Adhyaya 1

Verse 1

श्रीगणेशाय नमः । तं मन्महे महेशानं महेशानप्रियार्भकम् । गणेशानं करिगणेशानाननमनामयम्

သီရိဂဏေရှအား နမസ്കာရ။ မဟေရှာန၏ ချစ်မြတ်နိုးရာ သားတော်၊ ဂဏတို့၏ အရှင်ဖြစ်သော ဂဏေရှကို ကျွန်ုပ်တို့ သမาธိဖြင့် စိတ်တည်ကာ ဆင်မင်းကဲ့သို့ မျက်နှာတော်ရှိ၍ အနာအဆာနှင့် ဒုက္ခကို ဖယ်ရှားပေးတော်မူသူဟု ဓ్యာနပြု၏။

Verse 2

भूमिष्ठापि न यात्रभूस्त्रिदिवतोप्युच्चैरधःस्थापि या या बद्धा भुवि मुक्तिदास्युरमृतं यस्यां मृता जंतवः । या नित्यं त्रिजगत्पवित्रतटिनी तीरे सुरैः सेव्यते सा काशी त्रिपुरारिराजनगरी पायादपायाज्जगत्

မြေပြင်ပေါ်၌ တည်ရှိသော်လည်း ထိုနေရာသည် သာမန်လောကီအရပ်မဟုတ်။ ကောင်းကင်ထက်ပင် မြင့်မြတ်သော်လည်း လူတို့ရောက်နိုင်ရန် ဤလောက၌ နိမ့်ချ၍ ထားရှိတော်မူ၏။ သံသရာချည်နှောင်မှု၌ ချုပ်နှောင်ခံရသော သတ္တဝါတို့သည် ထိုအရပ်၌ မောက္ခပေးသူများ ဖြစ်လာကြ၏။ ထိုနေရာ၌ သေဆုံးသူတို့သည် အမృత—အမတတရား—ကို ရရှိကြ၏။ သုံးလောကကို သန့်စင်စေသော မြစ်ကမ်းပေါ်၌ ဒေဝတားတို့ နိစ္စံ ဆည်းကပ်ရာ၊ တြိပုရာရီ (ရှီဝ) ၏ ရာဇနဂရ ကာရှီသည် ကမ္ဘာကို ဘေးအန္တရာယ်မှ ကာကွယ်ပါစေ။

Verse 3

नमस्तस्मै महेशाय यस्य संध्यात्त्रयच्छलात् । यातायातं प्रकुर्वंति त्रिजगत्पतयोऽनिशम्

ထိုမဟေရှအား နမস্কာရပါ၏။ ထိုသုံးဆန်ဓျာကိစ္စ၏ အကြောင်းပြချက်ဖြင့် သုံးလောက၏ အရှင်တို့သည် မရပ်မနား လာလည်သွားလည်ကာ ပူဇော်ဝတ်ပြုကြ၏။

Verse 4

अष्टादशपुराणानां कर्त्ता सत्यवतीसुतः । सूताग्रे कथयामास कथां पापापनोदिनीम्

အဋ္ဌာဒశ ပုရာဏတို့၏ ကర్తာ စတျဝတီ၏ သားတော် (ဗျာသ) သည် စူတ၏ ရှေ့မှောက်၌ ပాపဖယ်ရှားသော ဤကထာကို ဟောကြားတော်မူ၏။

Verse 5

श्रीव्यास उवाच । कदाचिन्नारदः श्रीमान्स्नात्वा श्रीनर्मदांभसि । श्रीमदोंकारमभ्यर्च्य सर्वदं सर्वदेहिनाम्

သီရိဗျာသ မိန့်တော်မူသည်– တစ်ခါတုန်းက ဂုဏ်သရေကြီး နာရဒ မုနိသည် သန့်ရှင်းမြတ်သော နർമဒါမြစ်ရေ၌ ရေချိုးပြီး၊ ကိုယ်ရှိသတ္တဝါအားလုံးအတွက် ကောင်းချီးအလုံးစုံ ပေးသနားတော်မူသော အိုံကာရကို ပူဇော်အာရాధနာ ပြု하였다။

Verse 6

व्रजन्विलोकयांचक्रे पुरोविंध्यं धराधरम् । संसारतापसंहारि रेवावारिपरिष्कृतम्

ခရီးဆက်သွားစဉ် သူသည် မျက်နှာတော်ရှေ့၌ မြေကြီးကို ထမ်းဆောင်သကဲ့သို့ရှိသော ဝိန္ဓျတောင်တန်းကို မြင်ရသည်။ ၎င်းသည် ရေဝါ (နർമဒါ) ရေကြောင့် တောက်ပလှပပြီး သံသရာဒုက္ခ၏ အပူကို သက်သာစေသည်ဟု ကျော်ကြား하였다။

Verse 7

द्वैरूप्येणापि कुर्वंतं स्थावरेण चरेण च । साभिख्येन यथार्थाख्यामुच्चैर्वसु मतीमिमाम्

သူသည် ဤကြွယ်ဝသော မြေပြင်ကို နှစ်မျိုးသဏ္ဌာန်ဖြင့် ဖြစ်သကဲ့သို့ မြင်ရသည်—မလှုပ်ရှားသောအရာနှင့် လှုပ်ရှားသောအရာတို့ကြောင့်။ ထို့ပြင် နာမည်ကျော်အတိုင်း ‘ဝသုမတီ’ ဟူသော စည်းစိမ်ပြည့်ဝသော မြေကြီးကဲ့သို့ မြင့်မြတ်စွာ တောက်ပနေ하였다။

Verse 8

रसालयं रसालैस्तैरशोकैः शोकहारिणाम् । तालैस्तमालेर्हिंतालैः सालैः सर्वत्रशालितम्

ထိုနေရာသည် သရက်တောကဲ့သို့ ဖြစ်၍ သရက်ပင်များနှင့် ဝမ်းနည်းမှုကို ဖယ်ရှားပေးသော အရှိုကပင်များဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။ နေရာအနှံ့တွင် ထန်းပင်၊ တမာလပင်၊ ဟိန္တာလပင်နှင့် သာလပင်တို့ဖြင့် လှပစွာ တန်ဆာဆင်ထားသည်။

Verse 9

खपुरैः खपुराकारं श्रीफलं श्रीफलैः किल । गुरुश्रियंत्वगुरुभिः कपिपिंगं कपित्थकैः

ခပုရသီးများကြောင့် ထိုနေရာသည် ‘ခပုရပုံ’ သကဲ့သို့ ထင်ရှားနေသည်။ သီရိဖလပင်များတွင် သီရိဖလသီးများ ပေါများပြီး၊ အဂုရု၏ မွှေးရနံ့က ဂုဏ်ရောင်အလေးအနက်ကို တိုးစေသည်။ ကပိတ္ထသီးများကလည်း မျောက်ရောင်ကဲ့သို့ အဝါညိုရောင် တင့်တယ်မှုကို ပေးသည်။

Verse 10

वनश्रियः कुचाकारैर्लकुचैश्च मनोहरम् । सुधाफलसमारंभि रंभाभिः परिभासितम्

တောရဲ့သရဖူတင့်တယ်မှုကြောင့် မနောဟရ—လကူချာသီးတို့၏ ဝိုင်းဝိုင်းပုံသဏ္ဌာန်က နို့အုံသဏ္ဌာန်ကဲ့သို့ အလှဆင်ထားပြီး၊ အမృతရည်ကဲ့သို့ ချိုမြိန်သောအသီးများပြည့်ဝသည့် ငှက်ပျောတော (ရမ္ဘာ) များက လေးဘက်လုံးကို တောက်ပစေသည်။

