The Account of the Fruits of Bathing at Particular Sacred Places (Tīrtha-viśeṣa-snāna-phala)

Verse 1

वसुरुवाच । अथ कालविशेषे तु गंगास्नानस्य ते फलम् । कीर्तयिष्यामि वामोरु सावधाना निशामय ॥ १ ॥

Sinabi ni Vasu: Ngayon, hinggil sa mga natatanging panahon, ilalarawan ko sa iyo ang bunga ng pagligo sa Gaṅgā. O may marikit na hita, makinig nang buong pag-iingat.

Verse 2

नैरंतर्येण गंगाया माघे स्नाति च यो नरः । सशक्रलोके सुचिरं कालं तिष्ठेत्सगोत्रजः ॥ २ ॥

Sinumang maligo sa Gaṅgā nang tuluy-tuloy sa buwan ng Māgha—ang taong iyon, kasama ang mga kamag-anak na kapareho ng angkan, ay mananahan nang napakatagal sa daigdig ni Śakra (Indra).

Verse 3

ततो ब्रह्मपुरं याति कल्पकोटिशतायुतैः । नैरंतर्येण विधिवद्गङ्गायां स्नाति यो नरः ॥ ३ ॥

Pagkaraan nito, ang taong palagi at ayon sa wastong ritwal na naliligo sa banal na Ilog Gaṅgā ay makararating sa lungsod ni Brahmā (Brahmapura) sa loob ng daan-daang krore ng mga kalpa.

Verse 4

षण्मासमेककालाशी सकृदेवोत्तरायणे । सोऽपि विष्णुपदं याति कुलानां शतमुद्धरन् ॥ ४ ॥

Kahit yaong kumakain lamang nang minsan sa isang araw sa loob ng anim na buwan, at minsan lamang ginagawa ito sa panahon ng Uttarāyaṇa, ay makaaabot sa Viṣṇupada—tahanan ni Viṣṇu—at maililigtas ang sandaang salinlahi ng angkan.

Verse 5

संक्रांतिषु तु सर्वासु स्नात्वा गङ्गाजले नरः । विमानेनार्कवर्णेन स व्रजेद्विष्णुमंदिरम् ॥ ५ ॥

Ngunit sa bawat Saṅkrānti, ang taong naliligo sa tubig ng Gaṅgā ay tutungo sa Viṣṇu-mandira, sakay ng makalangit na vimāna na kulay-araw.

Verse 6

विषुवेऽयनसंक्रांतौ विशेषात्फलमीरितम् । तपःसमं कार्तिकेऽपि गङ्गास्नाने फलं विदुः ॥ ६ ॥

Ipinahahayag na ang pagligo sa araw ng equinox at sa mga paglipat ng ayana (solstice) ay nagdudulot ng natatanging gantimpala. Batid din nila na ang pagligo sa Gaṅgā sa buwan ng Kārtika ay nagbibigay ng bunga na kapantay ng dakilang tapas (pag-aayuno at pagninilay).

Verse 7

मेषप्रवेशार्ककाले कार्तिक्यां वापि मोहिनि । माघस्नानाधिकं प्राहुः कमलासनपूर्वकाः ॥ ७ ॥

O Mohinī, ipinahayag ng mga pantas, na pinangungunahan ni Brahmā na nakaluklok sa lotus, na ang banal na pagligo sa buwan ng Māgha ang pinakadakila—kahit gawin sa oras ng pagpasok ng Araw sa Meṣa (Aries) o maging sa buwan ng Kārttika.

Verse 8

संवत्सरस्नानजन्यं फलमक्षयके तिथौ । कार्तिके वापि वैशाखे इति प्राह पिता तव ॥ ८ ॥

“Ang kabanalang bunga na nalilikha sa palagiang pagligo sa loob ng isang taon ay nakakamtan sa tithi na Akṣayā (di-nasisira)—lalo na kung ito’y nasa buwan ng Kārttika o Vaiśākha,” gayon ang ipinahayag ng iyong ama.

