Adhyaya 17

Verse 1

नारद उवाच । ततस्तयोः समायोगः सेनयोरुभयोरभूत् । युगांते समनुप्राप्ते यथा क्षुब्धसमुद्रयोः

Wika ni Nārada: Pagkaraan, nagsalubong nang ganap ang dalawang hukbo, na parang dalawang dagat na nag-aalimpuyo at kumukulo kapag dumarating ang wakas ng isang yugá.

Verse 2

सुरासुराणां संमर्दे तस्मिन्परमदारुणे । तुमुलं सुमहत्क्रांते सेनयोरुभयोरपि

Sa pinakakakilabot na sagupaan ng mga deva at asura, nang sumulong ang dalawang hukbo sa napakalakas na paglusob, ang labanan ay naging isang napakalawak at magulong alingawngaw.

Verse 3

गर्जतां देवदैत्यानां शंखभेरीरवेण च । तूर्याणां चैव निर्घोषैर्मातंगानां च बृंहितैः

Sa pag-ungal ng mga diyos at mga asura, sa pagputok ng tunog ng kabibe at tambol, sa dagundong ng mga kasangkapang pandigma, at sa pagtrompeta ng mga elepante, umalingawngaw ang larangan ng digmaan.

Verse 4

हेषितैर्हयवृंदानां रथनेमिस्वनेन च । घोषेण चैव तूर्याणां युगांत इव चाभवत्

Dahil sa paghihiyaw ng mga kawan ng kabayo, sa ugong ng mga gulong ng karwahe, at sa sigawan ng mga kasangkapang pandigma, wari’y dumating ang wakas ng isang yuga.

Verse 5

रोषेणाबिपरीतांगास्त्यक्तजीवितचेतसः । समसज्जन्त तेन्योन्यं प्रक्रमेणातिलोहिताः

Baluktot dahil sa poot, at may isip na itinakwil na ang pag-aalala sa buhay, sila’y nagsalubong at nagsiksikan—sumusugod pasulong, namumula sa galit at dugo.

Verse 6

रथा रथैः समासक्ता गजाश्चापि महागजैः । पत्तयः पत्तिभिश्चैव हयाश्चापि महाहयैः

Nagkandado ang mga karwahe sa mga karwahe; ang mga elepante sa mga dambuhalang elepante; ang mga kawal na lakad sa mga kawal na lakad; at ang mga kabayo sa mga matitinding kabayo—bawat hukbo’y nakatagpo ng kapantay sa dikitang labanan.

Verse 7

ततः प्रासाशनिगदाभिंडिपालपरश्वधैः । शक्तिभिः पट्टिशैः शूलैर्मुद्गरैः कणयैर्गुडैः

Pagkaraan, sila’y nagpalitan ng hampas gamit ang sibat, espada, pamalo, bhindipāla, palakol, dulos, palakol-pandigma, trident (triśūla), martilyo, at mabibigat na inihahagis—walang tigil ang paglusob.

Verse 8

चक्रैश्च शक्तिभिश्चैव तोमरैरंकुशैरपि । कर्णिनालीकनाराचवत्सदंतार्द्धचंद्रकैः

Sa mga cakra at sandatang śakti, sa mga sibat na inihahagis, sa mga tomara at pang-udyok (ankusha), at sa sari-saring palaso—karṇin, nālīka, nārāca, vatsadanta, at mga palasong may ulong kalahating-buwan—pinuno nila ang labanan ng mga bugso ng palasong nanlalaslas.

Verse 9

भल्लैर्वेतसपत्रैश्च शुकतुंडैश्च निर्मलैः । वृष्टिभिश्चाद्भुताकारैर्गगनं समपद्यत

Sa mga palasong bhalla, sa mga palasong tila dahon ng tambo, sa malilinis na palasong “tuka ng loro,” at sa mga bugso ng palasong kahanga-hanga ang anyo na bumubuhos na parang ulan, napuno at tila nasakop ang buong langit.

