Adhyaya 2

Verse 1

व्यास उवाच । सूर्य आत्मास्य जगतस्तस्थुषस्तमसोरिपुः । उदियायोदयगिरौ शुचिप्रसृमरैः करैः

ဗျာသ မဟာရိရှီက မိန့်ကြားသည်– နေမင်းသည် ဤလောက၏ အသက်၊ လှုပ်ရှားသည့်အရာနှင့် မလှုပ်ရှားသည့်အရာတို့၏ အာတ္မာ၊ အမှောင်၏ ရန်သူဖြစ်၍ အရှေ့ဘက် တောင်တန်းပေါ်၌ ထွန်းလင်းကာ သန့်ရှင်းသော ရောင်ခြည်များကို ဖြန့်ကျက်하였다။

Verse 2

संवर्धयन्सतां धर्मान्त्यक्कुर्वंस्तामसीं स्थितिम् । पद्मिनीं बोधयंस्त्विष्टां रात्रौ मुकुलिताननाम्

သူသည် သတ္တပုရုသတို့၏ ဓမ္မကို တိုးပွားစေ၍ တမသ်အခြေအနေကို ဖယ်ရှားသည်; ညတစ်လျှောက် မျက်နှာပွင့်မလာဘဲ မုကူလ်ဖြစ်နေသော တောက်ပသည့် ကြာကန်ကို နိုးထစေသည်။

Verse 3

हव्यं कव्यं भूतबलिं देवादीनां प्रवर्तयन् । प्राह्णापराह्णमध्याह्न क्रियाकालं विजृंभयन्

သူသည် ဒေဝတို့အတွက် ဟဗျ၊ ပိတೃတို့အတွက် ကဗျ၊ သတ္တဝါတို့အတွက် ဘလိကို စတင်လှုပ်ရှားစေပြီး၊ ပရဟ္ဏ၊ မဓျာဟ္ဏ၊ အပရဟ္ဏ စသည့် ကရိယာကာလများကို ဖြန့်ကျက်၍ ထင်ရှားစေသည်။

Verse 4

असतां हृदि वक्त्रेषु निर्दिशंस्तमसः स्थितिम् । यामिनीकालकलितं जगदुज्जीवयन्पुनः

မကောင်းသူတို့၏ နှလုံးနှင့် မျက်နှာပေါ်၌ အမှောင်၏ နေရာကို ထင်ရှားစေ၍၊ ညအတွင်း စုပုံလာသော မှောင်မိုက်ကို ဖယ်ရှားကာ၊ သူသည် ထွက်ပေါ်လာပြီး ကမ္ဘာကို ပြန်လည် အသက်သွင်းတော်မူ၏။

Verse 5

यस्मिन्नभ्युदिते जातः सम्यक्पुण्यजनोदयः । अहो परोपकरणं सद्यः फलति नेति चेत्

သူ ထွက်ပေါ်လာသည့်အခါ ပုဏ္ဏဝန်သူတို့၏ မှန်ကန်သော နိုးကြားမှုသည် အမှန်တကယ် ဖြစ်ပေါ်၏။ အို! သူတစ်ပါးကို ကူညီခြင်း၏ အကျိုးသည် ချက်ချင်း မပေါ်ဟု သံသယရှိလျှင်—ဤအရာကို သက်သေပြုကြည့်လော့။

Verse 6

सायमस्तमितः प्रातः कथं जीवेद्रविः पुनः । सानुरागकरस्पर्शैः प्राचीमाश्वास्य खंडिताम्

ညနေ၌ ဝင်လျှောပြီးနောက် နံနက်၌ နေမင်းသည် မည်သို့ ပြန်လည် အသက်ရှင်သနည်း? ချစ်မြတ်နိုးမှုဖြင့် ပြည့်သော ရောင်ခြည်တို့၏ ထိတွေ့မှုကြောင့် အရှေ့ဘက်ကို ဒဏ်ရာရသကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည့် အရပ်ကို အားပေးနှစ်သိမ့်ကာ ပြန်လည် ပြုပြင်တော်မူ၏။

Verse 7

यामं भुक्त्वा तथाग्नेयीं ज्वलंतीं विरहादिव । लवंगैलामृगमदचंद्रचंदनचर्चिताम

တစ်ယာမ ခံစားပြီးနောက် အဂ္နေယအရပ်သည် ခွဲခွာခြင်း၏ မီးကဲ့သို့ လောင်ကျွမ်းသကဲ့သို့ ဖြစ်၏။ ထို့နောက် လဝင်၊ အီလာ၊ မೃဂမဒ (မုစ်), ကပူရ် နှင့် စန္ဒန်တို့ဖြင့် လိမ်းအုပ်အလှဆင်ခံရကာ အေးမြသကဲ့သို့ ဖြစ်လာ၏။

Verse 8

तांबूलीरागरक्तौष्ठीं द्राक्षास्तबकसुस्तनीम् । लवलीवल्लिदोर्वल्ली कंको ली पल्लवांगुलिम्

တံဘူလီ (ပန်) ၏ အနီရောင်ကြောင့် နီမြန်းသော နှုတ်ခမ်းရှိ၍၊ စပျစ်အစုကဲ့သို့ လှပသော ရင်သားရှိ၏။ လဝလီ လျှောကဲ့သို့ လက်မောင်းများနှင့် ကံကိုလီ အရွက်နုကဲ့သို့ နူးညံ့သော လက်ချောင်းများဖြင့်—ထိုအရပ်ကို နူးညံ့သိမ်မွေ့စွာ အလှတန်ဆာဆင်ထားသကဲ့သို့ စိတ်ကူးဖော်ပြသည်။

Verse 9

मलयानिल निःश्वासां क्षीरोदकवरांबराम् । त्रिकूटस्वर्णरत्नांगीं सुवेलाद्रि नितंबिनीम

မလယတောင်၏ မွှေးရနံ့လေကို အသက်ရှူသကဲ့သို့၊ နို့ဖြူရေကဲ့သို့ သန့်ရှင်းမြတ်သော ဝတ်ရုံကို ဝတ်ဆင်၍; တြိကူဋ၏ ရွှေနှင့် ရတနာတို့ဖြင့် ကိုယ်အင်္ဂါများကို အလှဆင်ထားကာ၊ စုဝေလာတောင်ကဲ့သို့ တင်ပါးရှိသူ—ဟူ၍ ကဗျာဆန်စွာ ပုံဖော်ထားသည်။

Verse 10

कावेरीगौतमीजंघां चोलचोलां शुकावृताम् । सह्यदर्दुरवक्षोजां कांतीकांचीविभूषणाम

သူမ၏ ခြေတံများသည် ကာဝေရီနှင့် ဂေါတမီမြစ်တို့ကဲ့သို့ ဖြစ်၍၊ ချိုးလဒေသ၏ ဝတ်ရုံဖြင့် ဖုံးအုပ်ထားသကဲ့သို့၊ ကြက်တူရွေးများက ဖုံးလွှမ်းထားသလိုပင်; ရင်ဘတ်သည် စဟျနှင့် ဒဒ္ဒုရ တောင်တန်းများကဲ့သို့; အလှဆင်သည် တောက်ပသော ခါးပတ်—ဟူ၍ ထိုဒေသ/ဒిశကို ချီးမွမ်းသည်။

Verse 11

सुकोमलमहाराष्ट्रीवाग्विलासमनोहराम् । अद्यापि न महालक्ष्मीर्या विमुंचति सद्गुणाम्

နူးညံ့သိမ်မွေ့သော မဟာရာෂ္ဋရီ စကားသံ၏ လှပသော ဝါဂ်လိလာကြောင့် စိတ်ကို ဆွဲဆောင်၍၊ ကစားသလို လှုပ်ရှားသော အပြောအဆိုကြောင့် ရမဏီယ; ယနေ့တိုင် မဟာလက္ခမီသည် သူမကို မစွန့်လွှတ်သေး၊ အကြောင်းမှာ သူမသည် စဒ္ဂုဏ်များဖြင့် ပြည့်ဝသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

