Adhyaya 40: Ritual Procedure for the Kūrma Dvādaśī Observance

Verse 1

दुर्वासा उवाच । तथैव पौषमासे तु अमृतं मथितं सुरैः । तत्र कूर्मो भवेद्देवः स्वयमेव जनार्दनः ॥ ४०.१ ॥

Durvāsā rzekł: „Podobnie, w miesiącu Pauṣa, nektar (amṛta) został wytrząśnięty przez bogów. Tam, bóstwo staje się Żółwiem (Kūrmą), sam Janārdana, osobiście.”

Verse 2

तस्येयं तिथिरुद्दिष्टा हरेर्वै कूर्मरूपिणः । पुष्यमासस्य या शुद्धा द्वादशी शुक्लपक्षतः ॥ ४०.२ ॥

To jest data kalendarzowa określona dla Hariego w Jego formie Kūrmy (żółwia): czysta Dvādaśī (dwunasty dzień księżycowy) w jasnej połowie miesiąca (śukla-pakṣa) podczas miesiąca Puṣya.

Verse 3

तस्यां प्रागेव संकल्प्य प्राग्वत् स्नान्नादिकाः क्रियाः । निर्वर्त्याराधयेद् रात्र्यामेकादश्यां जनार्दनम् । पृथङ्मन्त्रैर्मुनिश्रेष्ठ देवदेवं जनार्दनम् ॥ ४०.३ ॥

Tam, po dokonaniu najpierw formalnej intencji (saṅkalpa), i po wykonaniu zwyczajnych obrzędów takich jak kąpiel i związane obserwacje jak wcześniej, należy w nocy Ekādaśī, o najlepszy z mędrców, czcić Janārdanę, Boga bogów, z odrębnymi mantrami.

Verse 4

ॐकूर्माय पादौ प्रथमं प्रपूज्य नारायणेत्य् हरेः कटिं च । संकर्षणायेत्युदरं विशोकेत्युरोभवायेत्य् तथैव कण्ठम् । सुबाहवेतेव भुजौ शिरश्च नमो विशालाय रथाङ्गसारम् ॥ ४०.४ ॥

Najpierw oddając cześć stopom formułą „Oṃ, Kūrmie”, a potem pasowi Hariego z „(ku) Nārāyaṇie”, należy podobnie przypisać „(ku) Saṅkarṣaṇie” do brzucha, „(ku) Viśoce” do klatki piersiowej, i „(ku) Urobhavie” do gardła; oraz „(ku) Subāhu” do ramion i głowy. Hołd dla Rozległego, którego istotą jest dysk (rathāṅga).

Verse 5

स्वनाममन्त्रेण सुगन्धपुष्पैर् नानानिवेद्यैर्विविधैः फलैश्च | अभ्यर्च्य देवं कलशं तदग्रे संस्थाप्य माल्यैः सितकण्ठदाम || ४०.५ ||

Po oddaniu czci bóstwu za pomocą mantry składającej się z własnego imienia bóstwa, używając wonnych kwiatów, różnych ofiar pokarmowych oraz różnorodnych owoców, należy następnie umieścić przed Nim kalaśę, przyozdabiając ją girlandami oraz białogardłym, naszyjnikopodobnym ornamentem.

Verse 6

तं रत्नगर्भं तु पुरेव कृत्वा स्वशक्तितो हेममयं तु देवम् । समन्दरं कूर्मरूपेण कृत्वा संस्थाप्य ताम्रे घृतपूर्णपात्रे । पूर्णघटस्योपरि संनिवेश्य श्वो ब्राह्मणायैवमेवं तु दद्यात् ॥ ४०.६ ॥

Po przygotowaniu najpierw Ratnagarbhy, ofiary wypełnionej klejnotami, oraz stosownie do swoich możliwości, wizerunku bóstwa wykonanego ze złota, i po uformowaniu przedstawienia oceanu w postaci Kūrmy, żółwia, należy umieścić go w miedzianym naczyniu wypełnionym ghee. Ustawiając go na pełnej kalaśy, następnego dnia należy w ten właśnie sposób ofiarować to braminowi.

Verse 7

श्वो ब्राह्मणान् भोज्य सदक्षिणांश्च यथाशक्त्या प्रीणयेद् देवदेवम् । नारायणं कूर्मरूपेण पश्चाद् तथा स्वयं भुञ्जीत सभृत्यवर्गः ॥ ४०.७ ॥

Następnego dnia, nakarmiwszy braminów i obdarzywszy ich stosowną daksziną zgodnie ze swoimi możliwościami, w ten sposób zadowala się Boga bogów. Następnie, kontemplując Nārāyanę w formie Kūrmy, żółwia, należy spożyć posiłek wraz ze swoimi sługami i domownikami.

Verse 8

एवं कृते विप्र समस्तपापं विनश्यते नात्र कुर्याद्विचारम् । संसारचक्रं तु विहाय शुद्धं प्राप्नोति लोकं च हरेः पुराणम् । प्रयान्ति पापानि विनाशमाशु श्रीमांस्तथा जायते सत्यधर्मः ॥ ४०.८ ॥

Gdy to zostanie wykonane, o braminie, cały grzech zostaje zniszczony, nie należy mieć o tym wątpliwości. Odrzuciwszy koło samsary, oczyszczona osoba osiąga starożytną krainę Hari. Grzechy szybko ulegają zagładzie, człowiek staje się obdarzony pomyślnością, a dharma oparta na prawdzie również się rodzi.

Verse 9

अनेकजन्मान्तरसंचितानि नश्यन्ति पापानि नरस्य भक्त्या । प्रागुक्तरूपं तु फलं भवेत नारायणस्तुष्टिमायाति सद्यः ॥ ४०.९ ॥

Dzięki bhakti człowieka, pobożności, grzechy nagromadzone przez wiele narodzin zostają zniszczone. Wspomniany wcześniej rezultat rzeczywiście się urzeczywistnia, a Nārāyana zostaje natychmiast zadowolony.