Verse 11

सुरंगैश्चापि नारंगैरंगमंडपवच्छियः । वानीरैश्चापि जंबीरैर्बीजपूरैः प्रपूरितम्

အနံ့သင်းသော စစ်ထရွန်၊ လိမ္မော်နှင့် အခြားအသီးများဖြင့် ပြည့်နှက်—အလှတရား၏ ရင်ဂမဏ္ဍပ (စင်မြင့်မဏ္ဍပ) ကဲ့သို့; ထို့ပြင် ဝါနီရ၊ ဇမ္ဘီရ (စစ်ထရပ်စ်) နှင့် ဘီဇပူရ သစ်ပင်များလည်း အလွန်ပေါများစွာဖြင့် ပြည့်စုံသည်။

Verse 12

अनिलालोल कंकोल वल्लीहल्ली सकायितम् । लवलीलवलीलाभिर्लास्यलीलालयं किल

လေတိုးလှုပ်ရှားသဖြင့် ကင်္ကောလ ဝယ်လီနှင့် လိမ်ကွေ့သော လက်တံဝယ်လီများသည် လှုပ်ယမ်းကာ အပြန်အလှန် ဖက်တွယ်သကဲ့သို့ ထင်ရပြီး၊ လဝလီနှင့် ကစားသလို လှုပ်ရှားသော အညွန့်တံများကြောင့် အမှန်တကယ် နတ်ရိသ်-လီလာ၏ အာလယ (ကိန်းဝပ်ရာ) ကဲ့သို့ မြင်ရသည်။

Verse 13

मंदांदोलितकर्पूर कदलीदल संज्ञया । विश्रमाय श्रमापन्नानाहूयंतमिवाध्वगान्

ငှက်ပျောရွက်များမှ ကမ္ဖော်ကဲ့သို့ အေးမြသောလေညင်းသည် နူးညံ့စွာ လှုပ်ယမ်းလျက်; ပင်ပန်းနွမ်းနယ်သော လမ်းသွားလမ်းလာတို့ကို “လာပါ၊ ပင်ပန်းမှုမှ အနားယူပါ” ဟု ခေါ်နေသကဲ့သို့ ထင်ရသည်။

Verse 14

पुन्नागमिव पुन्नागपल्लवैःकरपल्लवैः । कलयंतमिवाऽलोलैर्मल्लिकास्तबकस्तनम्

ပုန္နာဂ သစ်ပင်သည် မိမိ၏ နူးညံ့သော ပင်ပေါက်ရွက်များကို လက်တံကဲ့သို့ယူ၍—မလှုပ်မယမ်းဘဲ—မလ္လိကာ (စံပယ်) ပန်းအစုများ၏ နို့အုံသဏ္ဌာန်ကို နူးညံ့စွာ ထိတွေ့နေသကဲ့သို့ ထင်ရသည်။

Verse 15

विदीर्णदाडिमैः स्वांतं दर्शयंतं तु रागवत् । माधवीं धवरूपेण श्लिष्यंतमिव कानने

ကွဲဖွင့်နေသော သလဲသီးများကဲ့သို့၊ အတွင်းနှလုံးသားကိုပင် ထင်ရှားပြသကာ ရာဂ၏နီရောင်ဖြင့် တောက်ပနေသကဲ့သို့; ထိုတောအတွင်း၌လည်း ဓဝသစ်ပင်၏ရုပ်သဏ္ဌာန်ဖြင့် မာဓဝီလျှောကို အလျားအနက်ဖက်ကာ ပွေ့ဖက်နေသကဲ့သို့ မြင်ရသည်။

Verse 16

उदुंबरैरंबरगैरनंतफलमालितैः । ब्रह्मांडकोटीर्बिभ्रंतमनंतमिव सर्वतः

အုဒုမ္ဗရနှင့် အမ္ဗရဂ သစ်ပင်များသည် အဆုံးမရှိသော အသီးပန်းကုံးများဖြင့် တန်ဆာဆင်လျက်၊ အရပ်ရပ်တွင် အနန္တတရားကိုယ်တိုင်ကဲ့သို့ ထင်မြင်ရပြီး၊ ဗြဟ္မာဏ္ဍကောဋိ မရေမတွက်ကို ထမ်းဆောင်ထားသကဲ့သို့ ဖြစ်သည်။

Verse 17

पनसैर्वनासाभैः शुकनासैः पलाशकैः । पलाशनाद्विरहिणां पत्रत्यक्तैरिवावृतम्

ပနသ (နံ့ကာ) သစ်ပင်များ၊ ဝနာသကဲ့သို့ ထူထပ်သော တောပင်ပေါက်များနှင့် ပလာသ သစ်ပင်များဖြင့် ဖုံးလွှမ်းနေ၍၊ ချစ်သူနှင့်ကွာဝေးသော ဝိရဟိန်တို့၏ အရွက်ချွတ်ထားသည့် ဝတ်စုံများဖြင့် ပတ်လည်ဖုံးအုပ်ထားသကဲ့သို့ ထင်ရသည်။

Verse 18

कदंबवादिनो नीपान्दृष्ट्वा कंटकितैरिव । समंततो भ्राजमानं कदंबककदंबकैः

နီပ (ကဒမ္ဗ) သစ်ပင်များကို မြင်သဖြင့် ရင်ခုန်ရောမန့်တက်သကဲ့သို့၊ အရပ်ရပ်တွင် တောက်ပလင်းလက်ကာ ကဒမ္ဗပန်းအစုအဝေးများဖြင့် အလွန်လှပစွာ ထွန်းညှိနေသည်။

Verse 19

नमेरुभिश्च मेरूच्चशिखरैरिव राजितम् । राजादनैश्च मदनैः सदनैरिव कामिनाम्

မေရုတောင်နှင့် ၎င်း၏ မြင့်မားသော ထိပ်သီးများကဲ့သို့ အမြင့်ဆုံးသော တောင်ထိပ်များဖြင့် တန်ဆာဆင်ထားပြီး၊ ရာဇာဒနနှင့် မဒန သစ်ပင်များကြောင့်လည်း ချစ်သူများ၏ ပျော်ရွှင်ရာ နန်းတော်များကဲ့သို့ ထင်ရသည်။

Verse 20

तटेतटेपटुवटैरुच्चैःपटकुटी वृतम् । कुटजस्तबकैर्भांतमधिष्ठितबकैरिव

မြစ်ကမ်းတစ်လျှောက်လုံးတွင် မြင့်မားခိုင်မာသော ဗန်ယန်ပင်များက ဝိုင်းရံထား၍ ကမ်းခြေသည် ရွက်ကူတီများ၏ မာလာကို ဝတ်ဆင်ထားသကဲ့သို့ ဖြစ်၏။ ကုဋဇ (kuṭaja) ပန်းအစုများကြောင့် ထွန်းလင်းကာ အဖြူရောင် ဗဂ္ဂလ (heron) များ နားနေသဖြင့် တောက်ပလာသော နားခိုရာကဲ့သို့ လှပ၏။

