Adhyaya 29

Verse 1

स्कंद उवाच । आनंदबाष्पसलिलरुद्धकंठं विलोक्य तम् । मृडः पस्पर्श पाणिभ्यां सौधाभ्यां तु सुधांबुधिः

စကန္ဒက မိန့်တော်မူသည်– အာနန္ဒမျက်ရည်စီးကြောင်းများကြောင့် လည်ချောင်းပိတ်ကာနေသူကို မြင်၍၊ နူးညံ့သော ရုဒြ—အမృతပင်လယ်—သည် အေးမြ၍ သက်သာစေသော လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် သူ့ကို ထိတွေ့တော်မူ၏။

Verse 2

अथ तत्स्पर्शसौख्येन धर्मराजो महातपाः । पुनरंकुरयामास तपोग्नि ज्वलितां तनुम्

ထို့နောက် ထိုထိတွေ့မှု၏ သက်သာချမ်းမြေ့မှုကြောင့် မဟာတပသီ ဓမ္မရာဇာသည် တပအဂ္ဂိကြောင့် လောင်ကျွမ်းခဲ့သော ကိုယ်ခန္ဓာကို ပြန်လည် အညှောက်ထွက်သကဲ့သို့ ဖွံ့ဖြိုးစေကာ အသက်ဝင်လာစေ하였다။

Verse 3

ततः प्रोवाच स ब्राध्निर्देव देवमुमापतिम् । प्रसन्नवदनं शांतं शांतपारिषदावृतम्

ထို့နောက် ထိုတောက်ပသောသူသည် နတ်တို့၏နတ် အုမာပတိထံသို့ မိန့်ကြားလေ၏—မျက်နှာတော်ကြည်နူးသဘော၊ စိတ်တော်ငြိမ်းချမ်း၍ ငြိမ်းချမ်းသော အဖွဲ့အဝေးတို့က ဝန်းရံလျက်ရှိ၏။

Verse 4

प्रसन्नोसि यदीशान सर्वज्ञ करुणानिधे । किमन्येन वरेणात्र यत्त्वं साक्षात्कृतो मया

“အို အီရှာနာ၊ အရာအားလုံးသိတော်မူသောသူ၊ ကရုဏာ၏သမုဒ္ဒရာတော်! သင်တော်မူ၍ ပျော်ရွှင်တော်မူလျှင် ဤနေရာ၌ အခြားအပေးအကူမည်သို့လိုအပ်မည်နည်း၊ အကြောင်းမူကား ကျွန်ုပ်သည် သင်တော်ကို တိုက်ရိုက်ဒർശနပြုခဲ့ပြီ။”

Verse 5

यं न वेदा विदुः सम्यङ्न च तौ वेदपूरुषौ । ततोपि वरयोग्योस्मि तन्नाथ प्रार्थयाम्यहम्

“ဗေဒတို့ကပင် အပြည့်အဝ မသိနိုင်သကဲ့သို့ ‘ဗေဒပုရုရှ’ နှစ်ပါးလည်း မသိနိုင်သော ထိုအရှင်ကို; သို့သော် အို နာထ၊ ကျွန်ုပ်သည် အပေးအကူတောင်းရန် သင့်တော်သေးသဖြင့် ထို့ကြောင့် ပန်ကြားအပ်ပါသည်။”

Verse 6

श्रीकंठांडज डिंभानाममीषां मधुरब्रुवाम् । मत्तपश्चिरसाक्षीणां मत्पुरः प्राप्तजन्मनाम्

“ဤကလေးငယ်များအကြောင်း—သရီကဏ္ဌ၏ ဥမှ မွေးဖွားလာ၍ စကားချိုမြိန်ပြောတတ်သောသူများ—ကျွန်ုပ်၏ တပဿာကို အချိန်ကြာမြင့်စွာ သက်သေခံခဲ့ကြပြီး ကျွန်ုပ်၏ မြို့၌ မွေးဖွားကာ ယခု ကျွန်ုပ်ရှေ့သို့ ရောက်လာကြသူများ…”

Verse 7

पितृभ्यां परिहीनानामितिहास कथाविदाम् । त्यक्ताहारविहाराणां कीराणां वरदो भव

“ဤကြက်တူရွေးတို့အား—မိဘနှစ်ပါးမရှိသူများ၊ အီတိဟာသနှင့် သာသနာရေးဇာတ်လမ်းများကို ကျွမ်းကျင်သူများ၊ အစာစားခြင်းနှင့် သာမန်လှုပ်ရှားမှုတို့ကို စွန့်လွှတ်ထားသူများ—အပေးအကူပေးတော်မူသောသူ ဖြစ်တော်မူပါ။”

Verse 8

एतत्प्रसूतिसमये आमयेन प्रपीडिता । शुकी पंचत्वमापन्ना शुकः श्येनेन भक्षितः

မွေးဖွားချိန်တည်းက ရောဂါဝေဒနာကြောင့် ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေသော မိခင်ကြက်တူရွေးသည် အသက်ဆုံးသွား၍၊ ကလေးကြက်တူရွေးကိုလည်း သိမ်းငှက်က ဖမ်းစားသွားသည်။

Verse 9

रक्षितानामनाथानां सदा मन्मुखदर्शिनाम् । अनाथनाथ भवता ह्यायुःशेषस्वरूपिणा

ကာကွယ်စောင့်ရှောက်ခံရသော အကူအညီမဲ့သူတို့ဖြစ်သည့် ကျွန်ုပ်တို့သည် အမြဲတမ်း သင်၏ မျက်နှာတော်ကို မျှော်ကြည့်နေကြပါ၏။ အို အနာထသူတို့၏ အရှင်၊ သင်သည် ကျွန်ုပ်တို့၏ ကျန်ရှိသည့် အသက်ကာလ၏ အရূপတော်ပင် ဖြစ်ပါသည်။

Verse 10

इति धर्मवचः श्रुत्वा परोपकृतिनिर्मलम् । तानाहूय मुने शंभुर्विनयावनताननान्

သူတစ်ပါးကို ကူညီလိုသော စိတ်ဓာတ်ကြောင့် သန့်ရှင်းပြည့်စုံသော ဓမ္မစကားကို ကြားနာပြီးနောက်၊ အို မုနိ၊ ရှမ္ဘုသည် မိမိတို့ကို ခေါ်ယူကာ၊ သူတို့သည် လေးစားနိမ့်ချစွာ မျက်နှာငုံ့ထားလျက် ရပ်နေကြ၏။

Verse 11

उवाच धर्मेति प्रीतः शुकशावानिदं वचः । अयि पत्त्ररथा ब्रूत साधवो धर्मसंगताः

“ဓမ္မ!” ဟု ဝမ်းမြောက်စွာ ဆိုကာ၊ ရှိဝသည် ကြက်တူရွေးကလေးများအား ဤသို့ မိန့်တော်မူ၏— “အို တောင်ပံစီးသူတို့၊ ပြောကြလော့; အို သာဓုတို့၊ ဓမ္မနှင့် ကိုက်ညီသူတို့ရေ။”

Verse 12

को वरो भवता देयो धर्मेश परिचारिणाम् । साधुसंसर्गसंक्षीण जन्मांतरमहैनसाम्

“အို ဓမ္မ၏ အရှင်၊ သင်၏ အမှုထမ်းတို့အား မည်သည့် ဆုတောင်းကောင်းကို ပေးတော်မူမည်နည်း။ သာဓုတို့နှင့် ပေါင်းသင်းခြင်းကြောင့် မွေးဘဝအနှံ့ စုဆောင်းခဲ့သော အပြစ်ကြီးများ ပျောက်ကွယ်သွားသူတို့အားပင်။”

Verse 13

इति श्रुत्वा महेशस्य वचनं ते पतत्त्रिणः । प्रोचुः प्रणम्य देवेशं नमस्ते भवनाशन

မဟေရှ၏ မိန့်တော်ကို ကြားသိပြီးနောက် ထိုငှက်တို့သည် ဒေဝတို့၏ အရှင်ထံ ဦးညွှတ်ပူဇော်ကာ “လောကီဘဝဝဋ္ဋကို ဖျက်သိမ်းတော်မူသော အရှင်၊ သင့်အား နမസ്കာရပါ၏” ဟု ပြန်လည်လျှောက်ကြ၏။

