ဝါစုက မိုဟိနီအား သင်ကြားသည့် ဆွေးနွေးခန်းတွင် ဤအဓ್ಯಾಯသည် အဝိမုက္တ/ကာရှီ၏ အနောက်မြောက်နှင့် အလယ်ပိုင်းကို လင်္ဂ၊ ရေကန်နှင့် ရိတုအခမ်းအနားနေရာများအလိုက် လမ်းညွှန်ဖော်ပြသည်။ စာဂရာတင်ထားသော မျက်နှာလေးဖက်လင်္ဂနှင့် ဘဒ္ဒရဒေဟ ရေကန်ကို စတင်ဖော်ပြပြီး ထိုနေရာတွင် ရေချိုးခြင်းသည် နွားတစ်ထောင်လှူဒါန်းသကဲ့သို့ ပုဏ္ဏာတိုးပွားကြောင်း ထင်ရှားစေသည်။ ထို့နောက် ကೃတ္တိဝာသေရှဝရကို အနီးအနားဘုရားနေရာများနှင့်တကွ ဖော်ပြကာ ထပ်ခါထပ်ခါ ဒർശနပြုလျှင် တာရက-ဉာဏ် ရရှိကြောင်း သင်ကြားသည်။ ယုဂအလိုက် နာမတော်များ (ထြျမ်ဘက၊ ကೃတ္တိဝာသ၊ မဟေရှဝရ၊ ဟස්တိပါလေရှဝရ) ပြောင်းလဲသော်လည်း အမြဲတည်တံ့မှုကို ပြသသည်။ လစဉ် စတုရ္ဒသီ ပူဇော်ပွဲအစီအစဉ်က ကောင်းကင်လောကသွားရာများကို သတ်မှတ်ပြီး နောက်ဆုံးတွင် ရှိဝလောကသို့ ဦးတည်ရန် တိုက်တွန်းသည်။ အဝိမုက္တအတွင်းဝန်းများတွင် ဂဏ္ဍာကဏ္ဏ ရေကန်၊ ပိတೃများအတွက် ဒဏ္ဍခာတ တർပဏ၊ ပိသာစကယ်တင်ရန် ပိဏ္ဍ၊ လလိတာပူဇော်ခြင်းနှင့် ညအိပ်စောင့်ခြင်း၊ မဏိကဏ္ဏီ/မဏိကဏ္ဏိကေရှဝရနှင့် ဂင်္ဂေရှဝရတို့ကို ဖော်ပြသည်။ နောက်ဆုံးတွင် ရက္ခသဇာတ်လမ်းနှင့် ကြက်အမိန့်အနိမိတ်မှတဆင့် “ဝိမုက္တ” အမည်နှင့် အဝိမုက္တတရ အကြောင်းကို ရှင်းပြကာ ဒီက்ஷာယူ၍ အဝိမုက္တ၌ အားကိုးလျှင် ပြန်လည်မွေးဖွားခြင်းမရှိဘဲ ဒർശန၊ စ္နာန၊ သန္ဓျာဖြင့် ချက်ချင်း ကైవလျ ရနိုင်ကြောင်း အတည်ပြုသည်။
Verse 1
वसुरुवाच । वायव्ये तु दिशो भागे तस्य पीठस्य सुंदरि । लिंगं प्रस्थापितं तत्र सगरेण चतुर्मुखम् ॥ १ ॥
ဝစုက ပြောသည် — «အလှရှင်မ၊ ထိုပီဋ္ဌာန်မြတ်၏ အနောက်မြောက်ဘက်တွင် စာဂရက မျက်နှာလေးဖက်ရှိ လိင်္ဂကို ထိုနေရာ၌ တည်ထောင်ပူဇော်ခဲ့သည်»။
Verse 2
सागराद्वायुकोणे तु भद्रदेहं सरः स्मृतम् । गवां क्षीरेण संजातं सर्वपातकनाशनम् ॥ २ ॥
သမုဒ္ဒရာ၏ အနောက်မြောက်ဘက်တွင် ဘဒ္ရဒေဟ ဟုခေါ်သော ရေကန်ရှိသည်ဟု ဆိုကြသည်။ နွားနို့မှ ပေါ်ပေါက်လာ၍ အပြစ်ပာပအားလုံးကို ဖျက်ဆီးပေးသည်။
Verse 3
कपिलानां सहस्रस्य सम्यग्दत्तस्य यत्फलं । तत्फलम् लभते मर्त्यः स्नानमात्रेण मोहिनि ॥ ३ ॥
မောဟိနီမ၊ အညိုရောင်နွား တစ်ထောင်ကို စနစ်တကျ လှူဒါန်းခြင်းမှ ရသော ကုသိုလ်ဖလကို လူသားသည် ဤသန့်ရှင်းရာ၌ ရေချိုးရုံဖြင့်ပင် ထိုဖလတူကို ရရှိသည်။
Verse 4
पूर्वाभाद्रपदायुक्ता पौर्णमासी यदा भवेत् । तदा पुण्यतमः कालोह्यश्वमेधफलप्रदः ॥ ४ ॥
ပေါ်ဏမာသီ (လပြည့်နေ့) သည် ပူර්ဝဘဒ္ရပဒါ နက္ခတ်နှင့် တိုက်ဆိုင်လာသောအခါ ထိုကာလသည် အလွန်အမင်း ကုသိုလ်ပြည့်ဝ၍ အශ්ဝမေဓ ယဇ္ဉ၏ ဖလကို ပေးတတ်သည်။
Verse 5
यत्र सा दृश्यते देवी विख्याता भीष्मचंडिका । श्मशाने तां समभ्यर्च्य न नरो दुर्गतिं व्रजेत् ॥ ५ ॥
ထိုဒေဝီကို မြင်ရသောနေရာ၌—ဘီရှ္မ-ချဏ္ဍိကာ ဟု ထင်ရှားသော—သင်္ချိုင်းမြေ (श्मशान) တွင် စနစ်တကျ ပူဇော်ကန်တော့လျှင် လူသည် ဆိုးရွားသော ကံကြမ္မာသို့ မကျရောက်ပါ။
Verse 6
अंतकेश्वरपूर्वेण दक्षे सर्वेश्वरस्य च । मातलीश्वरसौम्ये तु कृत्तिवासेश्वरः स्मृतः ॥ ६ ॥
အန္တကေရှွရ၏ အရှေ့ဘက်၌၊ စರ್ವေရှွရ၏ တောင်ဘက်၌၊ မာတလီရှွရ၏ မြောက်ဘက်၌ ကൃတ္တိဝာසේရှွရ ဟူသော ဘုရားသခင်ကို မှတ်သားကြသည်။
Verse 7
कृत्तिवासेश्वरं दृष्ट्वा तं संपूज्य परां गतिम् । एकेन जन्मना देवि कृत्तिवासे तु लभ्यते । पूर्वजन्मकृतं पापं तपसापि न शुद्ध्यति ॥ ७ ॥
