Adhyaya 16
Dharma of Non-Injury, Non-Stealing, Purity, and Avoidance of Hypocrisy (Ācāra and Saṅkarya-Nivṛtti)
ഈ അധ്യായം 15-ാം അധ്യായത്തിന്റെ ഉപസംഹാരം പൂർത്തിയാക്കി ഉത്തരഭാഗത്തിൽ വ്യാസന്റെ ധർമ്മോപദേശം ഉടൻ തുടർക്കുന്നു. ആചാരസംഗ്രഹമായി അഹിംസ, സത്യം, അസ്തേയം എന്നിവ അതിരുസാഹചര്യങ്ങളോടെ നിർവചിക്കുന്നു—പുല്ല്, വെള്ളം, മണ്ണ് എന്നിവ പോലും അപഹരിക്കൽ മോഷണമാണ്; ദേവദ്രവ്യവും ബ്രാഹ്മണധനവും കവർന്നെടുക്കൽ അതിഘോര പാപം; ദുരിതത്തിലായ യാത്രക്കാരന് പരിമിത ഇളവ് സൂചിപ്പിക്കുന്നു. തുടർന്ന് അന്തർധർമ്മത്തിലേക്ക് തിരിഞ്ഞ് പാപം മറയ്ക്കാൻ വ്രതങ്ങൾ ഉപയോഗിക്കുന്നതിനെ നിന്ദിക്കുന്നു; ‘പൂച്ചപോലുള്ള’ കപട സന്ന്യാസികളെ കുറ്റപ്പെടുത്തുന്നു; വേദ-ദേവ-ഗുരുനിന്ദ ആത്മീയ നാശത്തിലേക്ക് നയിക്കും എന്ന് മുന്നറിയിപ്പ് നൽകുന്നു. സാങ്കര്യം (അനുചിത കലർച്ച) ഒഴിവാക്കാൻ നിരോധിത സന്നിഹിതത്വം, സഹഭോജനം, യജ്ഞകർമ്മത്തിലെ പങ്കുവഹിക്കൽ എന്നിവയിലെ അതിരുകൾയും പന്തികൾ വേർതിരിക്കുന്ന പ്രായോഗിക മാർഗങ്ങളും പറയുന്നു. പിന്നാർദ്ധത്തിൽ ശൗച-ആചരണനിയമങ്ങൾ—എന്ത് കാണണം/പറയണം/തൊടണം/ഭക്ഷിക്കണം, എവിടെ താമസിക്കണം, അഗ്നി-ജലം-ദേവാലയസന്നിധിയിൽ പെരുമാറ്റം, അപശകുനങ്ങൾ, സൂതക/ഉച്ചിഷ്ടകാല ആചാരം—വിശദമാകുന്നു. സർവ്വജന നൈതികതയിൽ നിന്ന് സാമൂഹ്യ-വൈദിക സംരക്ഷണത്തിലേക്ക് നീങ്ങി, അടുത്ത യോഗ-വേദാന്താനുഭവത്തിന് ശുദ്ധാചാരം മുൻവശ്യകതയാണെന്ന് സ്ഥാപിക്കുന്നു।
Shlokas
Verse 1
इति श्रीकूर्मपुराणे षट्साहस्त्र्यां संहितायामुपरिविभागे पञ्चदशो ऽध्यायः व्यास उवाच न हिंस्यात् सर्वभूतानिनानृतं वावदेत् क्वचित् / नाहितं नाप्रियं वाक्यं न स्तेनः स्याद् कदाचन
ഇങ്ങനെ ശ്രീകൂർമപുരാണത്തിലെ ഷട്സാഹസ്ത്രീ സംഹിതയുടെ ഉത്തരവിഭാഗത്തിലെ പതിനഞ്ചാം അധ്യായം സമാപ്തം. വ്യാസൻ പറഞ്ഞു—ഒരു ജീവിയെയും ഹിംസിക്കരുത്; ഒരിക്കലും അസത്യം പറയരുത്; ഹിതമില്ലാത്തതോ കേൾക്കാൻ പ്രിയമായാലും ഹാനികരമായതോ ആയ വാക്കുകൾ പറയരുത്; ഒരിക്കലും കള്ളനാകരുത്.
Verse 2
तृणं वा यदि वा शाकं मृदं वा जलमेव वा / परस्यापहरञ्जन्तुर्नरकं प्रतिपद्यते
പുല്ലിന്റെ തണ്ട് ആയാലും, പച്ചക്കറി ആയാലും, മണ്ണായാലും, വെള്ളമായാലും—മറ്റൊരാളുടെ വസ്തു അപഹരിക്കുന്ന ജീവി നരകത്തെ പ്രാപിക്കുന്നു.
Verse 3
न राज्ञः प्रतिगृह्णीयान्न शूद्रपतितादपि / न चान्यस्मादशक्तश्च निन्दितान् वर्जयेद् बुधः
ബുദ്ധിമാൻ രാജാവിൽ നിന്നോ, ശൂദ്രനിൽ നിന്നോ, പതിതാചാരിയിൽ നിന്നോ, അശക്ത ദാതാവിൽ നിന്നോ ദാനം സ്വീകരിക്കരുത്; നിന്ദ്യരുടെ ദാനം ഒഴിവാക്കണം।
Verse 4
नित्यं याचनको न स्यात् पुनस्तं नैव याचयेत् / प्राणानपहरत्येवं याचकस्तस्य दुर्मतिः
മനുഷ്യൻ നിത്യയാചകനാകരുത്; അതേ ആളിനോട് വീണ്ടും വീണ്ടും യാചിക്കരുത്; അങ്ങനെ ദുർമതി യാചകൻ അവന്റെ പ്രാണശ്വാസം പോലും കവർന്നെടുക്കുന്നതുപോലെയാകും।
Verse 5
न देवद्रव्यहारी स्याद् विशेषेण द्विजोत्तमः / ब्रह्मस्वं वा नापहरेदापद्यपि कदाचन
വിശേഷിച്ച് ശ്രേഷ്ഠ ദ്വിജൻ ദേവദ്രവ്യം കവർന്നെടുക്കുന്നവനാകരുത്; ബ്രാഹ്മണസ്വം ആപത്തിൽ പോലും ഒരിക്കലും അപഹരിക്കരുത്।
Verse 6
न विषं विषमित्याहुर्ब्रह्मस्वं विषमुच्यते / देवस्वं चापि यत्नेन सदा परिहरेत् ततः
സാധാരണ വിഷം തന്നെയല്ല ഏറ്റവും ഭീകരം; ബ്രാഹ്മണസ്വം തന്നെയാണ് പരമവിഷം എന്നു പറയുന്നു. അതുകൊണ്ട് ദേവസ്വവും അത്യന്തം ജാഗ്രതയോടെ എപ്പോഴും ഒഴിവാക്കണം।
