Adhyaya 44

Verse 1

अर्जुन उवाच । दिव्यप्राकारमिच्छामि श्रोतुं चाहं मुनीश्वर । कथं कार्याणि कानीह स्फुटं यैः पुण्यपापकम्

അർജുനൻ പറഞ്ഞു—ഹേ മുനീശ്വരാ! ദിവ്യപരീക്ഷയുടെ വിധി ഞാൻ കേൾക്കാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നു. ഇവിടെ ഏതു കർമ്മങ്ങൾ വ്യക്തമായി ചെയ്യണം; അവയാൽ പുണ്യവും പാപവും വെളിപ്പെടും?

Verse 2

नारद उवाच । शपषाः पोशघटकौ विषाग्न तप्तमाषकौ । फलं च तंदुलं चैव दिव्यान्यष्टौ विदुर्बुधाः

നാരദൻ പറഞ്ഞു—ശപഷാ, പോഷ, ഘടക; വിഷം, അഗ്നി; തപ്തമാഷക; കൂടാതെ ഫലം, തണ്ടുലം—ഇവയാണ് എട്ട് ‘ദിവ്യ’ പരീക്ഷകൾ എന്ന് ജ്ഞാനികൾ അറിയുന്നു.

Verse 3

असाक्षिकेषु चार्थेषु मिथो विवदमानयोः । राजद्रोहाभिशापेषु साहसेषु तथैव च

സാക്ഷികളില്ലാത്ത കാര്യങ്ങളിൽ ഇരുപക്ഷവും തമ്മിൽ തർക്കിക്കുമ്പോൾ; രാജദ്രോഹാരോപണങ്ങളിൽ; ശാപവും അപവാദവും ഉള്ളിടങ്ങളിൽ; കൂടാതെ സാഹസ/ഹിംസാകൃത്യങ്ങളിൽ—അത്തരം സാഹചര്യങ്ങളിൽ ദിവ്യപരീക്ഷ പ്രയോഗിക്കുന്നു.

Verse 4

अविदस्तत्त्वतः सत्यं शपथेनाभिलंघयेत् । महर्षिभिश्च देवैश्च सत्यार्थाः शपथाः कृताः

തത്ത്വമായി സത്യം അറിയാത്തവൻ ശപഥത്തെ ആശ്രയിച്ച് സത്യം ലംഘിച്ചേക്കാം. അതുകൊണ്ട് മഹർഷികളും ദേവന്മാരും സത്യസംരക്ഷണത്തിനായിട്ടാണ് ശപഥങ്ങൾ സ്ഥാപിച്ചത്.

Verse 5

जवनो नृपतिः क्षीणो मिथ्याशपथमाचरेत् । वसिष्ठाग्रे वर्षमध्ये सान्वयः किल भारत

ഹേ ഭാരതാ! ജവനൻ എന്ന നൃപതി നശിച്ച നിലയിൽ, വർഷത്തിന്റെ മദ്ധ്യത്തിൽ, വസിഷ്ഠന്റെ സന്നിധിയിൽ—സ്വവംശസഹിതം—മിഥ്യാശപഥം ആചരിച്ചുവെന്ന് കേൾക്കപ്പെടുന്നു.

Verse 6

अंधः शत्रुगृहं गच्छेद्यो मिथ्याशपथांश्चरेत् । रौरवस्य स्वयं द्वारमुद्धाटयति दुर्मतिः

മിഥ്യാശപഥം ചെയ്യുന്നവൻ അന്ധനായി ശത്രുഗൃഹത്തിലേക്ക് പോകുന്നതുപോലെ; ആ ദുർമതി സ്വന്തം കൈകൊണ്ടുതന്നെ റൗരവ നരകദ്വാരം തുറക്കുന്നു।

Verse 7

मन्यंते वै पापकृतो न कश्चितपश्यतीति नः । तांश्च देवाः प्रपश्यंति स्वस्यैवांतरपौरुषाः

പാപം ചെയ്യുന്നവർ ‘ഞങ്ങളെ ആരും കാണുന്നില്ല’ എന്നു കരുതുന്നു; എന്നാൽ ദേവന്മാർ അവരെ കാണുന്നു—സ്വന്തം അന്തർകൃത്യങ്ങളുടെയും രഹസ്യശ്രമങ്ങളുടെയും സാക്ഷികളായി।

Verse 8

आदित्यचंद्रावनिलोऽनलश्च द्यौर्भूमिरापो हृदयं यमश्च । अहश्च रात्रिश्च उभे च संध्ये धर्मो हि जानाति नरस्य वृत्तम्

സൂര്യചന്ദ്രന്മാർ, വായുവും അഗ്നിയും, ആകാശവും ഭൂമിയും, ജലങ്ങൾ, അന്തർഹൃദയം, യമൻ; പകലും രാത്രിയും, ഇരുസന്ധ്യകളും—ധർമ്മം മനുഷ്യന്റെ ചര്യ അറിയുന്നു।

Verse 9

एवं तस्मादभिज्ञाय सत्यर्थशपथांश्चरेत् । वृथा हि शपथान्कुर्वन्प्रेत्य चेह विनश्यति

അതുകൊണ്ട് ഇത് അറിഞ്ഞ് സത്യാർത്ഥത്തിനായി മാത്രമേ ശപഥം ചെയ്യാവൂ; വ്യർത്ഥശപഥം ചെയ്യുന്നവൻ ഇഹലോകത്തും പരലോകത്തും നശിക്കുന്നു।

Verse 10

इदं सत्यं वदामीति ब्रुवन्साक्षी भवान्यतः । शुभाशुभफलं देहि शुचिः पादौ रवेः स्वृशेत्

‘ഇത് സത്യമെന്ന് ഞാൻ പറയുന്നു’ എന്നു പറഞ്ഞ് ദിവ്യസാക്ഷിയെ മാനിച്ച് സാക്ഷിയാകണം; ശുചിയായി സൂര്യന്റെ പാദങ്ങൾ സ്പർശിച്ച് പ്രാർത്ഥിക്കണം—‘എന്റെ സത്യപ്രകാരം ശുഭമോ അശുഭമോ ഫലം ദേഹി।’

Verse 11

अथ शास्त्रस्य विप्रोऽपि शस्त्रस्यापि च क्षत्रियः । मां संस्पृशंस्तथा वैश्यः शुद्रः स्वगुरुमेव च

അപ്പോൾ ശാസ്ത്രകാര്യത്തിൽ ബ്രാഹ്മണനും ശപഥം സ്വീകരിക്കാം; ശസ്ത്രകാര്യത്തിൽ ക്ഷത്രിയൻ. അതുപോലെ വൈശ്യൻ എന്നെ സ്പർശിച്ച്, ശൂദ്രൻ തന്റെ ഗുരുവിനെ തന്നെ സ്പർശിച്ച് ശപഥം ചെയ്യണം.