ဒေဝီမယ်၊ ကൃတ္တိဝာසේရှွရကို မြင်ရုံနှင့်ပင် ထိုဘုရားကို ကောင်းစွာ ပူဇော်လျှင် အမြင့်ဆုံးသော ဂတိကို ရောက်သည်။ ကൃတ္တိဝာသ၌ တစ်ဘဝတည်းဖြင့်ပင် ထိုအမြင့်ဆုံးအခြေအနေကို ရနိုင်ပြီး၊ အရင်ဘဝက ပြုခဲ့သော အပြစ်သည် တပဿာတည်းဖြင့် မသန့်စင်နိုင်။
Verse 8
तत्क्षणान्नश्यते पापं तस्य लिंगस्य दर्शनात् । कृते तु त्र्यंबकं पूर्वं त्रेतायां कृत्तिवाससम् ॥ ८ ॥
ထို လိင်္ဂကို မြင်ရုံနှင့်ပင် အပြစ်သည် ခဏချင်း ပျောက်ကွယ်သွားသည်။ ကృతယုဂ၌ အစဦးတွင် တြျမ္ဗက ဟု သိကြပြီး၊ တ్రေတাযုဂ၌ ကൃတ္တိဝာသသ ဟု ခေါ်ကြသည်။
Verse 9
महेश्वरं तु देवस्य द्वापरे नाम गीयते । हस्तिपालेश्वरं नाम कलौ सिद्धैस्तु गीयते ॥ ९ ॥
ဒ్వာပရယုဂ၌ ထိုဘုရားကို “မဟေရှွရ” ဟူသော နာမဖြင့် ချီးမွမ်းသီဆိုကြသည်။ ကလိယုဂ၌မူ စိဒ္ဓများက “ဟස්တိပါလေရှွရ” ဟူသော နာမဖြင့် သီဆိုကြသည်။
Verse 10
कृत्तिवासेश्वरो देवो द्रष्टव्यश्च पुनः पुनः । यदीहेत्तारकं ज्ञानं शाश्वतं चामृतप्रदम् ॥ १० ॥
ကൃတ္တိဝာසේရှွရ ဘုရားသခင်ကို ထပ်ခါထပ်ခါ ဖူးမြင်သင့်သည်။ အကြောင်းမူကား ဤနေရာ၌ (ဒർശနအားဖြင့်) တာရက ဉာဏ်—အမြဲတမ်းတည်သော၊ အမရတရားပေးသော ဉာဏ်ကို ရရှိသည်။
Verse 11
दर्शनाद्देवदेवस्य ब्रह्महापि प्रमुच्यते । स्पर्शने पूजने चैव सर्वयज्ञफलं लभेत् ॥ ११ ॥
ဒေဝတို့၏အရှင်ကို မျက်မြင်တော်မူရုံဖြင့်ပင် ဗြာဟ္မဏသတ်သူတောင် အပြစ်မှ လွတ်မြောက်၏။ ထိတွေ့ကာ ပူဇော်လျှင် ယဇ္ဉအပေါင်း၏ အကျိုးကို ရရှိ၏။
Verse 12
श्रद्धया परया देवं येऽर्चयंति सनातनम् । फाल्गुनस्य चतुर्दश्यां कृष्णपक्षे समाहिताः ॥ १२ ॥
အမြင့်မြတ်ဆုံးသော ယုံကြည်ခြင်းဖြင့် ထာဝရဘုရားကို စိတ်တည်ငြိမ်စွာ ပူဇော်သူတို့သည် ဖာလ္ဂုဏလတွင် ကృష్ణပက္ခ၏ စတုတ္ထဒသီ (၁၄ ရက်) နေ့၌—
Verse 13
पुष्पैः फलैस्तथा पत्रैर्भक्ष्यैरुच्चावचैस्तथा । क्षीरेण मधुना चैव तोयेन सह सर्पिषा ॥ १३ ॥
ပန်းများ၊ သစ်သီးများ၊ ရွက်များနှင့် အစားအစာမျိုးစုံတို့ဖြင့်လည်းကောင်း၊ နို့နှင့် ပျားရည်တို့ဖြင့်လည်းကောင်း၊ ထို့ပြင် ဂီ (ထောပတ်ကြည်) နှင့်အတူ ရေဖြင့်လည်းကောင်း—သတ်မှတ်ထားသကဲ့သို့ ပူဇော်ရမည်။
Verse 14
तर्पयंति परं लिंगमर्चयंति शुभं शिवम् । डुंडुकारनमस्कारैर्नृत्यगीतैस्तथैव च ॥ १४ ॥
သူတို့သည် အမြင့်ဆုံး လိင်္ဂကို တർပဏ (ရေသွန်းပူဇော်) ပြု၍ မင်္ဂလာရှိသော ရှိဝကိုလည်း ပူဇော်ကြ၏။ ထို့အပြင် အသံမြည်သော အော်ဟစ်ချီးမွမ်းမှုများ၊ နမസ്കာရများနှင့် အက၊ သီချင်းတို့ဖြင့်လည်း ပြုကြ၏။
Verse 15
मुखवाद्यैरनेकैश्च स्तोत्रैर्मंत्रैस्तथैव च । उपोष्य रजनीमेकां भक्त्या परमया हरम् ॥ १५ ॥
လေတူရိယာမျိုးစုံဖြင့်လည်းကောင်း၊ စတုတ္ထရ (သီချင်းချီးမွမ်း) နှင့် မန္တရများဖြင့်လည်းကောင်း၊ တစ်ညလုံး ဥပေါသ (အစာရှောင်) ပြုကာ အမြင့်မြတ်ဆုံးသော ဘက္တိဖြင့် ဟရီကို ပူဇော်ရမည်။
Verse 16
ते यांति परमं स्थानं पूजयित्वा च मोहिनि । भूतायां चैत्रमासस्य योऽर्चयेत्परमेश्वरम् ॥ १६ ॥
အို မိုဟိနီ၊ ချိုင်တရလ၏ ဘူတာ တိထိနေ့တွင် ပရမေရှ్వర (အမြင့်မြတ်သခင်) ကို ပူဇော်သူသည် ပူဇော်ပြီးနောက် အမြင့်ဆုံး နေရာသို့ ရောက်သွား၏။
Verse 17
स च वित्तेश्वरं प्राप्य क्रीडते यक्षराडिव । वैशाखस्य चतुर्द्दश्यां योऽर्चयेत्प्रयतः शिवम् ॥ १७ ॥
ဝိုင်ရှာခလ၏ ဆယ့်လေးရက် (စတုရ္ဒသီ) တွင် ကိုယ်တိုင်ထိန်းသိမ်း၍ ရှိဝ (Śiva) ကို ပူဇော်သူသည် ငွေကြေးသခင် ကုဗေရ (Kubera) ထံ ရောက်ပြီး ယက္ခဘုရင်ကဲ့သို့ ကစားပျော်ရွှင်၏။
Verse 18
वैशाखलोकमासाद्य तस्यैवानुचरो भवेत् । ज्येष्ठमासे चतुर्दश्यां योऽर्चयेच्छ्रद्धया हरम् ॥ १८ ॥