Verse 9

मन्वादौ च युगादौ यत्प्रोक्तं गंगाजले फलम् । स्नानैन याज्यवनिते त्रिमास्यापि च तत्फलम् ॥ ९ ॥

O kagalang-galang na ginang na karapat-dapat sambahin, ang kabanalang bunga na ipinahayag para sa pagligo sa tubig ng Gaṅgā sa pasimula ng Manvantara at sa pasimula ng Yuga—sa pagsasagawa rin ng panatang Trīmāsya—ay siyang ding bunga na nakakamtan.

Verse 10

द्वादश्यां श्रवणर्क्षे च अष्टम्यां पुष्ययोगतः । आर्द्रायां च चतुर्दश्यां गंगास्नानं सुदुर्लभम् ॥ १० ॥

Ang pagligo sa Gaṅgā ay lubhang bihira (at napakadakila ng bunga) kapag: ang Dvādaśī tithi ay nasa ilalim ng bituing Śravaṇa, ang Aṣṭamī tithi ay kaugnay ng Puṣya-yoga, at ang Caturdaśī tithi ay nasa ilalim ng bituing Ārdrā.

Verse 11

पूर्णिमा माधवे पुण्या तथा कार्तिकमाघयोः । अमावस्यास्तथैतेषां गंगास्नाने सुदुर्लभाः ॥ ११ ॥

Ang araw ng kabilugan ng buwan sa buwan ng Mādhava (Vaiśākha) ay banal; gayundin ang mga araw ng kabilugan sa Kārttika at Māgha. Gayon din, ang mga araw ng amāvāsyā (bagong buwan) sa mga buwang ito, kapag naligo sa Gaṅgā, ay lubhang bihira at hitik sa dakilang kabanalan.

Verse 12

कृष्णाष्टम्यां सहस्रं तु शतं स्यात्सर्वपर्वसु । अमायां च तथाष्टम्यां माघासितदले सति ॥ १२ ॥

Sa Kṛṣṇa-aṣṭamī (ika-walo ng madilim na kalahati), ang kabanalan ay nagiging sanlibo ang ulit; sa lahat ng banal na kapistahan (parva), nagiging sandaang ulit. Gayundin, sa amāvāsyā (bagong buwan) at sa ika-walo rin, kapag ito’y tumapat sa madilim na kalahati ng buwan ng Māgha, lalo pang nadaragdagan ang bunga ng kabanalan.

Verse 13

अर्धोदयं तदा पर्वकिंचिन्न्यूनं महोदयः । महोदये शतगुणं लक्षमर्द्धोदये स्मृतम् ॥ १३ ॥

Sa panahong iyon, ang Mahodaya ay itinuturing na bahagyang mas mababa kaysa Ardhodaya bilang banal na pagsasanib. Itinuturo na ang bunga ng kabutihan sa Mahodaya ay sandaang ulit, samantalang sa Ardhodaya ay isang lakh na ulit (isandaang libo).

Verse 14

स्नानं गंगाजले देवि ग्रहणाच्चन्द्रसूर्ययोः । मासत्रयस्नानफलं फाल्गुनाषाढ मासयोः ॥ १४ ॥

O Diyosa, ang pagligo sa tubig ng Gaṅgā sa oras ng paglalaho ng buwan o araw ay nagbubunga ng kapantay na gantimpala ng pagligo sa loob ng tatlong buwan—lalo na sa mga buwang Phālguna at Āṣāḍha.

Verse 15

जन्मर्क्षे तु कृते स्नाने गंगायां भक्तिभावतः । जन्मप्रभृति पापं वै संचितं हि विनश्यति ॥ १५ ॥

Ngunit kapag naligo ang isang tao sa Gaṅgā sa araw ng kanyang bituin ng kapanganakan, na may pusong puspos ng bhakti, ang mga kasalanang naipon mula pa sa pagsilang ay tunay na nawawasak.

Verse 16

चतुर्दश्यां माघकृष्णे व्यतीपातश्च दुर्लभः । कृष्णाष्टम्यां विशेषेण वैधृतिर्जाह्नवीजले ॥ १६ ॥

Sa ika-labing-apat na araw ng madilim na kalahati ng Māgha, bihira ang yoga na Vyatīpāta; at sa ika-walong araw ng madilim na kalahati, lalo na, ang yoga na Vaidhṛti ay nagaganap sa mga tubig ng Jāhnavī (Gaṅgā).