Verse 21

करमर्दैः करीरैश्च करजैश्चकरंबकैः । सहस्रकरवद्भांतमर्थिप्रत्युद्गतैः करैः

ကရမර්ဒ (karamarda)၊ ကရီရ (karīra)၊ ကရဇ (karaja) နှင့် ကရံဗက (karaṃbaka) သစ်ပင်များဖြင့် အလှဆင်ထားသဖြင့် ထိုနေရာသည် လက်တစ်ထောင်ရှိသူကဲ့သို့ ထင်ရ၏—အကာအကွယ်နှင့် ကောင်းချီးကို တောင်းခံလာသူတို့ကို ကြိုဆိုရန် လက်များကို ရှေ့သို့ ဆန့်ထုတ်ထားသကဲ့သို့။

Verse 22

नीराजितमिवोद्दीपैराजचंपककोरकैः । सपुष्पशाल्मलीभिश्च जितपद्माकरश्रियम्

ထွန်းလင်းသော မီးတိုင်များဖြင့် နီရာဇန (nīrājana) ပြုသကဲ့သို့ ထင်ရ၏—ရာဇချမ္ပက (campaka) ပန်းဖူးများ၏ တောက်လောင်မှုက မီးတိုင်ကဲ့သို့။ ပန်းပွင့်သော ရှာလ္မလီ (śālmalī) ပင်များကြောင့် ကြာကန်တို့၏ အလှတရားကိုပင် ကျော်လွန်သွား၏။

Verse 23

क्वचिच्चलदलैरुच्चैः क्वचित्कांचनकेतकैः । कृतमालैर्न क्तमालैः शोभमानं क्वचित्क्वचित्

တချို့နေရာတွင် လှုပ်ယမ်းသော ရွက်များပါသည့် မြင့်မားသော သစ်ပင်များက အလှတင်၏; တချို့နေရာတွင် ရွှေရောင် ကေတက (ketaka) ပင်များ။ တချို့နေရာတွင် ကෘတမာလာ (kṛtamāla) နှင့် မွှေးကြိုင်သော နက္တမာလာ (naktamāla) တို့ကြောင့် တောက်ပ၍ အရပ်ရပ်သို့ သောဘတရား ပြန့်နှံ့နေ၏။

Verse 24

कर्कंधु बंधुजीवैश्च पुत्रजीवैर्विराजितम् । सतिंदुकेंगुदीभिश्च करुणैःकरुणालयम्

ကရ္ကန္ဓု (karkaṃdhu)၊ ဘန္ဓု-ဇီဝ (bandhu-jīva) နှင့် ပုတ္ရ-ဇီဝ (putra-jīva) အပင်များကြောင့် ထွန်းလင်းလှပ၍ တိန္ဒုက (tiṃduka) နှင့် အင်္ဂုဒီ (iṅgudī) တို့လည်း ရှိ၏။ အမှန်တကယ် ထိုနေရာသည် ‘ကရုဏာ-အာလယ’—ဤနူးညံ့သော ပေါများမှုကြောင့် သန့်ရှင်း၍ နူးညံ့သိမ်မွေ့လာသော ကရုဏာ၏ အိမ်တော်ပင် ဖြစ်၏။

Verse 25

गलन्मधू ककुसुमैर्धरारूपधरंहरम् । स्वहस्तमुक्तमुक्ताभिरर्चयंतमिवानिशम्

ပျားရည်စိမ့်ကျနေသော ကကူပန်းများနှင့်အတူ၊ မြေမိခင်သည် မြင်သာသောရုပ်ကိုယူကာ ဟရ (ရှီဝ) ကို မပြတ်မနား ပူဇော်သကဲ့သို့၊ ကိုယ့်လက်မှ လွတ်ကျသော မုတိများကို ပူဇော်အပ်နှံနေသကဲ့သို့ ထင်ရသည်။

Verse 26

सर्जार्जुनांजनैर्बीजैर्व्यजनैर्वीज्यमानवत् । नारिकेलैः सखर्जूरैर्धृतच्छत्रमिवांबरे

စာရ္ဇ၊ အာရ္ဇုန်၊ အဉ္ဇန သစ်ပင်များနှင့် ၎င်းတို့၏ မျိုးစေ့များကြောင့် ပူဇော်ပွဲပန်ကာဖြင့် လေညှင်းပေးနေသကဲ့သို့ ထင်ရပြီး၊ အုန်းပင်နှင့် ချိန်းပင်များကြောင့် မိုးကောင်းကင်၌ ဆင့်မြင့်သော ချတ်တရ (ထီး) များကို ထမ်းထားသကဲ့သို့ မြင်ရသည်။

Verse 27

अमंदैः पिचुमंदैश्च मंदारैः कोविदारकैः । पाटलातिंतिणीघोंटाशाखोटैः करहाटकैः

ထိုနေရာသည် အမံဒ နှင့် ပိစုမံဒ၊ မန္ဒာရ နှင့် ကိုဝိဒာရ သစ်ပင်များဖြင့် ပြည့်နှက်နေပြီး၊ ပာဋလာ၊ တိံတိဏီ၊ ဂှုံဋာ၊ ရှာခိုဋာ နှင့် ကရဟာဋက သစ်ပင်များစွာကြောင့် ပဝါသန့်မြေပြင်သည် အလွန်မင်္ဂလာတိုးပွားလျက် ရှိသည်။

Verse 28

उद्दंडैश्चापि शेहुंडैरेरंडैर्गुडपुष्पकैः । बकुलैस्तिलकैश्चैव तिलकांकितमस्तकम्

ဥဒ္ဒဏ္ဍ အပင်များ၊ ရှေဟုဏ္ဍ၊ အေရဏ္ဍ (ကြက်ဆူ) နှင့် ဂုဍပုಷ္ပက; ထို့ပြင် ဘကူလ နှင့် တိလက သစ်ပင်များကြောင့်၊ ထိုမြေ၏ နဖူးပေါ်တွင် မင်္ဂလာတိလက လိမ်းထားသကဲ့သို့ မြေပြင်ကိုယ်တိုင် အဘိသေကခံထားရသကဲ့သို့ ထင်ရသည်။

Verse 29

अक्षैः प्लक्षैः शल्लकीभिर्देवदारुहरिद्रुमैः । सदाफलसदापुष्प वृक्षवल्लीविराजितम्

အက္ષ၊ ပ္လက္ષ နှင့် ရှလ္လကီ၊ ဒေဝဒာရု နှင့် အခြားမြတ်သော သစ်ပင်များဖြင့် တန်ဆာဆင်လျက်၊ အမြဲအသီးပေး အမြဲပန်းပွင့်သော လျှောပင်နှင့် သစ်ပင်များကြောင့် တောက်ပနေ၍—ထိုပဝါသန့်ဒေသသည် အစဉ်မပြတ် မင်္ဂလာတရား၌ တည်ရှိနေသည်။

Verse 30

एलालवंग मरिचकुलुं जनवनावृतम् । जंब्वाम्रातकभल्लातशेलुश्रीपर्णिवर्णितम्

ထိုသန့်ရှင်းသောတောအုပ်သည် ကတ်ဒမုံ၊ လောင်၊ ငရုတ်ကောင်းနှင့် ဇီးသီးတောအုပ်များဖြင့် ဝန်းရံဖုံးလွှမ်းနေပြီး၊ ဇမ္ဗူ၊ အာမ္ရាតက (တောမန်ကျည်း/တောသရက်)၊ ဘ္ဟလ္လာတက၊ ရှေလု နှင့် ရှရီပရဏီ သစ်ပင်များဖြင့် အလွန်ပေါများစွာ တန်ဆာဆင်ကာ သန့်ရှင်းတော၏ စည်းစိမ်ပေါများမှုကို ကြေညာသကဲ့သို့ ဖြစ်၏။