Verse 14

पक्षिण ऊचुः । अनाथनाथ सर्वज्ञ को वरो नः समीहितः । इतोपि त्र्यक्ष यत्साक्षात्तिर्यक्त्वेपि समीक्षिताः

ငှက်တို့က လျှောက်ကြသည်— “အကာအကွယ်မဲ့သူတို့၏ အကာအကွယ်၊ အရာအားလုံးကို သိတော်မူသော အရှင်၊ ကျွန်ုပ်တို့ ဘာကောင်းချီးကို တောင်းရမည်နည်း။ မျက်စိသုံးပါးရှိသော အရှင်၊ ဤတစ်ခုပင် လုံလောက်ပါသည်—ကျွန်ုပ်တို့သည် တိရစ္ဆာန်ဖြစ်သော်လည်း သင့်အား တိုက်ရိုက် မြင်တွေ့ခွင့်ရခြင်း” ဟု။

Verse 15

लाभाः संतूद्यमवतां गिरीशेह परः शताः । परं परोयं लाभोत्र यत्त्वं दृग्गोचरी भवेः

တောင်အရှင် ဂိရီရှာ၊ ဤလောက၌ သတ္တဝါတို့အတွက် အကျိုးအမြတ် မရေတွက်နိုင်အောင် ရနိုင်သော်လည်း၊ ထိုအကျိုးအမြတ်အားလုံးထက် မြင့်မြတ်ဆုံး အကျိုးကတော့—သင့်ကို ကျွန်ုပ်တို့ မျက်စိဖြင့် မြင်နိုင်ခြင်းပင် ဖြစ်သည်။

Verse 16

यदेतद्दृश्यते नाथ तत्सर्वं क्षणभंगुरम् । अभंगुरो भवानेकस्त्वत्सपर्याप्यभंगुरा

အရှင်နာထ၊ မြင်ရသမျှ အရာအားလုံးသည် ခဏတာပျက်စီးလွယ်၍ တစ်ခဏအတွင်း ကွဲပျက်သွားတတ်သည်။ မပျက်မယွင်းသူမှာ သင်တော်မူတစ်ပါးတည်း; သင့်အား ဆည်းကပ်ပူဇော်ခြင်းလည်း မပျက်မယွင်းပါ။

Verse 17

विचित्रजन्मकोटीनां स्मृतिर्नोत्र परिस्फुरेत् । एतत्तपस्विरचितलिंगपूजा विलोकनात्

ဤနေရာ၌ ကျွန်ုပ်တို့၏ မျိုးစုံကွဲပြားသော မွေးဖွားမှု ကုဋိကောဋိများ၏ အမှတ်ရမှု မပေါ်ထွက်လာတော့—တပသ္ဝီ (တပသကျင့်သူ) တစ်ဦးက တည်ထောင်ထားသော လိင်္ဂပူဇာကို မြင်တွေ့ရသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

Verse 18

देवयोनिरपि प्राप्ता चिरमस्माभिरीशितः । दिव्यांगना सहस्राणि तत्र भुक्त्वा स्वलीलया

အို အရှင်ဘုရား! အချိန်အတော်ကြာကာလတစ်လျှောက် ကျွန်ုပ်တို့သည် ဒေဝယိုးနိ (ကောင်းကင်ဘဝ) ကိုပင် ရရှိခဲ့ကြ၏။ ထိုနေရာ၌ မိမိတို့၏ လီလာ-ကမ္မ အလိုက် နတ်သမီးအထောင်ပေါင်းများစွာနှင့် ပျော်ရွှင်စွာ ခံစားခဲ့ကြ၏။

Verse 19

आसुरी दानवी नागी नैरृती चापि कैन्नरी । विद्याधरी च गांधर्वी योनिरस्माभिरर्जिता

ကျွန်ုပ်တို့သည် အသူရီ၊ ဒာနဝီ၊ နာဂီ၊ နိုင်ရဋီ နှင့် ကိန္နရီ အဖြစ်လည်း ကံကြမ္မာဖြင့် မွေးဖွားခဲ့ကြ၏။ ထို့ပြင် ဝိဒ္ယာဓရီ နှင့် ဂန္ဓဗ္ဗရီ ယိုးနိများကိုလည်း ရရှိခဲ့ကြ၏။

Verse 20

नरत्वे भूपतित्वं च परिप्राप्तमनेकशः । जले जलचरत्वं च स्थले च स्थलचारिता

လူဘဝ၌ ကျွန်ုပ်တို့သည် အကြိမ်ကြိမ် မင်းအဖြစ်ကို ရရှိခဲ့ကြ၏။ ရေထဲ၌ ရေသတ္တဝါဖြစ်ခဲ့ကြပြီး၊ မြေပြင်၌လည်း မြေသတ္တဝါအဖြစ် လှည့်လည်ခဲ့ကြ၏။

Verse 21

वने वनौकसो जाता ग्रामेषु ग्रामवासिनः । दातारो याचितारश्च रक्षितारश्च घातुकाः

တောတွင် ကျွန်ုပ်တို့သည် တောနေသူများ ဖြစ်ခဲ့ကြပြီး၊ ရွာများတွင် ရွာနေသူများ ဖြစ်ခဲ့ကြ၏။ တစ်ခါတစ်ရံ အလှူရှင်၊ တစ်ခါတစ်ရံ တောင်းရမ်းသူ၊ တစ်ခါတစ်ရံ ကာကွယ်သူ၊ တစ်ခါတစ်ရံ သတ်ဖြတ်သူလည်း ဖြစ်ခဲ့ကြ၏။

Verse 22

सुखिनोपि वयं जाता दुःखिनो वयमास्म च । जेतारश्च वयं जाताः पराजेतार एव च

ကျွန်ုပ်တို့သည် ပျော်ရွှင်သူအဖြစ်လည်း မွေးဖွားခဲ့ကြပြီး၊ ဆင်းရဲဒုက္ခခံသူအဖြစ်လည်း ရှိခဲ့ကြ၏။ ကျွန်ုပ်တို့သည် အောင်နိုင်သူလည်း ဖြစ်ခဲ့ကြပြီး၊ ရှုံးနိမ့်သူလည်း ဖြစ်ခဲ့ကြ၏။

Verse 23

अधीतिनोपि मूर्खाश्च स्वामिनः सेवका अपि । चतुर्षु भूतग्रामेषु उत्तमाधममध्यमाः

ကျွန်ုပ်တို့သည် သင်ယူထားသော်လည်း မိုက်မဲနေဆဲ; တခါတရံ အရှင်၊ တခါတရံ အစေခံ—သတ္တဝါအုပ်စုလေးမျိုးအတွင်း အမြင့်၊ အနိမ့်၊ အလယ်အလတ်ဟူ၍ ဖြစ်ခဲ့ကြ၏။

Verse 24

अभूम भूरिशः शंभो न क्वापि स्थैर्यमागताः । इतोयोनेस्ततो योनौ ततो योनेस्ततोन्यतः

အို သမ္ဘု၊ ကျွန်ုပ်တို့သည် မရေတွက်နိုင်သောပုံစံများဖြင့် ရှိခဲ့သော်လည်း မည်သည့်နေရာတွင်မျှ တည်ငြိမ်မှု မရခဲ့; မွေးဖွားမှုတစ်ခုမှ တစ်ခုသို့၊ ထို့နောက် ထိုမွေးဖွားမှုမှ နောက်တစ်မွေးဖွားမှုသို့ လှည့်လည်ခဲ့ကြ၏။

Verse 25

पिनाकिन्क्वापि न प्रापि सुखलेशो मनागपि । इदानीं पुण्यसंभारैर्धर्मेश्वरविलोकनात्

အို ပိနာကင်၊ မည်သည့်နေရာတွင်မျှ ပျော်ရွှင်မှု၏ အနည်းငယ်တောင် မရခဲ့; သို့သော် ယခု ပုဏ္ဏသိုလှောင်မှုကြောင့်၊ ဓမ္မေရှဝရကို ဒർശနပြုခြင်းဖြင့် ကျွန်ုပ်တို့အတွင်း အခြေအနေသစ် ပေါ်ပေါက်လာ၏။