ဇျေဋ္ဌလ၏ ဆယ့်လေးရက် (စတုရ္ဒသီ) တွင် ယုံကြည်သဒ္ဓါဖြင့် ဟရီ (Hari) ကို ပူဇော်သူသည် ဝိုင်ရှာခလောကသို့ ရောက်ကာ ထိုဘုရား၏ အနုचर (အမှုထမ်း) ဖြစ်လာ၏။
Verse 19
स्वर्गलोकमवाप्नोति यावदाभूत संप्लवम् । चतुर्द्दश्यां शुचौ भद्रे योऽर्चयेत्प्रयतः शिवम् ॥ १९ ॥
အို မင်္ဂလာရှိသူ၊ သန့်ရှင်း၍ ကိုယ်တိုင်ထိန်းသိမ်းကာ ဆယ့်လေးရက် (စတုရ္ဒသီ) တွင် ရှိဝ (Śiva) ကို ပူဇော်သူသည် ကောင်းကင်လောက (သွဂ္ဂလောက) ကို ရပြီး သတ္တဝါများ၏ စကြဝဠာပျက်ကွက်ချိန်အထိ ထိုနေရာ၌ နေ၏။
Verse 20
सूर्यलोकं समासाद्य क्रीडते यावदीप्सितम् । श्रावणस्य चतुर्द्दश्यां कामलिंगं समुत्थितम् ॥ २० ॥
နေမင်းလောက (စူရျလောက) သို့ ရောက်လျှင် မိမိလိုသမျှ အချိန်တိုင်အောင် ပျော်ရွှင်ကစား၏။ ရှရဝဏလ၏ ဆယ့်လေးရက်တွင် ပေါ်ထွန်းလာသော ကာမလင်္ဂ (Kāma-liṅga) ရှိ၏။
Verse 21
ददाति वारुणं लोकं क्रीडते चाप्सरोन्वितः । मासि भाद्रपदे युक्तमर्चयित्वा तु शंकरम् ॥ २१ ॥
ဘဟဒ္ရပဒ (Bhādrapada) လတွင် သင်္ကရ (Śaṅkara) ကို သေချာစွာ ပူဇော်ကာ၊ ဝရုဏ၏ လောက (Varuṇa-loka) သို့ ရောက်ပြီး အပ်ဆရာများနှင့်အတူ အဲဒီမှာ ပျော်ရွှင်ကစားနိုင်သည်။
Verse 22
पुष्पैः फलैश्च विविधैरिंद्रस्यैति सलोकताम् । पितृपक्षे चतुर्द्दश्यां पूजयित्वा यथेश्वरम् ॥ २२ ॥
ပိတೃပက္ခ (Pitṛpakṣa) ကာလ၏ စတုရ္ဒသီ (caturdaśī) နေ့တွင် ပန်းမျိုးစုံ၊ သစ်သီးမျိုးစုံဖြင့် အရှင်ကို သင့်တော်စွာ ပူဇော်လျှင်၊ အင်ဒြာ၏ လောက (Indra-loka) နှင့်တူသော လောက၌ နေထိုင်ခွင့် ရသည်။
Verse 23
प्राप्नोति पितृलोकं तु क्रीडते पूजितश्च तैः । प्रबोधमासे देवेशमर्चयित्वा महेश्वरम् ॥ २३ ॥
ပရဘောဓ (Prabodha) လတွင် ဒေဝေရှ (Deveśa) မဟာဒေဝ (Mahādeva) မဟေရှဝရ (Maheśvara) ကို ပူဇော်လျှင်၊ ပိတೃလောက (Pitṛloka) သို့ ရောက်ကာ ဘိုးဘွားတို့က ဂုဏ်ပြုကြပြီး အဲဒီမှာ ပျော်ရွှင်ကစားနိုင်သည်။
Verse 24
चंद्रलोकं समासाद्यक्रीडते यावदीप्सितम् । बहुले मार्गशीर्षस्य पूजयित्वा पिनाकिनम् ॥ २४ ॥
မာရ္ဂရှီရ္ษ (Mārgaśīrṣa) လ၏ လပြည့်နေ့ (bahulā) တွင် ပိနာကင် (Pinākin) ကို ပူဇော်လျှင်၊ ခန္ဒြလောက (Candra-loka) သို့ ရောက်ကာ မိမိလိုသမျှ အချိန်တိုင်အောင် အဲဒီမှာ ပျော်ရွှင်ခံစားနိုင်သည်။
Verse 25
विष्णुलोकमवाप्नोति क्रीडते कालमक्षयम् । अर्चयित्वा तथा पौषे स्थाणुं हृष्टेन चेतसा ॥ २५ ॥
ပေါုရှ (Pauṣa) လတွင် စိတ်ရွှင်လန်း၍ သ္ထာဏု (Sthāṇu) ကို ထိုသို့ ပူဇော်လျှင်၊ ဗိෂ္ဏု၏ လောက (Viṣṇu-loka) သို့ ရောက်ကာ မကုန်ခန်းသော ကာလတိုင်အောင် အဲဒီမှာ ပျော်ရွှင်ကစားနိုင်သည်။
Verse 26
प्राप्नोति नैर्ऋतं स्थानं तेनैव सह मोदते । माघे समर्चयित्वा वै पुष्पमूलफलैः शुभैः ॥ २६ ॥
မာဃလတွင် မင်္ဂလာပန်း၊ အမြစ်၊ အသီးတို့ဖြင့် သဒ္ဓါတရားဖြင့် ပူဇော်ကန်တော့လျှင် နိုင်ရဋ္တ (Nairṛta) လောကသို့ ရောက်ပြီး ထိုအာဓိပတိဒေဝနှင့်အတူ ပျော်ရွှင်စွာ နေထိုင်ရသည်။
Verse 27
प्राप्नोति शिवलोकं तु त्यक्त्वा संसारसागरम् । कृत्तिवासेश्वरं देवमर्चयेत्तु प्रयत्नतः ॥ २७ ॥
လောကသံသရာပင်လယ်ကို စွန့်ခွာ၍ သီဝလောကသို့ အမှန်တကယ် ရောက်သည်။ ထို့ကြောင့် ကೃတ္တိဝာသေရှွရ (Kṛttivāseśvara) အရှင်ဒေဝကို ကြိုးစားအားထုတ်၍ ပူဇော်ကန်တော့သင့်သည်။
Verse 28
अविमुक्ते वसेच्चैव यदीच्छेच्छांकरं पदम् । घंटा कर्णो ह्रदस्तत्र व्यासेशस्य तु पश्चिमे ॥ २८ ॥