Verse 12

मातरं पितरं पूज्यं स्पृशेत्साधारणं त्विदम् । कोशस्य रूपं पूर्वं ते व्याख्यातं पांडुनंदन

മാതാവിനെയും പിതാവിനെയും അല്ലെങ്കിൽ പൂജ്യനായ ഒരാളെയും സ്പർശിക്കാം—ഇത് പൊതുവായ നിയമമാണ്. ഹേ പാണ്ഡുനന്ദന, ‘കോശ’ത്തിന്റെ രൂപം നിനക്ക് മുമ്പേ വിശദീകരിച്ചിരിക്കുന്നു.

Verse 13

विप्रवर्ज्यं तथा केशं वर्णिनां दापयेन्नृपः । यो यो यद्देवताभक्तः पाययेत्तस्य तं नरम्

ബ്രാഹ്മണരെ ഒഴിവാക്കി മറ്റു വർണക്കാരുടെ കേശം (ശപഥ-സ്പർശത്തിനായി) രാജാവ് നൽകിക്കൊള്ളണം. ഏത് മനുഷ്യൻ ഏത് ദേവതയുടെ ഭക്തനോ, അവനെ ആ ദേവതയുടെ നാമത്തിൽ ജലം കുടിപ്പിച്ച് ശപഥം ചെയ്യിക്കണം.

Verse 14

समभक्तं च देवानामादित्यस्यैव पाययेत् । सर्वेषां चोग्रदेवानां स्नापयेदायुधास्त्रकम्

ദേവന്മാർക്ക് സമഭാഗമായി നൈവേദ്യം അർപ്പിച്ച്, പ്രത്യേകിച്ച് ആദിത്യനു ജലതർപ്പണം ചെയ്യണം. കൂടാതെ എല്ലാ ഉഗ്രദേവതകളുടെയും ആയുധാസ്ത്രങ്ങൾക്ക് അഭിഷേകസ്നാനം നടത്തണം.

Verse 15

स्नानोदकं वा संकल्पं गृहीत्वा पाययेन्नवम् । त्रिसप्तरात्रमध्ये च फलं कोशस्य निर्दिशेत्

സ്നാനോദകമോ അല്ലെങ്കിൽ സംकल्पമോ സ്വീകരിച്ച് പുതുവെള്ളം കുടിപ്പിക്കണം. പിന്നെ മൂന്ന് സപ്തരാത്രികൾ (ഇരുപത്തൊന്ന് രാത്രികൾ)ക്കുള്ളിൽ ‘കോശ’ബന്ധമായ ഫലം പ്രഖ്യാപിക്കണം.

Verse 16

अतः परं महादिव्यविधानं श्रृणु यद्भवेत् । संशयच्छेदि सर्वेषां धार्ष्ट्यत्तद्दिव्यमेव च

ഇനി യഥാവിധിയായ മഹാദിവ്യവിധാനം ശ്രവിക്കൂ. ഇത് എല്ലാവരുടെയും സംശയങ്ങളെ ഛേദിക്കുന്നു; തന്റെ ധൈര്യനിശ്ചയത്താൽ സത്യമായും ദിവ്യമാണ്.

Verse 17

सशिरस्कंप्रदातव्यमिति ब्रह्मा पुराब्रवीत् । महोग्राणां च दातव्यमशिरस्कमपि स्फुटम्

‘ശിരസ്സോടുകൂടി (അഥവാ പൂർണ്ണമായി) ദാനം ചെയ്യണം’ എന്ന് ബ്രഹ്മാവ് പുരാതനകാലത്ത് പറഞ്ഞു. എന്നാൽ മഹോഗ്ര ദേവതകൾക്കായി ശിരസ്സില്ലാതെയും ദാനം ചെയ്യണമെന്ന് വ്യക്തമായി പ്രസ്താവിക്കുന്നു.

Verse 18

साधूनां वर्णिनां राजा न शिरस्कं प्रदापयेत् । न प्रवातेधटं देयं नोष्णकाले हुताशनम्

സദാചാരമുള്ള വർണിനുകൾക്കായി (ദീക്ഷിത ബ്രഹ്മചാരികൾ) രാജാവ് ‘ശിര’ ദാനം ചെയ്യിപ്പിക്കരുത്. കാറ്റുള്ള സ്ഥലത്ത് ‘ധട’ അർപ്പിക്കരുത്; അത്യുഷ്ണകാലത്ത് ഹോമവും ചെയ്യരുത്.

Verse 19

वर्णिनां च तथा कालं तंदुलं मुखरोगिणाम्

അതുപോലെ വർണിനുകൾക്ക് ‘കാല’ (നിർദ്ദിഷ്ട ദ്രവ്യം/മാത്ര) നൽകണം; മുഖരോഗമുള്ളവർക്ക് തണ്ഡുലം (അരി) നൽകണം.

Verse 20

कुष्ठपित्तार्दितानां च ब्राह्मणानां च नो विषम् । तप्तमाषकमर्हंति सर्वे धर्म्यं निरत्ययम्

കുഷ്ഠവും പിത്തവ്യാധിയും ബാധിച്ചവർക്കും, ബ്രാഹ്മണർക്കും പോലും, വിഷം (പ്രയോഗം/ദാനം) ചെയ്യരുത്. എല്ലാവർക്കും തപ്ത മാഷകം (നിർദ്ദിഷ്ട തയ്യാറാക്കൽ/മാത്ര) സ്വീകരിക്കാൻ അർഹതയുണ്ട്; അത് ധാർമ്മികവും നിർഭയവുമാണ്.