Verse 26

तापनेःसुतपो वह्निज्वालाप्रज्वलितैनसः । संवीक्ष्य त्र्यक्ष साक्षात्त्वां कृतकृत्या बभूविम

မီးလျှံကဲ့သို့ တောက်လောင်သော အပြစ်များကြောင့် လောင်ကျွမ်းဒဏ်ခံကာ ကျွန်ုပ်တို့သည် ပြင်းထန်သော တပဿာကို ဆောင်ရွက်ခဲ့၏; အို သုံးမျက်စိရှင်၊ သင်ကို တိုက်ရိုက်ဖူးမြင်ပြီးနောက် ကျွန်ုပ်တို့သည် ကൃതကೃತ്യ ဖြစ်လာ—ရည်မှန်းချက် ပြည့်စုံခဲ့၏။

Verse 27

तथापि चेद्वरो देयस्तिर्यक्ष्वस्मासु धूर्जटे । कृपणेष्वपि शोच्येषु ज्ञानं सर्वज्ञ देहि तत्

သို့ရာတွင် ကျွန်ုပ်တို့အား ကောင်းချီးတစ်ပါး ပေးမည်ဆိုလျှင်—ကျွန်ုပ်တို့သည် နိမ့်ကျ၍ လှည့်လည်နေသူများဖြစ်သော်လည်း အို ဓူရ္ဇဋိ—ကျွန်ုပ်တို့ကဲ့သို့ ဆင်းရဲ၍ သနားဖွယ်သူများကိုပင် အို အလုံးစုံသိရှင်၊ လွတ်မြောက်စေသော ဉာဏ်ကို ပေးသနားပါ။

Verse 28

येन ज्ञानेन मुक्ताः स्मोऽमुष्मात्संसारबंधनात् । यंत्रिताः प्राकृतैः पाशैरदुर्भेद्यैश्च मादृशैः

ထိုဉာဏ်ပညာကြောင့် ကျွန်ုပ်တို့သည် သံသရာချည်နှောင်မှုမှ လွတ်မြောက်ခဲ့ကြသည်။ သို့သော် ကျွန်ုပ်တို့ကဲ့သို့သော သတ္တဝါများသည် သဘာဝနှင့် ရုပ်ဝတ္ထုဆိုင်ရာ ကြိုးပတ်များဖြင့် တင်းကျပ်စွာ ချုပ်နှောင်ခံရပြီး ချိုးဖောက်ရန် အလွန်ခက်ခဲ၏။

Verse 29

ऐंद्रं पदं न वांछामो न चांद्रं नान्यदेव हि । वाञ्छामः केवलं मृत्युं काश्यां शंभोऽपुनर्भवम्

ကျွန်ုပ်တို့သည် အိန္ဒြာ၏ အဆင့်ကို မလိုချင်၊ စန္ဒြာ၏ တည်နေရာကိုလည်း မလိုချင်၊ အခြားသော ဒေဝအဆင့်များကိုလည်း မလိုချင်ပါ။ အို ရှမ္ဘု၊ ကျွန်ုပ်တို့လိုချင်သည်မှာ ကာသီ၌ သေဆုံး၍ ပြန်လည်မွေးဖွားခြင်းမရှိသော အခြေအနေကို ရရှိခြင်းသာ ဖြစ်သည်။

Verse 30

त्वत्सान्निध्याद्विजानीमः सर्वज्ञ सकलं वयम् । यथा चंदनसंसर्गात्सर्वे सुरभयो द्रुमाः

အို အလုံးစုံသိတော်မူသောအရှင်၊ ကိုယ်တော်၏ အနီးကပ်တည်ရှိမှုကြောင့် ကျွန်ုပ်တို့သည် အရာအားလုံးကို သိမြင်နားလည်နိုင်သည်။ စန္ဒန်သစ်နှင့် ထိတွေ့လျှင် သစ်ပင်အားလုံး မွှေးကြိုင်လာသကဲ့သို့ပင်။

Verse 31

एतदेव परं ज्ञानं संसारोच्छित्तिकारणम् । वपुर्विसर्जनं काले यत्तवानंदकानने

ဤအရာတည်းဟူသည် အမြင့်မြတ်ဆုံး ဉာဏ်ပညာဖြစ်၍ သံသရာကို ဖြတ်တောက်စေသော အကြောင်းရင်းဖြစ်သည်။ ကိုယ်တော်၏ အာနန္ဒကာနန၌ သတ်မှတ်ကာလရောက်သော် ကိုယ်ခန္ဓာကို စွန့်လွှတ်ခြင်းပင်။

Verse 32

निर्मथ्य विष्वग्वाग्जालं सारभूतमिदं परम् । ब्रह्मणोदीरितं पूर्वं काश्यां मुक्तिस्तनुत्यजाम्

စကားလုံးများ၏ ကျယ်ပြန့်သော ကွန်ယက်ကို မသွားမလာ ချော်မွေ့ကာ ဤအမြင့်မြတ်ဆုံး အနှစ်သာရကို ထုတ်ယူထားသည်။ ရှေးကာလ၌ ဘြဟ္မာက မိန့်ကြားခဲ့သည်မှာ—ကာသီ၌ ကိုယ်ခန္ဓာကို စွန့်လွှတ်သူတို့သည် မုတ္တိ (မောက္ခ) ကို ရရှိကြသည်။

Verse 33

यद्वाच्यं बहुभिर्ग्रंथैस्तदष्टाभिरिहाक्षरैः । हरिणोक्तं रविपुरः कैवल्यं काशिसंस्थितौ

ကျမ်းဂန်များစွာက ဖော်ပြလိုသော အရာကို ဤနေရာတွင် အက္ခရာရှစ်လုံးဖြင့် ဆိုထားသည်။ ရဝိ၏ရှေ့တွင် ဟရိက “ကာသီ၌ နေထိုင်သူအတွက် ကైవလျ (လွတ်မြောက်ခြင်း) ရှိသည်” ဟု ကြေညာတော်မူ၏။

Verse 34

याज्ञवल्क्यो मुनिवरः प्रोक्तवान्मुनिसंसदि । रवेरधीत्य निगमान्काश्यामंते परं पदम्

မုနိတို့၏အစည်းအဝေး၌ မုနိမြတ် ယာဇ္ဉဝလ္က്യက “ရဝိထံမှ နိဂမ (ဝေဒ) များကို လေ့လာပြီးနောက်၊ အဆုံးတွင် ကာသီ၌ ပရမပဒ (အမြင့်ဆုံးအဆင့်) ကို ရောက်ရှိသည်” ဟု မိန့်ကြား၏။

Verse 35

स्वामिनापि जगद्धात्री पुरतो मंदराचले । इदमेव पुरा प्रोक्तं काशीनिर्वाणजन्मभूः

မန်ဒရာတောင်ပေါ်၌ ဇဂဒ္ဓာတရီ၏ရှေ့တွင်ပင် သခင်ဘုရားက ရှေးကာလကတည်းက ဤအချက်ကို မိန့်ကြားခဲ့သည်—ကာသီသည် နိဗ္ဗာန် (အဆုံးစွန်လွတ်မြောက်ခြင်း) ၏ မွေးဖွားရာမြေ ဖြစ်သည်။

Verse 36

कृष्णद्वैपायनोप्येवं शंभो वक्ष्यति नान्यथा । यत्रविश्वेश्वरः साक्षान्मुक्तिस्तत्र पदेपदे

အို သမ္ဘု၊ ကృష్ణဒွైပာယန (ဗျာသ) လည်း ထိုသို့ပင် မိန့်ကြားမည်၊ အခြားမဟုတ်—ဗိශ්ဝေရှဝရ သည် တိုက်ရိုက်တည်ရှိရာ နေရာ၌ ခြေလှမ်းတိုင်းတွင် မုတ္တိ (လွတ်မြောက်ခြင်း) ရှိသည်။

Verse 37

वदंत्यन्येपि मुनयस्तीर्थसंन्यासकारिणः । चिरंतना लोमशाद्याः काशिका मुक्तिकाशिका

အခြားမုနိများလည်း—တီရ္ထယာတရာနှင့် သံန്യാസကို တည်ထောင်ခဲ့သော ရှေးဟောင်း လෝမရှာ စသည်တို့—ကြေညာကြသည်: “ကာသိကာသည် မုတ္တိကာသိကာ၊ လွတ်မြောက်ခြင်း ပေးသော ကာသီ ဖြစ်သည်။”