ရှင်ကရ (Śaṅkara) အဆင့်မြင့်ပဒကို လိုလားလျှင် အဝိမုက္တ (Avimukta) တွင် နေထိုင်သင့်သည်။ ထိုနေရာ၌ ဗျာသေရှ (Vyāseśa) ၏ အနောက်ဘက်တွင် ဂဏ္ဍာကဏ္ဏ (Ghaṇṭākarṇa) ဟုခေါ်သော ရေကန်ရှိသည်။
Verse 29
स्नानं कृत्वा ह्रदे तस्मिन्व्यासेशस्य च दर्शनात् । यत्र तत्र मृतो देवि वाराणस्यां मृतो भवेत् ॥ २९ ॥
အို ဒေဝီ၊ ထိုရေကန်၌ ရေချိုးပြီး ဗျာသေရှ (Vyāseśa) ကို ဒർശန (darśana) ရလျှင်၊ ဘယ်နေရာမှာပဲ သေဆုံးသော်လည်း ဝါရာဏသီ (Vārāṇasī) တွင် သေဆုံးသကဲ့သို့ သတ်မှတ်ခံရသည်။
Verse 30
दंडखाते नरः स्नात्वा तर्पयित्वा स्वकान्पितॄन् । नरकस्थास्तु ये देवि पितृलोकं व्रजंति ते ॥ ३० ॥
အို ဒေဝီ၊ လူတစ်ဦးသည် ဒဏ္ဍခာတ (Daṇḍakhāta) တွင် ရေချိုးပြီးနောက် မိမိဘိုးဘွားများအား တර්ပဏ (tarpaṇa) ရေဩဇာ ပူဇော်လျှင်၊ နరక၌ နေထိုင်နေသော ဘိုးဘွားများပင် ပိတೃလောက (Pitṛloka) သို့ ရောက်ကြသည်။
Verse 31
पिशाचत्वं गता देवि ये नराः पापकर्मिणः । तेषां पिंडप्रदानेन देहस्योद्धरणं स्मृतम् ॥ ३१ ॥
အို ဒေဝီ၊ အပြစ်ကမ္မကြောင့် ပိသာစအဖြစ်သို့ ကျရောက်သွားသော လူတို့အတွက်၊ ပိဏ္ဍ (သင်္ဂြိုဟ်အတွက် ဆန်လုံးပူဇော်) ကို ပူဇော်ပေးခြင်းဖြင့် ကိုယ်တည်ရှိမှု ပြန်လည်ကယ်တင်၍ ထူထောင်နိုင်သည်ဟု သင်ကြားထားသည်။
Verse 32
दर्शनात्तस्य खातस्य कृतकृत्योऽभिजायते । तत्रैव ललिता देवी वर्तते लोकशर्मदा ॥ ३२ ॥
အဲဒီ သန့်ရှင်းသော ရေကန်ကို မြင်ရုံသာဖြင့် လူတစ်ဦးသည် ဘဝရည်ရွယ်ချက် ပြည့်စုံသူ ဖြစ်လာသည်။ ထိုနေရာတွင်ပင် လလိတာ ဒေဝီ တည်ရှိ၍ လောကတို့အား ငြိမ်းချမ်းရေးနှင့် ကောင်းကျိုးချမ်းသာကို ပေးသနားသူ ဖြစ်သည်။
Verse 33
ये च तां पूजयिष्यंति तस्मिन्स्थाने स्थिताः स्वयम् । तेषां सा विविधान्भोगान्संप्रदास्यति मानदे ॥ ३३ ॥
ထိုသန့်ရှင်းရာနေရာ၌ ကိုယ်တိုင်နေထိုင်ကာ သူမကို ပူဇော်မည့်သူတို့အား၊ သူမသည် မျိုးစုံသော ဘောဂသုခနှင့် ကောင်းချီးများကို ပေးသနားမည်၊ အို ဂုဏ်တင်ပေးသူ။
Verse 34
जागरं ये तु तस्याश्च पुरः कुर्वंति दीपकैः । तेषां सा ह्यक्षयान् लोकान् वितरिष्यति मोहिनि ॥ ३४ ॥
သို့သော် သူမ၏ရှေ့တွင် မီးအလင်း (မီးခွက်များ) ဖြင့် ညအိပ်မပျော် စောင့်ကြည့်ပူဇော်သူတို့အား၊ သူမသည်—အို မောဟိနီ—မပျက်မယွင်းသော လောကများကို အမှန်တကယ် ပေးသနားမည်။
Verse 35
आलयं ये प्रकुर्वंति भूमिं संमार्जयंति च । तेषामष्टसहस्रस्य सुवर्णस्य फलं भवेत् ॥ ३५ ॥
အဆောင်အဓိက (အနားယူရာ/ဘုရားကျောင်းအမိုးအကာ) ကို ဆောက်လုပ်ပြီး မြေပြင်ကိုလည်း လှည်းသန့်ရှင်းစေသူတို့အတွက်၊ အကျိုးဖလသည် ရွှေရှစ်ထောင် လှူဒါန်းသကဲ့သို့ ဖြစ်မည်။
Verse 36
तामुद्दिश्य तु यो देवि ब्राह्मणान्वेदपारगान् । भोजयिष्यति मिष्टान्नैस्तस्य पुण्यफलं श्रृणु ॥ ३६ ॥
အို ဒေဝီမယ်တော်၊ မယ်တော်ကို ရည်ညွှန်း၍ စိတ်ထဲတွင် သတိတရရှိကာ ဝေဒပညာကို ပြည့်စုံစွာ သိမြင်သော ဗြာဟ္မဏများအား ချိုမြိန်သန့်ရှင်းသော အစားအစာကောင်းများဖြင့် ကျွေးမွေးသူ၏ ကုသိုလ်အကျိုးကို နားထောင်ပါ။
Verse 37
दुर्गालोके वसेत्कल्पमिहैवागच्छते पुनः । नरो वा यदि वा नारी सर्वभोगसमन्वितौ ॥ ३७ ॥
သူသည် ဒုရ္ဂါ၏ လောက၌ ကလ္ပတစ်လုံးလုံး နေထိုင်ပြီးနောက် ဤလောကသို့ ပြန်လည်ရောက်လာသည်—ယောက်ျားဖြစ်စေ မိန်းမဖြစ်စေ—အပျော်အပါးနှင့် စည်းစိမ်အလုံးစုံ ပြည့်စုံလျက်။
Verse 38
धनधान्यसमायुक्तौ जायेते महतां कुले । सुभगौ दर्शनीयौ च रूपयौवनगार्वितौ ॥ ३८ ॥
