Adhyaya 162: The Efficacy and Merit of Cakra-tīrtha

Verse 1

अथ चक्रतीर्थप्रभावः ॥ श्रीवराह उवाच ॥ पुनरन्यत्प्रवक्ष्यामि तच्छृणुष्व वसुन्‍धरे ॥ चक्रतीर्थे पुरावृत्तं मथुरायास्तथोत्तरे ॥

ఇప్పుడు చక్రతీర్థ మహిమ. శ్రీవరాహుడు పలికెను—హే వసుంధరా, నేను మరొక విషయాన్ని మళ్లీ చెప్పుదును; వినుము—మథురాకు ఉత్తరంగా ఉన్న చక్రతీర్థంలో పూర్వం జరిగిన వృత్తాంతం.

Verse 2

महागृहॊदयम् नाम जम्बूद्वीपस्य भूषणम् ॥ तस्मिन् पुरवरे दिव्ये ब्राह्मणो वसते शुभे

‘మహాగృహోదయం’ అనే నగరం ఉంది; అది జంబూద్వీపానికి భూషణమని చెప్పబడుతుంది. ఆ దివ్యమైన, శుభమైన, ఉత్తమ నగరంలో ఒక బ్రాహ్మణుడు నివసిస్తున్నాడు.

Verse 3

स कन्यां पुत्रम् आदाय ब्राह्मणो वेदपारगः ॥ शालिग्रामं महापुण्यम् अगच्छद् ब्राह्मणोत्तमः

వేదపారంగతుడైన ఆ బ్రాహ్మణుడు కుమార్తెను, కుమారుని వెంట తీసుకొని మహాపుణ్యకరమైన శాలిగ్రామానికి వెళ్లెను; అతడు బ్రాహ్మణోత్తముడు.

Verse 4

तत्रासौ वासम् अकरोत् पुण्यसेवी जितेन्द्रियः ॥ तीर्थसेवी तथा स्नायी देवतादर्शने रतः

అక్కడ అతడు నివసించెను—పుణ్యాచరణలో నిమగ్నుడై, ఇంద్రియనిగ్రహం కలవాడు; తీర్థసేవలో నిమగ్నుడై, స్నానకర్మలు ఆచరించి, దేవదర్శనంలో ఆసక్తుడై ఉండెను.

Verse 5

तत्र सिद्धेन संवासो ब्राह्मणस्याभवत्तदा ॥ स सिद्धो वसते नित्यं कल्पग्रामे च सर्वदा

అప్పుడు అక్కడ ఆ బ్రాహ్మణునికి ఒక సిద్ధునితో సహవాసం కలిగెను. ఆ సిద్ధుడు నిత్యం—ఎల్లప్పుడూ—కల్పగ్రామంలో నివసిస్తాడని చెప్పబడుతుంది.

Verse 6

गच्छेत्स सर्वकालं तु शालिग्रामे वसुन्धरे ॥ स तेन सह सङ्गत्य कान्यकुब्जनिवासिना

ఓ వసుంధరా! అతడు ఎల్లకాలమూ శాలిగ్రామానికి వెళ్లుచుండెను. మరియు కాన్యకుబ్జనివాసియైన అతనితో కలసి, అతనితో సాంగత్యం చేసెను.

Verse 7

कल्पग्रामविभूतिं च नित्यकालम् अवर्णयत् ॥ कल्पग्रामविभूतिं च श्रुत्वा स मुनिसत्तमः

అతడు నిత్యకాలమూ కల్పగ్రామ వైభవాన్ని వర్ణించుచుండెను. కల్పగ్రామ వైభవాన్ని విని ఆ మునిశ్రేష్ఠుడు (ఆశ్చర్యచకితుడయ్యెను).

Verse 8

गमने बुद्धिरुत्पन्ना ततः सिद्धमयाचत ॥ मित्रत्वं वर्त्तते सिद्ध नयस्वात्मनिवेशने

అతనిలో వెళ్లాలనే సంకల్పబుద్ధి కలిగింది. అప్పుడు అతడు సిద్ధుని ప్రార్థించాడు— “హే సిద్ధా, మన మధ్య స్నేహం ఉంది; నన్ను నీ స్వనివాసానికి తీసుకెళ్లు।”

Verse 9

ब्राह्मणस्य वचः श्रुत्वा सिद्धो वचनमब्रवीत् ॥ तत्र सिद्धा हि गच्छन्ति तेन तत्र गतिर्भवेत्

బ్రాహ్మణుని మాటలు విని సిద్ధుడు పలికాడు— “అక్కడికి నిజంగా సిద్ధులు వెళ్తారు; అందువల్ల ఆ స్థలానికి చేరుట, గమనము సాధ్యమవుతుంది।”

Verse 10

दक्षिणे तु करे गृह्य ब्राह्मणं वेदपारगम् ॥ वामे चैव करे गृह्य तस्य पुत्रं महामतिम्

కుడిచేతితో వేదపారంగతుడైన బ్రాహ్మణుని పట్టుకొని, ఎడమచేతితో అతని మహామతియైన కుమారుని కూడా పట్టుకొని…

Verse 11

उत्पपात तदा सिद्धो गृहीत्वा ब्राह्मणोत्तमौ ॥ कल्पग्रामे तु तौ मुक्तौ पितापुत्रौ वसुन्धरे

అప్పుడు సిద్ధుడు ఆ ఇద్దరు శ్రేష్ఠ బ్రాహ్మణులను పట్టుకొని ఎగిరి లేచాడు. హే వసుంధరా, కల్పగ్రామంలో తండ్రి-కొడుకులను అక్కడ విడిచిపెట్టాడు।