Verse 21

न व्याधिमरके देशे शपथान्कोशमेव च । दिव्यान्यासुरकैर्मंत्रैः स्तंभयंतीह केचन

രോഗവും മരണവും ബാധിച്ച ദേശത്ത് ശപഥങ്ങളും കോശപരീക്ഷ (ദിവ്യപരീക്ഷ)യും പ്രയോഗിക്കരുത്; കാരണം ഇവിടെ ചിലർ ആസുരമന്ത്രങ്ങളാൽ ആ ദിവ്യപരീക്ഷകളെ സ്തംഭിപ്പിച്ച് തടസ്സപ്പെടുത്തുന്നു।

Verse 22

प्रतिघातविदस्तेषां योजयेद्धर्मवत्सलान् । दिव्यानां स्तभकाञ्ज्ञात्वा पापान्नित्यं महीपतिः

അവർക്കെതിരെയുള്ള പ്രതിഘാത (പ്രതികാര) മാർഗങ്ങൾ അറിയുന്ന ധർമ്മസ്നേഹികളായ വിദഗ്ധരെ രാജാവ് നിയമിക്കണം. ദിവ്യപരീക്ഷകളെ സ്തംഭിപ്പിക്കുന്ന പാപികളെ തിരിച്ചറിഞ്ഞ് ഭൂപതി നിത്യം അവർക്കെതിരെ ദണ്ഡനടപടി സ്വീകരിക്കണം।

Verse 23

विवासयेत्स्वकाद्राष्ट्रात्ते हि लोकस्य कंटकाः । तेषामन्वेषणे यत्नं राजा नित्यं समाचरेत्

അവരെ തന്റെ രാജ്യത്തിൽ നിന്ന് നാടുകടത്തണം; കാരണം അവർ ജനങ്ങൾക്ക് മുള്ളുപോലെയാണ്. അവരെ കണ്ടെത്താനുള്ള അന്വേഷണത്തിൽ രാജാവ് നിത്യം പരിശ്രമിക്കണം।

Verse 24

ते हि पापसमाचारास्तस्करेभ्योऽपि तस्कराः । प्राग्दृष्टदोषान्स्वल्पेषु दिव्येषु विनियोजयेत्

ഇവർ പാപാചാരികൾ; കള്ളന്മാരിലും വലിയ കള്ളന്മാർ. മുമ്പേ ദോഷം കണ്ടവരെ, മുൻപരിശോധനാനുസാരം, ചെറിയ ദിവ്യപരീക്ഷകളിലേയ്ക്ക് മാത്രം രാജാവ് നിയോഗിക്കണം।

Verse 25

महत्स्वपि न चार्थेषु धर्मज्ञान्धर्मवत्सलान् । न मिथ्यावचनं येषां जन्मप्रभृति विद्यते

വലിയ ധനകാര്യങ്ങളിലുപോലും ധർമ്മജ്ഞരും ധർമ്മസ്നേഹികളും ചലിക്കുകയില്ല; അവരുടെ ഉള്ളിൽ ജന്മം മുതൽ അസത്യവചനം ഇല്ല।

Verse 26

श्रद्दध्यात्पार्थिवस्तेषां वचना देव भारत । ज्ञात्वा धर्मिष्ठतां राजा पुरुषस्य विचक्षणः

ദേവസമനായ ഭാരതാ! അത്തരം ധർമ്മനിഷ്ഠരുടെ വചനങ്ങളിൽ രാജാവ് ശ്രദ്ധ വെക്കണം. ഒരാളുടെ ധർമ്മസ്ഥിരത തിരിച്ചറിഞ്ഞ് വിവേകിയായ നൃപൻ അവനെയേ ആശ്രയിക്കണം.

Verse 27

क्रोधाल्लोभात्कारयंश्च स्वयमेव प्रदुष्यति । तस्मात्पापिषु दिव्यं स्यात्तत्रादौ प्रोच्यते धटे

ക്രോധവും ലോഭവും കൊണ്ട് പ്രവർത്തിക്കുന്നവൻ തന്റെ തന്നെ കർമം മൂലം സ്വയം മലിനനാകുന്നു. അതിനാൽ പാപികളുടെ കാര്യത്തിൽ ദിവ്യപരീക്ഷ പ്രയോഗിക്കണം; ഇവിടെ ആദ്യം ‘ധട’ എന്ന തുലാ-ദിവ്യം വിവരിക്കുന്നു.

Verse 28

सुसमायां पृथिव्यां च दिग्भागे पूर्वदक्षिणे । यज्ञियस्य तु वृक्षस्य स्थाप्यं स्यान्मुंडकद्वयम्

സമമായ നിലത്തിൽ, അഗ്നേയ ദിക്കിൽ, യജ്ഞയോഗ്യമായ വൃക്ഷത്തിൽ നിന്നുണ്ടാക്കിയ രണ്ട് ‘മുണ്ടക’ (തൂൺ/കട്ട) സ്ഥാപിക്കണം.

Verse 29

स्तंभकस्य प्रमाणं च सप्तहस्तं प्रकीर्तितम् । द्वौ हस्तौ निखनेत्काष्ठं दृश्यं स्याद्धस्तपंचकम्

സ്തംഭത്തിന്റെ അളവ് ഏഴ് ഹസ്തമെന്ന് പ്രസിദ്ധമാണ്. കട്ടയെ രണ്ട് ഹസ്തം മണ്ണിൽ കുഴിച്ചുറപ്പിച്ച്, അഞ്ച് ഹസ്തം ഭാഗം പുറത്തു കാണുന്നവണ്ണം വേണം.

Verse 30

अंतरं तु तयोः कार्यं तथा हस्तचतुष्टयम् । मुंडकोपरि काष्ठं च दृढं कुर्याद्विचक्षणः

അവ രണ്ടിന്റെയും ഇടവിട്ട് നാല് ഹസ്തമാക്കണം. പിന്നെ വിവേകിയായവൻ മുണ്ടകങ്ങളുടെ മുകളിൽ മരക്കമ്പ്/തടി ദൃഢമായി ഉറപ്പിക്കണം.