Verse 38

वयमप्येवं जानीमो यत्र स्वर्गतरंगिणी । आनंदकानने शंर्भोमोक्षस्तत्रैव निश्चितम्

ကျွန်ုပ်တို့လည်း ထိုသို့ပင် သိကြ၏—ကောင်းကင်မြစ်တော် စီးဆင်းရာ၌; အာနန္ဒကာနန၌၊ အို သမ္ဘူ၊ မောက္ခသည် ထိုနေရာ၌သာ မသံသယဖြင့် အတည်ရှိ၏။

Verse 39

भूतं भावि भविष्यं यत्स्वर्गे मर्त्ये रसातले । तत्सर्वमेव जानीमो धर्मेशानुग्रहात्परात्

အတိတ်၊ ပစ္စုပ္ပန်၊ အနာဂတ်ဖြစ်သမျှ—ကောင်းကင်၌ဖြစ်စေ၊ လူ့လောက၌ဖြစ်စေ၊ ရသာတလ၌ဖြစ်စေ—အရာအားလုံးကို ဓမ္မရာဇ၏ အမြင့်မြတ်သော ကရုဏာကြောင့် ကျွန်ုပ်တို့ အပြည့်အဝ သိကြ၏။

Verse 40

अतो हिरण्यगर्भोक्तं हरिप्रोक्तं मुनीरितम् । भवतोक्तं च निखिलं शंभो जानीमहे वयम्

ထို့ကြောင့် ဟိရဏ္ယဂರ್ಭ (ဗြဟ္မာ) ပြောခဲ့သမျှ၊ ဟရီ (ဝိෂ္ဏု) မိန့်ခဲ့သမျှ၊ မုနိတို့ ကြေညာခဲ့သမျှနှင့် သင်မိန့်တော်မူသမျှ—အို သမ္ဘူ—အားလုံးကို ကျွန်ုပ်တို့ အပြည့်အဝ သိကြ၏။

Verse 41

करामलकवत्सर्वमेतद्ब्रह्मांडगोलकम् । अस्मद्वाग्गोचरेऽस्त्येव धर्मपीठनिषेवणात्

ဤဘြဟ္မာဏ္ဍဂိုးလက အလုံးစုံသည် ကျွန်ုပ်တို့အတွက် လက်ဖဝါးပေါ်ရှိ အာမလကသီးကဲ့သို့ပင် ဖြစ်၏; ဓမ္မပီဋ္ဌာန်ကို ဆည်းကပ်ပြုစုခဲ့သဖြင့် ကျွန်ုပ်တို့၏ စကားနှင့် နားလည်မှုအတွင်းသို့ ရောက်လာ၏။

Verse 42

धर्मराजस्य तपसा तिर्यञ्चोपि वयं विभो । जाताः स्म निर्विकल्पं हि सर्वज्ञानस्य भाजनम्

ဓမ္မရာဇ၏ တပသ (တပဿ) အားဖြင့်—ကျွန်ုပ်တို့သည် ငှက်သာဖြစ်သော်လည်း၊ အို သခင်—မသံသယဖြင့် စర్వဇ్ఞတ (အရာအားလုံးသိခြင်း) ကို ထိန်းသိမ်းနိုင်သော पात्र ဖြစ်လာကြ၏။

Verse 43

मधुरं मृदुलं सत्यं स्वप्रमाणं सुसंस्कृतम् । हितं मितं सदृष्टांतं श्रुत्वा पक्षिसुभाषितम्

ငှက်တို့၏ သုဘာသိတ စကားကို ကြားသော်—ချိုမြိန်နူးညံ့၊ သစ္စာတည်၊ ကိုယ်တိုင်အထောက်အထားဖြစ်၍ သေသပ်စွာပြုပြင်ထားသည်; အကျိုးရှိ၍ အတိုင်းအတာရှိကာ သင့်တော်သော ဥပမာများနှင့်ပြည့်စုံသဖြင့်—စိတ်နှလုံးလှုပ်ရှားသွား၏။

Verse 44

देवोतिविस्मयापन्नो ऽवर्णयत्पीठगौरवम् । त्रैलोक्यनगरे चात्र काशीराजगृहं मम

အလွန်ထူးကဲသော အံ့ဩမှုကြောင့် လွှမ်းမိုးခံရသဖြင့် ဒေဝသည် ထိုသန့်ရှင်းသော ပီဋ္ဌ၏ ဂုဏ်တော်ကို ဖော်ပြ하였다; ထို့ပြင် တြိလောက၏ မြို့တော်ကဲ့သို့သော ဤမြို့၌ ကာသီရှိ ကျွန်ုပ်၏ ရာဇနိဝေသနအကြောင်းကိုလည်း ဆို하였다။

Verse 45

तत्रापि भोगभवनमनर्घ्यमणिनिर्मितम् । मोक्षलक्ष्मीविलासाख्यः प्रासादो मेति शर्मभूः

ထိုနေရာတွင်လည်း အပျော်အပါး၏ မဟာအိမ်တော်တစ်ဆောင် ရှိ၍ တန်ဖိုးမခန့်မှန်းနိုင်သော မဏိရတနာများဖြင့် တည်ဆောက်ထားသည်; ‘မောက္ခလက္ခမီဝိလာသ’ ဟု အမည်ရသော ကျွန်ုပ်၏ ပရသာဒသည် ကျွန်ုပ်အတွက် အလွန်ပျော်ရွှင်မှု၏ အရင်းအမြစ်ဖြစ်၏။

Verse 46

पतत्त्रिणो पिमुच्यंते यं कुर्वाणाः प्रदक्षिणम् । स्वेच्छया विचरंतः खे खेचरा अपि देवताः

ထိုအရာကို ပရဒက္ခိဏာ လှည့်ပတ်ပြုလုပ်သူတို့ကြောင့် ပျံသန်းသတ္တဝါများပင် လွတ်မြောက်ကြ၏; ထို့ပြင် ကောင်းကင်၌ ‘ခေချရ’ အဖြစ် လှည့်လည်သွားလာသော ဒေဝတော်များလည်း ထိုနေရာ၌ စိတ်ကြိုက် လှည့်လည်ကြ၏။

Verse 47

मोक्षलक्ष्मीविलासाख्य प्रासादस्य विलोकनात् । शरीराद्दूरतो याति ब्रह्महत्यापि नान्यथा

‘မောက္ခလက္ခမီဝိလာသ’ ဟု အမည်ရသော ပရသာဒကို မျက်မြင်တစ်ချက်သာ ကြည့်မြင်ရုံဖြင့်ပင် ‘ဗြဟ္မဟတ်ယာ’ အပြစ်တောင် ကိုယ်ခန္ဓာမှ အဝေးသို့ ထွက်ခွာသွား၏—ဤအပြင် အခြားအကျိုးမရှိ။

Verse 48

मोक्षलक्ष्मीविलासस्य कलशो यैर्निरीक्षतः । निधानकलशास्तांस्तु न मुंचंति पदेपदे

မောက္ခနှင့် လက္ခ္မီတို့ လီလာကစားရာ နန်းတော်၏ ထိပ်ကလသ (kalaśa) ကို မြင်ကြည့်သူတို့ကို စည်းစိမ်နိဓိ၏ ကလသများက ခြေလှမ်းတိုင်း၌ မစွန့်ပစ်ကြ။

Verse 49

दूरतोपि पताकापि मम प्रासादमूर्धगा । नेत्रातिथी कृता यैस्तु नित्यं तेऽतिथयो मम

အဝေးမှပင် ငါ၏ နန်းတော်ထိပ်ရှိ အလံကို မျက်စိ၏ ဧည့်သည်အဖြစ် ပြုသူတို့သည် အမှန်တကယ် ငါ၏ အမြဲတမ်း ဧည့်သည်များ ဖြစ်ကြသည်။

Verse 50

भूमिं भित्त्वा स्वयं जातस्तत्प्रासादमिषेण हि । आनंदाख्यस्य कंदस्य कोप्येष परमोंकुरः

