Vrindavan

Nang mapayuhan nang gayon ni Nārada Muni, umikot nang may paggalang si Dhruva na prinsipe, nagbigay-pugay, at saka tumungo sa banal na Madhuvana na may bakas ng mga yapak-loto ni Hari.

Taglay ang mga mukhang tila lotus na lalo pang gumanda sa bagong safron at kuṅkuma, ang mga gopī ay nagmadaling pumunta sa bahay ni Inang Yaśodā na may dalang mga handog; sa likás na ganda, bilugan ang balakang at dibdib na umuuga sa…

Samantala, si Nanda Maharaja at ang iba pang mga pastol ay bumalik mula sa Mathura. Nang makita nila ang dambuhalang katawan ni Putana, sila ay labis na namangha.

Ang kataas-taasang at pangunahing tahanan ng mga Sātvata—lubhang mahirap makamit kahit para sa mga deboto ni Viṣṇu—ay ang walang hanggang lugar na tinatawag na Vṛndāvana, na matatagpuan sa itaas ng itlog kosmiko (ang sansinukop).

Sinabi ni Pārvatī: 'O Panginoon, ang lihim ng Vṛndāvana ay ipinaliwanag sa maraming paraan. Sa anong uri ng kabutihang-loob ay nakamit ni Nārada ang kanyang tunay na kalikasan?'

Sa kasiyahan-siyahang Vrindavana, sa pampang na pinagpala ng ilog Yamuna, sila ay nagtayo ng isang magandang tahanan—para sa mga baka at para sa komunidad ng mga dalagang pastol din.

Sa paglipad ng alikabok ng polen na nagpapabango sa mga mukha ng lahat ng dako, ang nagsasagawa ng mantra—na ganap na nakapokus ang isip sa samadhi—ay dapat magnilay sa Vṛndāvana, na wari’y pinalamig ng banal na pag-alaala.

Banal ang sari-saring salaysay ng mga hari, ang paglalarawan kay Jagannātha, at ang pagpupuri sa Vṛndāvana—lahat ng ito’y pumupuksa sa bawat kasalanan.

Kasunod ay ang kadakilaan ng Vṛndāvana; saka ang salaysay kung paanong maging isang hayop ay nakaabot sa mataas na hantungan sa harap ni Brahmā. Pagkaraan nito ay ang kuwento ni Mohinī—ganyan, paksa sa paksa, umuusad ang Nāradiya Purāṇa.

Sa gayong tagubilin, umalis ang malalakas na pastol—si Nanda ang nangunguna—kargado ang mga kalakal sa mga kariton at nabayaran ang nararapat na buwis sa paglalakbay.

Kaya huwag nang magtagal; umalis tayo mula rito patungong Vṛndāvana agad, bago pa manaig sa Vraja ang masamang bahid ng isang malaking pangitain sa lupa.

Minsan, nang wala si Rama (Balarama), nagtungo si Śrī Kṛṣṇa sa Vṛndāvana. Napalilibutan ng mga batang pastol, nagniningning sa mga kuwintas ng bulaklak sa gubat, siya’y malayang naglakad sa kakahuyan.