Sukta 31

Mantra 1

आ नो देवानामुप वेतु शंसो विश्वेभिस्तुरैरवसे यजत्रः । तेभिर्वयं सुषखायो भवेम तरन्तो विश्वा दुरिता स्याम ॥

സഹായത്തിനായി നമ്മുടെ ശംസ് (സ്തുതിവചനം) ദേവന്മാരുടെ അടുക്കലേക്ക് സമീപിക്കട്ടെ—യജ്യമായത്, എല്ലാ തുര (വേഗവാന്മാരായ) ദേവന്മാരോടും കൂടെ. അവരുടെ കൂടെ നാം സുസഖായരാകട്ടെ; എല്ലാ ദുരിതങ്ങളെയും വളഞ്ഞ വഴികളെയും കടന്ന് പാരാകട്ടെ.

Mantra 2

परि चिन्मर्तो द्रविणं ममन्यादृतस्य पथा नमसा विवासेत् । उत स्वेन क्रतुना सं वदेत श्रेयांसं दक्षं मनसा जगृभ्यात् ॥

ഋതത്തിന്റെ പഥത്തിൽ നമസ്കാരത്തോടെ സേവിച്ചാൽ മർത്ത്യനും ദ്രവിണം (ധന-നിധി) ചുറ്റിപ്പിടിക്കാം. തന്റെ തന്നെ ജാഗ്രതമായ ക്രതു (സങ്കൽപശക്തി) അനുസരിച്ച് സംസാരിക്കട്ടെ; മനസ്സുകൊണ്ട് കൂടുതൽ ശ്രേയസ്സായ ദക്ഷം (കൗശല-വിവേകശക്തി) പിടിച്ചെടുക്കട്ടെ.

Mantra 3

अधायि धीतिरससृग्रमंशास्तीर्थे न दस्ममुप यन्त्यूमाः । अभ्यानश्म सुवितस्य शूषं नवेदसो अमृतानामभूम ॥

ധീ (പ്രേരിത ചിന്ത) സ്ഥാപിക്കപ്പെട്ടു; അംശങ്ങൾ ധാരയായി ഒഴുകിപ്പുറപ്പെട്ടു. തീർത്ഥത്തിലേക്കു തരംഗങ്ങൾ നീങ്ങുന്നതുപോലെ, ഉമാഃ (തരംഗങ്ങൾ) അത്ഭുതനായ ദസ്മന്റെ അടുക്കലേക്ക് സഞ്ചരിക്കുന്നു. ഞങ്ങൾ സുവിത (സുഗമമായ കടത്തുക)യുടെ ശൂഷം (ബലം-പ്രേരണം) പ്രാപിച്ചു; നവേദസഃ (പുതുതായി അറിയുന്നവർ) ആയി, അമൃതന്മാരുടെ വിശാലതയിൽ പ്രവേശിച്ചു.

Mantra 4

नित्यश्चाकन्यात्स्वपतिर्दमूना यस्मा उ देवः सविता जजान । भगो वा गोभिरर्यमेमनज्यात्सो अस्मै चारुश्छदयदुत स्यात् ॥

സ്വഗൃഹത്തിന്റെ നിത്യാധിപൻ, ഉള്ളിൽ വസിക്കുന്ന ദമൂന, സദാ പരിശ്രമിക്കട്ടെ—ദേവനായ സവിതൃ ജനിപ്പിച്ചവനുവേണ്ടി. ഭഗനോ അര്യമനോ അവനെ ഗോഭിഃ (പ്രകാശകിരണങ്ങൾ)കൊണ്ട് അഭിഷേകം ചെയ്യട്ടെ; അപ്പോൾ അവനു മനോഹരമായ ഒരു ആവരണംയും ഉറച്ച ക്ഷേമവും ഉണ്ടാകട്ടെ.

Mantra 5

इयं सा भूया उषसामिव क्षा यद्ध क्षुमन्तः शवसा समायन् । अस्य स्तुतिं जरितुर्भिक्षमाणा आ नः शग्मास उप यन्तु वाजाः ॥

ഇയം—ഞങ്ങളുടെ അർപ്പണവാക്ക്—ഉഷസ്സുകളെപ്പോലെ പ്രകാശത്തിന്റെ വിശാല ഭൂമിയായി വരട്ടെ; യദാ, തേജസ്വികൾ തങ്ങളുടെ ശവസാ (ബലം) കൊണ്ട് ഒന്നിച്ചു ചേരുന്നു. ജരിതൃ (സ്തോതാവ്) യുടെ സ്തുതിയെ ഭിക്ഷയായി തേടുന്ന, വാജ—വിജയോർജ്ജത്തിന്റെ പൂർണ്ണത—സഹിത, ശക്തിയും ഉപകാരവും നിറഞ്ഞ സമൃദ്ധിശക്തികൾ ഞങ്ങളിലേക്കു സമീപിക്കട്ടെ.