သူတို့သည် ငွေကြေးနှင့် စပါးသီးနှံ အပေါများဖြင့် ပြည့်စုံကာ မဟာဂုဏ်ရှိသော မိသားစုကြီးတွင် မွေးဖွားလာကြသည်။ ကံကောင်း၍ မြင်ရလှပကာ အလှအပနှင့် ယောဝနအရွယ်ကို ဂုဏ်ယူလျက်ရှိကြသည်။
Verse 39
भवेतामीदृशौ देवि सर्वसौख्यस्य भाजनौ । मानुष्यं दुर्लभं प्राप्य विद्युत्संपातचंचलम् ॥ ३९ ॥
အို ဒေဝီမယ်တော်၊ သူတို့နှစ်ဦးသည် အလုံးစုံသော ချမ်းသာသုခ၏ ခံယူရာအိုးကဲ့သို့ ဖြစ်ပါစေ။ ရှားပါးလှသော လူ့ဘဝကို ရရှိပြီးနောက်၊ ၎င်းသည် မိုးကြိုးလက်သကဲ့သို့ မတည်မြဲ လျင်မြန်လှသည်။
Verse 40
येन सा ललिता दृष्टा तस्य जन्मभयं कुतः । पृथ्वीप्रदक्षिणां कृत्वा यत्फलं लभते नरः ॥ ४० ॥
လလိတာကို မြင်ဖူးသူအတွက် မွေးဖွားပြန်လည်ခြင်း၏ ကြောက်ရွံ့မှု ဘယ်မှာရှိမည်နည်း။ ကမ္ဘာမြေတစ်လုံးလုံးကို ပရဒက္ခိဏာ လှည့်ပတ်ခြင်းဖြင့် လူတစ်ယောက် ရရှိသည့် ကုသိုလ်ဖလကို ဤဒർശနဖြင့်ပင် ရရှိသည်။
Verse 41
तत्फलं ललितायाश्च वाराणस्यां प्रदर्शनात् । मासि मासि चतुर्थ्यां तु तस्मिन्काल उपोषितः ॥ ४१ ॥
ထိုတူညီသော ကုသိုလ်ဖလသည် ဗာရာဏသီမြို့၌ လလိတာဒေဝီ၏ သန့်ရှင်းသော ဒർശနကို မြင်ရခြင်းဖြင့် ရရှိသည်။ ထို့ပြင် လစဉ် စတုရ္ထီနေ့၌ ထိုကာလတွင် ဥပဝါသ (အစာရှောင်) ပြုသူလည်း ထိုဖလကို ရရှိ၏။
Verse 42
अर्चयित्वा तु तां देवीं जागरं तत्र कारयेत् । तस्यार्द्धिः सकला देवि त्रैलोक्यस्यापि पूजितम् ॥ ४२ ॥
ထိုဒေဝီကို သင့်လျော်စွာ ပူဇော်ပြီးနောက် ထိုနေရာ၌ ညလုံးနိုးနေသော ဂျာဂရဏ (jāgaraṇa) ကို စီစဉ်ပြုလုပ်သင့်သည်။ အို ဒေဝီ၊ ထိုမှ ဖြစ်ပေါ်သော စည်းစိမ်နှင့် အောင်မြင်မှု အလုံးစုံသည် သုံးလောကတိုင်အောင်ပင် ချီးမြှောက်ပူဇော်ခံရ၏။
Verse 43
नलकूबरकेशानं ते च संपूज्य मोहिनि । सर्वसिद्धिप्रदातारं कृत्यकृत्यो नरो भवेत् ॥ ४३ ॥
အို မောဟိနီ၊ နလကူဗရနှင့် ကေရှာန—အောင်မြင်မှုအားလုံးကို ပေးသနားသူများ—ကို သင့်လျော်စွာ ပူဇော်လျှင် လူသည် ကိစ္စအားလုံး ပြီးစီးသကဲ့သို့ ပြည့်စုံသူ ဖြစ်လာ၏။
Verse 44
तस्यैव दक्षिणे देवि मणिकर्णीति च श्रुतम् । तस्य चाग्रे महत्तीर्थं सर्वपापप्रणाशनम् ॥ ४४ ॥
အို ဒေဝီ၊ ထိုနေရာ၏ တောင်ဘက်တွင် မဏိကဏ္ဏီ ဟု ခေါ်ကြသည့် အရပ်ရှိသည်ဟု ကြားရ၏။ ထို့၏ ရှေ့တွင် အပြစ်အားလုံးကို ဖျက်ဆီးပေးသော မဟာတီရ္ထ (သန့်ရှင်းသော ရေကူးဆိပ်) တစ်ခု ရှိ၏။
Verse 45
मणिकर्णीश्वरं देवं कुंडमध्ये व्यवस्थितम् । दृष्ट्वा नत्वा समभ्यर्च्य न भूयो जठरे वसेत् ॥ ४५ ॥
သန့်ရှင်းသော ကုဏ္ဍအလယ်၌ တည်ရှိသော မဏိကဏ္ဏီဤશ્વရ ဒေဝကို မြင်၍ ဦးညွှတ်ကန်တော့ပြီး ကောင်းစွာ ပူဇော်လျှင် လူသည် ထပ်မံ ဝမ်းအတွင်း မနေတော့ (ပြန်လည်မွေးဖွားခြင်း မရှိ)။
Verse 46
तस्य दक्षिणपार्श्वे तु गंगायां स्थापितं परम् । गंगेश्वरं समभ्यर्च्य सुरलोकमवाप्नुयात् ॥ ४६ ॥
ထိုနေရာ၏ တောင်ဘက်၌ ဂင်္ဂါမြစ်အတွင်း အမြင့်မြတ်ဆုံးသော «ဂင်္ဂေရှွရ» ဘုရားကျောင်းကို တည်ထား၏။ ဂင်္ဂေရှွရကို သဒ္ဓါဖြင့် ပူဇော်ကန်တော့လျှင် သုရလောကသို့ ရောက်နိုင်၏။
Verse 47
अन्यदायतनं वक्ष्ये वाराणस्यां सुमोहिनि । यत्र वै देवदेवस्य रुचिरं स्थानमीप्सितम् ॥ ४७ ॥
အလှတရားဖြင့် မောဟစေသော မိန်းကလေးရေ၊ ဗာရာဏသီမြို့၌ အခြားသော သန့်ရှင်းရာဌာနတစ်ခုကို ငါဆိုပြမည်။ ထိုနေရာ၌ တကယ်တမ်း «ဒေဝဒေဝ»—ဘုရားတို့၏ဘုရား—၏ လှပ၍ အလွန်လိုလားအပ်သော နေရာတည်ရှိ၏။
Verse 48
नीयमानं पुरा लिंगं सुभगे शशिमौलिनः । राक्षसैरंतरिक्षस्थैर्व्रजमानैश्च सत्वरम् ॥ ४८ ॥