Verse 12

सुदक्षदक्षिणामाशामाशानाथः प्रतस्थिवान् । क्रमतः सर्वमर्वन्तो हेलया हेलिकस्य खम्

ထို့နောက် ဒిశများ၏ အရှင်သည် စနစ်တကျ သာယာသော တောင်ဘက်သို့ ထွက်ခွာတော်မူ၏; အစဉ်လိုက် အားလုံး ရှေ့သို့ ဆက်လက်သွားကြ—ပေါ့ပါးလွန်းသကဲ့သို့၊ ကောင်းကင်တောင်ပင် ကစားပျော်လှည့်လည်သူ၏ အပိုင်ဖြစ်သကဲ့သို့။

Verse 13

न शेकुरग्रतो गंतुं ततोऽनूरुर्व्यजिज्ञपत्

သူတို့သည် ရှေ့သို့ မသွားနိုင်ကြ; ထို့ကြောင့် အနူရုက မေးမြန်းလိုက်သည် (စုံစမ်းမေးခွန်းထုတ်သည်)။

Verse 14

अनूरुरुवाच । भानो मानोन्नतो विन्ध्यो निद्ध्यय गगनं स्थितः । स्पर्धते मेरुणाप्रेप्सु स्त्वद्दत्तां तु प्रदक्षिणाम्

အနူရုက ပြောသည်– “အို နေမင်းသခင်၊ မာနကြီး၍ ဖောင်းပွနေသော ဝိန္ဓျတောင်သည် ယခု ကောင်းကင်၌ ရပ်တည်ကာ လမ်းကို ပိတ်ဆို့နေ၏။ မေရုတောင်နှင့် ယှဉ်ပြိုင်လိုသဖြင့် သင့်အား ပေးအပ်ထားသော ပရဒက္ခိဏာ လမ်းကြောင်းကိုတောင် တားဆီးနေ၏။”

Verse 15

अन्रूरुवाक्यमाकर्ण्य सविता हृद्यचिन्तयत् । अहो गगनमार्गोपि रुध्यते चातिविस्मयः

အနူရု၏ စကားကို ကြားသော် နေမင်း စဝိတೃသည် နှလုံးအတွင်း စဉ်းစား၏– “အိုဟို! ကောင်းကင်လမ်းကြောင်းတောင် ပိတ်ဆို့နိုင်သည်ဟူ၍—အလွန်အံ့ဩဖွယ်ပေတည်း!”

Verse 16

व्यास उवाच । सूरः शूरोपि किं कुर्यात्प्रांतरे वर्त्मनिस्थितः । त्वरावानपि को रुद्धं मागर्मेको विलंघयेत्

ဗျာသက မိန့်သည်– “နေမင်းသည် ရဲရင့်သော်လည်း မိမိလမ်းကြောင်း၏ အစွန်း၌ တားဆီးခံရလျှင် ဘာလုပ်နိုင်မည်နည်း။ မြန်ဆန်သော်လည်း ပိတ်ထားသော လမ်းကို တစ်ယောက်တည်း မည်သူ ကျော်လွန်နိုင်မည်နည်း။”

Verse 17

गृह्यत्राप्रत्यूष्टेः क्षणं नावतिष्ठति । शून्यमार्गे निरुद्धः स किंकरोतु विधिर्बली

ဤနေရာ၌ မိုးလင်းချိန်တွင် သူသည် ခဏမျှပင် မနေရ။ သို့သော် လွတ်လပ်သော လမ်းကြောင်း၌ တားဆီးခံရလျှင် အင်အားကြီးသော ဗိဓာတာ—ကာလကို စီမံသူ—ဘာလုပ်နိုင်မည်နည်း။

Verse 18

योजनानां सहस्रे द्वे द्वे शते द्वे च योजने । योजनस्य निमेषार्धाद्याति सोपि चिरं स्थितः

သူသည် မျက်တစ်ခါခတ်၏ တစ်ဝက်အတွင်း ယောဇန ၂၂၀၂ ကို ဖြတ်သန်းနိုင်သော်လည်း ထိုနေရာ၌ အချိန်ကြာမြင့်စွာ ရပ်တန့်နေခဲ့၏။

Verse 19

गते बहुतिथेकाले प्राच्यौदीच्यां भृशार्दिताः । चण्डरश्मेः करव्रातपातसन्तापतापिताः

နေ့ရက်များစွာ ကုန်လွန်သွားသော် အရှေ့နှင့် မြောက်ဘက်ရှိ လူတို့သည် အလွန်ဒုက္ခရောက်ကြ၏။ ကြမ်းတမ်းသော ရောင်ခြည်ရှိ သုရိယ၏ ရောင်ခြည်အစုအဝေး စီးဆင်းကျလာသည့် အပူဒဏ်ကြောင့် လောင်ကျွမ်းသကဲ့သို့ ပူလောင်ကြ၏။

Verse 20

पाश्चात्या दक्षिणात्याश्च निद्रामुद्रितलोचनाः । शयिता एव वीक्षन्ते सतारग्रहमंबरम्

သို့သော် အနောက်နှင့် တောင်ဘက်ရှိ လူတို့သည် အိပ်စက်မှုကြောင့် မျက်လုံးပိတ်ကာ အမြဲတမ်း လဲလျောင်းနေကြ၏။ လဲလျောင်းနေရင်းပင် ကြယ်နှင့် ဂြိုဟ်များပြည့်နှက်သော ကောင်းကင်ကို မြင်ကြ၏။

Verse 21

अहोनाहस्कराभावान्निशानैवाऽनिशाकरात् । अस्तंगतर्क्षान्नभसः कः कालस्त्वेप नेक्ष्यते

“အို မော! သုရိယမရှိလျှင် နေ့ဟူသည်ပင် မရှိတော့; စန္ဒမရှိလျှင် ညလည်း ညမဟုတ်တော့။ ကြယ်စုများက ကောင်းကင်မှ အစ့်တင်သွားလျှင် ယခု အချိန်၏ အမှတ်အသားကို မည်သို့မြင်နိုင်မည်နည်း?”

Verse 22

ब्रह्मांडं किमकांडे वै लयमेष्यति तत्कथम् । परापतंति नाद्यापि पारावारा इतस्ततः

“ဤ ဘြဟ္မာဏ္ဍ (ကမ္ဘာအဏ္ဍ) သည် ရုတ်တရက် ပရလယသို့ ပြေးဝင်မည်လော—ဘယ်လိုဖြစ်နိုင်မည်နည်း? ယခုတိုင်ပင် သမုဒ္ဒရာများသည် အရပ်ရပ်မှ လှိုင်းထန်ကာ တိုက်ခတ်နေဆဲပင်။”

Verse 23

स्वाहास्वधावषट्कारवर्जिते जगतीतले । पंचयज्ञक्रियालोपाच्चकंपे भुवनत्रयम्

ကမ္ဘာမြေပေါ်တွင် “ဆွာဟာ”, “ဆွဓာ”, “ဝෂတ်” ဟူသော အော်ဟစ်သံများ တိတ်ဆိတ်သွား၏။ ပဉ္စယဇ్ఞ အခမ်းအနားများ ပျက်ကွက်သဖြင့် တြိလောကသည် တုန်လှုပ်လာ၏။

Verse 24

सूर्योदयात्प्रवर्तंते यज्ञाद्याः सकलाः क्रियाः । ताभिर्यज्ञभुजांतृप्तिः सविता तत्र कारणम्

နေထွက်ချိန်မှစ၍ ယဇ္ဉာစသော သာသနာရေးကိစ္စများ အားလုံး စတင်လှုပ်ရှားလာသည်။ ထိုပူဇော်ပွဲအခမ်းအနားများကြောင့် ယဇ္ဉာ၏ အဟာရကိုခံယူသော ဒေဝတားတို့ စိတ်ကျေနပ်ကြသည်; ထိုအရာ၌ စဝိတೃ (နေမင်း) သည် အဆုံးအဖြတ်ပေးသော အကြောင်းရင်းဖြစ်သည်။