Mantra 6

अस्येदेषा सुमतिः पप्रथानाभवत्पूर्व्या भूमना गौः । अस्य सनीळा असुरस्य योनौ समान आ भरणे बिभ्रमाणाः ॥

നിശ്ചയമായും, അവന്റെ ഈ സുമതി (സദ്ബുദ്ധി) വ്യാപിച്ചു; ഗൗഃ—വിശാലതയിൽ പുരാതനമായ ഗോവ്—ഉദ്ഭവിച്ചു. അസുരന്റെ യോനിയിൽ, സനീളാ—ഒരേ നിവാസത്തിൽ സ്ഥാപിതർ—അവർ സമാന ഭാരണത്തിൽ ഒരുമിച്ച് നിലകൊണ്ട്, ഒരേ പ്രവർത്തിയെ ഐക്യത്തോടെ വഹിക്കുന്നു.

Mantra 7

किं स्विद्वनं क उ स वृक्ष आस यतो द्यावापृथिवी निष्टतक्षुः । संतस्थाने अजरे इतऊती अहानि पूर्वीरुषसो जरन्त ॥

ഏതു മരം (വനം) ആയിരുന്നു, ഏതു വൃക്ഷം ആയിരുന്നു, അതിൽ നിന്നാണ് അവർ ദ്യാവാ-പൃഥിവീ—ആകാശവും ഭൂമിയും—ചെയ്തൊരുക്കിയത്? സ്ഥാപിത സ്ഥാനത്തിൽ, അജര—ക്ഷയമില്ലാത്ത—ആ ശക്തിയുടെ ആശ്രയത്തോടെ, അനേകം പുരാതന ഉഷസ്സുകൾ ദിവസങ്ങളെ വീണ്ടും വീണ്ടും പുതുക്കുന്നു.

Mantra 8

नैतावदेना परो अन्यदस्त्युक्षा स द्यावापृथिवी बिभर्ति । त्वचं पवित्रं कृणुत स्वधावान्यदीं सूर्यं न हरितो वहन्ति ॥

ഇതിനപ്പുറം അതല്ലാതെ മറ്റൊന്നുമില്ല—ആ വൃഷഭൻ; അവൻ ദ്യാവാ-പൃഥിവിയെ ധരിക്കുന്നു. സ്വധാവാൻ (സ്വശക്തിനിയമമുള്ളവൻ) അവൻ തന്റെ ആവരണം പവിത്രകരമാക്കുന്നു, ഹരിത (തേജസ്സുള്ള) അശ്വങ്ങൾ സൂര്യനെ മുന്നോട്ട് വഹിക്കുമ്പോൾ.

Mantra 9

स्तेगो न क्षामत्येति पृथ्वीं मिहं न वातो वि ह वाति भूम । मित्रो यत्र वरुणो अज्यमानोऽग्निर्वने न व्यसृष्ट शोकम् ॥

അവിടെ പ്രേരകശക്തി പൃഥിവിയെ അതിക്രമിക്കുന്നു; വിശാലതയിൽ കാറ്റുപോലെ മഞ്ഞിനെ ചിതറിച്ച് വീശുന്നു. അവിടെ മിത്രൻ ഉണ്ട്, വരുണൻ അഭിഷിക്തനാകുന്നു; അവിടെ അഗ്നി വനത്തിൽപോലെ തന്റെ തപ്ത ശോകം (ജ്വാല) വിട്ടൊഴുക്കിയിരിക്കുന്നു.

Mantra 10

स्तरीर्यत्सूत सद्यो अज्यमाना व्यथिरव्यथीः कृणुत स्वगोपा । पुत्रो यत्पूर्वः पित्रोर्जनिष्ट शम्यां गौर्जगार यद्ध पृच्छान् ॥

വ്യാപിക്കുന്നവൻ അഭിഷിക്തനായി ഉടൻ പ്രസവിച്ചപ്പോൾ, കുലുങ്ങിയതു കുലുക്കമില്ലാത്തതായി മാറി—സ്വഗോപാ (സ്വയം-രക്ഷിതം). പുത്രൻ—ആദ്യൻ—രണ്ടു പിതാക്കളിൽ നിന്നു ജനിച്ചപ്പോൾ, ശമ്യാ (യോക്-ദണ്ഡം)ക്കരികെ പശു ചോദിക്കുന്നതുപോലെ മുഴക്കി—മറഞ്ഞ സത്യം വെളിപ്പെടുത്തുവാനുള്ള വിളിയോടെ.

Mantra 11

उत कण्वं नृषदः पुत्रमाहुरुत श्यावो धनमादत्त वाजी । प्र कृष्णाय रुशदपिन्वतोधॠतमत्र नकिरस्मा अपीपेत् ॥

അവർ കണ്വനെ ‘നൃഷദ്’—മനുഷ്യരിടയിൽ ആസനം വഹിക്കുന്ന ശക്തികളുടെ പുത്രനെന്ന് വിളിക്കുന്നു; ശ്യാവൻ, വാജി (രഥവീരൻ), ധനം കൈവശമാക്കി. കൃഷ്ണ (അന്ധകാരം/കറുപ്പ്) നുവേണ്ടി രുശദ് (പ്രകാശമുള്ളവൻ) അകിടിനെ മുന്നോട്ടൊഴുകുംവിധം നിറച്ചു; ഇവിടെ അവനുവേണ്ടി ഋതത്തെ ആരും കുറച്ചിട്ടില്ല—അതിന്റെ സത്യവർധനം അക്ഷുണ്ണമായി നിലനിൽക്കുന്നു.