Verse 10

संप्रच्छाद्य दिशः सर्वास्तमोमयमिवाभवत् । प्राज्ञायंत न तेऽन्योन्यं तस्मिंस्तमसि संकुले

Nang matakpan ang lahat ng dako, wari’y naging yari sa dilim; sa magulong kadiliman na iyon, hindi nila makilala ang isa’t isa.

Verse 11

अदृश्यभूतास्तमसि न्यकृंतंत परस्परम् । ततो भुजैर्ध्वजैश्छत्रैः शिरोभिश्च सकुंडलैः

Sa dilim, naging di-nakikita sila at naglalaslasan sa isa’t isa; pagkaraan, nagkalat sa larangan ang mga bisig, mga watawat, mga payong-dangal, at mga ulong may suot pang hikaw.

Verse 12

गजैस्तुरंगैः पादातैः पतद्भिः पतितैरपि । आकाशशिरसो भ्रष्टैः पंकजैरिव भूश्चिता

Nagkalat sa lupa ang mga elepante, mga kabayo, at mga kawal na naglalakad—may bumabagsak, may nakabagsak na—na wari’y lupang tinabingan ng mga lotus na nalaglag mula sa mismong “ulo ng langit.”

Verse 13

भग्नदंता भिन्नकुंभाश्छिन्नदीर्घमहाकराः । गजाः शैलनिभाः पेतुर्धरण्यां रुधिरस्रवाः

Ang mga elepanteng tila bundok ay bumagsak sa lupa: nabali ang mga pangil, nabiyak ang mga sentido, naputol ang mahahabang malalakas na nguso, at dumaloy ang dugo.

Verse 14

भग्नैषाश्च रथाः पेतुर्भग्नाक्षाः शकलीकृताः । पत्तयः कोटिशः पेतुस्तुरंगाश्च सहस्रशः

Bumagsak ang mga karwaheng pandigma na wasak ang timon—nabali ang mga ehe at nadurog sa pira-piraso. Ang mga kawal na naglalakad ay nalugmok na parang di-mabilang, at ang mga kabayo’y libu-libo ang bumagsak.

Verse 15

ततः शोणितनद्यश्च हर्षदाः पिशिताशिनाम् । वैतालानंददायिन्यो व्यजायंत सहस३शः

Pagkaraan, sumibol ang mga ilog ng dugo nang libu-libo—ikinatuwa ng mga kumakain ng laman at nagbigay-galak sa mga vetāla.

Verse 16

तस्मिंस्तथाविधे युद्धे सेनानीर्ग्रसनोऽरिहा । बाणवर्षेण महता देवसैन्यमकंपयत्

Sa gayong uri ng labanan, ang pinunong si Grasana, tagapagwasak ng kaaway, ay yumanig sa hukbo ng mga deva sa pamamagitan ng napakalakas na ulang-palaso.

Verse 17

ततो ग्रसनमालोक्य यमः क्रोधविमूर्छितः । ववर्ष शरवर्षेण विशेषादग्निवर्चसा

Pagkatapos, nang makita si Grasana, si Yama—nanghihina sa tindi ng poot—ay nagpaulan ng mga palaso, lalo pang nagliliyab sa ningning ng apoy.

Verse 18

स विद्धो बहुभिर्षाणैर्ग्रसनोऽतिपराक्रमः । कृतप्रतिकृताकांक्षी धनुरानम्य भैरवम्

Bagaman tinamaan ng maraming palaso, si Grasana na lubhang magiting, sabik gumanti, ay inunat at inihanda ang kanyang nakapanghihilakbot na busog.

Verse 19

शरैः सहस्रैश्च पञ्चलक्षैश्चैव व्यताडयत् । ग्रसनेन विमुक्तांस्ताञ्छरान्सोपि निवार्य च

Pinukol niya ng libu-libo—oo, limandaang libo—na palaso; at pinigil at itinaboy din niya ang mga palasong pinakawalan ni Grasana.