Verse 7
पुष्पे शाक्रोदके काष्ठे तथा मूले फले तृणे / अदत्तादानमस्तेयं मनुः प्राह प्रजापतिः
പുഷ്പം, ശാകം, ജലം, കട്ടിക, മൂലം, ഫലം, തൃണം—ഇവയിൽ കൊടുക്കാതെ എടുത്താൽ അത് മോഷണമാണ്; പ്രജാപതി മനു ഇതിനെ ‘അസ്തേയം’ എന്നു പ്രസ്താവിച്ചു।
Verse 8
ग्रहीतव्यानि पुष्पाणि देवार्चनविधौ द्विजाः / नैकस्मादेव नियतमननुज्ञाय केवलम्
ഹേ ദ്വിജന്മാരേ! ദേവാരാധനാവിധിയിൽ പുഷ്പങ്ങൾ നിയമപ്രകാരം ശേഖരിക്കണം; അനുമതി കൂടാതെ ഒരിടത്തുനിന്ന് മാത്രം സ്ഥിരമായി എടുക്കരുത്।
Verse 9
तृणं काष्ठं फलं पुष्पं प्रकाशं वै हरेद् बुधः / धर्मार्थं केवलं विप्रा ह्यन्यथा पतितो भवेत्
ഹേ വിപ്രന്മാരേ! ബുദ്ധിമാൻ പുല്ല്, വിറക്, ഫലം, പുഷ്പം, അല്പം വെളിച്ചം/ഇന്ധനം എന്നിവ ധർമ്മാർത്ഥം മാത്രമേ എടുക്കാവൂ; അല്ലെങ്കിൽ അവൻ പതിതനാകും।
Verse 10
तिलमुद्गयवादीनां मुष्टिर्ग्राह्या पथि स्थितैः / क्षुधार्तैर्नान्यथा विप्रा धर्मविद्भिरिति स्थितिः
ഹേ വിപ്രന്മാരേ! വഴിയിൽ വിശപ്പാൽ പീഡിതരായ യാത്രക്കാർ എള്ള്, പയർ (മുദ്ഗ), യവം മുതലായവ ഒരു മുഷ്ടി മാത്രം എടുക്കണം; അതിലധികമല്ല—ധർമ്മവിദർ സ്ഥാപിച്ച നിയമം ഇതാണ്।
Verse 11
न धर्मस्यापदेशेन पापं कृत्वा व्रतं चरेत् / व्रतेन पापं प्रच्छाद्य कुर्वन् स्त्रीशूद्रदम्भनम्
‘ധർമ്മം’ എന്ന പേരിൽ പാപം ചെയ്തു പിന്നെ വ്രതം അനുഷ്ഠിക്കരുത്; വ്രതത്തിന്റെ മറവിൽ പാപം ഒളിപ്പിച്ച് സ്ത്രീകളുടെയും ശൂദ്രരുടെയും മുമ്പിൽ ദംഭപരമായ വഞ്ചനയും ചെയ്യരുത്।
Verse 12
प्रेत्येह चेदृशो विप्रो गर्ह्यते ब्रह्मवादिभिः / छद्मनाचरितं यच्च व्रतं रक्षांसि गच्छति
ഇത്തരം ബ്രാഹ്മണൻ പരലോകത്തിലും ഇഹലോകത്തിലും ബ്രഹ്മവാദികളാൽ നിന്ദിക്കപ്പെടുന്നു; അവൻ കപടമായി അനുഷ്ഠിച്ച വ്രതം രാക്ഷസർക്കു പോകുന്നു (പുണ്യമല്ല, ആസുരഫലം നൽകുന്നു)।
Verse 13
अलिङ्गी लिङ्गिवेषेण यो वृत्तिमुपजीवति / स लिङ्गिनां हरेदेनस्तिर्यग्योनौ च जायते
യഥാർത്ഥ സന്ന്യാസിയല്ലാത്തവൻ സന്ന്യാസിവേഷം ധരിച്ചു ജീവിക്കുമ്പോൾ, അവൻ സത്യ തപസ്വികളുടെ പുണ്യം കവർന്നെടുക്കുന്നു; ആ പാപഫലമായി അവൻ തിര്യക്-യോണിയിലും ജന്മം പ്രാപിക്കുന്നു.
Verse 14
बैडालव्रतिनः पापा लोके धर्मविनाशकाः / सद्यः पतन्ति पापेषु कर्मणस्तस्य तत् फलम्
‘ബൈഡാലവ്രതം’ അനുഷ്ഠിക്കുന്ന ആ പാപികൾ—ലോകത്തിൽ ധർമ്മം നശിപ്പിക്കുന്ന കപടർ—ഉടൻ തന്നെ പാപത്തിലേക്ക് പതിക്കുന്നു; അത്തരം കർമ്മത്തിന്റെ ഫലം ഇതുതന്നെ.
Verse 15
पाषण्डिनो विकर्मस्थान् वामाचारांस्तथैव च / पञ्चरात्रान् पाशुपतान् वाङ्मात्रेणापि नार्चयेत्
പാഷണ്ഡികൾ, നിഷിദ്ധകർമ്മങ്ങളിൽ നിലകൊള്ളുന്നവർ, വാമാചാരികൾ—അതുപോലെ പാഞ്ചരാത്രരും പാശുപതരുമായ അനുയായികൾ—ഈ വിധിപൂജാ പ്രസംഗത്തിൽ വാക്കുകൊണ്ടുപോലും ആദരിക്കരുത്.
Verse 16
वेदनिन्दारतान् मर्त्यान् देवनिन्दारतांस्तथा / द्विजनिन्दारतांश्चैव मनसापि न चिन्तयेत्
വേദനിന്ദയിൽ, ദേവനിന്ദയിൽ, ദ്വിജനിന്ദയിൽ ആസ്വദിക്കുന്ന മർത്ത്യരെ മനസ്സുകൊണ്ടുപോലും ചിന്തിക്കരുത്.
Verse 17
याजनं योनिसंबन्धं सहवासं च भाषणम् / कुर्वाणः पतते जन्तुस्तस्माद् यत्नेन वर्जयेत्
അയോഗ്യർക്കായി യാജനം (യജ്ഞപൗരോഹിത്യം), യോനി-ബന്ധം, അടുത്ത സഹവാസം, ആത്മീയമായ സംഭാഷണം—ഇവ ചെയ്യുന്ന ജന്തു ധർമ്മത്തിൽ നിന്ന് പതിക്കുന്നു; അതിനാൽ ഇവയെ പരിശ്രമത്തോടെ ഒഴിവാക്കണം.