Verse 31

चतुर्हस्तं तुलाकाष्ठमव्रणं कारयेत्स्थिरम् । खदिरार्जुनवृक्षाणां शिंशपाशालजं त्वथ

നാലു ഹസ്തം നീളമുള്ള, ദൃഢവും ദോഷരഹിതവും ആയ തുലാകാഷ്ഠം നിർമ്മിപ്പിക്കണം; ഖദിരയോ അർജുനമരമോ, അല്ലെങ്കിൽ ശിംശപാ അല്ലെങ്കിൽ ശാലമരക്കഷ്ഠമോ ഉപയോഗിക്കാം।

Verse 32

तुलाकाष्ठे तु कर्तव्यं तथा वै शिक्यकद्वयम् । प्राङ्मुखो निश्चलः कार्यः शुचौ देशे धटस्तथा

തുലാകാഷ്ഠത്തിൽ അതുപോലെ രണ്ട് ശിക്യങ്ങൾ (കൂട/ചാക്ക്) ഒരുക്കണം. ധടൻ കിഴക്കോട്ട് മുഖം തിരിച്ച് അചഞ്ചലനായി ഇരിക്കണം; കർമ്മം ശുദ്ധസ്ഥാനത്ത് നടത്തണം।

Verse 33

पाषाणस्यापि जायेत् स्तंभेषु च धटस्तथा । वणिक्सुवर्णकारो वा कुशलः कांस्यकारकः

സ്തംഭങ്ങൾ കല്ലുകൊണ്ടുമാകാം; അപ്പോഴും അവയിൽ ധട-ക്രമീകരണം ഒരുക്കണം. നിർമ്മാണം/സ്ഥാപനംക്കായി പ്രാവീണ്യമുള്ള വണിക്, സ്വർണ്ണകാരൻ അല്ലെങ്കിൽ കഴിവുള്ള കാംസ്യകാരൻ നിയോഗിക്കാം।

Verse 34

तुलाधारधरः कार्यो रिपौ मित्रे च यः समः । श्रावयेत्प्राड्विवाकोऽपि तुलाधारं विचक्षणः

തുലാധാരധരനായി ശത്രുവിനോടും മിത്രത്തോടും സമഭാവമുള്ള നിർപക്ഷനെ നിയമിക്കണം. വിവേകമുള്ള പ്രാഡ്വിവാകൻ (ന്യായാധികാരി) പോലും തുലാധാരനെ വിധി കേൾപ്പിച്ച് അതനുസരിച്ച് നടത്തണം।

Verse 35

ब्रह्मघ्ने ये स्मृता लोका ये च स्त्रीबालघातके । तुलाधारस्य ते लोकास्तुलां धारयतो मृषा

ബ്രഹ്മഹന്താവിന് സ്മൃതിയിൽ പറഞ്ഞിരിക്കുന്ന ലോകങ്ങളും, സ്ത്രീയും ബാലനും വധിക്കുന്നവന് ഉള്ള ലോകങ്ങളും—അവ തന്നെയാണ് തുലയെ മൃഷാ (വഞ്ചനയായി) ധരിക്കുന്ന തുലാധാരന് ലഭിക്കുന്നത്।

Verse 36

एकस्मिंस्तोलयेच्छिक्ये ज्ञातं सूपोषितं नरम् । द्वितीये मृत्तिकां शुभ्रां गौरां तु तुलयेद्बुधः

തുലാസിന്റെ ഒരു തട്ടിൽ പ്രസിദ്ധനും സുസംപോഷിതനുമായ പുരുഷനെ തൂക്കുക; മറ്റേതട്ടിൽ ബുദ്ധിമാൻ ശുദ്ധവും പ്രകാശമുള്ളതുമായ ഗൗരവർണ്ണ മണ്ണിനെ തൂക്കട്ടെ.

Verse 37

इष्टिकाभस्मपाषाणकपालास्थीनि वर्जयेत् । तोलयित्वा ततः पूर्वं तस्मात्तमवतारयेत्

ഇഷ്ടിക, ഭസ്മം, കല്ല്, കലശച്ചില്ലുകൾ, അസ്ഥികൾ—ഇവയെ (പ്രതിഭാരമായി) ഒഴിവാക്കണം. ആദ്യം വിധിപൂർവ്വം തൂക്കി, പിന്നെ അവനെ തുലയിൽ നിന്ന് ഇറക്കണം.

Verse 38

मूर्ध्नि पत्रं ततो न्यस्य न्यस्तपत्रं निवेशयेत् । पत्रे मंत्रस्त्वयं लेख्यो यः पुरोक्तः श्वयंभुवा

അതിനുശേഷം അവന്റെ ശിരസ്സിൽ ഒരു ഇല വെച്ച്, വെച്ച ഇലയെ ഉറപ്പായി സ്ഥാപിക്കണം. ആ ഇലയിൽ, മുൻപ് സ്വയംഭൂ (ബ്രഹ്മാവ്) ഉച്ചരിച്ച അതേ മന്ത്രം എഴുതണം.

Verse 39

ब्रह्मणस्त्वं सुता देवी तुलानाम्नेति कथ्यते । तुकारो गौरवे नित्यं लकारो लघुनि स्मृतः

‘ഹേ ദേവീ, നീ ബ്രഹ്മാവിന്റെ പുത്രി; നിന്നെ “തുലാ” എന്ന നാമത്തിൽ വിളിക്കുന്നു. “തു” അക്ഷരം നിത്യവും ഗുരുത്വം (ഭാരം) സൂചിപ്പിക്കുന്നു; “ലാ” അക്ഷരം ലഘുത്വമായി സ്മരിക്കപ്പെടുന്നു.’

Verse 40

गुरुलाघवसंयोगात्तुला तेन निगद्यसे । संशयान्मोचयस्वैनमभिशस्तं नरं शुभे

‘ഗുരുത്വവും ലഘുത്വവും ഒന്നിക്കുന്നതിനാൽ നീ “തുലാ” എന്നു വിളിക്കപ്പെടുന്നു. ഹേ ശുഭേ, ഈ ആരോപിതനായ പുരുഷനെ സംശയത്തിൽ നിന്ന് മോചിപ്പിക്കണമേ.’

Verse 41

भूय आरोपयेत्तं तु नरं तस्मिन्सपत्रकम् । तुलितो यदि वर्धेत शुद्धो भवति धर्मतः

അവനെ ആ ഇലയോടുകൂടി വീണ്ടും തുലയിൽ കയറ്റണം. തൂക്കുമ്പോൾ അവന്റെ ഭാരം വർധിച്ചാൽ, ധർമ്മപ്രകാരം അവൻ ശുദ്ധൻ (നിരപരാധി) എന്നു കണക്കാക്കപ്പെടുന്നു.