Verse 25

चित्रगुप्तादयः सर्वे कालं जानंति सूर्यतः । स्थितिसर्गविसर्गाणां कारणं केवलं रविः

စိတ္တရဂုပ္တ စသည့် အားလုံးသည် နေမင်းမှတစ်ဆင့် ကာလကို သိကြသည်။ တည်တံ့ခြင်း၊ ဖန်ဆင်းခြင်းနှင့် ပျက်သုဉ်းခြင်းတို့၏ အကြောင်းရင်းအခြေခံမှာ ရဝိ (နေမင်း) တစ်ပါးတည်းသာ ဖြစ်သည်။

Verse 26

तत्सूर्यस्य गतिस्तंभात्स्तंभितं भुवनत्रयम् । यद्यत्रतत्स्थितं तत्र चित्रन्यस्तमिवा खिलम्

နေမင်း၏ လှုပ်ရှားမှု ရပ်တန့်သွားသော် သုံးလောကလုံး အတည်တကျ မလှုပ်မရှား ဖြစ်သွားသည်။ မည်သည့်အရာမဆို မည်သည့်နေရာတွင်ရှိသကဲ့သို့ အားလုံးသည် ပန်းချီကားပေါ်တွင် တင်ထားသကဲ့သို့ တည်ငြိမ်မြင်ရသည်။

Verse 27

एकतस्तिमिरान्नैशादेकतस्तु दिवातपात् । बहूनां प्रलयो जातः कांदिशीकमभूज्जगत्

တစ်ဖက်မှာ ည၏ မှောင်မိုက်ကြောင့်၊ တစ်ဖက်မှာ နေ့၏ အပူကြောင့်—အများအပြား ပျက်စီးသုဉ်းသွားပြီး ကမ္ဘာလောကသည် လမ်းညွှန်မဲ့၍ မိမိမသိ ဖြစ်သွားသည်။

Verse 28

इति व्याकुलिते लोके सुरासुरनरोरगे । आःकिमेतदकांडेभूद्रुरुदुर्दुद्रुवुः प्रजाः

ဤသို့ လောကကြီး ရှုပ်ထွေးသွားသောအခါ—ဒေဝ၊ အသူရ၊ လူနှင့် နဂါးတို့အကြား—သတ္တဝါများက “အာ! မမျှော်လင့်ဘဲ ဘာကပ်ဘေးဖြစ်သနည်း” ဟု အော်ဟစ်ကြပြီး၊ ငိုကြွေးကာ ကြောက်လန့်၍ အနှံ့အပြား ပြေးလွှားကြသည်။

Verse 29

ततः सर्वे समालोक्य ब्रह्माणं शरणं ययुः । स्तुवंतो विविधैः स्तोत्रै रक्षरक्षेति चाब्रुवन्

ထို့နောက် အားလုံးသည် ဗြဟ္မာကို မျက်နှာမူ၍ အားကိုးရာအဖြစ် ခိုလှုံသွားကြသည်။ စတိုးတရများဖြင့် ချီးမွမ်းကာ “ကာကွယ်ပါ၊ ကာကွယ်ပါ” ဟု အော်ဟစ်ကြ၏။

Verse 30

देवा ऊचुः । नमो हिरण्यरूपाय ब्रह्मणे ब्रह्मरूपिणे । अविज्ञातस्वरूपाय कैवल्यायामृताय च

ဒေဝတားတို့က ဆိုကြသည်– ရွှေရောင်သဏ္ဌာန်ရှိသော ဗြဟ္မာတော်၊ ဗြဟ္မန်သဘောတရားကိုယ်တိုင်ဖြစ်သော အရှင်အား နမස්ကာရ။ အမှန်တကယ်ရုပ်သဘော မသိနိုင်သော အရှင်—ကైవလျ (လွတ်မြောက်ခြင်း)၊ အမృత (မသေမရှင်) အမရတော်အား နမස්ကာရ။

Verse 31

यन्न देवा विजानंति मनो यत्रापि कुंठितम् । न यत्र वाक्प्रसरति नमस्तस्मै चिदात्मने

ဒေဝတားတို့ပင် အပြည့်အဝ မသိနိုင်သော အရာ၊ စိတ်သည် ထိန်းချုပ်၍ ရပ်တန့်သွားရာ၊ စကားသည် မရောက်နိုင်ရာ—ထို အသိဉာဏ်အတ္တမန် (Chid-Ātman) အား နမස්ကာရ။

Verse 32

योगिनो यं हृदाकाशे प्रणिधानेन निश्चलाः । ज्योतीरूपं प्रपश्यंति तस्मै श्रीब्रह्मणे नमः

နှလုံးအာကာသအတွင်း၌ အာရုံစူးစိုက်သည့် သမాధိဖြင့် မလှုပ်မယှက် တည်ကြည်သော ယောဂီတို့က အလင်းရောင်သဏ္ဌာန်အဖြစ် မြင်တွေ့ကြသော ထို မင်္ဂလာရှိ ဗြဟ္မာတော်အား နမස්ကာရ။

Verse 33

कालात्पराय कालाय स्वेच्छयापुरुषाय च । गुणत्रय स्वरूपाय नमः प्रकृतिरूपिणे

ကာလကို ကျော်လွန်သော ကာလတော်နှင့် ကာလတော်ကိုယ်တိုင်အား နမස්ကာရ။ ကိုယ်ပိုင်အာဏာရှိသော ဆန္ဒတော်ဖြင့် လုပ်ဆောင်သော ပုရုෂတော်အား နမස්ကာရ။ သုံးဂုဏ်သဘောတရားအဖြစ်ရှိ၍ ပရကృతిအဖြစ် ပေါ်ထွန်းသော အရှင်အား နမස්ကာရ။

Verse 34

विष्णवे सत्त्वरूपाय रजोरूपाय वेधसे । तमसे रुद्ररूपाय स्थितिसर्गांतकारिणे

သတ္တဝရူပ ဗိဿဏုသို့ နမස්ကာရ; ရဇောရူပ ဖန်ဆင်းရှင် ဘြဟ္မာသို့ နမස්ကာရ; တမောရူပ ရုဒ္ရသို့ နမස්ကာရ—ထိန်းသိမ်းခြင်း၊ ဖန်ဆင်းခြင်းနှင့် ပျက်သိမ်းခြင်းကို ဆောင်ရွက်တော်မူသော အရှင်။

Verse 35

नमो बुद्धिस्वरूपाय त्रिधाहंकृतये नमः । पंचतन्मात्र रूपाय पंचकर्मेद्रियात्मने

ပညာတရား (ဗုဒ္ဓိ) ကိုယ်တိုင်ဖြစ်တော်မူသော အရှင်သို့ နမස්ကာရ; သုံးမျိုးသော အဟင်္ကာရအဖြစ် ပြောင်းလဲတော်မူသော အရှင်သို့ နမස්ကာရ။ တန်မာတ်ရ ငါးပါးရူပ အရှင်သို့ နမස්ကာရ၊ ကర్మအင်ဒြိယ ငါးပါး၏ အာတ္မာဖြစ်တော်မူသော အရှင်သို့ နမස්ကာရ။

Verse 36

अनित्यनित्यरूपाय सदसत्पतये नमः । समस्तभक्तकृपया स्वेच्छाविष्कृतविग्रह

အနိစ္စနှင့် နိစ္စ နှစ်မျိုးရူပဖြင့် ထင်ရှားတော်မူသော အရှင်သို့ နမස්ကာရ; ရှိခြင်းနှင့် မရှိခြင်း၏ အရှင်သို့ နမස්ကာရ။ ဘက္တအားလုံးအပေါ် ကရုဏာကြောင့် မိမိဆန္ဒတော်ဖြင့် ရုပ်ကာယ (ဝိဂ္ဂဟ) ကို ထင်ပြတော်မူသည်။

Verse 37

नमो ब्रह्मांडरूपाय तदंतर्वर्तिने नमः । अर्वाचीनपराची न विश्वरूपाय ते नमः

ဘြဟ္မာဏ္ဍ (ကမ္ဘာဧက) ရူပဖြစ်တော်မူသော အရှင်သို့ နမස්ကာရ၊ ထိုအတွင်း၌ တည်ရှိတော်မူသော အရှင်သို့လည်း နမස්ကာရ။ နီးလည်းနီး၊ ဝေးလည်းဝေး ဖြစ်တော်မူသော ဝိශ්ဝရူပ အရှင်သို့ နမස්ကာရ။