Verse 18
देवद्रोहाद् गुरुद्रोहः कोटिकोटिगुणाधिकः / ज्ञानापवादो नास्तिक्यं तस्मात् कोटिगुणाधिकम्
ദേവദ്രോഹത്തേക്കാൾ ഗുരുദ്രോഹം കോടി കോടി മടങ്ങ് അധികം മഹാപാപം; സത്യജ്ഞാനത്തെ നിന്ദിക്കുക—അതായത് നാസ്തികനിഷേധം—അതിലും കോടി മടങ്ങ് അധികം ഭയങ്കരം।
Verse 19
गोभिश्च दैवतैर्विप्रैः कृष्या राजोपसेवया / कुलान्यकुलतां यान्ति यानि हीनानि धर्मतः
ഗോപാലനം, ദേവസേവ (യജ്ഞാദി), ബ്രാഹ്മണസംഗം, കൃഷി, രാജസേവ—ഇവയാൽ ധർമ്മത്തിൽ ഹീനമായ കുലങ്ങളും മാനമൊഴിഞ്ഞ് ‘അകുല’ (ലോകനിന്ദിത) നിലയിലേക്കു പതിക്കുന്നു।
Verse 20
कुविवाहैः क्रियालोपैर्वेदानध्ययनेन च / कुलान्यकुलतां यान्ति ब्राह्मणातिक्रमेण च
കുവിവാഹം, വിധിക്രിയകളുടെ ലോപം, വേദാധ്യയനം ഉപേക്ഷിക്കൽ, ബ്രാഹ്മണരെ അതിക്രമിക്കൽ—ഇവയാൽ കുലങ്ങൾ ശ്രേഷ്ഠവംശസ്ഥിതിയിൽ നിന്ന് വീണ് ‘അകുല’ (അധോഗതി) പ്രാപിക്കുന്നു।
Verse 21
अनृतात् पारदार्याच्च तथाभक्ष्यस्य भक्षणात् / अश्रौतधर्माचरणात् क्षिप्रं नश्यति वै कुलम्
അസത്യം, പരസ്ത്രീഗമനം, നിഷിദ്ധഭക്ഷണം, വേദം അംഗീകരിക്കാത്ത ആചാരധർമ്മം—ഇവയാൽ കുലം നിശ്ചയമായും വേഗം നശിക്കുന്നു।
Verse 22
अश्रोत्रियेषु वै दानाद् वृषलेषु तथैव च / विहिताचारहीनेषु क्षिप्रं नश्यति वै कुलम्
അശ്രോത്രിയർ (വേദപഠനമില്ലാത്തവർ), വൃഷലർ (അയോഗ്യർ/നീചർ), വിധിതാചാരമില്ലാത്തവർ—ഇവർക്കു ദാനം ചെയ്താൽ കുലം നിശ്ചയമായും വേഗം നശിക്കുന്നു।
Verse 23
नाधार्मिकैर्वृते ग्रामे न व्याधिबहुले भृशम् / न शूद्रराज्ये निवसेन्न पाषण्डजनैर्वृते
അധാർമ്മികർ ചുറ്റിപ്പറ്റിയ ഗ്രാമത്തിൽ, അത്യധികം രോഗബാധയുള്ള സ്ഥലത്ത്, ശൂദ്രൻ ഭരിക്കുന്ന രാജ്യത്ത്, പാഷണ്ഡന്മാർ നിറഞ്ഞ ദേശത്ത് വസിക്കരുത്।
Verse 24
हिमवद्विन्ध्ययोर्मध्ये पूर्वपश्चिमयोः शुभम् / मुक्त्वा समुद्रयोर्देशं नान्यत्र निवसेद् द्विजः
ഹിമവാനും വിന്ധ്യവും തമ്മിലുള്ള, കിഴക്കിൽ നിന്ന് പടിഞ്ഞാറുവരെ വ്യാപിച്ച ശുഭപ്രദേശത്താണ് ദ്വിജൻ വസിക്കേണ്ടത്; ഇരുസമുദ്രങ്ങളിലെ തീരദേശങ്ങൾ വിട്ട് മറ്റെവിടെയും താമസിക്കരുത്।
Verse 25
कृष्णो वा यत्र चरति मृगो नित्यं स्वभावतः / पुण्याश्च विश्रुता नद्यस्तत्र वा निवसेद् द्विजः
സ്വഭാവതഃ എപ്പോഴും കൃഷ്ണമൃഗം സഞ്ചരിക്കുന്നിടത്തോ, അല്ലെങ്കിൽ പ്രസിദ്ധമായ പുണ്യനദികൾ ഒഴുകുന്നിടത്തോ ദ്വിജൻ വസിക്കണം।
Verse 26
अर्धक्रोशान्नदीकूलं वर्जयित्वा द्विजोत्तमः / नान्यत्र निवसेत् पुण्यं नान्त्यजग्रामसन्निधौ
ദ്വിജോത്തമൻ നദീതീരത്തിൽ നിന്ന് അർദ്ധക്രോശത്തിനുള്ളിൽ വസിക്കുന്നത് ഒഴിവാക്കണം; പുണ്യസ്ഥലമെന്നാലും അത് അന്ത്യജരുടെ ഗ്രാമസമീപമാണെങ്കിൽ അവിടെയും താമസിക്കരുത്।
Verse 27
न संवसेच्च पतितैर्न चण्डालैर्न पुक्कसैः / न मूर्खैर्नावलिप्तैश्च नान्त्यैर्नान्त्यावसायिभिः
പതിതരോടും, ചണ്ഡാലന്മാരോടും പുക്കസന്മാരോടും, മൂഢന്മാരോടും അഹങ്കാരികളോടും, കൂടാതെ അന്ത്യജരോടും അന്ത്യജവൃത്തിയിൽ ജീവിക്കുന്നവരോടും അടുത്ത സഹവാസം ചെയ്യരുത്।
Verse 28
एकशय्यासनं पङ्क्तिर्भाण्डपक्वान्नमिश्रणम् / याजनाध्यापने योनिस्तथैव सहभोजनम्
ഒരേ ശയ്യയോ ആസനമോ പങ്കിടുക, ഒരേ പംക്തിയിൽ ചേർന്ന് ഇരിക്കുക, പാത്രങ്ങളും പാകം ചെയ്ത അന്നവും കലർത്തുക, നിരോധിത പരിധികൾ കടന്ന് യാജനം അല്ലെങ്കിൽ അധ്യാപനം നടത്തുക, കൂടെ ഭക്ഷിക്കുക—ഇവയെല്ലാം അയോഗ്യ സാങ്കര്യത്തിന്റെ കാരണങ്ങളായി കണക്കാക്കപ്പെടുന്നു.
Verse 29
सहाध्यायस्तु दशमः सहयाजनमेव च / एकादश समुद्दिष्टा दोषाः साङ्कर्यसंज्ञिताः
പത്താമത്തെ ദോഷം ‘സഹാധ്യായം’ (അയോഗ്യമായ സംയുക്ത പാഠം) എന്നും ‘സഹയാജനം’ എന്നും; ഇങ്ങനെ പതിനൊന്ന് ദോഷങ്ങൾ പറഞ്ഞിട്ടുണ്ടു, അവയെല്ലാം ചേർത്ത് ‘സാങ്കര്യം’ എന്നു വിളിക്കുന്നു.
Verse 30
समीपे वा व्यवस्थानात् पापं संक्रमते नृणाम् / तस्मात् सर्वप्रयत्नेन साङ्कर्यं परिवर्जयेत्
അടുത്ത് നിൽക്കുകയോ സമീപത്ത് വസിക്കുകയോ ചെയ്താൽ പോലും പാപം മനുഷ്യരിലേക്കു സംക്രമിക്കാം; അതിനാൽ സർവ്വപ്രയത്നത്താൽ സാങ്കര്യം—ഹാനികരമായ കലർച്ച—പരിവർജ്ജിക്കണം.
Verse 31
एकपङ्क्त्युपविष्टा ये न स्पृशन्ति परस्परम् / भस्मना कृतमर्यादा न तेषां संकरो भवेत्
ഒരേ പംക്തിയിൽ ഇരുന്നാലും പരസ്പരം സ്പർശിക്കാത്തവർ, ഭസ്മംകൊണ്ട് അതിരുറപ്പിച്ചവർ—അവർക്കിടയിൽ സാങ്കര്യം സംഭവിക്കുകയില്ല.
Verse 32
अग्निना भस्मना चैव सलिलेनावसेकतः / द्वारेण स्तम्भमार्गेण षड्भिः पङ्क्तिर्विभिद्यते
അഗ്നിയാൽ, ഭസ്മത്താൽ, ജലം തളിക്കുന്നതാൽ; കൂടാതെ വാതിലാൽയും തൂണിനൊപ്പമുള്ള പാതയാൽയും—ഈ ആറു മാർഗങ്ങളാൽ പംക്തി (ആചാരപരിധി) വേർതിരിക്കപ്പെടുന്നു.
Verse 33
न कुर्याच्छुष्कवैराणि विवादं च न पैशुनम् / परक्षेत्रे गां धयन्तीं न चाचक्षीत कस्यचित् / न संवदेत् सूतके च न कञ्चिन्मर्मणि स्पृशेत्
വ്യർഥമായ വൈരം ഉണ്ടാക്കരുത്; കലഹവും പരദൂഷണവും ചെയ്യരുത്. മറ്റൊരാളുടെ വയലിൽ കിടാവിന് പാലൂട്ടുന്ന പശുവിനെ ആരോടും ചൂണ്ടിക്കാണിക്കരുത്. സൂതകത്തിൽ സംസാരിക്കരുത്; ആരുടെയും മർമ്മസ്ഥാനത്ത് സ്പർശിക്കരുത്.