Verse 17

माघं सकलमेवापि नरो यो विधिपूर्वकम् । अरुणोदयके स्नायी स तु जातिस्मरो भवेत् ॥ १७ ॥

Ang lalaking sa buong buwan ng Māgha ay naliligo ayon sa itinakdang tuntunin sa oras ng aruṇodaya (bukang-liwayway), siya ay magiging taong nakaaalala ng mga nakaraang kapanganakan.

Verse 18

सर्वशास्त्रार्थविज्ज्ञानी नीरोगश्च भवेद्भ्रुवम् । संक्रांत्यां पक्षयोरंते ग्रहणे चंद्रसूर्ययोः ॥ १८ ॥

Ang nagsasagawa ng itinakdang pagtalima ay nagiging nakaaalam ng tunay na diwa ng lahat ng śāstra at tiyak na lumalaya sa karamdaman—lalo na kapag isinagawa sa Saṅkrānti, sa pagtatapos ng alinmang pakṣa, at sa panahon ng pagtakip (eclipse) ng Buwan o Araw.

Verse 19

गंगास्नातो नरः कामाद्ब्रह्मणः सदनं लभेत् । इंदोर्लक्षगुणं प्रोक्तं रवेर्दशगुणं ततः ॥ १९ ॥

Ang sinumang maligo sa Ilog Gaṅgā—kahit may pagnanasang makamundo—ay nakaaabot sa tahanan ni Brahmā. Ang bisa ng gantimpala nito ay sinasabing nagiging sandaang libong ulit kapag kanais-nais ang Buwan, at saka sampung ulit pa kapag kanais-nais ang Araw.

Verse 20

गंगातीरे तु संप्राप्ता इंदोः कोटी रवेर्दश । वारुणेन समायुक्ता मधौ कृष्णा त्रयोदशी । गंगायां यदि लभ्येत सूर्यग्रहशतैः समा ॥ २० ॥

Kapag sa pampang ng Gaṅgā, sa buwan ng Madhu (Caitra), ang Trayodaśī (ika-13) ng kṛṣṇa-pakṣa ay dumarating na kaugnay ng impluwensiyang Vāruṇa (tubig), kung ito’y masusumpungan at maisasagawa sa Gaṅgā, ang gantimpala’y katumbas ng sampung crore na pagtakip ng Buwan at sandaang pagtakip ng Araw.

Verse 21

ज्येष्ठे मासि क्षितिसुतदिने शुक्लपक्षे दशम्यां हस्ते शैलादवतरदसौ जाह्नवी मर्त्यलोकम् । पापान्यस्यां हरति हि तिथौ सा दशैषाद्यगंगा पुण्यं दद्यादपि शतगुणं वाजिमेधक्रतोश्च ॥ २१ ॥

Sa buwan ng Jyeṣṭha, sa araw na kaugnay ng anak ng Daigdig (Maṅgala), sa śukla-pakṣa sa Daśamī (ika-10), nang ang Buwan ay nasa nakṣatra na Hasta, noon bumaba mula sa bundok ang Jāhnavī (Gaṅgā) tungo sa daigdig ng mga mortal. Sa tithing ito’y tunay niyang inaalis ang mga kasalanan; at ang ‘unang’ Gaṅgā-daśamī na ito’y nagkakaloob ng kabutihang-loob na sandaang ulit kaysa sa handog na Vājimedha.

Verse 22

महापातकसंघानि यानि पापानि संति मे । गोविंदद्वादशीं प्राप्य तानि मे हन जाह्नवि ॥ २२ ॥

Anumang bunton ng malalaking kasalanan at iba pang pagkakasala na nasa akin—pagkatamo ko ng pagtalima sa Govinda-Dvādaśī—O Jāhnavī (Gaṅgā), lipulin Mo ang mga iyon para sa akin.