Verse 42

हीयमानो न शुद्धः स्यादिति धर्मविदो विदुः । शिक्यच्छेदे तुलाभंगे पुनरारोपयेन्नरम्

ധർമ്മവിദർ അറിയുന്നു—ഭാരം കുറഞ്ഞാൽ അവൻ ശുദ്ധനല്ല. തുലയുടെ പാനിന്റെ കയർ മുറിഞ്ഞാലോ തുല തകർന്നാലോ, ആ മനുഷ്യനെ വീണ്ടും അതിൽ കയറ്റണം.

Verse 43

एवं निःसंशयं ज्ञानं यच्चान्यायं न लोपयेत् । एतत्सर्वं रवौ वारे कार्यं संपूज्य भास्करम्

ഇങ്ങനെ സംശയരഹിതമായ ജ്ഞാനം ലഭിക്കുകയും അന്യായം നിലനിൽക്കാൻ അനുവദിക്കാതിരിക്കുകയും ചെയ്യും. ഇതെല്ലാം ഞായറാഴ്ച, ഭാസ്കരനെ (സൂര്യദേവനെ) യഥാവിധി പൂജിച്ച് നടത്തണം.

Verse 44

अथातः संप्रवक्ष्यामि विषदिव्यं श्रृणुष्व मे

ഇപ്പോൾ ഞാൻ വിഷ-ദിവ്യം (വിഷപരീക്ഷ) പൂർണ്ണമായി വിശദീകരിക്കുന്നു; എന്റെ വാക്കുകൾ ശ്രദ്ധയോടെ കേൾക്കുക.

Verse 45

द्विप्रकारं च तत्प्रोक्तं घटसर्पविषं तथा । शृंगिणो वत्सनाभस्य हिमशैलभवस्य वा

അത് (വിഷ-ദിവ്യം) രണ്ടു തരമെന്നു പ്രസ്താവിക്കുന്നു—ഘട-സർപ്പ-വിഷവും ശൃംഗിയുടെ വിഷവും; അത് വത്സനാഭ (അതിവിഷം/അക്കോണൈറ്റ്) നിന്നോ അല്ലെങ്കിൽ ഹിമശൈല (ഹിമാലയം) പ്രദേശത്ത് ജനിച്ചതോ ആയിരിക്കും.

Verse 46

यवाः सप्त प्रदातव्या अथवा षड्घृतप्लुताः । मूर्ध्नि विन्यस्तपत्रस्य पत्रे चैवं निवेशयेत्

ഏഴ് യവധാന്യങ്ങൾ ദാനം ചെയ്യണം; അല്ലെങ്കിൽ നെയ്യിൽ നനച്ച ആറു ധാന്യങ്ങൾ. തലയിൽ ഇല വെച്ചിരിക്കുന്നവന്റെ അതേ ഇലയിൽ തന്നെ വിധിപ്രകാരം അവ സ്ഥാപിക്കണം.

Verse 47

त्वं विष ब्रह्मणः पुत्र सत्यधर्मे व्यवस्थितः । त्रायस्वैनं नरं पापात्सत्येनास्य भवामृतम्

ഹേ വിഷമേ, ബ്രഹ്മാവിന്റെ പുത്രനേ, സത്യധർമ്മത്തിൽ സ്ഥിരനായവനേ—ഈ മനുഷ്യനെ പാപത്തിൽ നിന്ന് രക്ഷിക്കേണമേ; സത്യബലത്താൽ അവനു നീ അമൃതമാകുക, മരണമല്ല.

Verse 48

येन वेगैर्विना जीर्णं छर्दिमूर्च्छाविवर्जितम् । तं तु शुद्धं विजानीयादिति धर्मविदो विदुः

അത് ശക്തമായ വികാരങ്ങളില്ലാതെ ജീർണ്ണിച്ച്, ഛർദ്ദിയും മൂർച്ചയും ഇല്ലെങ്കിൽ, ധർമ്മവിദ്വാന്മാർ അവനെ ശുദ്ധൻ (നിർദോഷൻ) എന്നു അറിയുന്നു.

Verse 49

क्षुधितं क्षुधितः सर्पं घटस्थं प्रोच्य पूर्ववत् । संस्पृशेत्तालिकाः सप्त न दशेच्छुध्यतीति सः

പാമ്പ് വിശന്നിരിക്കുമ്പോൾ, സാധകനും വിശന്നിരിക്കെ, ഘടത്തിൽ ഉള്ള ആ പാമ്പിനെ മുൻപുപോലെ അഭിസംബോധന ചെയ്യണം. ഏഴ് പ്രാവശ്യം സ്പർശിച്ചാൽ അത് കടിക്കുകയില്ല—അങ്ങനെ അവൻ ശുദ്ധനായി കണക്കാക്കപ്പെടും.

Verse 50

अग्निदिव्यं यथा प्राह विरंचिस्तच्छृणुष्व मे । सप्तमंडलकान्कुर्याद्देवस्याग्रे रवेस्तथा

വിരഞ്ചി (ബ്രഹ്മാവ്) പറഞ്ഞതുപോലെ അഗ്നിദിവ്യം ഞാൻ വിവരിക്കുന്നു; കേൾക്കുക. ദേവതയുടെ മുമ്പിലും, അതുപോലെ സൂര്യന്റെ മുമ്പിലും ഏഴ് മണ്ഡലങ്ങൾ വരയ്ക്കണം.