Verse 31

शाकशंखवनैरम्यं चदनैरक्तचंदनैः । हरीतकीकर्णिकार धात्रीवनविभूषणम्

ထိုနေရာသည် ရှာကနှင့် ရှင်ခ သစ်ပင်တောအုပ်များကြောင့် လှပရမဏီယ ဖြစ်ပြီး၊ စန္ဒန်နှင့် အနီရောင်စန္ဒန်ဖြင့် တင့်တယ်စွာ တန်ဆာဆင်ထားသည်။ ထို့ပြင် ဟရီးတကီ၊ ကရ္ဏိကာရ နှင့် ဓာတြီ တောများက အလှဆင်ထား၍ မင်္ဂလာတန်ခိုးဖြင့် ဝတ်ဆင်ထားသော သန့်ရှင်းဓာမတစ်ခုကဲ့သို့ ဖြစ်၏။

Verse 32

द्राक्षावल्लीनागवल्लीकणावल्लीशतावृतम् । मल्लिकायूथिकाकुंदम दयंती सुगंधिनम्

ထိုဒေသသည် စပျစ်နွယ်၊ နာဂဝလ္လီ(ပန်နွယ်) နှင့် မွှေးကြိုင်သော နွယ်ပင်များ အများအပြားဖြင့် ဖုံးလွှမ်းနေပြီး၊ မလ္လိကာ၊ ယူထိကာ၊ ကုန္ဒ ပန်းများနှင့် ဒယန္တီ၏ မွှေးရနံ့က မျှော်မောဖွယ် သန့်ရှင်းမြေကို ဆွဲဆောင်ဖွယ် အနံ့သင်းဖြင့် ပြည့်နှက်စေ၏။

Verse 33

भ्रमद्भ्रमरमालाभिर्मालतीभिरलंकृतम् । अलिच्छलागतंकृष्णं गोपीरंतुमनेकशः

လှည့်ပတ်ပျံဝဲနေသော ပျားအုပ်များကြားတွင် မာလတီပန်းမော်လီများဖြင့် ထိုနေရာကို အလှဆင်ထားပြီး၊ ပျားကို အကြောင်းပြုသကဲ့သို့ ဂိုပီတို့၏ ပျော်ရွှင်ရမဏီအတွက် ကృష్ణကို အကြိမ်ကြိမ် ထိုသို့ ဆွဲခေါ်လာသကဲ့သို့ ထင်ရ၏။

Verse 34

नानामृगगणाकीर्णं नानापक्षिविनादितम् । नानासरित्सरः स्रोतः पल्वलैः परितो वृतम्

ထိုနေရာသည် တောရိုင်းတိရစ္ဆာန်အုပ်စု မျိုးစုံဖြင့် ပြည့်နှက်နေပြီး ငှက်မျိုးစုံ၏ အသံများဖြင့် တုန်လှုပ်မြည်ဟည်းနေသည်။ ထို့ပြင် အရပ်လေးမျက်နှာလုံးတွင် မြစ်များ၊ ရေကန်များ၊ စီးကြောင်းများနှင့် ကြာကန်(ပလ္ဝလ) များဖြင့် ဝန်းရံထား၏။

Verse 35

तुच्छश्रियः स्वर्गभूमीः परिहायागतैरिव । नानासुरनिकायैश्च विष्वग्भोगेच्छयोषितम्

ကောင်းကင်ဘုံ၏ ဂုဏ်သရေကိုပင် အရေးမကြီးဟုထင်ကာ ထိုဒေဝလောကမှ ထွက်ခွာလာသကဲ့သို့၊ နတ်အုပ်စုမျိုးစုံတို့သည် အရပ်ရပ်မှ ပုဏ္ဏမင်္ဂလာသော အာနန္ဒကို ခံစားလိုသည့် ဆန္ဒကြောင့် ဆွဲဆောင်ခံရကာ ထိုနေရာ၌ နေထိုင်နေသကဲ့သို့ မြင်ရသည်။

Verse 36

उत्सृजंतमिवार्घ्यं वै पत्रपुष्पैरितस्ततः । केकिकेकारवैर्दूरात्कुर्वंतं स्वागतं किल

ဒီဘက်ဒီဘက်မှ ရွက်ပန်းများဖြင့် ကြိုဆိုပူဇော်သည့် ‘အရ္ဃျ’ ကို လောင်းချနေသကဲ့သို့ ထင်ရပြီး၊ အဝေးမှ မယုရ၏ ‘ကေကိ-ကေကာ’ ဟု အော်သံများကလည်း ကြိုဆိုနှုတ်ဆက်သံကို ကြေညာနေသကဲ့သို့ ဖြစ်သည်။

Verse 37

अथ सूर्यशताभासं नभसि द्योतितांबरम् । नारदं दृष्टवाञ्छैलो दूरात्प्रत्युज्जगाम तम्

ထို့နောက် တောင်သည် နာရဒကို မြင်လေရာ—နေတစ်ရာကဲ့သို့ တောက်ပ၍ ကောင်းကင်ကို ထွန်းလင်းစေသူ—အဝေးမှပင် ထွက်လာကာ ကြိုဆိုရန် ရှေ့တိုးသွားသည်။

Verse 38

ब्रह्मसूनुवपुस्तेजो दूरीकृतदरीतमाः । तमागच्छंतमालोक्य मानसं तम उज्जहौ

ဗြဟ္မာ၏ သားတော်၏ တေဇောအလင်းရောင်သည် တောင်ဂူများ၏ အမှောင်ကို ဖယ်ရှားပစ်ပြီး၊ သူလာနေသည်ကို မြင်သော် တောင်သည် မိမိစိတ်၏ အမှောင်ကိုပါ စွန့်လွှတ်လိုက်သည်။

Verse 39

ब्रह्मतेजःसमुद्भूत साध्वसः साधुस त्क्रियः । कठिनोपि परित्यज्य धत्ते मृदुलतां किल

ဗြဟ္မတေဇောမှ ပေါ်ပေါက်သော ကြောက်ရွံ့သ敬နှင့် သာဓုကို ဂုဏ်ပြုရမည့် သာဓုကိစ္စ—ဤအရာတို့ကြောင့် ခက်ခဲကြမ်းတမ်းသည့်အရာပင် မိမိကြမ်းတမ်းမှုကို စွန့်ကာ အမှန်တကယ် နူးညံ့မှုကို ဆောင်ယူလာသည်။

Verse 40

दृष्ट्वा मृदुलतां तस्य द्वैरूप्येपि स नारदः । मुमुदे सुतरां संतः प्रश्रयग्राह्यमानसाः

သူ၏နူးညံ့သိမ်မွေ့မှုကို မြင်သော်လည်း သဘောသဘာဝနှစ်မျိုးရှိနေရာ၌ပင် နာရဒမုနိသည် အလွန်ဝမ်းမြောက်하였다။ အကြောင်းမှာ သန့်ရှင်းသောသူတော်ကောင်းတို့၏နှလုံးသားသည် နိမ့်ချမှုနှင့် ရိုသေလေးစားသောအကျင့်ဖြင့်သာ ဆွဲဆောင်နိုင်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။

Verse 41

गृहानायांतमालोक्य गुरुंवाऽगुरुमेव वा । योऽगुरुर्नम्रतां धत्ते स गुरुर्न गुरुर्गुरुः

အိမ်သို့လာရောက်သူသည် ဂုရုဖြစ်စေ မဖြစ်စေ—‘ဂုရုမဟုတ်’ သော်လည်း နိမ့်ချမှုကို ဆောင်ယူနိုင်သူသည် ဂုရုအစစ် ဖြစ်သည်။ မာနကြီးသော ‘ဂုရု’ သည် ဂုရုမဟုတ်။