Verse 23

मघासंज्ञेन ऋक्षेण चंद्रः संपूर्णमंडलः । गुरुणा याति संयोगं तन्महत्वं तिथेः स्मृतम् ॥ २३ ॥

Kapag ang Buwan, ganap ang bilog, ay nasa mansiyong Maghā at nakikipagtagpo kay Guru (Jupiter), ito’y inaalala bilang natatanging mahātmyā—dakilang kabanalan ng tithi na iyon.

Verse 24

गंगायां यदि लभ्येत सूर्यग्रहशतैः समा । अथ देशविशेषेण स्नानस्य फलमुच्यते ॥ २४ ॥

Kung sa Gaṅgā ay nakakamtan ang bunga ng paliligo na katumbas ng daan-daang eklipse ng araw, ngayon ay ilalarawan ang mga bunga ng banal na pagligo ayon sa natatanging kabanalan ng bawat pook.

Verse 25

कुरुक्षेत्राद्दशगुणा यत्र तत्रावगाहिता । कुरुक्षेत्राच्छतगुणा यत्र विंध्येन संयुता ॥ २५ ॥

Saanman sa banal na pook na iyon maglublob at maligo, ang bisa ng kabutihan ay sampung ulit kaysa Kurukṣetra; at kung ang pook ay kaugnay ng Vindhya, ito’y nagiging sandaang ulit kaysa Kurukṣetra.

Verse 26

विंध्याच्छतगुणा प्रोक्ता काशीपुर्यां तु जाह्नवी । सर्वत्र दुर्लभा गंगा त्रिषु स्थानेषु चाधिका ॥ २६ ॥

Sa Kāśīpuri, ang Jāhnavī (Gaṅgā) ay ipinahayag na sandaang ulit na higit ang bisa kaysa sa Vindhya. Bagaman bihirang makamtan ang Gaṅgā saanman, sa tatlong pook siya’y lalo pang dakila.

Verse 27

गंगाद्वारे प्रयागे च गंगासागरसंगमे । एषु स्नाता दिवं यांति ये मृतास्तेऽपुनर्भवाः ॥ २७ ॥

Ang mga naligo sa Gangādvāra (Haridwar), sa Prayāga, at sa tagpuan ng Gaṅgā at karagatan (Gaṅgā-Sāgara)—kapag sila’y pumanaw matapos nito, sila’y tutungo sa langit at hindi na muling babalik sa pagsilang.

Verse 28

गंगाद्वारे कुशावर्ते स्नाने पुण्यफलं श्रृणु । सप्तानां राजसूयानां फलं स्यादश्वमेधयोः ॥ २८ ॥

Pakinggan ang kabanalang bunga ng pagligo sa Kuśāvarta sa Gaṅgādvāra: sinasabi na ito’y nagbibigay ng bunga ng pitong Rājasūya at ng bunga ng mga Aśvamedha.

Verse 29

उषित्वा तत्र मासार्द्धं षण्णां विश्वजितां फलम् । दशायुतानां तु गवां दानपुण्यं विदुर्बुधाः ॥ २९ ॥

Ipinahahayag ng marurunong: ang manirahan doon nang kalahating buwan ay nagkakamit ng bunga ng anim na Viśvajit, at ng kabutihang-loob ng pag-aalay ng isang daang libong baka.

Verse 30

सरोत्तमेऽथ गोविंदं रुद्रं कनखले स्थितम् । स्नात्वा वाप्येषु गंगायां पुण्यमक्षयमाप्नुयात् ॥ ३० ॥

Pagkatapos, sa Sarottama, dapat masdan si Govinda at si Rudra na nananahan sa Kanakhala. Sa pagligo sa mga imbakan ng tubig doon at sa Ilog Gaṅgā, matatamo ang di-nauubos na kabanalang gantimpala.

Verse 31

तीर्थं च सौकरं नाम महापुण्यं शुभे श्रृणु । यस्मिन्नाविरभूत्पूर्वं वाराहाकृतिरच्युतः ॥ ३१ ॥

Makinig, O mapalad, tungkol sa banal na tawiran na tinatawag na Saukara, na dakilang mapagpala; doon noong unang panahon unang nagpakita si Acyuta, ang Di-nasisira, sa anyong Varāha (Babang-damo).