မြေကို ထိုးဖောက်၍ ဤအရာသည် ကိုယ်တိုင်ပင် ပေါက်ဖွားလာသည်—ထိုနန်းတော်ကို အကြောင်းပြုသကဲ့သို့; ‘အာနန္ဒ’ ဟူသော အမြစ်ကန်ဒ၏ အမြင့်မြတ်ဆုံး အညွန့်တစ်ပင်ပင် ဖြစ်သည်။

Verse 51

ब्रह्मादिस्थावरांतानि यत्र रूपण्यनेकशः । मामेवोपासते नित्यं चित्रं चित्रगतान्यपि

ဘြဟ္မာမှစ၍ မလှုပ်ရှားသော သတ္တဝါများအထိ အမျိုးမျိုးသော ရုပ်သဏ္ဌာန်တို့သည် အမြဲတမ်း ငါတစ်ပါးတည်းကိုသာ ပူဇော်ကြသည်; အံ့ဩဖွယ်ကောင်းသည်မှာ ပန်းချီအတွင်းရှိ ရုပ်ပုံများပင် ထိုနေရာ၌ ထိုသို့ပင် ပူဇော်ကြသည်။

Verse 52

ससौधो मेखिले लोके स्थानं परमनिर्वृतेः । रतिशाला स मे रम्या स मे विश्वासभूमिका

ဤပတ်လည်လောက၌ ထိုအဆောက်အဦးသည် ငါ၏ အမြင့်မြတ်ဆုံး နိဗ္ဗြတိ (အပြည့်အဝ သာယာချမ်းမြေ့မှု) ၏ အာසန ဖြစ်သည်။ ထိုလှပသော ရတိ-ခန်းမသည် ငါ၏ ပျော်ရွှင်လီလာခန်း; ထိုနေရာသည် ဘက္တတို့အပေါ် ငါ၏ အနီးကပ် အာမခံယုံကြည်မှု၏ မြေပြင်ပင် ဖြစ်သည်။

Verse 53

मम सर्वगतस्यापि प्रासादोयं परास्पदम् । परं ब्रह्म यदाम्नातं परमोपनिषद्गिरा । अमूर्तं तदहं मूर्तो भूयां भक्तकृपावशात्

ငါသည် အရာအားလုံးတွင် ပျံ့နှံ့နေသော်လည်း ဤနန်းတော်သည် ငါ၏ အမြင့်မြတ်ဆုံး အာသနဖြစ်သည်။ ဥပနိသဒ်၏ အမြင့်ဆုံး ဝါဏီက ကြေညာသော အထွတ်အမြတ် ဘြဟ္မန်သည် ငါပင်; အရုပ်မဲ့သော်လည်း ဘက္တတို့အပေါ် ကရုဏာကြောင့် ငါသည် ရုပ်သဏ္ဍာန်ယူလာ၏။

Verse 54

नैःश्रेयस्याः श्रियो धाम तद्याम्यां मंडपोस्ति मे । तत्राहं सततं तिष्ठे तत्सदोमंडपं मम

တောင်ဘက်တွင် ငါ့အတွက် မဏ္ဍပတစ်ခုရှိ၍ နိဿရေယသ (အဆုံးစွန် ကောင်းကျိုး) ၏ သီရိတော် တည်ရာဖြစ်သည်။ ငါသည် ထိုနေရာ၌ အမြဲတမ်း တည်နေ၏; ထိုသည် ငါ၏ စည်းဝေးမဏ္ဍပ ဖြစ်သည်။

Verse 55

निमेषार्धप्रमाणं च कालं तिष्ठति निश्चलः । तत्र यस्तेन वै योगः समभ्यस्तः समाः शतम्

ထိုနေရာ၌ မျက်တောင်ခတ်၏ တစ်ဝက်မျှ အချိန်တောင် မလှုပ်မယှက် တည်နေသူအတွက်၊ ထိုတည်နေခြင်းတစ်ခုတည်းကြောင့်ပင် ထိုနေရာ၌ လေ့ကျင့်သော ယောဂသည် အခြားနေရာ၌ နှစ်တစ်ရာ လေ့ကျင့်သကဲ့သို့ ဖြစ်၏။

Verse 56

निर्वाणमंडपं नाम तत्स्थानं जगतीतले । तत्रर्चं संजपन्नेकां लभेत्सर्वश्रुतेः फलम्

ကမ္ဘာမြေပေါ်ရှိ ထိုနေရာကို ‘နိဗ္ဗာဏ မဏ္ဍပ’ ဟု ခေါ်ကြသည်။ ထိုနေရာ၌ ဘုရားရုပ်တော်ရှေ့တွင် မန္တရတစ်ပုဒ်တည်းကို ဇပပြုလျှင် သြုတိ (ဝေဒဝါဟာ) အားလုံး၏ အကျိုးကို ရရှိနိုင်သည်။

Verse 57

प्राणायामं तु यः कुर्यादप्येकं मुक्तिमंडपे । तेनाष्टांगः समभ्यस्तो योगोऽन्यत्रायुतं समाः

သို့ရာတွင် ‘မုက္ခတိ မဏ္ဍပ’ တွင် ပရాణာယာမ တစ်ကြိမ်တောင် ပြုလုပ်သူအတွက်၊ ထိုတစ်ကြိမ်တည်းကြောင့်ပင် အဋ္ဌာင်္ဂယောဂကို အခြားနေရာ၌ နှစ်တစ်သောင်း လေ့ကျင့်သကဲ့သို့ လေ့ကျင့်ပြီးဟု သတ်မှတ်ကြသည်။

Verse 58

निर्वाणमंडपे यस्तु जपेदेकं षडक्षरम् । कोटिरुद्रेण जप्तेन यत्फलं तस्य तद्भवेत्

နိဗ္ဗာဏမဏ္ဍပ၌ ခြောက်အက္ခရာမန်တရကို တစ်ကြိမ်တည်းပင် ဂျပ်ဆိုသူသည် ရုဒြကို ကုဋိတစ်ကုဋိကြိမ် ဂျပ်ဆိုသကဲ့သို့ အကျိုးဖလကို တူညီစွာ ရရှိ၏။

Verse 59

शुचिर्गंगांभसि स्नातो यो जपेच्छतरुद्रियम् । निर्वाणमंडपे ज्ञेयः स रुद्रो द्विजवेषभृत्

ဂင်္ဂါရေ၌ ရေချိုးသန့်စင်ပြီး «သတရုဒြီယ» ကို ရွတ်ဖတ်သူကို နိဗ္ဗာဏမဏ္ဍပ၌ ရုဒြကိုယ်တိုင်ဟု သိမှတ်ရမည်၊ ဒွိဇ (ဗြာဟ္မဏ) အဝတ်အစား ဝတ်ဆင်ထားသော်လည်း။

Verse 60

ब्रह्मयज्ञसकृत्कृत्वा मम दक्षिणमंडपे । ब्रह्मलोकमवाप्याथ परं ब्रह्माधिगच्छति

ကျွန်ုပ်၏ တောင်ဘက်မဏ္ဍပ၌ ဘြဟ္မယဇ္ဉကို တစ်ကြိမ်တည်းပင် ပြုလုပ်လျှင် ဘြဟ္မလောကကို ရောက်ပြီးနောက် ပရမဘြဟ္မန်ကို အတိအကျ သိမြင်ရ၏။

Verse 61

धर्मशास्त्रं पुराणानि सेतिहासानि तत्र यः । पठेन्निरभिलाषुः सन्स वसेन्मम वेश्मनि

ထိုနေရာ၌ အလိုဆန္ဒမရှိဘဲ ဓမ္မရှာස්တရ၊ ပုရာဏများနှင့် အိတိဟာသများကို ဖတ်ရှုသူသည် ကျွန်ုပ်၏ အိမ်တော်၌ပင် နေထိုင်ရ၏။

Verse 62

तिष्ठेदिंद्रियचापल्यं यो निवार्य क्षणं कृती । निर्वाणमंडपेन्यत्र तेन तप्तं महत्तपः

နိဗ္ဗာဏမဏ္ဍပ၌ နေထိုင်စဉ် အင်္ဒြိယတို့၏ လှုပ်ရှားချင်စိတ်ကို ခဏတစ်ခါပင် တားဆီးနိုင်သော စွမ်းရည်ရှိသူသည် မဟာတပသကို ပြုလုပ်ပြီးသား ဖြစ်၏။