Verse 51

मंडलान्मंडलं कार्यं पूर्वेणेति विनिश्चयः । षोडशांतुलकं कार्यं मंडलात्तावदं तरम्

മണ്ഡലത്തിനു ശേഷം മണ്ഡലം, മുൻ മണ്ഡലത്തെ അനുഗമിച്ച് നിർമ്മിക്കണം—ഇതാണ് നിശ്ചയം. ഒരു മണ്ഡലത്തിൽ നിന്ന് മറ്റൊന്നിലേക്കു ഷോഡശ അങ്കുല അകലമിടണം।

Verse 52

आर्द्रवाससमाहूय तथा चैवाप्युपोपितम् । कारयेत्सर्वदिव्यानि देवब्राह्मणसंनिधौ

നനഞ്ഞ വസ്ത്രം ധരിച്ചവനെ വിളിച്ചു വരുത്തി, അതുപോലെ ഉപവാസത്തിലിരുത്തപ്പെട്ടവനെയും കൂട്ടി; ദേവതയുടെയും ബ്രാഹ്മണരുടെയും സന്നിധിയിൽ എല്ലാ ദിവ്യപരീക്ഷകളും നടത്തണം।

Verse 53

प्रत्यक्षं कारयेद्दिव्यं राज्ञो वाधिकृतस्य वा । ब्राह्मणानां श्रुतवतां प्रकृतीनां तथैव च

ദിവ്യപരീക്ഷ തുറന്നുവെച്ച് നടത്തണം—രാജാവിന്റെ മുമ്പിലോ അല്ലെങ്കിൽ അവന്റെ നിയുക്ത ഉദ്യോഗസ്ഥന്റെ മുമ്പിലോ; കൂടാതെ ശ്രുതിവിദഗ്ധരായ ബ്രാഹ്മണരും പ്രജകളും (സാക്ഷികൾ) സന്നിധിയിലും।

Verse 54

पश्चिमे दिनकाले हि प्राङ्मुखः प्राञ्जलिः शुचिः । चतुरस्रे मंडलेऽन्ये कृत्वा चैव समौ करौ

ദിനാന്ത്യത്തിൽ (പശ്ചിമ സമയത്ത്) അവൻ ശുചിയായി കിഴക്കോട്ടു മുഖം തിരിച്ച് അഞ്ജലി ബദ്ധനായി നിൽക്കണം. പിന്നെ വേറൊരു ചതുരശ്ര മണ്ഡലം വരച്ച്, ഇരുകൈകളും സമമായി ശരിയായി വെക്കണം।

Verse 55

लक्षयेयुः कृतादीनि हस्तयोस्तस्य हारिणः । सप्ताश्वत्थस्य पत्राणि भध्नीयुः करयोस्ततः

ആ വ്യക്തിയുടെ ഇരുകൈകളിലെ കൃതാദി ലക്ഷണങ്ങൾ (രേഖകൾ, ചിഹ്നങ്ങൾ മുതലായവ) ശ്രദ്ധിച്ച് നോക്കണം. തുടർന്ന് അശ്വത്ഥ (അരയാൽ) വൃക്ഷത്തിന്റെ ഏഴ് ഇലകൾ അവന്റെ കൈകളിൽ കെട്ടണം।

Verse 56

नवेन कृतसूत्रेण कार्पासेन दृढं यथा । ततस्तु सुसमं कृत्वा अष्टांगुलमथायसम्

പുതുതായി നിർമ്മിച്ച പരുത്തിനൂൽകൊണ്ട് അതിനെ ദൃഢമായി കെട്ടണം. തുടർന്ന് നന്നായി സമവും സുഷമവും ആക്കി എട്ട് അങ്കുല അളവുള്ള ഇരുമ്പുതുണ്ട് ഒരുക്കണം॥

Verse 57

पिंडं हुताशसंतप्तं पंचाशत्पलिकं दृढम् । आदौ पूजां रवेः कृत्वा हुताशस्याथ कारयेत्

അമ്പത് പലം ഭാരമുള്ള ദൃഢമായ ഇരുമ്പുപിണ്ഡം അഗ്നിയിൽ ചൂടാക്കണം. ആദ്യം സൂര്യപൂജ നടത്തി, തുടർന്ന് പവിത്ര അഗ്നികർമ്മം നടത്തണം॥

Verse 58

रक्तचंदनधूपाभ्यां रक्तपुष्पैस्तथैव च । अभिशस्तस्य पत्रं च बध्नीयाच्चैव मूर्धनि

ചുവന്ന ചന്ദനവും ധൂപവും, അതുപോലെ ചുവന്ന പുഷ്പങ്ങളും ഉപയോഗിച്ച്; അഭിശസ്തൻ (ആരോപിതൻ/പീഡിതൻ) എന്നവന്റെ തലയിൽ ഒരു ഇലയും കെട്ടണം॥

Verse 59

मंत्रेणानेन संयुक्तं ब्राह्मणाभिहितेन च । त्वमग्ने वेदाश्चत्वारस्त्वं च यज्ञेषु हूयसे

ഈ മന്ത്രത്തോടു ചേർത്ത്, ബ്രാഹ്മണർ ഉച്ചരിച്ചതുപോലെ: ‘ഹേ അഗ്നേ! നീ തന്നെയാണ് നാലു വേദങ്ങൾ; യജ്ഞങ്ങളിൽ നിന്നെ തന്നെയാണ് ആഹുതിയായി അർപ്പിക്കുന്നത്’॥

Verse 60

पापं पुनासि वै यस्मात्तस्मात्पावक उच्यसे । त्वं मुखं सर्वदेवानां त्वं मुखं ब्रह्मवादिनाम्

നീ പാപത്തെ ശുദ്ധീകരിക്കുന്നതിനാൽ നിന്നെ ‘പാവക’ എന്നു വിളിക്കുന്നു. നീ സർവ്വദേവന്മാരുടെ മുഖം; ബ്രഹ്മവാദികളുടെ (വേദജ്ഞ ഋഷികളുടെ) മുഖവും നീ തന്നെയാണ്॥

Verse 61

जठरस्थोऽसि भूतानां ततो वेत्सि शुभाशुभम् । पापेषु दर्शयात्मानमर्चिष्मान्भव पावक

നീ സകല ജീവികളുടെ ജഠരത്തിൽ വസിക്കുന്നു; അതുകൊണ്ട് ശുഭാശുഭം അറിയുന്നു. പാപകാര്യത്തിൽ നിന്റെ സ്വരൂപം വെളിപ്പെടുത്തുക—ഹേ പാവകാ, ജ്വാലാമയനായി പ്രകാശിക്കൂ।

Verse 62

अथवा शुद्धभावेषु शीतो भवमहाबल । ततोऽभिशस्तः शनकैर्मंडलानि परिक्रमेत्

അല്ലെങ്കിൽ ശുദ്ധഭാവമുള്ളവർക്കായി ശീതളനാകുക, ഹേ മഹാബലാ. തുടർന്ന് അഭിശസ്തൻ മന്ദമായി മണ്ഡലങ്ങളെ പരിക്രമിക്കണം।

