Mahishasura

पुरा देवयुगे राजन्, महिषो नाम दानवः। पितामहवराद् दृप्तः सर्वदेवभयंकरः॥

पूर्वं हिरण्याक्षसुतो महिषोनाम दानव आसीत्; येन महिषरूपेण जगत्त्रयं भुक्तं पीडितं च।

श्रीसूत उवाच। स्वसैन्यं हतं देव्या विलोक्य महिषो दानवेश्वरः। महाक्रोधात् चण्डकोपं प्रति वाक्यमब्रवीत्॥

महिषद्वारा देवीप्रबोधनम् व्यास उवाच तेषां तद्वचनं श्रुत्वा क्रोधयुक्तो नराधिपः । दारुकं प्राह तरसा रथमानय मेऽद्‌भुतम्

भगवतीमाहात्म्ये दैत्यसैन्योद्योगः व्यास उवाच एवं स महिषो नाम दानवो वरदर्पितः । प्राप्य राज्यं जगत्सर्वं वशे चक्रे महाबलः

देव्युवाच भयं त्यजन्तु गीर्वाणा महिषान्मन्दचेतसः । हनिष्यामि रणेऽद्यैव वरदृप्तं विमोहितम् ॥

कुमार उवाच—नमोऽस्तु भवतां देवाः। ॐ नमोऽस्तु तपोधनाः। युष्मत्प्रसादाज्जेष्यामि शत्रू महिषतारकौ॥

इति श्रीवामनपुराणे विंशतितमोऽध्यायः समाप्तः। नारद उवाच—कथं कात्यायनी देवी महिषासुरं ससैन्यं सवाहनं च हत्वा, तत्सर्वं विस्तरेण ब्रूहि।

नाशयामास सा यत्र दानवं महिषासुरम्। नमरं रक्तबीजं च तथान्यान् सुरकण्टकान्।

अथ द्व्यशीतितमोऽध्याय आरभ्यते॥ ऋषिरुवाच—पुरा देवासुरयोर्युद्धं शतवर्षपर्यन्तं समभवत्, महिषासुरेणासुरेन्द्रेण देवेन्द्रेण च पुरन्दरेण॥

तदा महिषसेनापतिः स महाबलः शूरो हतः; ततः सुरमर्दनः चामरः गजमारूढः समुपाजगाम।

ऋषिरुवाच—ततः महिषासुरे दैत्ये निहते देवानां सर्वगणाः शक्रपुरोगमाः देवीं स्तोतुं प्रववृरुः।