Verse 32

शतस्याग्निचितां पुण्यं ज्योतिष्टोमद्वयस्य च । अग्निष्टोमसहस्रस्य फलमाप्नोति मानवः ॥ ३२ ॥

Ang tao’y nagkakamit ng kabutihang-loob ng sandaang Agnicayana, ng dalawang Jyotiṣṭoma, at ng bunga ng sanlibong Agniṣṭoma.

Verse 33

तत्रैव ब्रह्मणस्तीर्थे ज्योतिष्टोमायुतस्य च । अश्वमेधत्रयस्यापि स्नातः पुण्यं लभेन्नरः ॥ ३३ ॥

Doon din, sa banal na tawiran (tīrtha) ni Brahmā, ang sinumang maligo ay magkakamit ng gantimpalang-kabanalan na katumbas ng sampung libong handog na Jyotiṣṭoma, at gayundin ng tatlong Aśvamedha.

Verse 34

कुब्जाख्यं तीर्थमनघं यत्र च व्याधयोऽखिलाः । नश्यंति सर्वजन्मोत्थं पातकं चापि मोहिनि ॥ ३४ ॥

May isang tīrtha na walang dungis na tinatawag na Kubja; doon, napapawi ang lahat ng karamdaman, at maging ang mga kasalanang naipon mula sa sari-saring kapanganakan ay naglalaho rin, O kaakit-akit na giliw.

Verse 35

अत्रान्यत्कापिलं तीर्थं यत्र स्नातो नरः शुभे । कपिलाष्टायुतस्यापि दानतुल्यफलं लभेत् ॥ ३५ ॥

Dito, O mapalad, may isa pang tīrtha na tinatawag na Kāpila; ang sinumang maligo roon ay magkakamit ng bungang-kabanalan na katumbas ng pag-aalay ng kawanggawa ng walumpung libong kayumangging baka.

Verse 36

गंगाद्वारे कुशावर्ते बिल्वके नीलपर्वते । तीर्थे कनखले स्नात्वा धूतपापो व्रजेद्दिवम् ॥ ३६ ॥

Pagkaligo sa mga banal na tawiran—sa Gaṅgādvāra, sa Kuśāvarta, sa Bilvaka, sa Nīlaparvata, at sa tīrtha ng Kanakhala—nahuhugasan ang mga kasalanan at ang tao’y tutungo sa langit.

Verse 37

पवित्रार्थं ततस्तीर्थं सर्वतीर्थोत्तमोत्तमम् । द्वयोर्विश्वजितोस्तत्र स्नानात्पुण्यं लभेन्नरः ॥ ३७ ॥

Pagkaraan, alang-alang sa paglilinis, dapat lapitan ang tīrtha na yaon—pinakamataas sa lahat ng pook-paglalakbay-diyos; ang sinumang maligo roon, sa dalawang tīrtha na tinatawag na Viśvajit, ay magkakamit ng kabanalang-merito.

Verse 38

वेणीराज्यं ततस्तीर्थं सरयूर्यत्र गंगया । सुपुण्यया महापुण्या स्वसा स्वस्रेव संगता ॥ ३८ ॥

Sumunod ay ang banal na tawiran na tinatawag na Veṇīrājya—doon nagtatagpo ang ilog Sarayū at ang Gaṅgā; ang Sarayū na lubhang banal, na wari’y kapatid na babae, ay nakikiisa sa kapatid na higit na mapagpala (Gaṅgā).

Verse 39

हरेर्दक्षिणपादाब्जक्षालनादमरापगा । वामपादोद्भवा वापि सरयूर्मानसप्रसूः ॥ ३९ ॥

Mula sa paghuhugas sa mala-lotong kanang paa ni Hari ay sumibol ang makalangit na ilog (Gaṅgā); at mula sa Kanyang kaliwang paa ay lumitaw ang Sarayū, na isinilang mula sa isipan—na nahayag sa banal na kalooban.