Verse 34
न सूर्यपरिवेषं वा नेन्द्रचापं शवाग्निकम् / परस्मै कथयेद् विद्वान् शशिनं वा कदाचन
വിദ്വാൻ സૂર്യപരിവേഷം, ഇന്ദ്രധനുസ്സ്, ശവദാഹാഗ്നി, അല്ലെങ്കിൽ ചന്ദ്രനെയും (അമംഗലലക്ഷണമായി) ഒരിക്കലും മറ്റുള്ളവരോട് പറഞ്ഞുപറയരുത്.
Verse 35
न कुर्याद् बहुभिः सार्धं विरोधं बन्धुभिस्तथा / आत्मनः प्रतिकूलानि परेषां न समाचरेत्
പലരോടും വിരോധത്തിലേർപ്പെടരുത്; ബന്ധുക്കളോടും കലഹിക്കരുത്. തനിക്കു പ്രതികൂലമായതു മറ്റുള്ളവരോടു ചെയ്യരുത്.
Verse 36
तिथिं पक्षस्य न ब्रूयात् न नक्षत्राणि निर्दिशेत् / नोदक्यामभिभाषेत नाशुचिं वा द्विजोत्तमः
ശ്രേഷ്ഠ ദ്വിജൻ തിഥിയും പക്ഷവും പ്രഖ്യാപിക്കരുത്; നക്ഷത്രങ്ങൾ ചൂണ്ടിക്കാണിക്കരുത്. രജസ്വല സ്ത്രീയോട് സംസാരിക്കരുത്; അശുചിയോടും സംഭാഷിക്കരുത്.
Verse 37
न देवगुरुविप्राणां दीयमानं तु वारयेत् / न चात्मानं प्रशंसेद् वा परनिन्दां च वर्जयेत् / वेदनिन्दां देवनिन्दां प्रयत्नेन विवर्जयेत्
ദേവന്മാർക്കും ഗുരുവിനും ബ്രാഹ്മണർക്കും നൽകപ്പെടുന്ന ദാനം തടയരുത്. സ്വയം പ്രശംസിക്കരുത്; പരനിന്ദ ഒഴിവാക്കണം. പരിശ്രമത്തോടെ വേദനിന്ദയും ദേവനിന്ദയും വിട്ടുനിൽക്കണം.
Verse 38
यस्तु देवानृषीन् विप्रान्वेदान् वा निन्दति द्विजः / न तस्य निष्कृतिर्दृष्टा शास्त्रेष्विह मुनीश्वराः
ഹേ മുനീശ്വരാ! ദേവന്മാരെയും ഋഷിമാരെയും വിപ്രന്മാരെയും അല്ലെങ്കിൽ വേദങ്ങളെയും നിന്ദിക്കുന്ന ദ്വിജനു ഇവിടെ ശാസ്ത്രങ്ങളിൽ യാതൊരു പ്രായശ്ചിത്തവും കാണപ്പെടുന്നില്ല।
Verse 39
निन्दयेद् वै गुरुं देवं वेदं वा सोपबृंहणम् / कल्पकोटिशतं साग्रं रौरवे पच्यते नरः
ഗുരുവിനെയോ ദേവനെയോ വേദത്തെയോ—അതിന്റെ ഉപബൃംഹണങ്ങൾ (വ്യാഖ്യാ-പരിശിഷ്ടങ്ങൾ) സഹിതം—നിന്ദിക്കുന്നവൻ, നൂറുകോടി കല്പത്തിലും അധികം കാലം റൗരവ നരകത്തിൽ ദഹിക്കുന്നു।
Verse 40
तूष्णीमासीत निन्दायां न ब्रूयात् किञ्चिदुत्तरम् / कर्णौ पिधाय गन्तव्यं न चैतानवलोकयेत्
നിന്ദ നേരിട്ടാൽ മൗനമായി ഇരിക്കണം; ഒരു മറുപടിയും പറയരുത്. ചെവികൾ മൂടി അവിടെ നിന്ന് മാറിപ്പോകണം; അത്തരക്കാരെ നോക്കുകയും ചെയ്യരുത്।
Verse 41
वर्जयेद् वै रहस्यानि परेषां गूहयेद् बुधः / विवादं स्वजनैः सार्धं न कुर्याद् वै कदाचन
ബുദ്ധിമാൻ മറ്റുള്ളവരുടെ രഹസ്യങ്ങൾ വെളിപ്പെടുത്തുന്നത് ഒഴിവാക്കണം; അവരുടെ ഗൂഢകാര്യങ്ങൾ മറച്ചുവെച്ച് കാക്കണം. സ്വന്തം ബന്ധുക്കളോടൊപ്പം ഒരിക്കലും തർക്കത്തിലേർപ്പെടരുത്।
Verse 42
न पापं पापिनां ब्रूयादपापं वा द्विजात्तमाः / सतेनतुल्यदोषः स्यान्मिथ्या द्विर्देषवान् भवेत्
ഹേ ദ്വിജോത്തമാ! പാപികളുടെ പാപം പ്രസിദ്ധീകരിക്കരുത്; പാപമില്ലാത്തവരെ പാപികളെന്ന് പറയുകയും അരുത്. അങ്ങനെ ചെയ്താൽ മോഷണത്തോടു തുല്യമായ ദോഷം വരും; കള്ളമായാൽ ദോഷം ഇരട്ടിയാകും।
Verse 43
यानि मिथ्याभिशस्तानां पतन्त्यश्रूणि रोदनात् / तानिपुत्रान् पशून्घ्निन्ति तेषां मिथ्याभिशंसिनाम्
കള്ളാരോപണത്തിൽ പീഡിതർ കരഞ്ഞൊഴുക്കുന്ന കണ്ണുനീർതുള്ളികൾ, ആ മിഥ്യാനിന്ദകരുടെ പുത്രന്മാരെയും പശുക്കളെയും നശിപ്പിക്കുന്നവയായി മാറുന്നു।
Verse 44
ब्रिह्महत्यासुरापाने स्तेयगुर्वङ्गनागमे / दृष्टं विशोधनं वृद्धैर्नास्ति मिथ्याभिशंसने
ബ്രഹ്മഹത്യ, മദ്യപാനം, മോഷണം, ഗുരുപത്നിയെ സമീപിക്കൽ—ഇവയ്ക്കു മൂപ്പന്മാർ ശുദ്ധികര പ്രായശ്ചിത്തങ്ങൾ അംഗീകരിച്ചിട്ടുണ്ട്; എന്നാൽ മിഥ്യാരോപണത്തിനായി അത്തരം ശുദ്ധി അവർ കണ്ടിട്ടില്ല।
Verse 45
नेक्षेतोद्यन्तमादित्यं शशिनं चानिमित्ततः / नास्तं यान्तं न वारिस्थं नोपसृष्टं न मघ्यगम् / तिरोहितं वाससा वा नादर्शान्तरगामिनम्
ഉദയിക്കുന്ന സൂര്യനെ നോക്കരുത്; കാരണമില്ലാതെ ചന്ദ്രനെയും നോക്കരുത്. അസ്തമിക്കുന്ന സൂര്യൻ, വെള്ളത്തിൽ പ്രതിഫലിക്കുന്ന സൂര്യൻ, ഗ്രഹണഗ്രസ്തൻ, മധ്യാഹ്നസ്ഥൻ—ഇവയെ നോക്കരുത്; വസ്ത്രംകൊണ്ട് മറച്ചതെയും കണ്ണാടി/പ്രതിഫലനത്തിലൂടെ കാണുന്നതെയും നോക്കരുത്।
Verse 46
न नग्नां स्त्रियमीक्षेत पुरुषं वा कदाचन / न च मूत्रं पुरीषं वा न च संस्पृष्टमैथुनम् / नाशुचिः सूर्यसोमादीन् ग्रहानालोकयेद् बुधः
നഗ്നയായ സ്ത്രീയെയോ നഗ്നനായ പുരുഷനെയോ ഒരിക്കലും നോക്കരുത്; മൂത്രം, മലമൂത്രം, നടക്കുകയായിരിക്കുന്ന മൈഥുനവും നോക്കരുത്. അശുചി നിലയിൽ ജ്ഞാനി സൂര്യ-ചന്ദ്രാദി ഗ്രഹജ്യോതിസ്സുകളെ ദർശിക്കരുത്।
Verse 47
पतितव्यङ्गचण्डालानुच्छिष्टान् नावलोकयेत् / नाभिभाषेत च परमुच्छिष्टो वावगुण्ठितः
പതിതർ, വൈകല്യമുള്ളവർ, ചാണ്ഡാളർ—അവർ ഉച്ഛിഷ്ട (അശുചി) നിലയിൽ ആണെങ്കിൽ അവരെ നോക്കുകയും ചെയ്യരുത്; അവരോട് സംസാരിക്കയും ചെയ്യരുത്—പ്രത്യേകിച്ച് താനേ അത്യന്തം ഉച്ഛിഷ്ടനാകുകയോ ആവഗുണ്ഠിതൻ (മൂടപ്പെട്ട/ആവൃത) ആകുകയോ ചെയ്തിരിക്കുമ്പോൾ।
Verse 48
न पश्येत् प्रेतसंस्पर्शं न क्रुद्धस्य गुरोर्मुखम् / न तैलोदकयोश्छायां न पत्नीं भोजने सति / नामुक्तबन्धनाङ्गां वा नोन्मत्तं मत्तमेव वा
ശവസ്പർശം മൂലം മലിനനായവനെ നോക്കരുത്; ക്രുദ്ധനായ ഗുരുവിന്റെ മുഖവും നോക്കരുത്. എണ്ണയിലോ വെള്ളത്തിലോ സ്വന്തം പ്രതിബിംബം നോക്കരുത്; ഭക്ഷണം കഴിക്കുമ്പോൾ ഭാര്യയെ നോക്കരുത്. ബന്ധനം വിട്ടിട്ടില്ലാത്ത അവയവങ്ങളുള്ളവനെ, ഉന്മത്തനെയും മദ്യമത്തനെയും നോക്കരുത്.