Verse 63

वायुभक्षणतोन्यत्र यत्पुण्यं शरदां शतम् । तत्पुण्यं घटिकार्धेन मौनं दक्षिणमंडपे

အခြားနေရာများတွင် လေကိုသာ အာဟာရပြု၍ ဆောင်းဦးရာသီ တစ်ရာကြာ ရရှိသော ကုသိုလ်သည်၊ တောင်ဘက် မဏ္ဍပ၌ ဂဋိကာ တစ်ဝက်ကြာ မောန (တိတ်ဆိတ်ခြင်း) ကို ထိန်းသိမ်းလျှင် ထိုကုသိုလ်တူတူ ရရှိ၏။

Verse 64

मितं कृष्णलकेनापि योदद्यान्मुक्तिमंडपे । स्वर्णं सौवर्णयानेन स तु संचरते दिवि

မုက္တိ မဏ္ဍပ၌ မည်သူမဆို တိုင်းတာထားသည့် ဒါနကို ပေးလှူလျှင်—ကృష్ణလက တစ်လုံးမျှသာဖြစ်စေ—သူသည် ရွှေရထားဖြင့် ကောင်းကင်ဘုံ၌ လှည့်လည်သွားလာ၏။

Verse 65

तत्रैकं जागरं कुर्याद्यस्मिन्कस्मिन्दिनेपि यः । उपोषितोर्चयेल्लिंगं स सर्वव्रतपुण्यभाक्

ထိုနေရာ၌ မည်သည့်နေ့မဆို တစ်ညတည်း ဂျာဂရဏ (ညလုံးနိုး) ကို ပြု၍ အစာရှောင်ကာ လိင်္ဂကို ပူဇော်အာရဓနာ ပြုသူသည်၊ ဝရတ အားလုံး၏ ကုသိုလ်ကို မျှဝေခံစားရ၏။

Verse 66

तत्र दत्त्वा महादानं तत्र कृत्वा महाव्रतम् । तत्राधीत्याखिलं वेदं च्यवते न नरो दिवः

ထိုနေရာ၌ မဟာဒါနကို ပေးလှူ၍၊ ထိုနေရာ၌ မဟာဝရတကို ခံယူ၍၊ ထိုနေရာ၌ ဝေဒ အားလုံးကို လေ့လာပြီးနောက်—ထိုသူသည် ကောင်းကင်ဘုံမှ မကျဆင်းတော့။

Verse 67

प्रयाणं कुर्वते यस्य प्राणा मे मुक्तिमंडपे । समामनुप्रविष्टोत्र तिष्ठेद्यावदहं खलु

မိမိ၏ အသက်ရှု (ပရာဏ) များသည် ငါ၏ မုက္တိ မဏ္ဍပ၌ ထွက်ခွာသွားသူအတွက်၊ ငါကိုယ်တိုင် ထိုပရာဏများနှင့်အတူ ထိုနေရာသို့ ဝင်ရောက်ကာ ငါအလိုရှိသမျှကာလ ပုဂ္ဂိုလ်၏ အတ္တမနှင့်အတူ ထိုနေရာ၌ တည်နေ၏။

Verse 68

जलक्रीडां सदा कुर्यां ज्ञानवाप्यां सहोमया । यदंबुपानमात्रेण ज्ञानं जायेत निमर्लम्

ကျွန်ုပ်သည် အုမာနှင့်အတူ ဉာဏဝာပီ (အသိပညာရေတွင်း) တွင် အမြဲရေကစားလျက်ရှိ၏။ ထိုရေကို သောက်ရုံဖြင့်ပင် အညစ်အကြေးကင်းသော ဉာဏ်ပညာ ပေါ်ပေါက်လာသည်။

Verse 69

तज्जलक्रीडनस्थानं मम प्रीतिकरं महत् । अमुष्मिन्राजसदने जाड्यहृज्जलपूरितम्

ထိုရေကစားရာနေရာသည် ငါ့အတွက် အလွန်နှစ်သက်ဖွယ် ဖြစ်၏။ ထိုမင်းတော်အိမ်တော်၌ စိတ်နှလုံး၏ မောဟနှင့် ထုံထိုင်းမှုကို ဖယ်ရှားပေးသော ရေဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။

Verse 70

तत्प्रासादपुरोभागे मम शृंगारमंडपः श्री । पीठं तद्धि विज्ञेयं निःश्रीकश्रीसमर्पणम्

ထိုနန်းတော်၏ ရှေ့ဘက်တွင် ငါ၏ မင်္ဂလာရှိသော ရှೃင်္ဂါရမဏ္ဍပ (အလှဆင်မဏ္ဍပ) ရှိ၏။ ထိုနေရာကိုပင် ပီဋ္ဌဟု သိမှတ်ရမည်၊ ကံမကောင်းသူကိုတောင် သီရိသုခကို ဆက်ကပ်ပေးသော အာသနဖြစ်သည်။

Verse 71

मदर्थं तत्र यो दद्याद्दुकूलानि शुचीन्यहो । माल्यानि सुविचित्राणि यक्षकर्दमवंति च

ထိုနေရာ၌ ငါ့အတွက် သန့်ရှင်းသော ဒုကူလဝတ်စုံများကို လှူဒါန်းသူ၊ အလွန်လှပစွာ မျိုးစုံသော ပန်းကုံးများနှင့် ယက္ခတို့နှင့်တော်သော မွှေးကြိုင်လိမ်းပတ် (ပေ့စ်) ကိုပါ ဆက်ကပ်သူသည် ငါ၏ ပရိသတ်တော်အလိုတော်ကို ရရှိမည်။

Verse 72

नाना नेपथ्यवस्तूनि पूजोपकरणाऽन्यपि । स श्रियालंकृतस्तिष्ठेद्यत्र कुत्रापि सत्तमः

အလှဆင်ပစ္စည်းမျိုးစုံနှင့် အခြားပူဇော်ရေးကိရိယာများကိုပါ ဆက်ကပ်လှူဒါန်းသူ ထိုသူတော်ကောင်းသည် မည်သည့်နေရာတွင် နေထိုင်စေကာမူ သီရိသုခဖြင့် အလှဆင်ထားသကဲ့သို့ တည်ရှိနေမည်။

Verse 73

निर्वाणलक्ष्मीर्वृणुते तं निर्वाणपदाप्तये । यत्र कुत्रापि निधनं प्राप्नुयादपि स ध्रुवम्

နိဗ္ဗာဏ-လက္ခ္မီသည် ထိုသူကို ရွေးချယ်၍ မောက္ခပဒကို ရရှိစေရန် ဖြစ်သည်။ သူသည် မည်သည့်နေရာတွင်မဆို သေဆုံးရသော်လည်း ထိုလွတ်မြောက်ခြင်း၏ ကံကြမ္မာသည် သူ့အတွက် မလွဲမသွေ အတည်ဖြစ်၏။

Verse 74

मोक्षलक्ष्मीविलासाख्य प्रासादस्योत्तरे मम । ऐश्वर्यमडपं रम्यं तत्रैश्वर्यं ददाम्यहम्

‘မောက္ခ-လက္ခ္မီ-ဝိလာသ’ ဟု ခေါ်သော ငါ၏ နန်းတော်၏ မြောက်ဘက်တွင် ‘အိုင်ရှွရယ-မဏ္ဍပ’ ဟု အမည်ရ သာယာလှပသော မဏ္ဍပတစ်ခု ရှိသည်။ ထိုနေရာ၌ ငါသည် အိုင်ရှွရယ—စည်းစိမ်နှင့် အာဏာအထွဋ်အမြတ်—ကို ပေးသနား၏။

Verse 75

मत्प्रासादैंद्रदिग्भागे ज्ञानमंडपमस्ति यत् । ज्ञानं दिशामि सततं तत्र मां ध्यायतां सताम्

ငါ၏ နန်းတော်၏ အရှေ့ဘက်တွင် ‘ဉာဏ-မဏ္ဍပ’ ဟူသော ဉာဏ်ပညာမဏ္ဍပ ရှိသည်။ ထိုနေရာ၌ ငါကို ဓ్యာနပြုသော သုတေသနသတ္တဝါတို့အား ငါသည် အစဉ်မပြတ် ဉာဏ်ပညာကို ပေးသနား၏။