Verse 39

तव निःश्वसितं वेदास्तव स्वे दोखिलं जगत् । विश्वा भूतानि ते पादः शीर्ष्णो द्यौः समवर्तत

ဝေဒများသည် အရှင်၏ အသက်ရှူထုတ်ခြင်းပင် ဖြစ်သည်; ကမ္ဘာလောက အလုံးစုံသည် အရှင်၌ အားထားတည်ရှိသည်။ သတ္တဝါအပေါင်းတို့သည် အရှင်၏ ခြေတော်များဖြစ်၍ ကောင်းကင်သည် အရှင်၏ ဦးခေါင်းကဲ့သို့ တည်နေသည်။

Verse 40

नाभ्या आसीदंतरिक्षं लोमानि च वनस्पतिः । चन्द्रमा मनसो जातश्चक्षोः सूर्यस्तव प्रभो

အရှင်၏ နာဗီမှ အန္တရိက္ခာ ပေါ်ထွန်း၍၊ အရှင်၏ ကိုယ်မွှေးမှ သစ်ပင်ပန်းမန်တို့ ဖြစ်ပေါ်၏။ အရှင်၏ စိတ်မှ လ ပေါ်ထွန်း၍၊ အရှင်၏ မျက်စိမှ နေ ပေါ်ထွန်း၏၊ အရှင်ဘုရား။

Verse 41

त्वमेव सर्वं त्वयि देव सर्वं स्तोता स्तुतिः स्तव्य इह त्वमेव । ईश त्वयाऽवास्यमिदं हि सर्वं नमोस्तु भूयोपि नमो नमस्ते

အရှင်တော်တစ်ပါးတည်းသာ အရာအားလုံးဖြစ်၏။ အို ဒေဝ၊ အရာအားလုံးသည် အရှင်တော်အတွင်း၌ တည်ရှိ၏။ ဤနေရာ၌ စတိုးတာလည်း အရှင်တော်၊ စတုတိလည်း အရှင်တော်၊ စတုတယောဂျလည်း အရှင်တော်တည်း။ အို ဣရှ၊ ဤလောကတစ်လုံးလုံးကို အရှင်တော်က ပျံ့နှံ့၍ ဖုံးလွှမ်းထား၏။ နမസ്കာရ—ထပ်ထပ်နမস্কာရ၊ နမို နမஸ္တေ။

Verse 42

इति स्तुत्वा विधिं देवा निपेतुर्दंडवत्क्षितौ । परितुष्टस्तदा ब्रह्मा प्रत्युवाच दिवौकसः

ဤသို့ ဝိဓီ (ဗြဟ္မာ) ကို စတုတိပြုပြီးနောက် ဒေဝတို့သည် ဒဏ္ဍဝတ်ပုံစံဖြင့် မြေပြင်ပေါ်သို့ လဲကျကာ ဦးချကြ၏။ ထိုအခါ စိတ်နှစ်သက်သော ဗြဟ္မာသည် ကောင်းကင်နေထိုင်သူတို့အား ပြန်လည်မိန့်ကြား၏။

Verse 43

ब्रह्मोवाच । यथार्थयाऽनया स्तुत्या तुष्टोस्मि प्रणताः सुराः । उत्तिष्ठत प्रसन्नोस्मि वृणुध्वं वरमुत्तमम्

ဗြဟ္မာမိန့်တော်မူသည်– ဦးညွှတ်နေသော စုရတို့အို၊ ဤမှန်ကန်၍ သင့်လျော်သော စတုတိကြောင့် ငါနှစ်သက်ပြီ။ ထကြလော့; ငါကရုဏာပြီ—အမြတ်ဆုံးသော ဝရကို ရွေးယူကြလော့။

Verse 44

यः स्तोष्यत्यनया स्तुत्या श्रद्धावान्प्रत्यहं शुचिः । मां वा हरं वा विष्णुं वा तस्य तुष्टाः सदा वयम्

မည်သူမဆို သန့်ရှင်း၍ သဒ္ဓါရှိကာ နေ့စဉ် ဤစတုတိဖြင့်—ငါ့ကိုဖြစ်စေ၊ ဟရ (ရှီဝ) ကိုဖြစ်စေ၊ ဝိෂ္ဏုကိုဖြစ်စေ—ချီးမွမ်းပါက ထိုသူအပေါ် ငါတို့သည် အမြဲနှစ်သက်နေကြ၏။

Verse 45

दास्यामः सकलान्कामान्पुत्रान्पौत्रान्पशून्वसु । सौभाग्यमायुरारोग्यं निर्भयत्वं रणे जयम्

ငါတို့သည် လိုအင်ဆန္ဒအားလုံးကို ပေးအပ်မည်—သား၊ မြေး၊ တိရစ္ဆာန်နှင့် ဥစ္စာ; ကံကောင်းခြင်း၊ အသက်ရှည်ခြင်းနှင့် ကျန်းမာခြင်း; မကြောက်မရွံ့ခြင်းနှင့် စစ်မြေတွင် အောင်ပွဲ။

Verse 46

ऐहिकामुष्मिकान्भोगानपवर्गं तथाऽक्षयम् । यद्यदिष्टतमं तस्य तत्तत्सर्वं भविष्यति

သူသည် ဤလောကနှင့် နောက်လောက၌ ပျော်ရွှင်မှုများကို ရရှိမည်၊ ထို့ပြင် မပျက်မယွင်းသော မောက္ခလည်း ရမည်; သူအလိုအင်အမြတ်ဆုံး အရာအားလုံးသည် မလွဲမသွေ ဖြစ်လာမည်။

Verse 47

तस्मात्सर्वप्रयत्नेन पठितव्यः स्तवोत्तमः । अभीष्टद इति ख्यातः स्तवोयं सर्वसिद्धिदः

ထို့ကြောင့် အားထုတ်မှုအပြည့်ဖြင့် ဤအထူးမြတ်သော စတဝကို ရွတ်ဖတ်သင့်သည်။ ၎င်းကို ‘အဘီဋ္ဌဒ’ ဟု ကျော်ကြားပြီး၊ ဤစတဝသည် စိဒ္ဓိအားလုံးကို ပေးအပ်သည်။

Verse 48

पुनः प्रोवाच तान्वेधाः प्रणिपत्योत्थितान्सुरान् । स्वस्थास्तिष्ठत भो यूयं किमत्रापि समाकुलाः

ထို့နောက် ဝေဓာ (ဗြဟ္မာ) သည် ဦးချပြီး ထပြီးနောက် ရပ်နေသော ဒေဝတော်များကို ထပ်မံ မိန့်ကြားသည်—“ဟေ ဒေဝတို့၊ အေးချမ်းစွာ ရပ်နေကြလော့; ဒီနေရာမှာတောင် ဘာကြောင့် စိတ်လှုပ်ရှားနေကြသနည်း?”

Verse 49

एते वेदा मूर्तिधरा इमा विद्यास्तथाखिलाः । सदक्षिणा अमी यज्ञाः सत्यं धर्मस्तपो दमः

ဤအရာတို့သည် ရုပ်သဏ္ဌာန်ယူထားသော ဝေဒများ ဖြစ်ကြသည်; ဤအရာတို့သည် ဗိဒ္ယာ (ပညာ) အားလုံးလည်း ဖြစ်ကြသည်။ ဤအရာတို့သည် ဒက္ခိဏာပါဝင်၍ ပြည့်စုံသော ယဇ္ဉများ ဖြစ်ကြသည်; ဤအရာတို့သည် သစ္စာ၊ ဓမ္မ၊ တပ (တပဿ) နှင့် ဒမ (ကိုယ်ကိုထိန်းချုပ်ခြင်း) ဖြစ်ကြသည်။

Verse 50

ब्रह्मचर्यमिदं चैषा करुणा भारतीत्वियम् । श्रुतिस्मृतीतिहासार्थ चरितार्था अमीजनाः

ဤသည်မှာ ဗြဟ္မစရိယ ဖြစ်၍ ဤသည်မှာ ကရုဏာ ဖြစ်၏။ ဤသည်ပင် သန့်ရှင်းသော ဝါဏီ ‘ဘာရတီ’ ဖြစ်၏။ ဤလူတို့သည် ရှရုတိ၊ စမရိတိ နှင့် အိတိဟာသ၏ အဓိပ္ပါယ်ကို ပြည့်စုံစေသူများ ဖြစ်ကြ၏။