အို ကံကောင်းသောသူမရေ၊ ရှေးကာလတုန်းက လမောက်တော်ဆောင်သော သီဝဘုရား၏ လင်္ဂကို ကောင်းကင်ထဲ၌ လှုပ်ရှားသွားလာနေသော ရက္ခသတို့က အလျင်အမြန် သယ်ဆောင်ယူသွားခဲ့၏။
Verse 49
अस्मिन्देशे यदा प्राप्तं तदा देवेन चिंतितम् । अविमुक्तवियोगस्तु कथं मे न भवेदिति ॥ ४९ ॥
ဤဒေသသို့ ဘုရားရောက်လာသောအခါ၊ သူသည် စဉ်းစားတော်မူ၏—“အဝိမုက္တမှ ခွဲခွာရခြင်းသည် ငါ့အပေါ် ဘယ်လိုဖြစ်နိုင်မလဲ” ဟု။
Verse 50
इममर्थं तु देवेशो यावच्चिंतयते शुभे । तावत्कुक्कुटशब्दस्तु तस्मिन्स्थाने बभूव ह ॥ ५० ॥
အို မင်္ဂလာရှိသော မိန်းကလေးရေ၊ ဘုရားတို့၏ဘုရားက ဤအကြောင်းကို စဉ်းစားနေစဉ်ပင် ထိုနေရာ၌ ကြက်အော်သံ တစ်ချက် ရုတ်တရက် ပေါ်ထွက်လာ၏။
Verse 51
शब्दं श्रुत्वा तु तं देवि राक्षसास्त्रस्तचेतसः । लिंगमुत्सृज्य तत्रैव प्रभातसमये गताः ॥ ५१ ॥
အို ဒေဝီ၊ ထိုအသံကို ကြားသော် ရက္ခသများသည် စိတ်နှလုံးကြောက်ရွံ့၍ လင်္ဂကို ထိုနေရာ၌ပင် စွန့်ပစ်ကာ မိုးလင်းချိန်တွင် ထွက်ခွာသွားကြ၏။
Verse 52
गतेषु राक्षसेष्वेवं लिंगं तत्रैव संस्थितम् । स्थानेऽतिरुचिरे शुभ्रे देवदेवः स्वयं प्रभुः ॥ ५२ ॥
ရက္ခသများ ထွက်ခွာသွားပြီးနောက် လင်္ဂသည် ထိုနေရာ၌ပင် တည်မြဲစွာ တည်ရှိနေ၏။ အလွန်တင့်တယ်သန့်ရှင်းသော ထိုနေရာ၌ ဒေဝဒေဝဖြစ်သော အရှင်ဘုရားသည် ကိုယ်တိုင် တည်ရှိတော်မူ၏။
Verse 53
अविमुक्ते तत्र मध्ये अविमुक्ततरं स्मृतम् ॥ ५३ ॥
အဝိမုက္တအတွင်း၌ပင် အလယ်ဗဟိုဒေသကို “အဝိမုက္တတရ” ဟူ၍ မှတ်ယူကြသည်—“မစွန့်ပစ်ခြင်း” အထူးမြတ်ဆုံးသော သန့်ရှင်းရာနေရာဟူ၍။
Verse 54
तदा विमुक्तेति सुरैर्हरस्य नाम स्मृतं पुण्यतमाक्षराढ्यम् । मोक्षप्रदं स्थावरजंगमानां ये प्राणिनः पञ्चतां यांति तत्र ॥ ५४ ॥
ထို့နောက် ဒေဝများသည် ဟရိ၏နာမ “ဝိမုက္တ” ကို အောက်မေ့ကြ၏—အက္ခရာသန့်ရှင်းများဖြင့် ပြည့်ဝသော အလွန်ပုဏ္ဏမြတ်နာမတော်။ ထိုနာမသည် မောက္ခကို ပေးတော်မူ၏။ မရွေ့မလျားနှင့် ရွေ့လျားသတ္တဝါအပေါင်းတို့သည် ထိုနေရာ၌ ပဉ္စမဟာဘူတသို့ လျောကာ သေဆုံးသော် မောက္ခကို ရကြ၏။
Verse 55
कुक्कुटाश्चापि सुभगे तस्मिन्स्थाने स्थिताः सदा । अद्यापि तत्र दृश्यंते पूज्यमानाः शुभात्मभिः ॥ ५५ ॥
အို သုဘဂေ၊ ထိုသန့်ရှင်းရာနေရာ၌ ကြက်များပင် အမြဲတမ်း တည်ရှိနေကြ၏။ ယနေ့ထိတိုင် ထိုနေရာ၌ မြင်တွေ့ရပြီး စိတ်သန့်ရှင်းသော ဘက္တများက ပူဇော်ကန်တော့လျက်ရှိကြ၏။
Verse 56
अविमुक्तं सदा देवि यः श्रयेदीक्षया नरः । न तस्य पुनरावृत्तिः कल्पकोटिशतैरपि ॥ ५६ ॥
အို ဒေဝီ၊ ဒိက္ခာ (dīkṣā) ခံယူပြီး အဝိမုက္တ (Avimukta) သို့ အမြဲတမ်း ခိုလှုံသူသည် ကလ္ပကုဋိရာချီ ကာလကြာသော်လည်း ပြန်လည်မွေးဖွားခြင်း မရှိတော့ပါ။
Verse 57
देवस्य दक्षिणे भागे वापी तिष्ठति शोभना । तस्यास्तथोदकं पीत्वा नावृत्तिः पुनरत्र च ॥ ५७ ॥
ဒေဝတော်၏ ညာဘက်တွင် လှပသော ရေကန်အဆင့် (step-well) တစ်ခု ရှိသည်။ ထိုရေကို သောက်လျှင် ဤလောကသို့ ပြန်လည်မလာတော့ဘဲ ပြန်မွေးဖွားခြင်း မရှိတော့ပါ။
Verse 58
त्रीणि लिंगानि वर्तंते हृदये पुरुषस्य तु । तथा यैस्तज्जलं पीतं ते कृतार्थास्तु मानवाः ॥ ५८ ॥
လူ၏နှလုံးအတွင်း၌ ခွဲခြားသိမြင်စရာ အမှတ်အသား သုံးပါး ရှိနေသည်။ ထိုသန့်ရှင်းသောရေကို သောက်သူတို့သည် အမှန်တကယ် ရည်မှန်းချက် ပြည့်စုံသော လူသားများ ဖြစ်ကြသည်။
Verse 59
तेषां तु तारकं ज्ञानमस्त्येवेति न संशयः । वापीजले नरः स्नात्वा दृष्ट्वा दंडकनामकम् ॥ ५९ ॥