Verse 76

भवानि राजसदने ममास्ति हि महानसम् । यत्तत्रोपहृतं पुण्यं निर्विशामि मुदैव तत्

အို ဘဝါနီ၊ ရာဇနန်းတော်အတွင်း၌ ငါ၏ မဟာမီးဖိုချောင် တကယ်ရှိ၏။ ထိုနေရာသို့ ယဇ်ပူဇော်သကာရအဖြစ် တင်ဆက်လာသော ပုဏ္ဏမင်္ဂလာအလှူကို ငါသည် ဝမ်းမြောက်စွာ သုံးဆောင်၏။

Verse 77

विशालाक्ष्या महासौधे मम विश्रामभूमिका । तत्र संसृतिखिन्नानां विश्रामं श्राणयाम्यहम्

ဝိသာလာက္ခီ၏ မဟာနန်းတော်အတွင်း၌ ငါ၏ အနားယူရာနေရာ ရှိသည်။ ထိုနေရာ၌ သံသရာလှည့်လည်မှုကြောင့် ပင်ပန်းနွမ်းနယ်သူတို့အား ငါသည် အနားယူခြင်းကို ပေးသနား၏။

Verse 78

नियमस्नानतीर्थं च चक्रपुष्करिणी मम । तत्र स्नानवतां पुंसां तन्नैर्मल्यं दिशाम्यहम्

ဤသည်မှာ ငါ၏ နိယမ-ရေချိုး တီရ္ထဖြစ်သော စက္ကရ-ပုရှ္ကရိဏီ ဖြစ်သည်။ ထိုနေရာ၌ ရေချိုးသောသူတို့အား ငါကိုယ်တိုင် သန့်ရှင်းမှုနှင့် အညစ်မဲ့ပကတိကို ပေးသနားတော်မူ၏။

Verse 79

यदाहुः परमं तत्त्वं यदाहुर्ब्रह्मसत्तमम् । स्वसंवेद्यं यदाहुश्च तत्तत्रांते दिशाम्यहम्

သူတို့က အမြင့်ဆုံး တတ္တဝ (ပရမတတ္တ) ဟု ခေါ်သည့်အရာ၊ အထွတ်အမြတ် ဘြဟ္မန် ဟု ခေါ်သည့်အရာ၊ ကိုယ်တိုင်တန်းတူ သိမြင်နိုင်သည်ဟု ဆိုသည့်အရာ—ထိုအရာကို ငါသည် ထိုနေရာ၌ အဆုံးသတ်အထိ ရောက်သော အထွတ်အထိပ်တွင် ဖော်ပြတော်မူ၏။

Verse 80

यदाहुस्तारकं ज्ञानं यदाहुरतिनिर्मलम् । स्वात्मारामं यदाहुश्च तत्तत्रांते दिशाम्यहम्

သူတို့က ‘တာရက’ (ကူးမြောက်စေသော) ဟု ခေါ်သည့် ဉာဏ်၊ အလွန်သန့်ရှင်းသည်ဟု ခေါ်သည့် ဉာဏ်၊ ကိုယ်အတ္တမန်၌သာ ပျော်မွေ့နေသည်ဟု ခေါ်သည့် ဉာဏ်—ထိုအရာကို ငါသည် ထိုနေရာ၌ အဆုံးသတ်အထိ ရောက်သော အထွတ်အထိပ်တွင် ဖော်ပြတော်မူ၏။

Verse 81

जगन्मंगलभूर्यात्र परमा मणिकर्णिका । विपाशयामि तत्राहं कर्मभिः पाशितान्पशून्

လောကအတွက် မင်္ဂလာအပေါင်းနှင့် ပြည့်ဝသော အမြင့်ဆုံး မဏိကဏ္ဏိကာ သည် အထွတ်အမြတ် ယာတရာဌာန ဖြစ်သည်။ ထိုနေရာ၌ ငါသည် ကိုယ်ကံကြောင့် ချည်နှောင်ခံရသော သတ္တဝါတို့ကို ဖြေလျော့၍ လွတ်မြောက်စေတော်မူ၏။

Verse 82

निर्वाणश्राणने यत्र पात्रापात्रं न चिंतये । आनंदकानने तन्मे दानस्थानं दिवानिशम्

‘နိဗ္ဗာဏ-ရှ္ရာဏန’ တွင် ငါသည် သင့်တော်သူ မသင့်တော်သူ ဟူ၍ မစဉ်းစား။ အာနန္ဒကာနန ထိုနေရာ၌ပင် ငါ၏ ဒါနဌာနသည် နေ့ည မပြတ် ရှိ၏။

Verse 83

भवांबुधौ महागाधे प्राणिनः परिमज्जतः । भूत्वैव कर्णधारोंते यत्र संतारयाम्यहम्

လောကဘဝ-သံသရာ၏ အလွန်နက်ရှိုင်း၍ အဆုံးမရှိသော သမုဒ္ဒရာတွင် သတ္တဝါတို့ နစ်မြုပ်လာသည့်အခါ၊ နောက်ဆုံးအခိုက်၌ ငါသည် လှေမောင်းသူဖြစ်ကာ သူတို့ကို ကမ်းတစ်ဖက်သို့ ကူးမြောက်စေ၏။

Verse 84

सौभाग्यभाग्यभूर्या वै विख्याता मणिकर्णिका । ददामि तस्यां सर्वस्वमग्रजायांत्यजाय वा

မဏိကဏ္ဏိကာသည် ကံကောင်းခြင်းနှင့် ကံကြမ္မာ၏ မဟာမြေပြင်ဟု ကျော်ကြားသည်။ ထိုနေရာ၌ ငါသည် အရာအားလုံးကို ပေးအပ်၏—အမြင့်မြတ်ဆုံးသူထံသို့လည်းကောင်း၊ စွန့်ပစ်ခံသူထံသို့လည်းကောင်း။

Verse 85

महासमाधिसंपन्नैर्वेदांतार्थ निषेविभिः । दुष्प्रापोन्यत्र यो मोक्षः शोच्यैरपि स लभ्यते

အခြားနေရာများတွင် မဟာသမာဓိပြည့်စုံ၍ ဝေဒန္တအဓိပ္ပါယ်ကို ဆည်းပူးသူတို့အတွက်တောင် ရခက်ခဲသော မောက္ခသည် ဤနေရာတွင်တော့ သနားဖွယ်နှင့် ပျက်ကျသူတို့တောင် ရရှိနိုင်၏။

Verse 86

दीक्षितो वा दिवाकीर्तिः पंडितो वाप्यपंडितः । तुल्यो मे मोक्षदीक्षायां संप्राप्य मणिकर्णिकाम्

ဒိက္ခိတဖြစ်စေ၊ နေ့အလင်းကဲ့သို့ ကျော်ကြားသူဖြစ်စေ၊ ပဏ္ဍိတဖြစ်စေ မဖြစ်စေ—မဏိကဏ္ဏိကာသို့ ရောက်လာသော် ငါ၏ မောက္ခ-ဒိက္ခာ၌ အားလုံးတူညီကြ၏။

Verse 87

यत्त्यागेन्यत्र कृपणस्तत्प्राप्य मणिकर्णिकाम् । ददामि जंतुमात्राय सर्वस्वं चिरसंचितम्

အခြားနေရာတွင် ကပ်စေးနည်းသူက မဟာစွန့်လွှတ်ခြင်းဖြင့်သာ စွန့်နိုင်သောအရာကို မဏိကဏ္ဏိကာသို့ ရောက်လာသော် ငါသည် သတ္တဝါတိုင်းအား အချိန်ကြာမြင့်စွာ စုဆောင်းထားသမျှ အားလုံးကို ပေးအပ်၏။

Verse 88

यदि दैवादिह प्राप्तस्त्रिसंयोगोऽतिदुर्घटः । अविचारं तदा देयं सर्वस्वं चिरसंचितम्

နတ်ဘုရား၏ကံကောင်းခြင်းကြောင့် ဤနေရာ၌ အလွန်ရှားပါးသော ‘သုံးပါးပေါင်းဆုံခြင်း’ ကို ရရှိလာလျှင် မစဉ်းစားမနားဘဲ ကြာရှည်စွာ စုဆောင်းထားသော ဥစ္စာအားလုံးကိုပင် ဒါနပြုသင့်သည်။