Verse 51

नेह क्रोधो न मात्सर्यं लोभः कामोऽधृतिर्भयम् । हिंसा कुटिलता गर्वो निंदासूयाऽशुचिः क्वचित्

ဤနေရာ၌ ဒေါသမရှိ၊ မနာလိုမရှိ; လောဘနှင့် ကာမမရှိ၊ စိတ်အားနည်းခြင်းနှင့် ကြောက်ရွံ့ခြင်းမရှိ။ အကြမ်းဖက်မှု၊ လှည့်ကွက်၊ မာန၊ အပြစ်တင်ပြောဆိုခြင်း၊ မကောင်းမြင်ခြင်းနှင့် မသန့်ရှင်းမှုတို့သည် မည်သည့်အခါမျှ မရှိ။

Verse 52

ये ब्राह्मणा ब्रह्मरतास्तपोनिष्ठास्तपोधनाः । मासोपवासषण्मासचातुर्मास्यादि सद्व्रताः

ဗြဟ္မန်၌ ပျော်မွေ့သော ဗြာဟ္မဏတို့သည် တပၸသ၌ တည်ကြည်၍ တပဓနဖြင့် ပြည့်ဝ—တစ်လစာ ဥပဝါသ၊ ခြောက်လစာ စည်းကမ်း၊ စာတုర్మာသျ နှင့် အစရှိသည့် သဒ္ဓဝရတများကို ဆောင်ကြ၏—

Verse 53

पातिव्रत्यरता नार्यो ये चान्ये ब्रह्मचारिणः । ते चामीपश्यत सुरा ये षंढाः परयोषिति

ပတိဝရတာ၌ တည်ကြည်သော မိန်းမတို့နှင့် အခြား ဗြဟ္မစရိယကို ဆောင်သောသူတို့—သူတို့ကိုလည်း ကြည့်ရှုကြပါ၊ ဟေ ဒေဝတို့။ ထို့ပြင် အင်အားမရှိသူများနှင့် အခြားသူ၏ မယားကို စွဲလမ်းသူများကိုလည်း ကြည့်ရှုကြပါ။

Verse 54

मातापित्रोरमी भक्ता अमी गोग्रहणे हताः । व्रते दाने जपे यज्ञे स्वाध्याये द्विजतर्पणे

ဤသူတို့သည် မိဘနှစ်ပါးကို ရိုသေသက်ဝင်သူများ ဖြစ်ကြ၏။ ဤသူတို့သည် နွားကို ကာကွယ်ရာတွင် အသက်ဆုံးရှုံးခဲ့ကြ၏။ ဝရတ၊ ဒါန၊ ဇပ၊ ယဇ္ဉ၊ စွဝါဓျာယ နှင့် ဒွိဇတို့ကို တရပဏဖြင့် ကျေနပ်စေသော အလှူအတန်း၌—

Verse 55

तीर्थे तपस्युपकृतौ सदाचारादिकर्मणि । फलाभिलाषिणीबुद्धिर्न येषां ते जना अमी

တီရ္ထ၌ ပြုသောကောင်းမှု၊ တပဿာနှင့် စည်းကမ်း၊ သဒ္ဓာစာရ အစရှိသည့် ဓမ္မကိစ္စများတွင် အကျိုးဖလကို မလိုလားသော စိတ်ရှိသူတို့သည် အမှန်တကယ် ဂုဏ်သရေရှိသော လူကောင်းများ ဖြစ်ကြသည်။

Verse 56

गायत्री जाप्यनिरता अग्निहोत्र परायणाः । द्विमुखी गो प्रदातारः कपिलादान तत्पराः

သူတို့သည် ဂါယတ္ရီ မန္တရားကို ဂျပ်ပ (japa) ဖြင့် အမြဲတမ်း ရွတ်ဆိုကာ အဂ္နိဟောတရ၌ တည်ကြည်ကြပြီး၊ နွားဒါနပြုသူများ ဖြစ်၍ ကပိလာ (အဝါညိုရောင်) နွားကို ဒါနပေးရန် အထူးတလည် အားထုတ်ကြသည်။

Verse 57

निस्पृहाः सोमपा ये वै द्विजपादोदपाश्च ये । मृताः सारस्वते तीर्थे द्विजशुश्रूषकाश्च ये

လိုချင်တပ်မက်မှုကင်းသူများ၊ ယဇ္ဉာ၌ ဆိုမရည်ကို သောက်သုံးခဲ့သူများ၊ ဘြာဟ္မဏ၏ ခြေဖျားဆေးရေကို သောက်သူများ၊ စရஸဝတီ တီရ္ထ၌ သေဆုံးသူများ၊ နှင့် ဒွိဇ (နှစ်ကြိမ်မွေး) များကို စေဝာပြုသူများ—ထိုသူတို့သည် အထူးဂုဏ်ပြုခံရသူများ ဖြစ်ကြသည်။

Verse 58

प्रतिग्रहे समर्था हि ये प्रतिग्रहवर्जिताः । त एते मत्प्रिया विप्रास्त्यक्ततीर्थ प्रतिग्रहाः

ဒါနကို လက်ခံနိုင်စွမ်းရှိသော်လည်း လက်ခံခြင်းကို ရှောင်ကြဉ်သော ဘြာဟ္မဏများ—အထူးသဖြင့် တီရ္ထနှင့် ဆက်နွယ်၍ အသက်မွေးဝမ်းကျောင်းအဖြစ် လက်ခံသည့် ပရတိဂ္ရဟကို စွန့်လွှတ်သူများ—ထိုဘြာဟ္မဏတို့သည် ငါ့အချစ်တော်များ ဖြစ်ကြသည်။

Verse 59

प्रयागे माघ मासो यैरुषः स्नातोऽमलात्मभिः । मकरस्थे रवौ शुद्धास्त इमे सूर्यवर्चसः

စင်ကြယ်သော အတ္တရှိသူတို့သည် ပရယာဂ၌ မာဃလ၌ မိုးလင်းအချိန်—နေမင်း မကရ (Makara) တွင် တည်နေစဉ်—ရေချိုးခဲ့လျှင် သန့်စင်ကာ နေမင်း၏ တေဇောဖြင့် တောက်ပလာကြသည်။

Verse 60

वाराणस्यां पांचनदे त्र्यहं स्नातास्तु कार्तिके । अमी ते शुद्धवपुषः पुण्यभाजोतिनिर्मलाः

ဝါရာဏသီရှိ ပဉ္စနဒ တီရ္ထ၌ ကာတ္တိက လတွင် သုံးရက် ဆက်တိုက် သန့်စင်ရေချိုးသူတို့သည် ကိုယ်ကာယသန့်ရှင်း၍ မဟာပုဏ္ဏ၏ အကျိုးခံစားသူ၊ အလွန်မလင်ကင်းစင်သူ ဖြစ်ကြသည်။

Verse 61

स्नात्वा तु मणिकर्णिक्यां प्रीणिता ब्राह्मणा धनैः । त एते सर्वभोगाढ्याः कल्पं स्थास्यंति मत्पुरे

မဏိကဏ္ဏိကာ၌ သန့်စင်ရေချိုးပြီး ဓနဒါနဖြင့် ဘြာဟ္မဏတို့ကို ပျော်ရွှင်စေသော်၊ သူတို့သည် အပျော်အပါးအကျိုးအမြတ် အစုံအလင်ကြွယ်ဝကာ ငါ၏ မြို့တော်၌ ကလ္ပတစ်ပါးလုံး နေထိုင်ကြမည်။

Verse 62

ततः काशीं समासाद्य तेन पुण्येन नोदिताः । विश्वेश्वरप्रसादेन मोक्षमेष्यंत्यसंशयम्

ထို့နောက် ထိုပုဏ္ဏ၏ အားပေးမှုကြောင့် ကာရှီသို့ ရောက်လာကာ၊ ဝိශ්ဝေရှ္ဝရ၏ ကရုဏာတော်ဖြင့် မသံသယဘဲ မောက္ခကို ရရှိကြမည်။