Verse 49
नाश्नीयात् भार्यया सार्धंनैनामीक्षेत चाश्नतीम् / क्षुवन्तीं जृम्भमाणां वा नासनस्थां यथासुखम्
ഭാര്യയോടൊപ്പം ചേർന്ന് ഭക്ഷണം കഴിക്കരുത്; അവൾ ഭക്ഷണം കഴിക്കുമ്പോൾ അവളെ നോക്കുകയും അരുത്. അവൾ തുമ്മുകയോ ആകൽക്കുകയോ ചെയ്യുമ്പോഴും, അല്ലെങ്കിൽ സുഖമായി അനൗപചാരികമായി ഇരിക്കുമ്പോഴും അവളെ നോക്കരുത്.
Verse 50
नोदके चात्मनो रूपं न कूलं श्वभ्रमेव वा / न लङ्घयेच्च मूत्रं वा नाधितिष्ठेत् कदाचन
വെള്ളത്തിൽ സ്വന്തം രൂപപ്രതിബിംബം നോക്കരുത്; നദിക്കരയിലോ കുഴിയുടെ അരികിലോ കാൽവെച്ച് കടക്കരുത്. മൂത്രത്തിന്മേൽ ചാടരുത്; ഒരിക്കലും അതിന്മേൽ നിൽക്കുകയും അരുത്.
Verse 51
न शूद्राय मतिं दद्यात् कृशरं पायसं दधि / नोच्छिष्टं वा मधु घृतं न च कृष्णाजिनं हविः
ശൂദ്രനു ഗൂഢോപദേശം (മതി) നൽകരുത്; കൃശരം, പായസം, ദധി (തൈര്) എന്നിവയും നൽകരുത്. ഉച്ഛിഷ്ടം, മധു, ഘൃതം എന്നിവയും നൽകരുത്; കൃഷ്ണാജിനം (കറുത്ത മാൻതോൽ)യും ഹവിസ് (യജ്ഞാഹുതി)യും നൽകരുത്.
Verse 52
न चैवास्मै व्रतं दद्यान्न च धर्मं वदेद् बुधः / न च क्रोधवशं गच्छेद् द्वेषं रागं च वर्जयेत्
ബുദ്ധിമാൻ അവനു വ്രതം നിർദ്ദേശിക്കരുത്; ധർമ്മവും ഉപദേശിക്കരുത്. ക്രോധവശനാകരുത്; ദ്വേഷവും രാഗവും—ഇരണ്ടും ഉപേക്ഷിക്കണം.
Verse 53
लोभं दम्भं तथा यत्नादसूयां ज्ञानकुत्सनम् / ईर्ष्यां मदं तथा शोकं मोहं च परिवर्जयेत्
യത്നപൂർവ്വം ലോഭം, ദംഭം, അസൂയയും സത്യജ്ഞാനത്തെ നിന്ദിക്കുന്നതും ഉപേക്ഷിക്കണം; അതുപോലെ ഈർഷ്യ, അഹങ്കാരം, ശോകം, മോഹം എന്നിവയും പരിത്യജിക്കണം।
Verse 54
न कुर्यात् कस्यचित् पीडां सुतं शिष्यं च ताडयेत् / न हीनानुपसेवेत न च तीक्ष्णमतीन् क्वचित्
ആർക്കും പീഡ നൽകരുത്. മകനെയോ ശിഷ്യനെയോ ശാസിക്കുമ്പോഴും ക്രൂരമായി അടിക്കരുത്. ഹീനപ്രവൃത്തിയുള്ളവരെ ആശ്രയിക്കരുത്; കടുപ്പമുള്ള, മുറിവേൽപ്പിക്കുന്ന ബുദ്ധിയുള്ളവരോടും ഒരിക്കലും കൂട്ടുകൂടരുത്।
Verse 55
नात्मानं चावमन्येत दैन्यं यत्नेन वर्जयेत् / न विशिष्टानसत्कुर्यात् नात्मानं वा शपेद् बुधः
സ്വയം അവമാനിക്കരുത്; ദൈന്യഭാവം യത്നപൂർവ്വം ഒഴിവാക്കണം. ബുദ്ധിമാൻ ശ്രേഷ്ഠരെ അപമാനിക്കുകയില്ല; സ്വയം ശപിക്കയും ചെയ്യരുത്।
Verse 56
न नखैर्विलिखेद् भूमिं गां च संवेशयेन्न हि / न नदीषु नदीं ब्रूयात् पर्वतेषु च पर्वतान्
നഖങ്ങളാൽ ഭൂമിയെ ചുരണ്ടരുത്; പശുവിനെ ബലമായി കെട്ടി അടച്ചിടരുത്. നദികളിൽ നിൽക്കുമ്പോൾ നദിയുടെ പേര് വിളിക്കരുത്; പർവതങ്ങളിൽ ഇരിക്കുമ്പോൾ പർവതങ്ങളെക്കുറിച്ച് പറയരുത്।
Verse 57
आवासे भोजने वापि न त्यजेत् हसयायिनम् / नावगाहेदपो नग्नो वह्निं नातिव्रजेत् पदा
വാസത്തിലും ഭോജനത്തിലും ശയ്യാസഹചാരിയെ—തന്റെ സംരക്ഷണത്തിലുള്ളവനെ—ത്യജിക്കരുത്. നഗ്നനായി വെള്ളത്തിൽ ഇറങ്ങരുത്; അഗ്നിയെ കാൽവച്ച് കടക്കരുത്।
Verse 58
शिरो ऽभ्यङ्गावशिष्टेन तैलेनाङ्गं न लेपयेत् / न सर्पशस्त्रैः क्रीडेत स्वानि खानि न संस्पृशेत् / रोमाणि च रहस्यानि नाशिष्टेन सह व्रजेत्
ശിരോഭ്യംഗത്തിനു ശേഷം ശേഷിക്കുന്ന എണ്ണ ശരീരത്തിൽ പുരട്ടരുത്. സർപ്പങ്ങളോടോ ആയുധങ്ങളോടോ കളിക്കരുത്; സ്വന്തം ശരീരരന്ധ്രങ്ങളെ സ്പർശിക്കരുത്. ഉച്ഛിഷ്ടവുമായി നടക്കരുത്; രഹസ്യത്തിൽ അശുദ്ധമായി രോമം പിഴുതെടുക്കരുത്।
Verse 59
न पाणिपादवाङ्नेत्रचापल्यं समुपाश्रयेत् / न शिश्नोदरचापल्यं न च श्रवणयोः क्वचित्
കൈ, കാൽ, വാക്ക്, കണ്ണ് എന്നിവയുടെ ചാഞ്ചല്യത്തിന് അടിമയാകരുത്. ലിംഗത്തിന്റെയും ഉദരത്തിന്റെയും ചപലതയ്ക്കും വഴങ്ങരുത്; ചെവികൾ ഒരിക്കലും അലഞ്ഞുതിരിയാൻ അനുവദിക്കരുത്।