Verse 63

परिक्रम्य शनैर्जह्याल्लोहपिंडं ततः क्षितौ । विपत्रहस्तं तं पश्चात्कारयेद्व्रीहिमर्दनम्

മന്ദമായി പരിക്രമിച്ച് ശേഷം ഇരുമ്പുകട്ട ഭൂമിയിൽ ഇടണം. തുടർന്ന് ഇലകളിൽ നിന്നു മോചിതമായ കൈകളോടെ അവനെ അരിമണികളെ മർദ്ദനം (ഒരയ്ക്കൽ/തേച്ചൽ) ചെയ്യിപ്പിക്കണം।

Verse 64

निर्विकारौ करौ दृष्ट्वा शुद्धो भवति धर्मतः । भयाद्वा पातयेद्यस्तु तदधो वा विभाव्यते

പരിശോധനയിൽ കൈകൾ നിർവികാരമായി (ക്ഷതമില്ലാതെ) കണ്ടാൽ, ധർമ്മപ്രകാരം അവൻ ശുദ്ധനായി കണക്കാക്കപ്പെടുന്നു. എന്നാൽ ഭയത്താൽ അത് താഴെ വീഴ്ത്തിയാൽ, അതിനാൽ തന്നെ അവൻ അധഃപതിതൻ (ദോഷി) എന്നു വിചാരിക്കപ്പെടുന്നു।

Verse 65

पुनस्त्वाहारयेल्लोहं विधिरेष प्रकीर्तितः । अथातः संप्रऐवक्ष्यामि तप्तमाषविधिं श्रृणु

പിന്നീട് അവൻ വീണ്ടും ഇരുമ്പ് എടുത്തുയർത്തണം—ഇതാണ് പ്രസ്താവിച്ച വിധി. ഇനി ഞാൻ തപ്തമാഷ (ചൂടാക്കിയ മാഷം) സംബന്ധിച്ച വിധി പൂർണ്ണമായി പറയുന്നു; ശ്രവിക്കൂ।

Verse 66

कारयेदायसं पात्रं ताम्रं वा षोडशांगुलम् । चतुरंगुलखातं तु मृन्मयं वापि कारयेत्

ഇരുമ്പോ ചെമ്പോ കൊണ്ടു പതിനാറംഗുല അളവുള്ള ഒരു പാത്രം ഉണ്ടാക്കണം. അതിൽ നാലംഗുല ആഴമുള്ള കുഴി വേണം; അല്ലെങ്കിൽ മൺപാത്രവും ഉണ്ടാക്കാം.

Verse 67

पूरयेद्घृततैलाभ्यां पलैर्विशतिभिस्ततः । सुतप्ते निक्षिपेत्तत्र सुवर्णस्य तु माषकम्

അതിനുശേഷം ഇരുപത് പലം അളവിൽ നെയ്യും എണ്ണയും കൊണ്ട് ആ പാത്രം നിറയ്ക്കണം. അത് നന്നായി ചൂടായാൽ അവിടെ സ്വർണ്ണത്തിന്റെ ഒരു മാഷകം ഇടണം.

Verse 68

वह्न्युक्तं विन्यसेन्मंत्रमभिशस्तस्य मूर्धनि । अंगुष्ठांगुलियोगेन तप्तमाषं समुद्धरेत्

അഗ്നിയെ സംബന്ധിച്ച് നിർദ്ദേശിച്ച മന്ത്രം കുറ്റാരോപിതന്റെ ശിരസ്സിൽ സ്ഥാപിക്കണം. തുടർന്ന് വിരലും അങ്കുഷ്ഠവും ചേർത്ത് ചൂടായ മാഷകം എടുത്തുയർത്തണം.

Verse 69

शुद्धं ज्ञेयमसंदिग्धं विस्फोटादिविवर्जितम् । फालशुद्धिं प्रवक्ष्यामि तां श्रृणु त्वं धनंजय

പൊട്ടലുകൾ മുതലായ ദോഷങ്ങൾ ഇല്ലാത്തത് സംശയമില്ലാതെ ശുദ്ധമെന്നു അറിയണം. ഇനി ഞാൻ ഫാലശുദ്ധി (ഉഴവുപാളത്തിന്റെ ശുദ്ധി) വിശദീകരിക്കുന്നു; ഹേ ധനഞ്ജയ, നീ കേൾക്കുക.

Verse 70

आयसं द्वादशपलं घटितं फालमुच्यते । अष्टांगुलमदीर्घं च चतुरंगुलविस्तृतम्

ഇരുമ്പുകൊണ്ട് നിർമ്മിച്ച പന്ത്രണ്ട് പലം ഭാരമുള്ളതിനെ ഫാലം എന്നു പറയുന്നു. അതിന് എട്ടംഗുല നീളവും നാലംഗുല വീതിയും ഉണ്ടായിരിക്കണം.

Verse 71

वह्न्युक्तं विन्यसेन्मंत्रमभिशस्तस्य मूर्धनि । त्रिःपरावर्तयेज्जिह्वा लिहन्नस्मात्षडंगुलम्

അഗ്നിസംബന്ധമായി വിധിച്ച മന്ത്രം അഭിശസ്തന്റെ ശിരസ്സിൽ സ്ഥാപിക്കണം. പിന്നെ അവൻ നാവിനെ മൂന്നു പ്രാവശ്യം പിന്നോട്ടു തിരിച്ച്, ഈ (തപ്ത ഉപകരണം) മുതൽ ആറംഗുലം അളവ് നക്കണം.

Verse 72

गवां क्षीरं प्रदातव्यं जिह्वाशोधनमुत्तमम् । जिह्वापरीक्षणं कुर्याद्दग्धा चेन्न तु विमोच्यते

പശുവിൻ പാൽ നൽകണം—അത് നാവിനെ ശുദ്ധീകരിക്കുന്ന ഉത്തമ മാർഗമാണ്. നാവ് പരിശോധിക്കണം; അത് പൊള്ളിയാൽ അവനെ വിട്ടയക്കരുത്.