Verse 63

अविमुक्ते कृतं कर्म यदल्पमपि मानवैः । श्रेयोरूपं तद्विपाको मोक्षो जन्मांतरेष्वपि

အဝိမုက္တ၌ လူတို့ ပြုလုပ်သော ကမ္မသည် အနည်းငယ်သာဖြစ်စေကာမူ၊ ထိုအကျိုးသည် အမြင့်မြတ်ဆုံး ကောင်းကျိုးအဖြစ် ပေါ်ထွက်လာသည်—အနာဂတ် မွေးဖွားမှုများတွင်ပင် မောက္ခဖြစ်သည်။

Verse 64

अहो वैश्वेश्वरे क्षेत्रे मरणादपिनोभयम् । यत्र सर्वे प्रतीक्षंते मृत्युं प्रियमिवाति थिम्

အဟို! ဝိශ්ဝေရှ္ဝရ၏ သန့်ရှင်းသော က్షೇತ್ರ၌ သေခြင်းကိုတောင် မကြောက်ရ; ထိုနေရာ၌ လူအားလုံးသည် သေခြင်းကို ချစ်ခင်သော ဧည့်သည်တစ်ဦးကဲ့သို့ စောင့်မျှော်ကြသည်။

Verse 65

ब्राह्मणेभ्यः कुरुक्षेत्रे यैर्दत्तं वसु निर्मलम् । निर्मलांगास्त एते वै तिष्ठंति मम संनिधा

ကုရုက္ခေတ်၌ ဗြာဟ္မဏများထံ သန့်ရှင်းသော ဥစ္စာကို လှူဒါန်းသူတို့သည် ကိုယ်အင်္ဂါသန့်စင်သော ဘက္တများဖြစ်၍ အမှန်တကယ် ငါ၏နီးကပ်သော သာနိဓိ၌ တည်နေကြသည်။

Verse 66

पितामहं समासाद्य गयायां यैः पितामहाः । तर्पिता ब्राह्मणमुखे तेषामेते पितामहाः

ဂယာသို့ ရောက်ပြီး ဗြာဟ္မဏ၏ ပါးစပ်မှတစ်ဆင့် တർပဏ ပြု၍ ဘိုးဘွားပိတೃများကို တೃप्तစေသူတို့အတွက် ထိုပိတামဟများပင် မြင့်တင်ကယ်တင်ခံရကြသည်။

Verse 67

न स्नानेन न दानेन न जपेन न पूजया । मल्लोकः प्राप्यते देवाः प्राप्यते द्विज तर्पणात्

ရေချိုးသန့်စင်ခြင်းဖြင့်မဟုတ်၊ လှူဒါန်းခြင်းဖြင့်မဟုတ်၊ ဇပ (မန္တရ) ရွတ်ဆိုခြင်းဖြင့်မဟုတ်၊ ပူဇော်ခြင်းဖြင့်မဟုတ်—ငါ၏လောကကို မရနိုင်; ဟေ ဒွိဇ၊ တർပဏဖြင့်သာ ဒေဝများကို ရနိုင်သည်။

Verse 68

सोपस्कराणिवेश्मानिमु सलोलूखलादिभिः । यैर्दत्तानि सशय्यानि तेषां हर्म्याण्यमूनि वै

ရေအိုး၊ အုတ်ခလ (မော်တာ) စသည့် အိမ်သုံးပစ္စည်းများနှင့် အိပ်ရာပါဝင်သည့် အပြည့်အစုံပြင်ဆင်ထားသော အိမ်ကို လှူဒါန်းသူတို့သည် အမှန်တကယ် ဤတင့်တယ်သော မဟာမဏ္ဍပများကို ရရှိကြသည်။

Verse 69

ब्रह्मशालां कारयंति वेदमध्यापयंति च । विद्यादानं च ये कुर्युः पुराणं श्रावयंति च

ဗြဟ္မရှာလာ (သင်္ကြန်သင်ကြားရာ သာသနာ့ကျောင်း) ကို တည်ထောင်၍ ဝေဒကို သင်ကြားစေသူ၊ ဗိဒ္ဓာဒါန (ပညာလှူ) ပြုသူ၊ ပုရာဏများကို နားထောင်စေသူတို့—

Verse 70

पुराणानि च ये दद्युः पुस्तकानि ददत्यपि । धर्मशास्त्राणि ये दद्युस्तेषां वासोत्र मे पुरे

ပုရာဏာများကို လှူဒါန်းသူ၊ စာအုပ်များကိုလည်း ပူဇော်လှူဒါန်းသူ၊ ဓမ္မရှာစတြာများကို လှူဒါန်းသူတို့အတွက်—ကျွန်ုပ်၏ ဤမြို့တော်၌ နေထိုင်ရာရှိ၏။

Verse 71

यज्ञार्थं च विवाहार्थं व्रतार्थं ब्राह्मणाय वै । अखंडं वसु ये दद्युस्तेत्र स्युर्वसुवर्चसः

ယဇ္ဉာအတွက်၊ မင်္ဂလာအခမ်းအနားအတွက်၊ သို့မဟုတ် ဝရတ (သီလဝတ်) အတွက် ဘြာဟ္မဏာတစ်ဦးအား မလျော့မနည်းသော ဥစ္စာကို လှူဒါန်းသူတို့သည်—အဲဒီနေရာ၌ စည်းစိမ်တောက်ပမှုဖြင့် ထွန်းလင်းကြ၏။

Verse 72

आरोग्यशालां यः कुर्याद्वैद्यपोषणतत्परः । आकल्पमत्र वसति सर्वभोग समन्वितः

အာရောဂျရှာလာ (ကုသရေးအိမ်) ကို တည်ထောင်၍ ဝိုင်ဒျ (ဆရာဝန်) များကို ထောက်ပံ့စောင့်ရှောက်ရာ၌ အလေးအနက်ထားသူသည်—ဤနေရာ၌ ကလ္ပတစ်ပါးတိုင် နေထိုင်ပြီး အပျော်အပါးအလုံးစုံနှင့် ပြည့်စုံ၏။

Verse 73

मुक्ती कुर्वंति तीर्थानि ये च दुष्टावरोधतः । ममावरोधे ते मान्या औरसास्तनया इव

မကောင်းသူတို့ကို တားဆီးကာ တီရ္ထများကို မုတ္တိ (လွတ်မြောက်ခြင်း) ပေးနိုင်အောင် ပြုလုပ်သူတို့သည်—ကျွန်ုပ်၏ အနီးကပ်အမှုထမ်းများအဖြစ် ကျွန်ုပ်ထံ၌ အလွန်ဂုဏ်ယူထိုက်ကြပြီး၊ ကိုယ်တိုင်မွေးသော သားများကဲ့သို့ပင် ဖြစ်ကြ၏။

Verse 74

विष्णोर्वाममवाशंभोर्ब्राह्मणा एव सुप्रियाः । तेषां मूर्त्या वयं साक्षाद्विचरामो महीतले

ဗိဿနုနှင့် ရှမ္ဘု—နှစ်ပါးစလုံးအတွက် ဘြာဟ္မဏာတို့သည် အလွန်ချစ်မြတ်နိုးရာ ဖြစ်ကြ၏။ ထိုသူတို့၏ ရုပ်သဏ္ဌာန်ကို ယူဆောင်ကာ ကျွန်ုပ်တို့ကိုယ်တိုင် မြေပြင်ပေါ်၌ ထင်ရှားစွာ လှည့်လည်ကြ၏။

Verse 75

ब्राह्मणाश्चैव गावश्च कुलमेकं द्विधाकृतम् । एकत्र मंत्रास्तिष्ठंति हविरेकत्र तिष्ठति

ဗြာဟ္မဏနှင့် နွားတို့သည် သန့်ရှင်းမြတ်သော မိသားစုတစ်ခုတည်းဖြစ်၍ ပုံသဏ္ဍာန်နှစ်မျိုးဖြင့် ထင်ရှားသည်။ တစ်ဖက်၌ မန္တရများ တည်ရှိ၍ အခြားဖက်၌ ဟဝိစ်—ယဇ္ဉပူဇာအနုသင်—တည်နေသည်။