Verse 89

शरीरमथ संपत्तिरथ सा मणिकर्णिका । त्रिसंयोगोयमप्राप्यो देवैरिंद्रादिकैरपि

ဤ ‘သုံးပါးပေါင်းဆုံခြင်း’ သည်—လူ့ကိုယ်ခန္ဓာ၊ လောကီဥစ္စာအင်အား၊ နှင့် မဏိကဏ္ဏိကာ—ကို အင်ဒြာအစရှိသော နတ်များတောင် မရနိုင်ကြ။

Verse 90

पुनः पुनर्विचार्येति जंतुमात्रेभ्य एव च । निर्वाणलक्ष्मीं यच्छामि सदोपमणिकर्णिकम्

ထို့ကြောင့် ငါသည် ထပ်ခါထပ်ခါ စဉ်းစား၍—သတ္တဝါအားလုံးအတွက်—နိဗ္ဗာန်၏ သာယာချမ်းမြေ့မှုကို ပေးအပ်၏; မဏိကဏ္ဏိကာသည် အမြဲတမ်း အမြင့်မြတ်ဆုံးဖြစ်သောကြောင့်။

Verse 91

मुक्तिदा न मही सा मे वाराणस्यां महीयसी । तन्मही रजसा साम्यं त्रिलोक्यपि न चोद्वहेत्

ဝါရာဏသီရှိ ငါ၏ မြေသည် အလွန်အမြတ်တန်၏; ၎င်းသည် ‘မြေ’ သာမက မုက္ခပေးသော မြေဖြစ်၏။ သုံးလောကလုံးတောင် ၎င်း၏ ဖုန်မှုန့်နှင့် မတူညီနိုင်။

Verse 92

परं लिंगार्चनस्थानमविमुक्तेश्वरेश्वरम् । तत्र पूजां सकृत्कृत्वा कृतकृत्यो नरो भवेत्

အဝိမုက္တေရှွရသည် လင်္ဂပူဇာအတွက် အမြင့်မြတ်ဆုံး အရပ်ဖြစ်၏။ ထိုနေရာ၌ တစ်ကြိမ်ပင် ပူဇာပြုလျှင် လူသည် ကൃതကೃತ்ய—ဘဝရည်မှန်းချက် ပြည့်စုံသူ—ဖြစ်လာ၏။

Verse 93

सायं पाशुपतीं संध्यां कुर्यां पशुपतीश्वरे । विभूतिधारणात्तत्र पशुपाशैर्न बध्यते

ညနေခင်းတွင် ပသုပတီဣශ්ဝရ၌ ပာရှုပတ သန္ဓျာကို ပြုလုပ်သင့်သည်။ ထိုနေရာ၌ ဝိဘူတိ (သန့်ရှင်းသော ပြာ) ကို ဆောင်ယူလျှင် သတ္တဝါတို့ကို ချည်နှောင်သော ပာရှ (pāśa) များဖြင့် မချည်နှောင်နိုင်။

Verse 94

प्रातःसध्याकरोम्येव सदोंकारनिकेतने । तत्रैकापि कृता संध्या सर्वपातककृंतनी

မနက်ခင်းတွင် ငါသည် အိုံကာရ၏ အမြဲတည်ရှိသော နိကေတန၌ သန္ဓျာကို ပြုလုပ်၏။ ထိုနေရာ၌ တစ်ကြိမ်တည်း ပြုသော သန္ဓျာပင် အပြစ်အားလုံးကို ဖြတ်တောက်ပစ်သည်။

Verse 96

रत्नेश्वरोर्चितो दद्यान्महारत्नानि भक्तितः । रत्नैः समर्च्य तल्लिंगं स्त्रीरत्नादि लभेन्नरः

ရတ္နေဣශ්ဝရကို ပူဇော်ရာတွင် ဘက္တိဖြင့် မဟာရတနာများကို ပူဇော်သင့်သည်။ ရတနာများဖြင့် ထိုလိင်္ဂကို ကောင်းစွာ ပူဇော်လျှင် ယောက်ျားသည် တန်ဖိုးကြီးသော အနုဂ्रहများ—ဥပမာ အထူးကောင်းမြတ်သော ဇနီးနှင့် ဘဝ၏ ‘ရတနာ’ များ—ကို ရရှိသည်။

Verse 97

विष्टपत्रितयांतःस्थोप्यहं लिंगे त्रिविष्टपे । तिष्ठामि सततं भक्तमनोरथसमृद्धये

သုံးလောကဖြစ်သော တြိဝိဋ္ဌပအတွင်း၌ နေထိုင်နေသော်လည်း ငါသည် ဤလိင်္ဂ၌ အစဉ်တစိုက် တည်ရှိနေ၏—ဘက္တ၏ နှလုံးသားဆန္ဒများ ပြည့်ဝစွာ ဖွံ့ဖြိုးရန်အတွက်။

Verse 98

विरजस्कं महापीठं तत्र संसेव्य मानवः । विरजा जायते नूनं चतुर्नद कृतोदकः

ဝိရဇස්ကဟု ခေါ်သော မဟာပီဋ္ဌကို ဆည်းကပ်ပြုစုလျှင် လူသည် မလင်မှုကင်းစင်သွားသည်မှာ မုချ။ ထိုနေရာ၌ ‘မြစ်လေးစင်း’ ၏ ရေဖြင့် ဥဒကကရိယာ (ရေကర్మ) ကို ပြုသူသည် အမှန်တကယ် သန့်စင်သည်။

Verse 99

वसामि कृत्तिवासेहं सदा प्रति चतुर्दशि । अत्र जागरणं कृत्वा चतुर्दश्यां न गर्भभाक्

ငါသည် ကೃတ္တိဝာသ၌ အမြဲတမ်း လစဉ် စတုရ္ဒသီ (လပြည့်မတိုင်မီ ၁၄ ရက်) တိုင်း နေထိုင်၏။ ထိုစတုရ္ဒသီနေ့၌ ဤနေရာတွင် ညလုံးပေါက် သတိတရားဖြင့် စောင့်နိုးနေသူသည် နောက်တဖန် မိခင်ဝမ်းမှ မွေးဖွားခြင်း မရှိတော့။

Verse 100

पितृप्रीतिप्रदं पीठं वृषभध्वजसंज्ञकम् । पितृतर्पणकृत्तत्र पितॄंस्तारयति क्षणात्

ဤပူဇော်ရာ ပီဋ္ဌာနသည် ‘ဝೃಷဘဓွဇ’ ဟူ၍ ခေါ်ကြပြီး ပိတೃ (ဘိုးဘွားဝိညာဉ်) များကို ပီတိပေး၏။ ထိုနေရာ၌ ပိတೃတို့အတွက် တർပဏ (tarpaṇa) ပြုသူသည် ခဏချင်းပင် ဘိုးဘွားတို့ကို ကယ်တင်မြောက်စေ၏။

Verse 110

ममानुग्रहतः कीरानेतान्पश्य रवेः सुत । दिव्यविमानमारुह्य गंतारो मत्पुरं महत्

ငါ၏ အနုဂ्रहကြောင့်၊ ဟေ နေရောင်၏ သား၊ ဤကြက်တူရွေးတို့ကို ကြည့်လော့။ ဒိဗ္ဗဝိမာန်ပေါ် တက်စီး၍ ငါ၏ မဟာပုရ (အလွန်ကြီးမြတ်သော နေရာ) သို့ သွားကြလိမ့်မည်။

Verse 113

आरुह्यते न यानेन दिव्यरूपवराः खगाः । कैलासमभिसंजग्मुर्धर्ममापृच्छ्यतेऽमलाः

ထိုငှက်တို့သည် ယခု ဒိဗ္ဗရုပ်အလွန်မြတ်၍ သန့်ရှင်းပြီးဖြစ်သဖြင့် ယာဉ်တစ်စီးတစ်စီးကိုမျှ မတက်စီးလို။ ဓမ္မအကြောင်း မေးမြန်းရန် ကైలాసသို့ သွားကြ၏။