Verse 20

बाणवृष्टिभिरुग्राभिर्यमो ग्रसनमर्दयत् । कृतांतशरवृष्टीनां संततीः प्रतिसर्पतीः । चिच्छेद शरवर्षेण ग्रसनो दानवेश्वरः

Sa mababangis na ulang ng palaso, pinahirapan ni Yama si Grasana. Ngunit si Grasana, panginoon ng mga Dānava, ay pinutol sa sarili niyang ulang-palaso ang patuloy na rumaragasang bugso ng mga palaso ni Kamatayan.

Verse 21

विफलां तां समालोक्य यमः स्वशरसंततिम्

Nang makita ni Yama na ang sarili niyang tuluy-tuloy na bugso ng palaso ay nauwi sa wala, siya ay…

Verse 22

प्राहिणोन्मुद्गरं दीप्तं ग्रसनस्य रथं प्रति । स तं मुद्गरमायांतमुत्पत्य रथसत्तमात्

Inihagis niya ang nagliliyab na pamukpok patungo sa karwahe ni Grasana. Nang makita ni Grasana ang pamukpok na rumaragasa, siya’y tumalon mula sa kanyang marangal na karwahe.

Verse 23

जग्राह वामहस्तेन लीलया ग्रसनोऽरिहा । तेनैव मुद्गरेणाथ यमस्य महिषं रुषा

Si Grasana, ang tagapuksa ng mga kaaway, ay pabirong sinalo ito gamit ang kanyang kaliwang kamay; at pagkatapos, gamit ang parehong maso, galit niyang pinalo ang kalabaw ni Yama.

Verse 24

ताडयामास वेगेन स पपात महीतले । उत्पत्याथ यमस्तस्मान्महिषान्निपतिष्यतः

Pinalo niya ito nang malakas, at ito ay bumagsak sa lupa. Pagkatapos ay tumalon si Yama mula sa kalabaw na iyon habang ito ay malapit nang bumagsak.

Verse 25

प्रासेन ताडयामास ग्रसनं वदने दृढम् । स तु प्राप्तप्रहारेण मूर्छितो न्यपतद्भुवि

Gamit ang isang sibat, pinalo niya nang matibay si Grasana sa mukha. Tinamaan ng hampas na iyon, si Grasana ay hinimatay at bumagsak sa lupa.

Verse 26

ग्रसनं पतित दृष्ट्वा जंभो भीमपराक्रमः । यमस्य भिंडिपालेन प्रहारमकरोद्धृदि

Nang makita niyang nakahandusay si Grasana, si Jambha—na may kakila-kilabot na lakas—ay pinalo si Yama sa dibdib gamit ang isang javelin.

Verse 27

यमस्तेन प्रहारेण सुस्राव रुधिरं मुखात् । अतिगाढ प्रहारार्त्तः कृतांतोमूर्छितोऽभवत्

Dahil sa hampas na iyon, dumugo ang bibig ni Yama. Pinahirapan ng labis na bigat ng hampas, si Kṛtānta (ang Tagatapos) ay nawalan ng malay.

Verse 28

कृतांतमर्दितं दृष्ट्वा गदापाणिर्धनादिपः । वृतो यक्षायुतगणैर्जंभं प्रत्युद्ययौ रुषआ

Nang makita niyang nadurog si Kṛtānta (Yama), si Dhanādhipa (Kubera), may hawak na pamalo, at napalilibutan ng libu-libong Yakṣa, ay galit na sumugod upang harapin si Jambha.

Verse 29

जंभो रुषा तमायांतं दानवा नीकसंवृतः । जग्राह वाक्यं राज्ञस्तु यता स्निग्धेन भाषितम्

Si Jambha, nag-aalab sa poot at napalilibutan ng hanay ng mga Dānava, ay nakita siyang papalapit; gayunman, sinunod niya ang salita ng hari na binigkas nang may mahinahong kabutihan.