Verse 76

ब्राह्मणा जंगमं तीर्थं निर्मितं सार्वभौमिकम् । येषां वाक्योदकेनैव शुद्ध्यंति मलिना जनाः

ဗြာဟ္မဏတို့သည် လှုပ်ရှားသည့် တီရ္ထ (သန့်စင်ရာ) ဖြစ်၍ ကမ္ဘာလုံးဆိုင်ရာအတွက် တည်ထောင်ထားသည်။ သူတို့၏ စကား၏ ရေတစ်စက်တည်းဖြင့်ပင် မသန့်သူများ သန့်စင်လာသည်။

Verse 77

गावः पवित्रमतुलं गावो मंगलमुत्तमम् । यासां खुरोत्थितो रेणुर्गंगावारिसमो भवेत्

နွားသည် နှိုင်းယှဉ်မရသော သန့်စင်ပေးသူဖြစ်၏; နွားသည် အမြင့်ဆုံး မင်္ဂလာဖြစ်၏။ ခြေခွာမှ ထလာသော ဖုန်မှုန့်သည် ဂင်္ဂါရေကဲ့သို့ တန်ဖိုးတူ ဖြစ်လာသည်။

Verse 78

शृंगाग्रे सर्वतीर्थानि खुराग्रे सर्व पर्वताः । शृंगयोरंतरे यस्याः साक्षाद्गौरीमहेश्वरी

နွား၏ ချိုထိပ်တွင် တီရ္ထအားလုံးရှိ၏; ခြေခွာထိပ်တွင် တောင်တန်းအားလုံးရှိ၏။ ချိုနှစ်ချောင်းကြား၌ ဂေါရီ-မဟေရှဝရီ သက်သက်ထင်ရှားစွာ တည်ရှိသည်။

Verse 79

दीयमानां च गां दृष्ट्वा नृत्यंति प्रपितामहाः । प्रीयंते ऋषयः सर्वे तुष्यामो दैवतैः सह

နွားကို ဒါနအဖြစ် ပေးအပ်နေသည်ကို မြင်လျှင် ပရပိတာမဟာတို့သည် ဝမ်းမြောက်၍ ကခုန်ကြသည်။ ရှိသမျှ ရိရှီတို့ ပျော်ရွှင်ကြပြီး ဒေဝတားတို့လည်း သူတို့နှင့်အတူ ကျေနပ်တော်မူကြသည်။

Verse 80

रोरूयंते च पापानि दारिद्र्यं व्याधिभिः सह । धात्र्यः सर्वस्य लोकस्य गावो मातेव सर्वथा

အပြစ်များသည် ငိုကြွေးကာ ထွက်ပြေးသွားပြီး၊ ရောဂါများနှင့်အတူ ဆင်းရဲခက်ခဲမှုလည်း ပျောက်ကွယ်သွားသည်။ နွားတို့သည် လောကတစ်လောကလုံးကို ထောက်ပံ့သူ—အမေကဲ့သို့ အစုံအလင်ဖြစ်သည်။

Verse 81

गवां स्तुत्वा नमस्कृत्य कृत्वा चैव प्र दक्षिणाम् । प्रदक्षिणीकृतातेन सप्तद्वीपा वसुंधरा

နွားတို့ကို ချီးမွမ်း၍ ဦးညွှတ်ကန်တော့ပြီး ပရဒက္ခိဏာ (ဝိုင်းလှည့်ပူဇော်) ပြုလျှင်၊ ထိုကြောင့် တိုက်ကြီးခုနစ်ပါသော မြေကမ္ဘာတစ်လုံးလုံးကိုပင် ဝိုင်းလှည့်ပူဇော်သကဲ့သို့ ဖြစ်သည်။

Verse 82

या लक्ष्मीः सवर्भूतानां या देवेषु व्यवस्थिता । धेनुरूपेण सा देवी मम पापं व्यपोहतु

သတ္တဝါအားလုံးအတွင်း တည်ရှိပြီး ဒေဝတားတို့အကြား ထင်ရှားတည်မြဲသော လက္ခမီသမီးတော်သည် နွားရုပ်ဖြင့် ပေါ်ထွန်းကာ ကျွန်ုပ်၏အပြစ်ကို ဖယ်ရှားပါစေ။

Verse 83

विष्णोर्वक्षसि या लक्ष्मीः स्वाहा चैव विभावसोः । स्वधा या पितृमुख्यानां सा धेनुर्वरदा सदा

ဗိဿနု၏ ရင်ဘတ်ပေါ်ရှိ လက္ခမီ၊ မီးသခင်အဂ္နိအတွက် ‘စွာဟာ’ ဖြစ်သူ၊ အထွတ်အမြတ် ပိတೃများအတွက် ‘စွဓာ’ ဖြစ်သူ—ထိုသူမသည်ပင် နွား (ဓေနု) ဖြစ်၍ အမြဲတမ်း ကောင်းချီးပေးသူ ဖြစ်သည်။

Verse 84

गोमयं यमुना साक्षाद्गोमूत्रं नर्मदा शुभा । गंगा क्षीरं तु यासां वै किं पवित्रमतः परम्

နွားချေးသည် ယမုနာမြစ်တကယ်ပင် ဖြစ်၍၊ နွားဆီးသည် မင်္ဂလာရှိသော နရမဒါမြစ် ဖြစ်သည်။ ထိုနွားတို့၏ နို့သည် ဂင်္ဂါမြစ်ကိုယ်တိုင်—ဤထက် ပို၍ သန့်စင်ပေးနိုင်သော အရာ ဘာရှိမည်နည်း။

Verse 85

गवामंगेषु तिष्ठंति भुवनानि चतुर्दश । यस्मात्तस्माच्छिवं मे स्यादिहलोके परत्र च

နွားတို့၏ ကိုယ်အင်္ဂါများအတွင်း၌ လောကတစ်ဆယ့်လေးပါး တည်ရှိကြ၏။ ထိုသစ္စာကြောင့် ဤလောက၌လည်း၊ ပရလောက၌လည်း ငါ့အတွက် ရှိဝ၏ မင်္ဂလာ ဖြစ်ပါစေ။

Verse 86

इति मंत्रं समुच्चार्य धेनूर्वाधेनु मेव वा । यो दद्याद्द्विजवर्याय स सर्वेभ्यो विशिष्यते

ဤမန္တရကို ရွတ်ဆိုပြီး နို့ပေးနွား—သို့မဟုတ် နို့မပေးနွားပင်ဖြစ်စေ—အထူးမြတ်သော ဒွိဇ (ဗြာဟ္မဏ) ထံ လှူဒါန်းသူသည် အားလုံးထက် ထူးချွန်မြင့်မြတ်လာ၏။

Verse 87

मया च विष्णुना सार्धं शिवेन च महर्षिभिः । विचार्य गोगुणान्नित्यं प्रार्थनेति विधीयते

ငါသည် ဗိဿနု၊ ရှိဝ နှင့် မဟာရိရှီတို့နှင့်အတူ နွား၏ ဂုဏ်သတ္တိများကို အမြဲတမ်း ဆင်ခြင်သုံးသပ်ပြီးနောက် ဤအရာကို ဆုတောင်းပဌာန်းချက်အဖြစ် ချမှတ်ထားသည်။

Verse 88

गावो मे पुरतः संतु गावो मे संतु पृष्ठतः । गावो मे हृदये संतु गवां मध्ये वसाम्यहम्

နွားတို့သည် ငါ့ရှေ့၌ ရှိပါစေ၊ နွားတို့သည် ငါ့နောက်၌ ရှိပါစေ။ နွားတို့သည် ငါ့နှလုံး၌ တည်ပါစေ၊ ငါသည် နွားတို့အလယ်၌ နေထိုင်ပါစေ။

Verse 89

नीराजयति योंगानि गवां पुच्छेन भाग्यवान् । अलक्ष्मीः कलहो रोगास्तस्यांगाद्यांति दूरतः