Verse 40

तीर्थे तत्रार्चयन् रुद्रं विष्णुं विष्णुत्वमाप्नुयात् । पञ्चाश्वमेधफलदं स्नानं तत्र प्रकीर्तितम् ॥ ४० ॥

Sa banal na tawiran na iyon, ang sumasamba kay Rudra ay makakamit ang kalagayan ni Viṣṇu. Ang pagligo roon ay ipinahahayag na nagbibigay ng gantimpalang kasinghalaga ng limampung Aśvamedha na paghahandog.

Verse 41

ततस्तु गांडवं तीर्थं गंडकी यत्र संगता । गोसहस्रस्य दानं च तत्र स्नानं समं द्वयम् ॥ ४१ ॥

Sumunod ay ang banal na tawiran na tinatawag na Gāṇḍava, kung saan nagtatagpo ang ilog Gaṇḍakī (at iba pang tubig). Ang pagligo roon ay ipinahahayag na kasinghalaga ng pag-aalay ng isang libong baka—magkapantay ang bungang espirituwal.

Verse 42

रामतीर्थं ततः पुण्यं वैकुंठं यत्र सन्निधौ । सोमतीर्थं ततः पुण्यं यत्रासौ नकुलो मुनिः ॥ ४२ ॥

Kasunod ay ang banal na Rāma-tīrtha; ito mismo ang Vaikuṇṭha sapagkat naroon ang malapit na presensya ng Panginoon. Pagkaraan ay ang sagradong Soma-tīrtha, na tinitirhan ng pantas na si Nakula.

Verse 43

समभ्यर्च्य शिवं ध्यायन्गणतां तु समाययौ । चंपकाख्यं पुण्यतीर्थं यद्गंगोत्तरवाहिनी ॥ ४३ ॥

Matapos sambahin nang wasto si Śiva at magnilay sa Kanya, natamo niya ang kalagayang kabilang sa mga Gaṇa, mga tagapaglingkod ni Śiva. Pagkaraan ay narating niya ang banal na tīrtha na tinatawag na Campaka, kung saan ang Ilog Gaṅgā ay dumadaloy pahilaga.

Verse 44

मणिकर्णिकया तुल्यं महापातकनाशनम् । कलशाख्यं ततस्तीर्थं कलशादुत्थितो मुनिः ॥ ४४ ॥

May isa pang tīrtha na tinatawag na Kalaśa, na kapantay ng Maṇikarṇikā sa kapangyarihang pumatay sa pinakamabibigat na kasalanan. Mula sa banal na banga (kalaśa) ay lumitaw ang pantas.

Verse 45

अगस्त्यः पूजयन्यत्र रुद्रं मुनिवरोऽभवत् । सोमद्वीपं महापुण्यं तीर्थं वाराणसीसमम् ॥ ४५ ॥

Doon, si Agastya—sa pagsamba kay Rudra—ay naging pinakadakila sa mga pantas. Ang Somadvīpa ay isang tīrtha na napakadakilang kabanalan, maihahambing sa Vārāṇasī.

Verse 46

सोमो यत्रार्चयन्नीशं रुद्रेण शिरसा धृतः । विश्वामित्रस्य भगिनी गंगया यत्र संगता ॥ ४६ ॥

Ito ang pook kung saan sinamba ni Soma ang Panginoon (Īśa); kung saan siya’y dinala sa ulo ni Rudra; at kung saan ang kapatid na babae ni Viśvāmitra ay nakipagtagpo at nagsanib sa Ilog Gaṅgā.

Verse 47

तत्राप्लुतो नरो भूयाद्वासवस्य प्रियोऽतिथिः । जह्नुह्रदे महातीर्थे स्नातो मर्त्यो हि मोहिनि ॥ ४७ ॥

O Mohinī, ang sinumang maligo roon—sa dakilang tīrtha na tinatawag na Lawa ni Jahnu—ay muling magiging minamahal at malugod na panauhin ni Vāsava (Indra).