Verse 30

ग्रसनो लब्धसंज्ञोऽथ यमस्य प्राहिणोद्गदाम् । मणिहेमपरिष्कारां गुर्वी परिघमर्दिनीम्

Pagkaraan, si Grasana na muling nagkamalay ay inihagis kay Yama ang isang mabigat na pamalo, pinalamutian ng hiyas at ginto, na kayang dumurog kahit bakal na pamalo.

Verse 31

तामापतंतीं संप्रेक्ष्य गदां महिषवाहनः । गदायाः प्रतिघातार्थं जगज्ज्वलनभैरवम्

Nang makita ang pamalong rumaragasa patungo sa kanya, si Yama na nakasakay sa kalabaw ay naghanda upang salagin ang tama, at nagpaalab ng nakapangingilabot na liyab na wari’y sinusunog ang daigdig.

Verse 32

दंडं मुमोच कोपेन ज्वालामालासमाकुलम् । स गदां वियति प्राप्य ररासांबुधरोद्धतम्

Sa galit, inihagis niya ang kanyang tungkod na nababalutan ng mga kuwintas ng apoy. Nang masagupa nito ang pamalo sa gitna ng langit, umalingawngaw ito na parang ulap-bagyo na nagngangalit at nag-aalimpuyo.

Verse 33

संवट्टश्चाभवत्ताभ्यां शैलाभ्यामिव दुःसहः । ताभ्यां निष्पेषनिर्ह्राद जडीकृतदिगंतरम्

Sumiklab sa pagitan nila ang isang pagdurog na salpukan, di-matiis—gaya ng dalawang bundok na nagbabanggaan. Sa dagundong ng pagkikiskisan, ang mga dako ng kalawakan ay napahinto at napatigil.

Verse 34

जगद्व्याकुलतां यातं प्रलयागमशंकया । क्षणात्प्रशांतनिर्ह्रादं ज्वलदुल्कासमाचितम्

Nayanig ang daigdig sa pangamba na dumarating ang pralaya, ang pagkalusaw ng lahat. Ngunit sa isang kisap, humupa ang dagundong, at ang langit ay nagkalat ng nagliliyab na mga bulalakaw.

Verse 35

निष्पेषणं तयोर्भीमम भूद्गनगोचरम् । निहत्याथ गदां दण्डस्ततो ग्रसनमूर्धनि

Ang kakila-kilabot na pagdurog na sagupaan nila ay naging tanawin maging sa mga gaṇa ni Śiva. Pagkaraan, ibinagsak ng tungkod ang pamalo, at saka tumama sa ulo ni Grasana.

Verse 36

पपात पौरुषं हत्वा यथा दैवं पुरार्जितम् । सतु तेन प्रहारेण दृष्ट्वा सतिमिरादिशः

Bumagsak ang kanyang lakas-panlalaki, na wari’y tinamaan ng kapalarang matagal nang naipon. At sa hampas na iyon, nakita niyang dumilim ang mga dako sa balot ng panglaw.

Verse 37

पपात भूमौ निःसंज्ञो भूमिरेणुविभूषितः । ततो हाहारवो घोरः सेनयोरुभयोरभूत्

Bumagsak siya sa lupa, walang malay, at ang katawan ay nabalutan ng alikabok ng daigdig. Pagkaraan, sumiklab mula sa dalawang hukbo ang kakila-kilabot na sigaw na “Ay, aba!”

Verse 38

ततो महूर्तमात्रेण ग्रसनः प्राप्य चेतनाम् । अपश्यत्स्वां तनुं ध्वस्तां विलोलाभरणांबराम्

Pagkatapos, sa loob ng isang muhurta, nagkamalay muli si Grasana. Nakita niya ang kanyang sariling katawan na wasak—ang mga palamuti at kasuotan ay magulo at nakalaylay.

Verse 39

स चापि चिंतयामास कृतप्रतिकृतक्रियाम् । धिगस्तु पौरुषं मह्यं प्रभोरग्रेसरः कथम्

Pinagnilayan niya ang ginawa at ang ganting-kilos nito. 'Kahiya-hiya ang aking tapang! Paano ako nangahas na humarap sa pinakadakila ng Panginoon?'