Verse 60
न चाङ्गनखवादं वै कुर्यान्नाञ्जलिना पिबेत् / नाभिहन्याज्जलं पद्भ्यां पाणिना वा कदाचन
ശരീരം കൊത്തുകയോ നഖം ചുരണ്ടുകയോ ചെയ്യരുത്; അഞ്ജലിയാൽ വെള്ളം കുടിക്കരുത്. കാലുകൊണ്ട് വെള്ളത്തെ അടിക്കരുത്; കൈകൊണ്ടും ഒരിക്കലും ചിതറിക്കരുത്।
Verse 61
न शातयेदिष्टकाभिः फलानि न फलेन च / न म्लेच्छभाषां शिक्षेत नाकर्षेच्च पदासनम्
ഇഷ്ടികകൊണ്ട് ഫലങ്ങൾ ഇടിച്ചു വീഴ്ത്തരുത്; ഫലംകൊണ്ട് ഫലവും അടിക്കരുത്. മ്ലേച്ഛഭാഷ (അശുദ്ധ വാക്ക്) പഠിക്കരുത്; പാദാസനം അല്ലെങ്കിൽ ആസനം വലിച്ചിഴച്ച് കൊണ്ടുപോകരുത്।
Verse 62
न भेदनमवस्फोटं छेदनं वा विलेखनम् / कुर्याद् विमर्दनं धीमान् नाकस्मादेव निष्फलम्
ബുദ്ധിമാൻ അത് പൊട്ടിക്കുകയോ അടിച്ചു തകർക്കുകയോ മുറിക്കുകയോ ചുരണ്ടുകയോ ചെയ്യരുത്; കഠിനമായി ഉരയ്ക്കുകയും അരുത്—അപ്രതീക്ഷിതമായി ചെയ്തുകൊണ്ട് കർമ്മം നിഷ്ഫലമാക്കരുത്।
Verse 63
नोत्सङ्गेभक्षयेद् भक्ष्यं वृथा चेष्टां च नाचरेत् / न नृत्येदथवा गायेन्न वादित्राणि वादयेत्
മടിയിൽ വെച്ച് ഭക്ഷണം കഴിക്കരുത്; വ്യർത്ഥചേഷ്ടകൾ ചെയ്യരുത്. അശാസ്ത്രീയമായി നൃത്തം ചെയ്യുകയോ പാടുകയോ വാദ്യങ്ങൾ വായിക്കുകയോ ചെയ്യരുത്.
Verse 64
न संहताभ्यां पाणिभ्यां कण्डूयेदात्मनः शिरः / न लौकिकैः स्तवैर्देवांस्तोषयेद् बाह्यजैरपि
രണ്ടുകൈകളും ചേർത്ത് തല ചൊറിയരുത്. ലോകികസ്തുതികളാലോ വെറും ബാഹ്യമായ, പ്രകടനപരമായ കർമ്മങ്ങളാലോ ദേവന്മാരെ തൃപ്തിപ്പെടുത്താൻ ശ്രമിക്കരുത്.
Verse 65
नाक्षैः क्रीडेन्न धावेत नाप्सु विण्मूत्रमाचरेत् / नोच्छिष्टः संविशेन्नित्यं न नग्नः स्नानमाचरेत्
ചൂതുപാശങ്ങളാൽ കളിക്കരുത്; ഓടിക്കളയരുത്; വെള്ളത്തിൽ മലമൂത്രം വിസർജ്ജിക്കരുത്. ഉച്ഛിഷ്ടാവസ്ഥയിൽ ഒരിക്കലും കിടക്കരുത്; നഗ്നനായി സ്നാനം ചെയ്യരുത്.
Verse 66
न गच्छेन्न पठेद् वापि न चैव स्वशिरः स्पृशेत् / न दन्तैर्नखरोमाणि छिन्द्यात् सुप्तं न बोधयेत्
അനുചിതാവസ്ഥയിൽ നടക്കുകയോ പാരായണം ചെയ്യുകയോ ചെയ്യരുത്; സ്വന്തം തല അവമാനത്തോടെ സ്പർശിക്കരുത്. പല്ലുകൊണ്ട് നഖമോ മുടിയോ കടിച്ച് മുറിക്കരുത്; ഉറങ്ങുന്നവനെ ഉണർത്തരുത്.
Verse 67
न बालातपमासेवेत् प्रेतधूमं विवर्जयेत् / नैकः सुप्याच्छून्यगृहे स्वयं नोपानहौ हरेत्
കഠിനമായ വെയിലിൽ ഇരിക്കരുത്; ചിതയുടെ പുക ഒഴിവാക്കണം. ശൂന്യഗൃഹത്തിൽ ഒറ്റയ്ക്ക് ഉറങ്ങരുത്; സ്വന്തം പാദുകകൾ സ്വയം അഴിച്ചിടരുത്.
Verse 68
नाकारणाद् वा निष्ठीवेन्न बाहुभ्यां नदीं तरेत् / न पादक्षालनं कुर्यात् पादेनैव कदाचन
കാരണമില്ലാതെ തുപ്പരുത്. കൈബലം മാത്രം ആശ്രയിച്ച് നീന്തി നദി കടക്കരുത്. ഒരിക്കലും ഒരു കാലാൽ മറ്റേ കാൽ കഴുകരുത്.
Verse 69
नाग्नौ प्रतापयेत् पादौ न कांस्ये धावयेद् बुधः / नाभिप्रासरयेद् देवं ब्राह्मणान् गामथापि वा / वाय्वग्निगुरुविप्रान् वा सूर्यं वा शशिनं प्रति
ബുദ്ധിമാൻ അഗ്നിയിൽ കാലുകൾ ചൂടാക്കരുത്; കാംസപാത്രത്തിൽ കാലുകൾ കഴുകരുത്. ദേവത, ബ്രാഹ്മണർ, അല്ലെങ്കിൽ ഗാവ് എന്നിവരോടു കാലുകൾ നീട്ടരുത്; വായു, അഗ്നി, ഗുരു, പണ്ഡിതബ്രാഹ്മണർ, സൂര്യൻ, ചന്ദ്രൻ എന്നിവരോടും കാലുകൾ നീട്ടരുത്.
Verse 70
अशुद्धः शयनं यानं स्वाध्यायं स्नानवाहनम् / बहिर्निष्क्रमणं चैव न कुर्वोत कथञ्चन
അശുദ്ധാവസ്ഥയിൽ ഒരിക്കലും ശയിക്കരുത്, യാത്ര/സവാരി ചെയ്യരുത്, സ്വാധ്യായം ചെയ്യരുത്, സ്നാനം ചെയ്യരുത്, വാഹനമേറരുത്, പുറത്തേക്കും പോകരുത്.