Verse 73

तं विशुद्धं विजानीयाद्विशुद्धा चेत्तु जायते । तंदुलस्याथ वक्ष्यामि विधिधर्मं सनातनम्

ശുദ്ധി വാസ്തവത്തിൽ സംഭവിച്ചാൽ അവനെ പൂർണ്ണമായി ശുദ്ധനെന്ന് അറിയണം. ഇനി ഞാൻ തണ്ഡുലം (അരി കണങ്ങൾ) സംബന്ധിച്ച സനാതന വിധി-ധർമ്മം പറയുന്നു.

Verse 74

चौर्ये तु तंदुला देया न चान्यत्र कथंचन । तंदुलानुदके सिक्त्वा रात्रौ तत्रैव स्थापयेत्

മോഷണക്കേസിൽ തണ്ഡുലം (അരി കണങ്ങൾ) മാത്രമേ നൽകാവൂ; മറ്റൊന്നും ഒരിക്കലുമല്ല. തണ്ഡുലങ്ങളിൽ വെള്ളം തളിച്ച്, രാത്രി മുഴുവൻ അവിടെ തന്നെയിടണം.

Verse 75

प्रभाते कारिणे देया भक्षणाय न संशयः । त्रिःकॉत्वः प्राङ्मुखश्चैव पत्रे निष्ठीवयेत्ततः

പ്രഭാതത്തിൽ അവ കർത്താവിന് (ബന്ധപ്പെട്ട വ്യക്തിക്ക്) ഭക്ഷിക്കാനായി നൽകണം—സംശയമില്ല. തുടർന്ന് കിഴക്കോട്ട് മുഖം തിരിച്ച്, ഇലയിൽ മൂന്നു പ്രാവശ്യം തുപ്പണം.

Verse 76

पिप्पलस्याथ भूर्जस्य न त्वन्यस्य कथंचन । तांस्तु वै कारयेच्छुद्धांस्तंदुलाञ्छालिसंभवान्

പിപ്പല (അശ്വത്ഥ) അല്ലെങ്കിൽ ഭൂർജ (ഭോജപത്ര) ഇലകളേ ഉപയോഗിക്കണം; മറ്റൊന്നും ഒരിക്കലുമല്ല. ശാലി ധാന്യത്തിൽ നിന്നുള്ള തണ്ടുലങ്ങൾ (അരി കണങ്ങൾ) ശുദ്ധമാക്കണം.

Verse 77

मृन्मये भाजने कृत्वा सवितुः पुरतः स्थितः । तन्दुलान्मंत्रयेच्छुद्धान्मन्त्रेणानेन धर्मतः

അവയെ മൺപാത്രത്തിൽ വെച്ച്, സവിതൃ (സൂര്യൻ) മുന്നിൽ നിന്നുകൊണ്ട്, ധർമ്മപ്രകാരം ഈ മന്ത്രം ചൊല്ലി ശുദ്ധ തണ്ടുലങ്ങളെ അഭിമന്ത്രിക്കണം.

Verse 78

दीयसे धर्मतत्त्वज्ञैर्मानुषाणां विशोधनम् । स्तुतस्तन्दुल सत्येन धर्मतस्त्रातुमर्हसि

മനുഷ്യരുടെ വിശുദ്ധിക്കായി ധർമ്മതത്ത്വജ്ഞർ നിന്നെ പ്രയോഗിക്കുന്നു. ഹേ തണ്ടുലമേ! സത്യത്താൽ സ്തുതിക്കപ്പെട്ടവനേ, ധർമ്മപ്രകാരം രക്ഷിക്കാൻ നീ യോഗ്യൻ.

Verse 79

निष्ठीवने कृते तेषां सवितुः पुरतः स्थिते । शोणितं दृश्यते यस्य तमशुद्धं विनिर्दिशेत्

നിഷ്ഠീവന (തുപ്പൽ) കർമ്മം ചെയ്ത ശേഷം, സവിതൃ (സൂര്യൻ) മുന്നിൽ നിൽക്കുമ്പോൾ, ആരുടെയെങ്കിലും തുപ്പലിൽ രക്തം കണ്ടാൽ അവനെ അശുദ്ധനെന്ന് പ്രഖ്യാപിക്കണം.

Verse 80

एवमष्टविधं दिव्यं पापसंशयच्छेदनम् । भट्टादित्यस्य पुरतो जायते कुरुनंदन

ഇങ്ങനെ പാപസംശയം ഛേദിക്കുന്ന ഈ അഷ്ടവിധ ദിവ്യപരീക്ഷ, ഹേ കുരുനന്ദന, ഭട്ടാദിത്യന്റെ സന്നിധിയിൽ ഫലപ്രദമാകുന്നു.

Verse 81

जलदिव्यं तथा प्राहुर्द्विप्रकारं पुराविदः । जलहस्तं स्मृतं चैकं मज्जनं चापरं विदुः

പുരാതന പണ്ഡിതർ ‘ജലദിവ്യം’ രണ്ടുവിധമാണെന്ന് പറഞ്ഞു—ഒന്ന് ‘ജലഹസ്തം’ (ജലത്തിൽ കൈപരീക്ഷ), മറ്റൊന്ന് ‘മജ്ജനം’ (ജലത്തിൽ മുങ്ങിക്കൽ) എന്നാണ് അറിയപ്പെടുന്നത്।

Verse 82

बाणक्षेपस्तथादानं यावद्वीर्यवता कृतम् । तावत्तं मज्जयेज्जीवेत्तथा तच्छुद्धिमादिशेत्

ശക്തിമാൻ ഒരാൾ അമ്പെറിഞ്ഞ് തിരികെ വന്ന് അത് എടുത്തുകൊണ്ടുവരുന്നത്ര സമയം വരെ അവനെ ജലത്തിൽ മുങ്ങിച്ചിരുത്തണം; അവൻ ജീവിച്ചാൽ വിധിപ്രകാരം അവന്റെ ശുദ്ധി പ്രഖ്യാപിക്കണം।

Verse 83

एवंविधमिदं स्थानं भट्टादित्यस्य भारत । ममैव कृपया भानोर्जातमेतन्महीतले

ഹേ ഭാരതാ! ഇതാണ് ഭട്ടാദിത്യന്റെ ഇത്തരത്തിലുള്ള പുണ്യസ്ഥലം. എന്റെ കൃപയാൽ തന്നെയാണ് ഭാനു (സൂര്യൻ) ഇതുപോലെ ഭൂതലത്തിൽ പ്രത്യക്ഷമായത്।