ကံကောင်းသူတစ်ဦးက နွားအမြီးဖြင့် ကိုယ်အင်္ဂါများပေါ် နီရာဇန (ကာကွယ်ရေးလှည့်ပတ်ပူဇော်) ပြုလုပ်လျှင် မကောင်းကံ၊ အငြင်းပွားမှုနှင့် ရောဂါများသည် ထိုသူ၏ ကိုယ်မှ အဝေးသို့ ထွက်ခွာသွား၏။

Verse 90

गोभिर्विप्रश्च वेदैश्च सतीभिः सत्यवादिभिः । अलुब्धैर्दा नशीलैश्च सप्तभिर्धार्यते मही

ဤမြေကြီးသည် ခုနစ်ပါးကြောင့် ထောက်တည်နေသည်—သန့်ရှင်းသော နွားများ၊ ဗြာဟ္မဏများ၊ ဝေဒများ၊ သစ္စာတည်ကြည်သော သီလရှင်မများ၊ သစ္စာပြောသူများ၊ လောဘမရှိသူများနှင့် ဒါနဓမ္မ၌ မျှော်မှန်းတည်မြဲသူများ။

Verse 91

मम लोकात्परोलोको वैकुंठ इति गीयते । तस्योपरिष्टात्कौमार उमालोकस्ततः परम्

ငါ၏လောကကို ကျော်လွန်၍ “ဝိုင်ကුණ္ဌ” ဟု ချီးမွမ်းသီဆိုသော လောကရှိသည်။ ထိုအပေါ်တွင် ကೌမာရ လောကရှိပြီး၊ ထို့ထက်လည်း အပေါ်တွင် ဥမာ၏ လောကရှိသည်။

Verse 92

शिवलोकस्तदुपरि गोलो कस्तत्समीपतः । गोमातरः सुशीलाद्यास्तत्र संति शिवप्रियाः

ထိုအပေါ်တွင် ရှိဝလောကရှိပြီး၊ အနီးအနားတွင် ဂိုလိုက ရှိသည်။ ထိုနေရာ၌ သီလကောင်းသော ဂိုမတာများ—သုရှီလာ စသည်တို့—ရှိဝ၏ ချစ်မြတ်နိုးရာအဖြစ် နေထိုင်ကြသည်။

Verse 93

गवां शुश्रूरूषकाये च गोप्रदाये च मानवाः । एषामन्यतमे लोके ते स्युः सर्वसमृद्धयः

နွားကို စောင့်ရှောက်ဝတ်ပြုသူများနှင့် နွားကို ဒါနပေးသူများသည် ထိုလောကများထဲမှ တစ်လောက၌ နေထိုင်ရပြီး၊ အလုံးစုံသော စည်းစိမ်ချမ်းသာတို့ဖြင့် ပြည့်စုံကြသည်။

Verse 94

यत्र क्षीरवहा नद्यो यत्र पायस कर्दमाः । न जरा बाधते यत्र तत्र गच्छंति गोप्रदाः

နို့စီးမြစ်များ စီးဆင်းရာ၊ ပာယာသ (ချိုဆန်) က泥တောဖြစ်ရာ၊ အိုမင်းခြင်းက မနှောင့်ယှက်နိုင်ရာ—ထိုနေရာသို့ နွားဒါနပေးသူတို့ သွားရောက်ကြသည်။

Verse 95

श्रुतिस्मृतिपुराणज्ञा ब्राह्मणाः परिकीर्तिताः । तदुक्ताचारचरणा इतरे नामधारकाः

သြရုတိ၊ စမရိတိ နှင့် ပုရာဏတို့ကို အမှန်တကယ် သိမြင်သူတို့ကိုပင် ဗြာဟ္မဏဟု ချီးမွမ်းကြ၏။ ထိုအဆိုအမိန့်အတိုင်း အကျင့်အကြံကို လိုက်နာသူတို့သာ ဗြာဟ္မဏအစစ်ဖြစ်ပြီး၊ အခြားသူတို့သည် အမည်သာ ဗြာဟ္မဏဖြစ်သည်။

Verse 97

श्रुतिस्मृती तु नेत्रे द्वे पुराणं हृदयं स्मृतम् । श्रुतिस्मृतिभ्यां हीनोंधः काणः स्यादेकया विना । पुराणहीनाद्धृच्छून्यात्काणांधावपि तौ वरौ । श्रुतिस्मृत्युदितोधर्मः पुराणे परिगीयते

သြရုတိနှင့် စမရိတိကို မျက်စိနှစ်လုံးဟု ဆိုကြပြီး၊ ပုရာဏကို နှလုံးဟု မှတ်ယူကြသည်။ သြရုတိ-စမရိတိ နှစ်ပါးလုံးမရှိသူသည် မျက်ကန်းဖြစ်၏; တစ်ပါးမရှိလျှင် မျက်တစ်လုံးသာရှိသကဲ့သို့ ဖြစ်၏။ သို့ရာတွင် ပုရာဏမရှိလျှင် နှလုံးဗလာဖြစ်သဖြင့်—ထိုထက် မျက်တစ်လုံးနှင့် မျက်ကန်းပင်ကောင်း၏။ သြရုတိ-စမရိတိက ပြောသော ဓမ္မကို ပုရာဏများတွင် သီဆိုကာ ရှင်းလင်းဖော်ပြထားသည်။

Verse 98

तद्बाह्मणाय गोर्देया सर्वत्र सुखमिच्छता । न देया द्विजमात्राय दातारं सोप्यधो नयेत्

ထို့ကြောင့် နေရာတိုင်းတွင် ချမ်းသာလိုသူသည် ထိုကဲ့သို့သော ဗြာဟ္မဏအစစ်ထံသို့ နွားဒါန (ဂိုဒါန) ပေးလှူရမည်။ ‘ဒွိဇ’ ဟု အမည်သာရှိသူထံ မပေးသင့်၊ ထိုသို့သော လက်ခံသူသည် လှူဒါန်းသူကိုပင် အောက်သို့ ဆွဲချနိုင်သည်။

Verse 99

यस्य धर्मेऽस्ति जिज्ञासा यस्य पापाद्भयं महत् । श्रोतव्यानि पुराणानि धमर्मूलानि तेन वै

ဓမ္မကို သိလိုသော စူးစမ်းလိုစိတ်ရှိသူ၊ ပာပကို အလွန်ကြောက်ရွံ့သူသည် ဓမ္မ၏ အမြစ်ဖြစ်သော ပုရာဏများကို မဖြစ်မနေ နားထောင်သင့်သည်။

Verse 100

चतुर्दशसु विद्यासु पुराणं दीप उत्तमः । अंधोपि न तदा लोकात्संसाराब्धौ क्वचित्पतेत्

ဗိဒ္ယာ ဆယ့်လေးပါးအတွင်း ပုရာဏသည် အမြင့်မြတ်ဆုံး မီးအိမ်ဖြစ်၏။ ထိုအလင်းကြောင့် ဤလောက၌ ‘မျက်ကန်း’ ပင်လျှင် သံသရာပင်လယ်ထဲသို့ မည်သည့်နေရာတွင်မျှ မကျရောက်တော့။

Verse 110

उत्फुल्लपद्मनयना निर्मिताः सुकृतार्थिनः । तावेव चरणौ धन्यौ काशीमभिप्रयायिनौ

ကြာပန်းမျက်လုံးရှိသူတို့ကို ကုသိုလ်ရှာဖွေသူများအဖြစ် ဖန်ဆင်းခဲ့သည်; ကာရှီသို့ ထွက်ခွာသည့် ထိုခြေတော်တို့သည် အလွန်မင်္ဂလာရှိ၏။

Verse 114

इह वंशं परिस्थाप्य भुक्त्वा सर्व सुखानि च । सत्यलोके चिरं स्थित्वा ततो यास्यंति शाश्वतम्

ဤလောက၌ မျိုးဆက်ကို တည်ထောင်၍ သုခအားလုံးကို ခံစားပြီးနောက်၊ သတ္တယလောက၌ ကြာရှည်စွာ တည်နေကာ၊ ထို့နောက် နိရန္တရ အခြေအနေသို့ သွားရောက်ကြသည်။