Verse 71
स्वप्नमध्ययनं स्नानमुद्वर्तं भोजनं गतिम् / उभयोः संध्ययोर्नित्यं मध्याह्ने चैव वर्जयेत्
പ്രഭാതസന്ധ്യയും സായംസന്ധ്യയും—ഇരു സംധിക്കാലങ്ങളിലും, കൂടാതെ മധ്യാഹ്നത്തിലും, നിദ്ര, പഠനം, സ്നാനം, ശരീരത്തിൽ ഉഡ്വർത്തനം/മർദ്ദനം, ഭോജനം, അനാവശ്യ സഞ്ചാരം—ഇവയെ നിത്യമായി ഒഴിവാക്കണം.
Verse 72
न स्पृशेत् पाणिनोच्छिष्टो विप्रोगोब्राह्मणानलान् / न चासनं पदा वापि न देवप्रतिमां स्पृशेत्
കൈയിൽ ഉച്ഛിഷ്ടം (ഭക്ഷണശേഷം) ഉള്ള ബ്രാഹ്മണൻ ഗോവിനെയും ബ്രാഹ്മണനെയും അഗ്നിയെയും സ്പർശിക്കരുത്. കാലാൽ ആസനം സ്പർശിക്കരുത്; ദേവപ്രതിമയും സ്പർശിക്കരുത്.
Verse 73
नाशुद्धो ऽग्निं परिचरेन्न देवान् कीर्तयेदृषीन् / नावगाहेदगाधाम्बु धारयेन्नानिमित्ततः
അശുദ്ധാവസ്ഥയിൽ പവിത്രാഗ്നിയെ പരിചരിക്കരുത്; ദേവപൂജയും ഋഷിനാമകീർത്തനവും ചെയ്യരുത്. ആഴമുള്ള ജലത്തിൽ മുങ്ങരുത്; യുക്തകാരണമില്ലാതെ ഉപവാസം സ്വീകരിക്കരുത്.
Verse 74
न वामहस्तेनोद्धत्य पिबेद् वक्त्रेण वा जलम् / नोत्तरेदनुपस्पृश्य नाप्सु रेतः समुत्सृजेत्
ഇടങ്കൈകൊണ്ട് എടുത്ത വെള്ളം കുടിക്കരുത്; പാത്രത്തിൽ വായ് ചേർത്ത് വെള്ളം കുടിക്കരുത്. ശുദ്ധിക്കായി വെള്ളം സ്പർശിക്കാതെ മലമൂത്രവിസർജനം ചെയ്യരുത്; വെള്ളത്തിൽ വീര്യം ഒഴുക്കരുത്.
Verse 75
अमेध्यलिप्तमन्यद् वा लोहितं वा विषाणि वा / व्यतिक्रमेन्न स्त्रवन्तीं नाप्सु मैथुनमाचरेत् / चैत्यं वृक्षं न वै छिन्द्यान्नाप्सु ष्ठीवनमाचरेत्
അപവിത്രത പുരണ്ട വസ്തു, രക്തം അല്ലെങ്കിൽ കൊമ്പുകൾ മുതലായവ കടന്നുകടക്കരുത്. രജസ്വല സ്ത്രീയെ കടന്നുകടക്കരുത്; വെള്ളത്തിൽ മൈഥുനം ആചരിക്കരുത്. ചൈത്യബന്ധമുള്ള വൃക്ഷം മുറിക്കരുത്; വെള്ളത്തിൽ തുപ്പരുത്.
Verse 76
नास्थिभस्मकपालानि न केशान्न च कण्टकान् / तुषाङ्गारकरीषं वा नाधितिष्ठेत् कदाचन
എലുമ്പുകൾ, ചാരം, കപാലങ്ങൾ—ഇവയുടെമേൽ ഒരിക്കലും കാൽവയ്ക്കരുത്; മുടിയിലോ മുള്ളിലോയും അല്ല. തവിട്, കത്തുന്ന കനൽ, അല്ലെങ്കിൽ ചാണകം—ഇവയുടെമേലും ഒരിക്കലും കയറിനിൽക്കരുത്.
Verse 77
न चाग्निं लङ्घयेद् धीमान् नोपदध्यादधः क्वचित् / न चैनं पादतः कुर्यान्मुखेन न धमेद् बुधः
ബുദ്ധിമാൻ പവിത്രാഗ്നിയെ ചാടിക്കടക്കരുത്; അതിന്റെ കീഴിൽ ഒരിക്കലും ഒന്നും വെക്കരുത്. കാൽകൊണ്ട് അവമാനിക്കരുത്; വിവേകി വായ് കൊണ്ട് ഊതുകയും ചെയ്യരുത്.
Verse 78
न कूपमवरोहेत नावेक्षेताशुचिः क्वचित् / अग्नौ न च क्षिपेदग्निं नाद्भिः प्रशमयेत् तथा
കിണറ്റിൽ ഇറങ്ങരുത്; അശുചിയായവൻ ഒരിക്കലും അതിലേക്കു നോക്കരുത്. അഗ്നിയിൽ ഒന്നും എറിയരുത്; അതുപോലെ വെള്ളംകൊണ്ട് അഗ്നി അണയ്ക്കരുത്।
Verse 79
सुहृन्मरणमार्तिं वा न स्वयं श्रावयेत् परान् / अपण्यं कूटपण्यं वा विक्रये न प्रयोजयेत्
സുഹൃത്തിന്റെ മരണമോ ദുഃഖവാർത്തയോ സ്വയം മറ്റുള്ളവരെ അറിയിക്കരുത്. വിൽപ്പനയോഗ്യമല്ലാത്തതോ വ്യാജ/വഞ്ചനാപരമായ ചരക്കോ വിൽപ്പനയിൽ ഏർപ്പെടുത്തരുത്।
Verse 80
न वह्निं मुखनिश्वासैर् ज्वालयेन्नाशुचिर्बुधः / पुण्यस्थानोदकस्थाने सीमान्तं वा कृषेन्न तु
അശുചിയായ ജ്ഞാനി വായിലൂടെ ഊതി അഗ്നി കൊളുത്തരുത്. പുണ്യസ്ഥാനത്തോ തീർത്ഥജലസ്ഥലത്തോ അതിരരേഖയിലോ ഉഴുതിടരുത്।
Verse 81
न भिन्द्यात् पूर्वसमयमभ्युपेतं कदाचन / परस्परं पशून् व्यालान् पक्षिणो नावबोधयेत्
മുമ്പേ അംഗീകരിച്ച കരാർ ഒരിക്കലും ലംഘിക്കരുത്. മൃഗങ്ങളെയോ കാട്ടുമൃഗങ്ങളെയോ പക്ഷികളെയോ തമ്മിൽ തമ്മിൽ ഏറ്റുമുട്ടാൻ പ്രേരിപ്പിക്കരുത്।
Verse 82
परबाधं न कुर्वोत जलवातातपादिभिः / कारयित्वा स्वकर्माणि कारून् पश्चान्न वञ्चयेत् / सायंप्रातर् गृहद्वारान् भिक्षार्थं नावघट्टयेत्
ജലം, കാറ്റ്, ചൂട്, സൂര്യതാപം മുതലായവ ഉപയോഗിച്ച് മറ്റുള്ളവരെ പീഡിപ്പിക്കരുത്. ശില്പികളെക്കൊണ്ട് സ്വന്തം പണികൾ ചെയ്യിപ്പിച്ച് പിന്നെ അവരെ വഞ്ചിക്കരുത്. സന്ധ്യയും പ്രഭാതവും ഭിക്ഷയ്ക്കായി വീടുകളുടെ വാതിലുകൾ മുട്ടിക്കരുത്।
Verse 83
बहिर्माल्यं बहिर्गन्धं भार्यया सह भोजनम् / विगृह्य वादं कुद्वारप्रवेशं च विवर्जयेत्
വീട്ടിന് പുറത്തു പ്രദർശനാർത്ഥം മാലയും സുഗന്ധവും ധരിക്കരുത്; ഭാര്യയോടൊപ്പം അശോഭന രീതിയിൽ ഒരുമിച്ച് ഭക്ഷണം കഴിക്കരുത്. കലഹവാദവും കുദ്വാര/രഹസ്യവഴി പ്രവേശവും ഉപേക്ഷിക്കണം.