Verse 40

मय्याश्रितानि सैन्यानि जिते मयि जितानि च । असंभावितरूपो हि सज्जनो मोदते सुखम्

'Ang mga hukbong umasa sa akin ay talo kapag ako ay natalo. Sapagkat ang mabuting tao, na ang kalikasan ay malaya sa pagmamataas, ay nagagalak sa kasiyahan.'

Verse 41

संभावितस्त्वशक्तश्चेत्तस्य नायं परोऽपि वा । एवं संचिंत्य वेगेन समुत्तस्थौ महाबलः

'Ngunit kung ang isa ay pinarangalan sa kabila ng kawalan ng kakayahan, ni ang mundong ito o ang susunod ay hindi tunay na kanya.' Sa pag-iisip ng ganito, ang makapangyarihang iyon ay mabilis na bumangon.

Verse 42

मुद्गरं कालदण्डाभं गृहीत्वा गिरिसंनिभम् । ग्रसनो घोरसंकल्पः संदष्टौष्ठपुटच्छदः

Si Grasana, na may malagim na pasya, ay sumunggab ng isang pamalo na tila bundok na kahawig ng tungkod ni Kamatayan (Kala). Habang nakakagat-labi, naghanda siya para sa isang nakapangingilabot na pagsalakay.

Verse 43

रथेन त्वरितोऽगच्छदाससादांतकं रणे । समासाद्य यमं युद्धे ग्रसनो भ्राम्य मुद्गरम्

Mabilis siyang sumakay sa karwahe at sumugod upang harapin si Antaka sa labanan. Nang lumapit kay Yama sa digmaan, iniikot ni Grasana ang kanyang pamalo (mace).

Verse 44

वेगेन महता रौद्रं चिक्षेप यममूर्धनि । विलोक्य मुद्गरं दीप्तं यमः संभ्रांतलोचनः

Sa napakalakas na bilis at mabangis na poot, inihagis niya iyon sa ulo ni Yama. Pagkakita sa nagliliyab na pamalo, nanlaki sa pangamba ang mga mata ni Yama.

Verse 45

वंचयामास दुर्द्धर्षं मुद्गरं तं महाबलः । तस्मिन्नपसृते दूरं चंडानां भीमकर्मणाम्

Iniwasan ng makapangyarihang mandirigma ang pamalong hindi matitinag. Nang ito’y lumampas nang malayo, ang mababangis at kakila-kilabot na mga mandirigma ay muling sumulong.

Verse 46

याम्यानां किंकराणां च अयुतं निष्पिपेष ह । ततस्तदयुतं दृष्ट्वा हतं किंकरवाहिनी

Dinurog niya ang isang ayuta (sampung libo) na mga alagad ni Yama. Pagkakita na ang sampung libo’y napatay, nanghina at umurong ang hukbo ng mga alagad.

Verse 47

दशार्बुदमिता क्रुद्धा ग्रसनायान्वधावत । ग्रसनस्तु समालोक्य तां किंकरमयां शुभाम्

Sa galit, isang hukbong may bilang na sampung arbuda ang sumalakay kay Grasana. Ngunit si Grasana’y tumingin sa maringal na pangkat na iyon, na binubuo ng mga alagad ni Yama.

Verse 48

मेने यमसहस्राणि तादृग्रूपबला हि सा । विगाह्य ग्रसनं सेना ववर्ष शरवृष्टिभिः

Ang hukbong iyon ay may anyo at lakas na tila libu-libong Yama. Sa paglusob kay Grasana, ang hukbo ay nagpaulan ng mga palaso.

Verse 49

कल्पांतघोरसंकाशो बभूव स महारणः । केचिच्छैलेन बिभिदुः केचिद्बाणैरजिह्यगैः

Ang malaking labanang iyon ay naging kakila-kilabot, tulad ng takot sa katapusan ng panahon. Ang iba ay humampas sa pamamagitan ng paghahagis ng mga bato; ang iba ay tumusok gamit ang mga asintadong palaso.