Verse 42

तं प्रत्युच्चैः शिराःसोपि विनम्रतरकंधरः । शैलस्त्विलामिलन्मौलिः प्रणनाम महामुनिम्

သူလည်း ထိုသူထံသို့ ခေါင်းကို မြှောက်ကြည့်သော်လည်း လည်ပင်းကို ပိုမိုနိမ့်ချစွာ ငုံ့ထား하였다။ မိုးကောင်းကင်ကို ထိမိသကဲ့သို့ ထင်ရသော ထိပ်တန်းရှိသော တောင်တန်းသည်လည်း မဟာမုနိရှေ့၌ ဦးညွှတ်နမಸ್ಕာရ ပြု하였다။

Verse 43

तमुत्थाप्य कराग्राभ्यामाशीर्भिरभिनंद्य च । तदुद्दिष्टासनं भेजे मनसोपि समुच्छ्रितम्

သူသည် လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် ထိုသူကို ထူထောင်ပေးကာ ကောင်းချီးမင်္ဂလာစကားများဖြင့် ကြိုဆိုအပ်하였다။ ထို့နောက် မိမိအတွက် သတ်မှတ်ထားသော အာသနပေါ်၌ ထိုင်လေ၏—ထိုဂုဏ်ပြုမှုကြောင့် စိတ်လည်း မြင့်တက်하였다။

Verse 44

स दध्नामधुनाज्येन नीरार्द्राक्षतदूर्व या । तिलैः कुशैः प्रसूनैस्तमष्टांगार्घ्यैरपूजयत्

သူသည် အဋ္ဌာင်္ဂ အရ္ဃျဖြင့် ပူဇော်하였다—ဒဓိ (ယို), မဓု (ပျားရည်), အာဇျ (ဂျီ), ရေ, စိုစွတ်သော အက္ခတ (မကွဲဆန်) နှင့် ဒူರ್ವာမြက်; ထို့ပြင် နှမ်း, ကုရှမြက် နှင့် ပန်းများကိုလည်း ဆက်ကပ်하였다။

Verse 45

गृहीतार्घ्यंकिल श्रांतं पादसंवाहनादिभिः । गतश्रममथालोक्य बभाषे ऽवनतो गिरिः

အရဃျကို လက်ခံပြီးနောက်၊ ပင်ပန်းနေသူသည် ခြေဖဝါးနှိပ်ပေးခြင်း စသည့် စေဝာများကြောင့် ပင်ပန်းမှု ပြေလျော့သွား၏။ သူ၏ ပင်ပန်းမှု ပျောက်ကင်းသွားသည်ကို မြင်၍၊ ဂုဏ်ပြု၍ ဦးညွတ်နေသော တောင်သည် ပြောဆိုလေ၏။

Verse 46

अद्य सद्यः परिहृतं त्वदंघ्रिरजसारजः । त्वदंगसंगिमहसा सहसाऽप्यांतरंतमः

ယနေ့ ချက်ချင်းပင် သင်၏ ခြေဖဝါးမှ မြေမှုန့်သည် ကျွန်ုပ်အတွင်းရှိ မလင်အညစ်အကြေး၏ ဖုန်မှုန့်ကို သုတ်ရှင်းပစ်၏။ ထို့ပြင် သင်၏ ကိုယ်တော်နှင့်ကပ်လျက်ရှိသော တေဇောမဟိမာ၏ အလင်းရောင်ကြောင့် အတွင်းအမှောင်သည် ချက်ချင်းပင် ပျောက်ကင်းသွား၏။

Verse 47

सफलर्धिरहं चाद्य सुदिवाद्यच मे मुने । प्राक्कृतैः सुकृतैरद्य फलितं मे चिरार्जितैः

ယနေ့ ကျွန်ုပ်၏ စည်းစိမ်ချမ်းသာသည် အကျိုးသီးပွင့်လာပြီး၊ ဤနေ့သည် ကျွန်ုပ်အတွက် အမှန်တကယ် မင်္ဂလာနေ့ ဖြစ်ပါ၏၊ မုနိရေ။ အကြောင်းမှာ ယခင်က ပြုလုပ်ခဲ့၍ ကြာရှည်စွာ စုဆောင်းထားသော ကုသိုလ်များ၏ အကျိုးသည် ယနေ့ ပကတိအဖြစ် ပေါ်ထွန်းလာသောကြောင့် ဖြစ်၏။

Verse 48

धराधरत्वं कुलिषुमान्यं मेऽद्य भविष्यति । इति श्रुत्वा तदा किंचिदुच्छुस्य स्थितवान्मुनिः

“ကျွန်ုပ်၏ တောင်ဖြစ်ခြင်း—ဝဇ္ရကဲ့သို့ ခိုင်မာခြင်း—သည် ယနေ့မှစ၍ တန်ဖိုးရှိ၍ အဓိပ္ပါယ်ပြည့်ဝလာမည်” ဟု။ ထိုစကားကို ကြားသော် မုနိသည် ခဏတစ်လောက် ရပ်တန့်ကာ နူးညံ့စွာ အသက်ရှူထုတ်ပြီး တိတ်ဆိတ်စွာ တည်နေ၏။

Verse 49

पुनरूचे कुलिवरः संभ्रमाप न्नमानसः । उच्छ्वासकारणं ब्रह्मन्ब्रूहि सर्वार्थकोविद

ထို့နောက် တောင်များအနက် အမြတ်ဆုံးသည် အံ့ဩကြည်ညိုမှုဖြင့် စိတ်ပြည့်နှက်ကာ ထပ်မံ ပြော၏—“ဘြဟ္မန် မုနိရေ၊ အဓိပ္ပါယ်အားလုံးကို သိကျွမ်းသူ၊ သင်၏ ထိုအသက်ရှူထုတ်ခြင်း၏ အကြောင်းရင်းကို ကျွန်ုပ်အား ပြောပြပါ” ဟု။

Verse 50

अदृष्टं तव नोदृष्टं यदिष्टंविष्टपत्रये । अनुक्रोशोत्र मयिचेदुच्यतां प्रणतोस्म्यहम्

သင့်အတွက် မမြင်ရသောအရာ မရှိ၊ မသိသောအရာလည်း မရှိပါ။ ကရုဏာတရားဖြင့် ကျွန်ုပ်ကဲ့သို့သူတစ်ယောက်ထံ ပြောလိုသော ဆန္ဒတစ်စုံတစ်ရာရှိလျှင် ပြောပါလေ; ကျွန်ုပ်သည် သင့်အား ဦးညွှတ်ပူဇော်ပါ၏။

Verse 51

त्वदागमनजानन्दसंदोहैर्मे दुरारवः । अलं न वक्तुमसकृत्तथाप्येकं वदाम्यहम्

သင့်ရောက်လာခြင်းမှ ပေါက်ဖွားသော ပီတိလှိုင်းများကြောင့် ကျွန်ုပ်၏အသံ မတည်ငြိမ်နိုင်ပါ။ အဆုံးမရှိအောင် ထပ်ခါထပ်ခါ ပြောနိုင်သော်လည်း—သို့ရာတွင် တစ်ချက်တည်းကို ပြောပါမည်။