Verse 84
न खादन्ब्राह्मणस्तिष्ठेन्न जल्पेद् वा हसन् बुधः / स्वमग्निं नैव हस्तेन स्पृशेन्नाप्सु चिरं वसेत्
ഭക്ഷണം കഴിക്കുമ്പോൾ ബ്രാഹ്മണൻ നിൽക്കരുത്; ജ്ഞാനി ആ സമയത്ത് അനാവശ്യമായി സംസാരിക്കുകയോ ചിരിക്കുകയോ ചെയ്യരുത്. സ്വന്തം പവിത്ര അഗ്നിയെ കൈകൊണ്ട് സ്പർശിക്കരുത്; വെള്ളത്തിൽ ദീർഘനേരം താമസിക്കരുത്.
Verse 85
न पक्षकेणोपधमेन्न शूर्पेण न पाणिना / मुखे नैव धमेदग्निं मुखादग्निरजायत
അഗ്നിയെ ചിറകുകൊണ്ടോ, ശൂർപ്പംകൊണ്ടോ, കൈകൊണ്ടോ കാറ്റടിക്കരുത്. വായകൊണ്ടും അഗ്നിയിൽ ഊതരുത്—അഗ്നി മുഖത്തിൽ നിന്നാണ് ജനിച്ചതെന്ന് ശ്രുതി പറയുന്നു.
Verse 86
परस्त्रियं न भाषेत नायाज्यं याजयेद् द्विजः / नैकश्चरेत् सभां विप्रः समवायं च वर्जयेत्
ദ്വിജൻ പരസ്ത്രീയോട് സംഭാഷണം നടത്തരുത്; യജ്ഞത്തിന് അയോഗ്യനായവനുവേണ്ടി ബ്രാഹ്മണൻ യജ്ഞം നടത്തിക്കൊടുക്കരുത്. പണ്ഡിത വിപ്രൻ സഭയിൽ ഒറ്റയ്ക്ക് പോകാതിരിക്കുകയും കൂട്ടുകെട്ട്/രഹസ്യസംഘങ്ങൾ ഒഴിവാക്കുകയും വേണം.
Verse 87
न देवायतनं गच्छेत् कदाचिद् वाप्रदक्षिणम् / न वीजयेद् वा वस्त्रेण न देवायतने स्वपेत्
ദേവാലയത്തിൽ ഒരിക്കലും അശുദ്ധമായി പ്രദക്ഷിണം ചെയ്യരുത്. വസ്ത്രംകൊണ്ട് വീശരുത്; ദേവാലയത്തിനുള്ളിൽ/പ്രാകാരത്തിൽ ഉറങ്ങരുത്.
Verse 88
नैको ऽध्वानं प्रपद्येत नाधार्मिकजनैः सह / न व्याधिदूषितैर्वापि न शूद्रैः पतितेन वा
ഒറ്റയ്ക്ക് യാത്ര പുറപ്പെടരുത്; അധാർമ്മികരോടൊപ്പം കൂടരുത്; രോഗംകൊണ്ട് ദൂഷിതരോടും കൂടരുത്; പതിത (ബഹിഷ്കൃത) ശൂദ്രനോടും കൂടരുത്।
Verse 89
नोपानद्वर्जितो वाथ जलादिरहितस्तथा / न रात्रौ नारिणा सार्धं न विना च कमण्डलुम् / नाग्निगोब्राह्मणादीनामन्तरेण व्रजेत् क्वचित्
ചെരിപ്പില്ലാതെയും വെള്ളം മുതലായവ ഇല്ലാതെയും നടക്കരുത്. രാത്രിയിൽ, സ്ത്രീയോടൊപ്പം, കൂടാതെ കമണ്ഡലു ഇല്ലാതെ യാത്ര ചെയ്യരുത്. അഗ്നി, പശു, ബ്രാഹ്മണർ മുതലായ പൂജ്യരെ അവഗണിച്ച് എവിടെയും പോകരുത്.
Verse 90
न वत्सतन्त्रीं विततामतिक्रामेत् क्वचिद् द्विजः / न निन्देद् योगिनः सिद्धान् व्रतिनो वायतींस्तथा
ദ്വിജൻ എവിടെയും വിരിച്ചിരിക്കുന്ന വത്സതന്ത്രി (പരിധി-കയർ) ലംഘിക്കരുത്; യോഗികൾ, സിദ്ധർ, വ്രതധാരികൾ, യതികൾ (സന്ന്യാസികൾ) എന്നിവരെ നിന്ദിക്കയും അരുത്.
Verse 91
देवतायतनं प्राज्ञो देवानां चैव सत्रिणाम् / नाक्रामेत् कामतश्छायां ब्राह्मणानां च गोरपि
പ്രാജ്ഞൻ ദേവതാലയം (ദേവന്മാരുടെ ആലയം)യും ദേവന്മാരുടെയും സത്രയാഗത്തിൽ ഏർപ്പെട്ടിരിക്കുന്നവരുടെയും പുണ്യപരിസരവും അവമാനിക്കരുത്. ഇഷ്ടപ്രകാരം ബ്രാഹ്മണന്റെ, പശുവിന്റെയും, നിഴലിൽ പോലും കാൽവയ്ക്കരുത്.
Verse 92
स्वां तु नाक्रमयेच्छायां पतिताद्यैर्न रोगिभिः / नाङ्गारभस्मकेशादिष्वधितिष्ठेत् कदाचन
പതിതർ മുതലായവരാലോ രോഗികളാലോ സ്വന്തം നിഴൽ ചവിട്ടപ്പെടാൻ അനുവദിക്കരുത്. കൂടാതെ കനൽ, ചാരം, മുടി മുതലായവയുടെ മേൽ ഒരിക്കലും നിൽക്കരുത്.
Verse 93
वर्जयेन्मार्जनीरेणुं स्नानवस्त्रघचोदकम् / न भक्षयेदभक्ष्याणि नापेयं च पिबेद् द्विजः
ദ്വിജൻ തൂത്തലാൽ ഉയരുന്ന പൊടിയും, സ്നാനത്തിലും വസ്ത്രധോരണത്തിലും ഉപയോഗിച്ച വെള്ളവും വर्जിക്കണം. അഭക്ഷ്യം ഭക്ഷിക്കരുത്; അപേയം പാനം ചെയ്യരുത്.
Frequently Asked Questions
It defines theft broadly as taking anything not given—even grass, water, roots, fruit, flowers, or earth—while framing asteya as disciplined restraint from all ungiven taking, with only narrowly delimited exceptions for dharma or dire traveler-need.
It condemns using vows to conceal sin, performing vratas as social display, and living by the outward marks of renunciation without inner renunciation—calling such conduct a theft of ascetics’ merit and a destroyer of dharma.
Saṅkarya is ‘confusion by mixing’—a set of enumerated faults arising from prohibited commensality, intimacy, shared ritual roles, and close association; it is treated as morally contagious and thus to be avoided or ritually demarcated.
Because it frames śāstra, guru, and deva as the pillars of dharma-knowledge and worship; undermining them destroys the very means of purification, hence it declares extreme consequences and, in places, the absence of expiation.