर्वो भुवनेशानीस्वबीजान्तो नवार्णमन्त्रः। ‘हस्ती’ ‘पिशाची’ इति पदयुग्मेन ‘अग्रिंसुंदरी’ इत्यपि सह लिखेत्॥

अस्यापि ध्यान-पूजा-प्रयोगादि प्राग्वत् कल्पयेत्। प्रणवादौ ङेन्तं योजयेत्, ततः ‘भगवती’ पदम्; पश्चाद् ‘धरणि’ द्वितयं, अन्ते ‘हरेः’ द्वितयं च उदीरयेत्।

पाञ्चरात्रिकप्रयोगे “दितिज”शब्दात् “विनिधन”प्रत्ययेन “करेति” इति रूपं भवति। तथा “महामाया”शब्दात् “अमोघ”प्रत्ययः, “दर्यं”शब्दात् च “दैत्येन्द्र” इति—एवं शब्दप्रमाणतः॥

षड्दीर्घसमन्वितेन बीजेन शक्त्यङ्गानि विन्यसेत्। ततः सीतां महादेवीं त्रैलोक्यपूजितां ध्यायेत्॥

सा भद्रा भगवती शान्ता कुमुदा सुन्दरी प्रिया । कृष्णरतिः श्रीकृष्णसहचारिणी सदा ॥

कृष्णदात्री प्रेमधात्री स्वर्णगात्री मनोहरा । नगधात्री यशोधात्री महादेवी शुभंकरी ॥

तत्र स्थिता जगन्माता तपोनियममास्थिता। त्रिकालेऽनिशं विविधान् स्वावतारान् कुरुते हि॥

एकाक्षरीबीजमन्त्रस्य ऋषिः शक्तिरिति कीर्तिता। छन्दो गायत्री भवेत्, देवता तु भुवनेश्वरी॥

वेदादिर्माता; गिरिजा पद्मा च तस्या रूपे; भृगुर्हृदयमिव मन्यते। हे भगवति माहेश्वरि, हे अन्नपूर्णे, हे दहनाङ्गने, नित्यं अस्माकं वाक्कर्मसु सन्निधेहि॥

वेदाग्रे चतस्रः शक्तयः स्मृताः—परा च भुवनेश्वरी । कमला सुभगा चैव ब्राह्म्याद्या अष्टपत्रके स्थिताः ॥

पीतपुष्पैर्देवीं यजेत् हरिद्रोत्थस्रजा जपेत् । पीतां भगवतीं ध्यायन् पयोमध्येऽयुतं जपेत् ॥

मायायुग्मं चास्त्रमङ्गं कृत्वा, मनवः प्रणवादयः स्वाहान्ताश्चैवमङ्गानि विधाय; ततः अम्बिकां ध्यायेत् भक्त्या समाहितमानसः॥

इत्येषा भैरवी प्रोक्ता ह्यवतारान्तरं शृणु। वाङ्माया कमला तारा नमोऽस्ते भगवत्यथ॥

दुर्गायाः जगदम्बायाः विषये किं पुनः प्रष्टुमिच्छसि ॥ १६९ ॥