Verse 48

एकविंशतिकुल्यानां तारको भवति ध्रुवम् । तस्माददितितीर्थं च यत्रावापादितिर्हरिम् ॥ ४८ ॥

Sa dalawampu’t isang daluyan ng ilog (kulyā), ang banal na tawiran na Tāraka ang tunay na itinuturing na pinakamatatag. Kaya ito’y tinatawag na Aditi-tīrtha—ang sagradong tawiran kung saan nakamit ni Aditi si Hari (Viṣṇu).

Verse 49

कश्यपात्तत्र सुभगे स्नानमाहुर्महोदयम् । शिलोच्चयं महातीर्थँ यत्र तप्त्वा तपः प्रजाः ॥ ४९ ॥

O mapalad na isa, sinasabi nilang ang pagligo roon—sa tīrtha ni Kaśyapa—ay nagdudulot ng dakilang pag-angat ng espiritu. Ang pook na iyon ang dakilang pook-paglalakbay na tinatawag na Śiloccaya, kung saan ang mga nilalang ay nagsagawa ng matinding pagninilay at napadalisay.

Verse 50

तृणादिभिः सह स्वर्गं यांति तीर्थगणाश्रयात् । इंद्राणीनामतीर्थं स्याद्यत्रेंद्राणी तु वासवम् ॥ ५० ॥

Sa pagkanlong sa maraming tīrtha, maging ang mga talim ng damo at iba pang mumunting nilalang ay nakaaabot sa langit. May banal na pook na tinatawag na Indrāṇī-tīrtha, kung saan sinasabing si Indrāṇī (Śacī) ay muling nakamit si Vāsava, si Indra.

Verse 51

तपस्तप्त्वा पतिं लेभे सेव्यमेतत्प्रयागवत् । पुण्यदं स्नातकं तीर्थं विश्वामित्रस्तपश्चरन् ॥ ५१ ॥

Matapos magsagawa ng tapas, nakamit niya ang isang asawa. Ang banal na tīrtha na ito’y dapat lapitan gaya ng Prayāga. Ito’y pook-paligo na nagkakaloob ng kabutihang-loob; maging si Viśvāmitra, habang nagsasagawa ng austeridad, ay nagparangal dito.

Verse 52

यत्र ब्रह्मर्षितां लेभे क्षत्त्रियस्तीर्था सेवया । प्रद्युम्नतीर्थं तपसा ख्यातं यत्र स्मरो हरेः ॥ ५२ ॥

Doon, sa paglilingkod sa tīrtha, ang isang kṣatriya ay umabot sa kalagayan ng brahmarṣi. Ang pook na iyon ay tanyag bilang Pradyumna-tīrtha dahil sa tapas, kung saan si Smara (Kāma) ay iniuugnay kay Hari (Viṣṇu).

Verse 53

प्रद्युम्ननामा पुत्रोऽभूत्परं तत्र महोदयम् । ततो दक्षप्रयागं तु गंगातो यमुनागत ॥ ५३ ॥

Doon, isinilang ang isang anak na nagngangalang Pradyumna—isang dakilang tanda ng pagpapala. Pagkaraan nito, mula sa Ilog Gaṅgā siya’y nagtungo sa Dakṣa-Prayāga, at saka dumating sa Ilog Yamunā.

Verse 54

स्नात्वा तत्राक्षयं पुण्यं प्रयाग इव लभ्यते ॥ ५४ ॥

Sa pagligo roon, nakakamit ang di-nasisirang kabanalan at gantimpalang espirituwal—gaya rin sa Prayāga.

Verse 55

इति श्रीबृहन्नारदीयपुराणोत्तरभागे मोहिनीवसुसंवादे गंगामाहात्म्ये स्थलविशेषस्नानफलकथनं नाम चत्वारिंशत्तमोऽध्यायः ॥ ४० ॥

Sa gayon nagtatapos ang ikaapatnapung kabanata, na pinamagatang “Paglalahad ng Bunga ng Pagligo sa mga Tiyak na Banal na Pook,” sa Uttara-bhāga ng Śrī Bṛhan-Nāradīya Purāṇa, sa pag-uusap nina Mohinī at Vasu, sa bahaging “Kadakilaan ng Gaṅgā.”