သူတို့အတွက် ကယ်တင်ပေးသော တာရက ဉာဏ် (tāraka-jñāna) ရှိသည်မှာ သံသယမရှိ။ လူတစ်ယောက်သည် အဆင့်ရေကန်၏ရေ၌ ရေချိုးကာ ဒဏ္ဍက (Daṇḍaka) ဟုခေါ်သော သန့်ရှင်းရာနေရာကို မြင်လျှင် ထိုကယ်တင်ခြင်း အကျိုးကို ရရှိသည်။
Verse 60
अविमुक्तं ततो दृष्ट्वा कैवल्यं लभते क्षणात् । तत्र संध्यामुपासित्वा ब्राह्मणः सकृदेव तु ॥ ६० ॥
ထို့နောက် အဝိမုက္တကို မြင်လျှင် ခဏချင်းပင် ကైవလျ (kaivalya) အလွတ်မြောက်ခြင်းကို ရရှိသည်။ ထိုနေရာ၌ သန္ဓျာပူဇာ (sandhyā) ကို တစ်ကြိမ်သာ ပြုလုပ်သော ဗြာဟ္မဏတစ်ဦးပင် ထိုအကျိုးကို ရရှိသည်။
Verse 61
पंचषष्टिसमाः संध्या तेन चोपासिता भवेत् । पुरीं वाराणसीं तां तु श्मशानं चाविमुक्तकम् ॥ ६१ ॥
သူ့အတွက် စန္ဓျာပူဇာကို ၆၅ နှစ်တိုင်တိုင် ဆောင်ရွက်ခဲ့ခြင်းသည် ပြည့်စုံစွာ ပြုလုပ်ပြီးမြောက်သကဲ့သို့ သတ်မှတ်သည်။ ထိုမြို့ ဝါရာဏသီသည် အဝိမုက္တ (Avimukta) ဟုခေါ်သော သန့်ရှင်းသော သင်္ချိုင်းမြေ ဖြစ်သည်။
Verse 62
अविमुक्तेश्वरं चैव दृष्ट्वा गणपतिर्भवेत् । अविमुक्तेश्वरं लिंगं तत्र दृष्ट्वैव मानवः ॥ ६२ ॥
အဝိမုက္တေရှ္ဝရ (Avimukteśvara) ကို မြင်တွေ့လျှင် ဂဏပတိ (Gaṇapati) အဆင့်သို့ ရောက်သကဲ့သို့ ဖြစ်လာသည်။ ထို့ပြင် ထိုနေရာ၌ အဝိမုက္တေရှ္ဝရ၏ လင်္ဂ (liṅga) ကို မျက်စိဖြင့်သာ မြင်ရုံဖြင့် လူသည် ထိုမြင့်မြတ်သော အဆင့်ကို ရရှိသည်။
Verse 63
सद्यः पापैस्तथा रोगैः पशुपाशैर्विमुच्यते । अविमुक्तस्य चाग्रे तु लिंगं पश्चान्मुखं स्थितम् ॥ ६३ ॥
ချက်ချင်းပင် အပြစ်များ၊ ရောဂါများနှင့် လောကီချည်နှောင်မှု၏ ကြိုးကွင်းများ (ပရှုပာရှ) မှ လွတ်မြောက်သည်။ ထို့ပြင် အဝိမုက္တ (ကာရှီ) ၌ လင်္ဂသည် ရှေ့ဘက်တွင် တည်ရှိပြီး အနောက်ဘက်သို့ မျက်နှာမူထားသည်။
Verse 64
अविमुक्तं च तं भद्रे नाम्ना वै लक्षणेश्वरम् । तेन वै दृष्टमात्रेण ज्ञानवान् जायते नरः ॥ ६४ ॥
အို မင်္ဂလာရှိသူမရေ၊ ထိုသန့်ရှင်းရာဌာနကို အဝိမုက္တ (Avimukta) ဟု ခေါ်ကြပြီး လက္ခဏေရှ္ဝရ (Lakṣaṇeśvara) ဟု အမည်ရသော ဘုရားသခင်လည်း ရှိသည်။ သူ့ကို မြင်ရုံမျှဖြင့်ပင် လူသည် ဉာဏ်ပညာဝိညာဉ် ရရှိလာသည်။
Verse 65
तस्य चोत्तरतो देवि लिंगं चैव चतुर्मुखम् । चतुर्थेश्वरनामेदं पापभीमोचनं परम् ॥ ६५ ॥
အို ဒေဝီရေ၊ ထိုနေရာ၏ မြောက်ဘက်တွင် မျက်နှာလေးဖက်ရှိသော လင်္ဂတစ်ပါးလည်း ရှိသည်။ ၎င်းကို စတုရ္ထေရှ္ဝရ (Caturtheśvara) ဟု ခေါ်ကြပြီး ကြောက်မက်ဖွယ် အပြစ်ကြီးများမှ လွတ်မြောက်စေသော အမြင့်မြတ်ဆုံး အာနုဘော်ရှိသည်။
Verse 66
क्षेत्रं वाराणसीनाम मुक्तिदं प्राणिनां भुवि । अविमुक्तेश्वरं तत्र जीवन्मुक्तं प्रकीर्तितम् ॥ ६६ ॥
ဤလောကမြေပြင်ပေါ်၌ ဝါရာဏသီဟုခေါ်သော သန့်ရှင်းကေတ္တရသည် သတ္တဝါတို့အား မောက္ခကို ပေးတတ်၏။ ထိုနေရာ၌ အဝိမုက္တေရှွရကို ကိုယ်ရှိစဉ်တည်းက လွတ်မြောက်သူ (ဇီဝန်မုက္တ) ဟု ချီးကျူးကြသည်။
Verse 67
यत्र तत्र स्थितस्यापि गाणपत्यं विधीयते । प्राणांस्तु तत्र संत्यज्य मुक्तिमात्यंतिकीं व्रजेत् ॥ ६७ ॥
ဘယ်နေရာ၌ နေထိုင်နေပါစေ ဂဏပတိကို အလေးအနက်ထားသော ဝတ်ပြုကျင့်စဉ်ကို ပြုရန် အမိန့်ရှိသည်။ ထိုသန့်ရှင်းရာအတွင်း၌ အသက်ရှုကို စွန့်လွှတ်လျှင် အဆုံးစွန်သော မောက္ခကို ရောက်နိုင်သည်။
Verse 68
एतदभ्यंतरे क्षेत्रे प्रथमावरणं स्मृतम् । तथा द्वितीयावरणे प्राच्यां तु मणिकर्णिका ॥ ६८ ॥
ဤသန့်ရှင်းကေတ္တရအတွင်း၌ ဤသည်ကို ပထမအဝရဏ (အကာအရံ) ဟု မှတ်ယူကြသည်။ ထို့အတူ ဒုတိယအဝရဏတွင် အရှေ့ဘက်၌ မဏိကဏ္ဏိကာ ရှိသည်။