Verse 52

धराधरणसामर्थ्यं मेर्वादौ पूर्वपूरुषैः । वर्ण्यते समुदायात्तदहमेको दधे धराम्

မြေကြီးကို ထမ်းဆောင်နိုင်သော အင်အားကို မေရုတောင်စ၍ ရှေးဘိုးဘွားတို့က စုပေါင်းဂုဏ်တော်အဖြစ် ချီးမွမ်းကြသည်—သို့သော် မြေကြီးကို ထမ်းထားသူမှာ ကျွန်ုပ်တစ်ယောက်တည်းပင် ဖြစ်သည်။

Verse 53

गौरीगुरुत्वाद्धिमवानादिपत्याच्च भूभृताम् । संबंधित्वात्पशुपतेः स एको मान्यभृत्सताम्

ဂေါရီ၏ ဂုဏ်မြင့်ဖခင်ဖြစ်ခြင်းကြောင့်၊ မြေကိုထမ်းဆောင်သူတို့အနက် ဦးဆောင်သူဖြစ်ခြင်းကြောင့်၊ နှင့် ပသုပတိ (ရှီဝ) နှင့် ဆက်နွယ်မှုရှိခြင်းကြောင့်—တောင်တန်းတို့အနက် ဟိမဝန်တစ်ပါးတည်းကိုသာ သာဓုသူတော်ကောင်းတို့က ဂုဏ်ပြုလေးစားကြသည်။

Verse 54

नमेरुः स्वर्णपूर्णत्वाद्रत्नसानुतयाथवा । सुरसद्मतयावापि क्वापि मान्यो मतो मम

ကျွန်ုပ်၏အမြင်အရ မေရုတောင်ကို ရွှေဖြင့်ပြည့်နှက်နေခြင်းကြောင့်သာမက၊ ရတနာတင်ဆင်ထားသော တောင်စောင်းများကြောင့်သာမက၊ သို့မဟုတ် ဒေဝတားတို့၏ နေရာတော်ဖြစ်ခြင်းကြောင့်ပင် မဟုတ်ဘဲ—ထိုကြောင့်သာ ဂုဏ်တင်မထားပါ။

Verse 55

परं शतं न किंशैला इलाकलनकेलयः । इह संति सतां मान्या मान्यास्ते तु स्वभूमिषु

တောင်တစ်ရာသာမက၊ အမည်မျိုးစုံ ခွဲခြားချက်မျိုးစုံရှိသော တောင်များစွာ ရှိ၏။ ဤနေရာ၌ သဒ္ဓါရှိသူတို့က ဂုဏ်ပြုကြသော်လည်း တောင်တစ်လုံးချင်းစီသည် မိမိဒေသ၌သာ အထူးဂုဏ်ရ၏။

Verse 56

मन्देहदेहसंदेहादुदयैकदयाश्रितः । निषधो नौषधिधरोऽप्यस्तोप्यस्तमितप्रभः

မန်ဒေဟာတို့၏ ကိုယ်ခန္ဓာအရိပ်ကြောင့် နိသဓသည် မဟာဆေးပင်များကို ထမ်းဆောင်ထားသော်လည်း အလင်းရောင် မျော့ပါးသွား၏။ ထွက်ပေါ်လာသော နေရောင်၏ ကရုဏာတစ်ခုတည်းကိုသာ အားကိုးနေရ၏။

Verse 57

नीलश्च नीलीनिलयो मन्दरो मन्दलोचनः । सर्पालयः समलयो रायं नावैति रैवतः

နီလသည် နီလီ၏ နေရာတည်ရာသာ ဖြစ်၏။ မန္ဒရသည် နူးညံ့သိမ်မွေ့သော အလှကြောင့် ကျော်ကြား၏။ ရိုင်ဝတသည် နဂါးမြွေတို့၏ အိမ်ရာနှင့် ရောနှောဆုံစည်းရာ ဖြစ်၏။ သို့သော် ထိုတို့အနက် မည်သည့်တောင်မျှ အစိုးရမဟာဂုဏ်ကို အမှန်တကယ် မရောက်နိုင်။

Verse 58

हेमकूटत्रिकूटाद्याः कूटोत्तरपदास्तुते । किष्किंधक्रौंचसह्याद्या भारसह्या न ते भुवः

အို ချီးမွမ်းထိုက်သူ၊ ဟေမကူဋ၊ တြိကူဋ စသော မြင့်မားသော ထိပ်တန်းများကြောင့် ကျော်ကြားသည့် တောင်များ—ကိရှ္ကින්ဓာ၊ ကရောဉ္စ၊ သဟျ စသည့်အရာတို့သည်—သင်ကဲ့သို့ ဤဘားကို မထမ်းနိုင်ကြ။

Verse 59

इति विंध्यवचः श्रुत्वा नारदोऽचिन्तयद्धृदि । अखर्वगर्वसंसर्गो न महत्त्वाय कल्पते

ဝိန္ဓျ၏ စကားကို ကြားပြီး နာရဒသည် နှလုံး၌ စဉ်းစား၏—“မကွေးမညွတ်သော မာနနှင့် ပေါင်းသင်းခြင်းသည် အမှန်တကယ် မဟာတန်ခိုးသို့ မရောက်စေ။”

Verse 60

श्रीशैलमुख्याः किंशैलानेह संत्यमलश्रियः । येषां शिखरमात्रादि दर्शनं मुक्तये सताम्

သရီရှိုင်လမှစ၍—ဤနေရာ၌ အညစ်အကြေးကင်းသော ဂုဏ်သိက္ခာဖြင့် တောက်ပသည့် တောင်တန်းများ အခြားမည်သို့ရှိသနည်း။ ထိုတောင်၏ ထိပ်တန်းကိုသာ မြင်ရုံဖြင့်ပင် သီလရှိသူတို့အတွက် မောက္ခသို့ ရောက်စေသော အကြောင်းတရား ဖြစ်၏။

Verse 61

अद्यास्य बलमालोक्यमिति ध्यात्वाब्रवीन्मुनिः । सत्यमुक्तं हि भवता गि रिसारंविवृण्वता

“ယနေ့ သူ၏အင်အားကို ကြည့်မည်” ဟု စိတ်တွင်တင်၍ မုနိက ပြော၏—“သင်ပြောသောစကားသည် အမှန်တကယ်မှန်၏၊ အကြောင်းမှာ သင်သည် တောင်တန်းတို့၏ အနှစ်သာရကို ဖော်ထုတ်ပြသနေသောကြောင့်ပင်။”

Verse 62

परं शैलेषु शैलेंद्रो मेरुस्त्वामवमन्यते । मया निःश्वसितं चैतत्त्वयि चापि निवेदितम्

သို့ရာတွင် တောင်တန်းတို့အနက် ထိပ်တန်း၏ဘုရင် မေရုသည် သင့်ကို အထင်သေး၏။ ဤသည်ကား ငါ၏ သက်ပြင်းချသံကဲ့သို့ပင် ဖြစ်၍ သင့်ထံသို့လည်း ငါတင်ပြအပ်၏။

Verse 63

अथवा मद्विधानां हि केयं चिंता महात्मनाम् । स्वस्त्यस्तु तुभ्यमित्युक्त्वा ययौ स व्योमवर्त्मनि

သို့မဟုတ် ငါကဲ့သို့ မဟာတ္မာတို့အတွက် ဤကိစ္စကို စိုးရိမ်ရန် အဘယ်ရှိသနည်း။ “သင်၌ မင်္ဂလာရှိပါစေ” ဟု ဆိုကာ သူသည် ကောင်းကင်လမ်းကြောင်းသို့ ထွက်ခွာသွား၏။