Verse 50

पिपिषुर्गदया केचित्कोचिन्मुद्गरवृष्टिभिः । केचित्प्रासप्रहारैश्च ताडयामासुरुद्धताः

Ang iba ay dumurog gamit ang mga pamalo; ang iba gamit ang ulan ng mga maso. Ang iba—na mayabang sa galit—ay humampas gamit ang mga tusok ng sibat.

Verse 51

अपरे किंकरास्तस्य ललंबुर्बाहुमंडले । शिलाभिरपरे जघ्नुर्द्रुमैरन्ये महोच्छ्रयैः

Ang ilan sa kanyang mga tagapaglingkod ay kumapit sa bilog ng kanyang mga braso. Ang iba ay humampas gamit ang mga bato, at ang iba pa gamit ang matatayog na puno.

Verse 52

तस्यापरे च गात्रेषु दशनांश्चन्यपातयन् । अपरे मुष्टिभिः पृष्ठं किंकरास्ताडयंति च

Ang iba ay humampas sa kanyang mga binti at nagpatanggal ng kanyang mga ngipin; ang iba—mga lingkod ni Yama—ay patuloy na bumugbog sa kanyang likod gamit ang kanilang mga kamao.

Verse 53

एवं चाभिद्रुतस्तैः स ग्रसनः क्रोधमूर्छितः । उत्साद्य गात्रं भूपृष्ठे निष्पिपेष सहस्रशः

Kaya nito, nang siya’y salakayin nila, si Grasana—nalulunod sa poot—ay ibinagsak ang katawan sa lupa at dinurog sila nang libu-libo.

Verse 54

कांश्चिदुत्थाय जघ्नेऽसौ मुष्टिभिः किंकरान्रणे । कांश्चित्पादप्रहारेण धावन्नन्यानचूर्णयत्

Pagbangon niya, binagsak niya ang ilan sa mga alipin ni Yama sa labanan sa pamamagitan ng suntok; ang iba nama’y dinurog niya habang tumatakbo, sa sipa ng paa.

Verse 55

क्षणैकेन स तान्निन्ये यमलोकायभारत । स च किंकरयुद्धेन ववृधेऽग्निरिवैधसा

Sa isang kisapmata, O Bhārata, ipinadala niya sila sa daigdig ni Yama; at sa pakikipaglaban sa mga tagapaglingkod, lalo siyang lumalakas—gaya ng apoy na pinapakain ng panggatong.

Verse 56

तमालोक्य यमोऽश्रांतं श्रांतंस्तांश्च हतान्स्वकान् । आजगाम समुद्यम्य दंडं महिषवाहनः

Nang makita ni Yama na siya’y di napapagod, samantalang ang sarili niyang mga alipin ay hapo at napatay, si Yama—nakasakay sa kalabaw—ay lumapit, itinataas ang kanyang tungkod.

Verse 57

ग्रसनस्तु तमायांतमाजघ्ने गदयोरसि । अचिंतयित्वा तत्कर्म ग्रसनस्यांतकोऽरिहा

Ngunit hinampas ni Grasana si Yamang papalapit sa dibdib gamit ang pamalo. Hindi matanggap ang gawang iyon, si Antaka (Yama), mamumuksa ng kaaway, ay ibinaling ang kanyang hangarin kay Grasana.

Verse 58

व्याघ्रान्दंडेन संजघ्ने स रथान्न्य पतद्भुवि । ततः क्षणेन चोत्थाय संचिंत्यात्मानमुद्धतः

Hinampas niya ng tungkod ang mababangis na mananalakay, at ang mga karwahe ay bumagsak sa lupa. Pagdaka, sa isang kisap, ang palalong iyon ay tumindig muli, pinipigil ang sarili at inaayos ang loob.