Verse 69
सप्तकोट्यस्तुलिंगानि तत्र स्थाने स्थितानि हि । तेषां दर्शनमात्रेण यज्ञानां फलमाप्नुयात् ॥ ६९ ॥
အမှန်တကယ် ထိုသန့်ရှင်းရာနေရာ၌ ရှိဝလင်္ဂ အရေအတွက် ခုနစ်ကုဋိ တည်ရှိနေသည်။ ထိုတို့ကို မြင်ရုံသာဖြင့် (ဒർശနဖြင့်) ယဇ్ఞများ၏ အကျိုးကို ရရှိနိုင်သည်။
Verse 70
एतानि सिद्धलिंगानि कूपाः पुण्यास्तस्था ह्रदाः । वाप्यो नद्योऽथ कुंडानि तथा तेऽपि प्रकीर्तिताः ॥ ७० ॥
ဤတို့သည် စိဒ္ဓလင်္ဂများ ဖြစ်ကြသည်။ ထို့အတူ ကုဋ္ဌာ (ရေတွင်း) သန့်ရှင်းသော ဟရဒ (ရေကန်) ဝါပီ (ရေကန်/ရေသိုလှောင်ကန်) နဒီ (မြစ်) နှင့် ကုဏ္ဍ (ရေချိုးကန်) တို့လည်း သန့်ရှင်းဟု ကြေညာထားသည်။
Verse 71
एतेषु चैव यः स्नानं करिष्यति समाहितः । लिंगानि स्पर्शयित्वा च संसारे न विशेत्पुनः ॥ ७१ ॥
စိတ်တည်ငြိမ်စွာ ဤသန့်ရှင်းသော တီရ္ထများ၌ ရေချိုးကာ သန့်ရှင်းသော လိင်္ဂများကို ထိတွေ့သူသည် သံသရာလောကသို့ ထပ်မံမဝင်ရတော့။
Verse 72
पृथिव्यां यानि तीर्थानि ह्यंतरिक्षे च यानि तु । तेषां मध्ये तु मुख्यानि कीर्तितानि मया हि ते ॥ ७२ ॥
မြေပြင်ပေါ်ရှိ တီရ္ထများနှင့် အာကာသအလယ်ပိုင်း၌ ရှိသော တီရ္ထများအနက်၊ အဓိကအကြီးမြတ်ဆုံးတို့ကို ငါသည် သင်အား ပြောကြားကြေညာပြီးပြီ။
Verse 73
तीर्थयात्रा वरारोहे कथिता पापनाशिनी । येन चैषा कृता दृष्टा सोऽपि वै मुक्तिभाग्भवेत् ॥ ७३ ॥
အို ခါးလှမိန်းမ၊ ဤတီရ္ထယာထရာကို ပာပဖျက်ဆီးသောအရာဟု ငါဖော်ပြခဲ့သည်။ ယင်းကို ဆောင်ရွက်၍ တီရ္ထများကို မြင်တွေ့သူသည်လည်း မုက္ခတရား၏ အစိတ်အပိုင်းကို ရရှိမည်။
Verse 74
अविमुक्तं तु सुश्रोणि मध्यमावरणं शुभम् । एतत्तु कंटकं नाम मृत्युकालेऽभृतप्रदम् ॥ ७४ ॥
အို ခါးလှမိန်းမ၊ အဝိမုတ္တသည် မင်္ဂလာရှိသော အလယ်အဝန်းတံခါးဖြစ်၏။ ၎င်းကို ‘ကဏ္ဍက’ ဟု ခေါ်ကြပြီး သေချိန်၌ အမတဖြစ်ခြင်း၊ လွတ်မြောက်ခြင်းကို ပေးတတ်၏။
Verse 75
इति श्रीबृहन्नारदीयपुराणोत्तरभागे मोहिनीवसुसंवादे काशीमाहात्म्ये तीर्थयात्रावर्णनं नामैकोनपञ्चाशत्तमोऽध्यायः ॥ ४९ ॥
ဤသို့ဖြင့် သီရိဗြဟန္နာရဒီယပုရာဏ အုတ္တရဘားဂ၌ မောဟိနီနှင့် ဝသုတို့၏ ဆွေးနွေးပွဲအတွင်းရှိ ကာရှီမဟာတ္မ്യတွင် «တီရ္ထယာထရာဖော်ပြချက်» ဟု အမည်ရသော အခန်း ၄၉ ပြီးဆုံး၏။
Because its darśana is said to instantly destroy sin and confer tāraka-jñāna; the text frames it as a yuga-transcending Śiva manifestation whose repeated viewing and worship yields the ‘supreme goal’ within one lifetime.
They encode continuity of the same liṅga across cosmic ages while adapting devotional address; the device legitimizes the shrine’s antiquity and makes its worship relevant in every yuga, especially Kali where siddhas praise it as Hastipāleśvara.
Specific nodes (Daṇḍakhāta and related waters) are assigned ritual technologies—tarpaṇa and piṇḍa—claimed to uplift ancestors even from hell and to restore those fallen into piśāca states, integrating family dharma into Kāśī’s mokṣa economy.
The rooster-call becomes a divine sign that prevents Śiva’s separation from Avimukta; it sacralizes Avimuktatara and the ‘Vimukta’ name as intrinsically liberating, extending mokṣa to beings who die there.