Verse 64

गते मुनौ निनिंदस्वमतीवोद्विग्नमानसः । चिन्तामवाप महतीं विंध्यो र्वंध्यमनोरथः

မုနိ ထွက်ခွာသွားသောအခါ ဝိန္ဓျာသည် စိတ်အလွန်လှုပ်ရှား၍ ကိုယ်ကိုယ်တိုင် အပြစ်တင်လေ၏။ ထို့နောက် ကြီးမားသော စိုးရိမ်ပူပန်မှုက ဖုံးလွှမ်းလာပြီး သူ၏ ဆန္ဒများသည် မအောင်မြင်ဘဲ မျိုးမပွားသကဲ့သို့ ဖြစ်သွား၏။

Verse 65

विंध्य उवाच । धिग्जीवितंशास्त्रकलोज्झितस्य धिग्जीवितं चोद्यमवर्जितस्य । धिग्जीवितं ज्ञातिपराजितस्य धिग्जीवितं व्यथर्मनोरथस्य

ဝိန္ဓျာက ဆိုသည်— သာသနာကျမ်းပညာ၏ အနုပညာများမှ လွဲချော်သွားသူ၏ အသက်တာကို အရှက်တရားဖြစ်စေ; မြတ်သော ကြိုးပမ်းမှုကင်းမဲ့သူ၏ အသက်တာကို အရှက်တရားဖြစ်စေ; ကိုယ့်ဆွေမျိုးတို့လက်၌ ရှုံးနိမ့်သူ၏ အသက်တာကို အရှက်တရားဖြစ်စေ; ရည်မှန်းချက်များ ထိခိုက်၍ မအောင်မြင်သူ၏ အသက်တာကို အရှက်တရားဖြစ်စေ။

Verse 66

कथं भुनक्ति स दिवा कथं रात्रौ स्वपित्यहो । रहः शर्म कथं तस्य यस्याभिभवनं रिपोः

ထိုသို့သောသူသည် နေ့ခင်းတွင် မည်သို့ စားသောက်နိုင်မည်နည်း၊ ညတွင် မည်သို့ အိပ်ပျော်နိုင်မည်နည်း။ ရန်သူက အနိုင်ယူထားသူအတွက် လျှို့ဝှက်နေရာ၌ပင် ငြိမ်းချမ်းမှု မည်သို့ ရှိနိုင်မည်နည်း။

Verse 67

अहोदवाग्निदवथुस्तथामां न स बाधते । बाधते तु यथा चित्ते चिन्तासंतापसंततिः

အိုဟယ်၊ တောမီး၏ လောင်ကျွမ်းသော အပူဖျားတောင် ငါ့ကို ဒီလောက် မနှိပ်စက်နိုင်; ငါ့စိတ်အတွင်း၌ စိုးရိမ်ပူပန်မှုနှင့် အတွင်းဒုက္ခ၏ မပြတ်မတောက် စီးဆင်းမှုသာ ငါ့ကို နှိပ်စက်နေသည်။

Verse 68

युक्तमुक्तं पुराविद्भिश्चिन्तामूर्तिः सुदारुणा । न भेषजैर्लंघनैर्वा न चान्यैरुपशाम्यति

ရှေးဘုရားပညာရှိတို့၏ စကားသည် မှန်ကန်၏— စိုးရိမ်ပူပန်မှုသည် အလွန်ကြောက်မက်ဖွယ် ရုပ်သဏ္ဌာန်ရှိသော အင်အားတစ်ပါး ဖြစ်သည်။ ဆေးဝါးဖြင့်လည်း မငြိမ်းနိုင်၊ အစာရှောင်ခြင်းဖြင့်လည်း မငြိမ်းနိုင်၊ အခြားနည်းလမ်းများဖြင့်လည်း မငြိမ်းနိုင်။

Verse 69

चिन्ताज्वरो मनुष्याणां क्षुधांनिद्रांबलं हरेत् । रूपमुत्साहबुद्धिं श्री जीवितं च न संशयः

လူသားတို့၌ စိုးရိမ်ပူပန်မှု၏ ဖျားနာမှုသည် ဆာလောင်မှု၊ အိပ်စက်မှုနှင့် အင်အားကို လုယူသွားသည်။ ထို့ပြင် ရုပ်ရည်၊ စိတ်အားထက်သန်မှု၊ ဉာဏ်ပညာ၊ သာယာချမ်းသာမှု—မသံသယဘဲ အသက်တိုင်အောင်ပါ ချွတ်ယူသွားသည်။

Verse 70

ज्वरो व्यतीते षडहे जीर्णज्वर इहोच्यते । असौ चिन्ताज्वरस्तीव्रः प्रत्यहं नवतां व्रजेत्

ဖျားနာမှုသည် ခြောက်ရက်ကျော်လွန်၍ မပျောက်သေးလျှင် ‘ရေရှည်ဖျား’ ဟု ခေါ်ကြသည်။ သို့သော် ဤပြင်းထန်သော ‘စိုးရိမ်ပူပန်ဖျား’ သည် နေ့စဉ် နေ့စဉ် ပိုမိုအသစ်သလို ပိုမိုပြင်းထန်လာသည်။

Verse 71

धन्यो धन्वतरिर्नात्र चरकश्चरतीह न । नासत्यावपिनाऽ सत्यावत्र चिन्ताज्वरे किल

ဓနွန္တရီသည် မင်္ဂလာရှိသူ—သို့သော် ဤနေရာ၌ သူတော်တော်တောင် မကူညီနိုင်; ချာရကလည်း ဤနေရာ၌ မလှည့်လည်။ အမှန်တကယ် ဤ ‘စိုးရိမ်ပူပန်ဖျား’ တွင် အရှွင်နီကူမာရ နှစ်ပါးတောင် မှန်ကန်စွာ မပြုပြင်နိုင်ကြ။

Verse 72

किं करोमि क्व गच्छामि कथं मेरुं जयाम्यहम् । उत्प्लुत्य तस्य शिरसि पतामि न पताम्यतः

“ငါ ဘာလုပ်ရမလဲ။ ဘယ်ကို သွားရမလဲ။ မေရုတောင်ကို ငါ ဘယ်လို အနိုင်ယူမလဲ။ ခုန်တက်ပြီး အဲဒီတောင်ထိပ်ပေါ် ကျသွားရင်—ငါ ကျမလား မကျဘူးလား?”

Verse 73

शक्रं कोपयता पूर्वमस्मद्गोत्रेण केनचित् । पक्षहीनः कृतो यत्र धिगपक्षस्यचेष्टितम्

“အရင်က ငါတို့ဂိုত্রထဲက တစ်ယောက်က သက္ကရ (အိန္ဒြာ) ကို ဒေါသထွက်စေခဲ့တယ်; အဲဒီကြောင့် အဲဒီမှာပဲ သူ့ကို အတောင်မဲ့အဖြစ် လုပ်လိုက်ကြတယ်။ အတောင်မဲ့သူရဲ့ ကြိုးစားမှုကို သက်သာမရ!”