Verse 59

वायुवेगेन सहसा ययौ यमरथं प्रति । पदातिः स रथं तं च समारुह्य यमं तदा

Sa bilis ng hangin, bigla siyang sumugod patungo sa karwahe ni Yama. Bagaman nakalakad lamang, sumampa siya sa karwaheng iyon at hinarap si Yama noon din.

Verse 60

योधयामास बाहुभ्यामाकृष्य बलिनां वरः । यमोऽपि शस्त्राण्युत्सृज्च बाहुयुद्धे प्रवर्तते

Ang pinakamatibay sa mga malalakas ay sumunggab sa kanya sa pamamagitan ng dalawang bisig, hinihila siyang palapit upang makipagbuno. Si Yama man ay isinantabi ang mga sandata at pumasok sa labang kamay-sa-kamay.

Verse 61

ग्रसनं कटिवस्त्रे तु यमं गृह्य बलोत्कटः । भ्रामयामास वेगेन संभ्रमाविष्टचेतसम्

Pagkaraan, si Grasana na lasing sa kapangyarihan ay sinunggaban si Yama sa bahaging tapis sa baywang at inikot siya nang buong lakas at bilis, kaya’t nalito at nayanig ang kanyang diwa.

Verse 62

विमोच्याथ यमः कष्टात्कंठेऽवष्टभ्य चासुरम् । बाहुभ्यां भ्रामयामास सोऽप्यात्मानममोचयत्

Pagkatapos, si Yama ay nakawala nang may hirap, saka sinunggaban ang asura sa leeg at inikot siya gamit ang dalawang bisig. Gayunman, ang demonyo ay nakapang-agaw din at nakawala.

Verse 63

ततो जघ्नतुरन्योन्यं मुष्टिभिर्निर्दयौ च तौ । दैत्येंद्रस्यातिवीर्यत्वात्परिश्रांततरो यमः

Pagkatapos, ang dalawa, na walang awa, ay nagsuntukan gamit ang kanilang mga kamao; at dahil ang panginoon ng mga Daitya ay nagtataglay ng labis na lakas, si Yama ay higit na napagod.

Verse 64

स्कंधे निधाय दैत्यस्य मुखं विश्रांतिमैच्छत । तमा लक्ष्य ततो दैत्यः श्रांतमुत्पाट्य चौजसा

Ipinatong ang mukha ng demonyo sa kanyang balikat, naghanap si Yama ng sandaling pahinga. Napansin ito ng daitya, kaya't marahas niyang sinunggaban ang pagod na si Yama at binuhat siya.

Verse 65

निष्पिपेष महीपृष्ठे विनिघ्नन्पार्ष्णिपाणिभिः । ततो यमस्य वदनात्सुस्राव रुधिरं बहु

Dinurog niya siya sa ibabaw ng lupa, hinahampas ng sakong at kamao; pagkatapos ay umagos ang maraming dugo mula sa bibig ni Yama.

Verse 66

निर्जीवमिति तं दृष्ट्वा ततः संत्यज्य दानवः । जयं प्राप्योद्धतं नादं मुक्त्वा संत्रास्य देवताः

Nang makita siyang tila wala nang buhay, iniwan siya ng Dānava. Sa pag-aakalang nanalo na, nagpakawala siya ng mabangis na ungol, na ikinatakot ng mga diyos.

Verse 67

स्वकं सैन्यं समासाद्य तस्थौ गिरिरिवाचलः

Sa muling pagsama sa kanyang sariling hukbo, siya ay tumayo nang matatag—hindi natitinag tulad ng isang bundok.

Verse 68

नादेन तस्य ग्रसनस्य संख्ये महायुधैश्चार्दितसर्वगात्राः । गते कृथांते वसुधां च निष्प्रभे चकंपिरे कांदिशिकाः सुरास्ते

Sa labang iyon, yumanig ang mga diyos sa ugong ni Grasana at nabugbog ang bawat sangkap ng kanilang katawan sa mga dakilang sandata; at nang si Kṛtānta (Yama) ay lumisan at ang lupa’y nagdilim, sila’y nanginig sa takot at nagkalat na tumakas sa pagkalito.