Verse 74

अथवा स कथं मेरुस्तथोच्चैः स्पर्द्धते मया । भूमेर्भारभृतःप्रायो भवंति भ्रांति भूमयः

“မဟုတ်ရင်လည်း အဲဒီအလွန်မြင့်မားတဲ့ မေရုတောင်က ငါနဲ့ အမြင့်မှာ ဘယ်လို ယှဉ်ပြိုင်နိုင်မလဲ။ မြေကြီးရဲ့ ဝန်ကို ထမ်းဆောင်သူတို့က အများအားဖြင့် မ भ्रमနှင့် မောဟကို ဖြစ်စေတတ်ကြသည်။”

Verse 75

अलीकवाक्त्वमथवा संभाव्यं नारदे कथम् । ब्रह्मचारिणि वेदज्ञे सत्यलोकनिवासिनि

အို နာရဒာ၊ သင်အပေါ် မုသာစကားဟု သံသယတင်နိုင်မည်နည်း။ သင်သည် ဗြဟ္မစရိန်၊ ဝေဒသိပ္ပံကို သိမြင်သူ၊ စတျယလောက၌ နေထိုင်သူ ဖြစ်သည်။

Verse 76

युक्तायुक्तविचारोथ मादृशेनोपयुज्यते । पराक्रमेष्वशक्तानां विचारं गाहते मनः

ထို့ကြောင့် သင့်တော်မသင့်တော်ကို စိစစ်ခြင်းသည် ကျွန်ုပ်ကဲ့သို့သူတို့၏ အားထားရာဖြစ်၏။ ရဲရင့်စွာ လုပ်ဆောင်နိုင်စွမ်းမရှိသူတို့၏ စိတ်သည် အဆုံးမဲ့ အတွေးအခေါ်ထဲသို့ ကျဆင်းသွားသည်။

Verse 77

अथवा चिन्तनैरेतैः किंव्यर्थैर्विश्वकारकम् । विश्वेशं शरणं यायां समे बुद्धिं प्रदास्यति

မဟုတ်လျှင်—ဤအလဟသ စိုးရိမ်ပူပန်မှုများက ဘာအကျိုးရှိမည်နည်း။ ကမ္ဘာကို ဖန်ဆင်းတော်မူသော ဝိශ්ဝေရှာ ထံသို့ အားကိုးခိုလှုံမည်; သူသည် မှန်ကန်သော ဉာဏ်ပညာကို ပေးတော်မူလိမ့်မည်။

Verse 78

अनाथनाथः सर्वेषां विश्वनाथो हि गीयते । क्षणं मनसि संचित्य भवेदित्थमसंशयम्

အကြောင်းမူကား သူကို “ဝိශ්ဝနာထ” ဟု သီဆိုကြသည်—အားလုံး၏ အရှင်၊ အားကိုးရာမရှိသူတို့၏ အားကိုးရာ။ ဤအမှန်တရားကို စိတ်ထဲတွင် ခဏတစ်ခါတည်း စုဆောင်းထားလျှင်ပင် သံသယမရှိ အမှန်တကယ် ထိုသို့ ဖြစ်လာသည်။

Verse 79

एतदेव करिष्यामि नेष्टं कालविलंबनम् । विचक्षणैरुपेक्ष्यौ न वर्द्धमानौ परामयौ

ဤအရာတည်းကို ကျွန်ုပ် ပြုမည်; အချိန်ဆွဲနှောင့်နှေးခြင်း မလိုလားအပ်။ ပညာရှိတို့သည် တိုးပွားလာသော ဝေဒနာများကို မလျစ်လျူရှုကြ၊ အကြောင်းမူကား ၎င်းတို့သည် ကြီးမားသော ဘေးအန္တရာယ် ဖြစ်လာတတ်သည်။

Verse 80

मेरुं प्रदक्षिणीकुर्यान्नित्यमेव दिवाकरः । सग्रहर्क्षगणो नूनं मन्यमानो बलाधिकम्

အမှန်တကယ် နေမင်းသည် ဂြိုဟ်များနှင့် နက္ခတ်အစုအဝေးတို့နှင့်အတူ နေ့စဉ် မေရုတောင်ကို ပရဒက္ခိဏာ လှည့်ပတ်သည်—မေရု၏ အင်အားအာနုဘော်ကို ပိုမိုမြင့်မားဟု ယူဆ၍။

Verse 81

इति निश्चित्य विन्ध्याद्रिर्ववृधे स मृधेक्षणः । अनंतगगनस्यांतं कुर्वद्भिः शिखरैरिव

ဤသို့ ဆုံးဖြတ်ပြီးနောက် မျက်နှာထားကြမ်းတမ်းသော ဝိန္ဓျတောင်သည် ကြီးထွားလာ၏၊ ထိပ်တောင်များက အဆုံးမရှိသော မိုးကောင်းကင်၏ အဆုံးကို ထိစေသကဲ့သို့။

Verse 82

कैश्चित्सार्द्धं विरोधो न कर्तव्यः केनचित्क्वचित् । कर्तव्यश्चेत्प्रयत्नेन यथा नोपहसेज्जनः

လူအချို့နှင့်တော့ မည်သူမဆို မည်သည့်နေရာတွင်မဆို အငြင်းပွားမှု မပြုသင့်။ မဖြစ်မနေ ပြုရမည်ဆိုလျှင်လည်း လူတို့ မလှောင်ပြောင်စေရန် အလွန်သတိထား၍ ဆောင်ရွက်ရမည်။

Verse 83

निरुध्य ब्राध्नमध्वानं कृतकृत्य इवाद्रिराट् । स्वस्थोऽभवद्भवाधीना प्राणिनां हि भविष्यता

နေမင်း၏ လမ်းကြောင်းကို တားဆီးပြီးနောက် တောင်တို့၏ ဘုရင်သည် မိမိကိစ္စပြီးမြောက်သကဲ့သို့ ထင်ကာ စိတ်ချမ်းသာသွား၏; သို့သော် သတ္တဝါတို့၏ အနာဂတ်သည် အမှန်တကယ် ဘဝ (ရှီဝ)၏ အာဏာအောက်တွင်သာ ရှိသည်။

Verse 84

यमद्ययमकर्तासौ दक्षिणं प्रक्रमिष्यति । सकुलीनः स च श्रीमान्समहान्महितः स च

ယနေ့ ယမကိုပင် ထိန်းချုပ်နိုင်သူ ဖြစ်လာမည့်သူသည် တောင်ဘက်သို့ ထွက်ခွာမည်; သူသည် မျိုးရိုးမြင့်၊ သီရိပြည့်ဝ၊ မဟာတန်ခိုးရှိ၍ ဂုဏ်ပြုချီးမြှောက်ခံရသူလည်း ဖြစ်သည်။

Verse 85

यावत्स्वश क्तिं शक्तोपि न दर्शयति कर्हिचित् । तावत्स लंघ्यः सर्वेषां ज्वलनो दारुगो यथा

သင့်တော်သောအချိန်၌ စွမ်းရည်ရှိသူက မိမိ၏အင်အားကို မဖော်ပြသေးသရွေ့၊ ထိုအချိန်တိုင်အောင် လူအပေါင်းတို့က မလေးစားကြ—သစ်သားအတွင်း လျှို့ဝှက်နေသော မီးကဲ့သို့။

Verse 86

इति चिंतामहाभारं त्यक्त्वा तस्थौ स्थिरोद्यमः । आकांक्षमाणस्तरणे रुदयं ब्राह्मणो यथा

ဤသို့ စိုးရိမ်ပူပန်မှု၏ မဟာဝန်ကို ပယ်ချပြီး၊ သူသည် မတည်မငြိမ်မရှိသော ကြိုးပမ်းအားထုတ်မှုဖြင့် တည်ကြည်စွာ ရပ်တည်နေ하였다—လမ်းဆက်သွားရန် နေမင်းကူးလွန်ချိန်ကို နှလုံးသားထဲက မျှော်လင့်နေသော ဗြာဟ္မဏကဲ့သို့။