Verse 12

तत्र तौ वसतो नित्यं कल्पग्रामे द्विजोत्तमौ ॥ तत्र कालेन महता रुग्देहे चाभवत्तदा ॥

అక్కడ కల్పగ్రామంలో ఆ ఇద్దరు శ్రేష్ఠ ద్విజులు నిత్యం నివసించారు. చాలా కాలం గడిచిన తరువాత శరీరంలో రోగం కలిగింది।

Verse 13

रुजा तु पीड्यमानः स दशमीं च दशां गतः ॥ मर्तुकामो द्विजवरो निरीक्ष्य सुतमुत्तमम् ॥

వేదనతో తీవ్రంగా బాధపడుతూ అతడు దశమీ స్థితికి చేరాడు. మరణించాలనే కోరికతో ఆ శ్రేష్ఠ బ్రాహ్మణుడు తన ఉత్తమ కుమారుని చూచెను।

Verse 14

उवाच पुत्रं धर्मात्मा मरणे समुपस्थिते ॥ गङ्गातीरे च मां पुत्र नय त्वं मा विलम्बय ॥

మరణం సమీపించినప్పుడు ధర్మాత్ముడు కుమారునితో అన్నాడు— “పుత్రా, నన్ను గంగాతీరానికి తీసుకెళ్లు; ఆలస్యం చేయకు।”

Verse 15

तेन पुत्रेण नीतोऽसौ गङ्गातीरे महामुनिः ॥ रुरोद पुत्रस्तु तदा पितृस्नेहसमन्वितः ॥

ఆ కుమారుడు తీసుకెళ్లగా ఆ మహాముని గంగాతీరానికి చేరెను. అప్పుడు తండ్రిపట్ల స్నేహంతో కుమారుడు విలపించాడు।

Verse 16

वेदाध्ययनशीलः स पितृभक्त्या नियन्त्रितः ॥ वसतस्तस्य वै तत्र कालो जातो महामतेः ॥

అతడు వేదాధ్యయనంలో నిమగ్నుడై, పితృభక్తిచేత నియంత్రితుడై ఉన్నాడు. అక్కడ నివసించుచుండగా ఆ మహామనస్కునికి నియతకాలము వచ్చెను।

Verse 17

कल्पग्रामे तदा सिद्धस्तस्य कन्या सुमध्यमा ॥ वरमन्वेषयन्ती सा न प्राप्तस्तु तया मतः ॥

అప్పుడు కల్పగ్రామంలో ఒక సిద్ధుడు ఉండెను; అతని సుమధ్యమ కుమార్తె వరుని అన్వేషించుచుండెను, కాని ఆమెకు ఇష్టమైన వరుడు లభించలేదు।

Verse 18

कदाचिद्देवयोगेन कान्यकुब्जनिवासिनः ॥ गृहे प्रविष्टो विप्रः स भोजनार्थं महामतिः ॥

ఒకసారి దైవయోగవశాత్తు ఆ మహామతి బ్రాహ్మణుడు భోజనార్థమై కాన్యకుబ్జ నివాసి ఇంటిలో ప్రవేశించాడు।

Verse 19

दिव्यज्ञानॆन तं ज्ञात्वा पूजयामास तं द्विजः ॥ पूजयित्वा यथान्यायं कन्यां तस्मै ददौ तदा ॥

దివ్యజ్ఞానంతో అతనిని తెలుసుకొని ఆ ద్విజుడు అతనిని పూజించాడు. యథావిధిగా పూజించి తరువాత తన కుమార్తెను అతనికి ఇచ్చాడు।

Verse 20

श्वशुरस्य गृहे नित्यं भोजनं कुरुते द्विजः ॥ वसते पितृसन्निध्ये प्रतिचारी स पुत्रकः ॥

మామగారి ఇంటిలో ఆ ద్విజుడు నిత్యం భోజనం చేస్తాడు. ఆ కుమారుడు తండ్రి సన్నిధిలో సేవలో నిమగ్నుడై నివసిస్తాడు।

Verse 21

काले भगवतस्तस्य अतिक्षीणः पिता तदा ॥ तं दृष्ट्वा क्षीणतां प्राप्तं श्वशुरं पर्यपृच्छत ॥

కాలక్రమంలో అతని పూజ్య తండ్రి అత్యంత క్షీణించాడు. శ్వశురుడు బలహీనుడైనట్లు చూసి అతడు గౌరవంతో ప్రశ్నించాడు।

Verse 22

स्वामिन् पितुर्मे मरणं भविष्यति वदस्व माम् ॥ जामातृवचनं श्रुत्वा प्रहस्य श्वशुरोऽब्रवीत् ॥

“స్వామీ, నా తండ్రి మరణం జరుగుతుందా—నాకు చెప్పండి.” అల్లుడి మాటలు విని శ్వశురుడు నవ్వి ఇలా అన్నాడు।

Verse 23

शूद्रान्नं भक्षितं तेन नित्यकालं द्विजोत्तम ॥ तस्य चाहारदोषेण मृत्युर् दूरं गतः पितुः ॥

హే ద్విజోత్తమా! అతడు నిత్యకాలం శూద్రాన్నం భుజిస్తున్నాడు; ఆ ఆహారదోషం వల్ల తండ్రి మరణం దూరమై (వాయిదా పడి) ఉంది.

Verse 24

पादयोर्विद्यते तच्च शूद्रान्नं च पितुस्तव ॥ जान्वोरूर्ध्वे न विद्येत शूद्रान्नं च द्विजोत्तम ॥

ఆ శూద్రాన్నం నీ తండ్రి పాదాలలో ఉంది; కానీ మోకాళ్లకు పైగా, హే ద్విజోత్తమా, శూద్రాన్నం ఉండదు.

Verse 25

शूद्रान्नेन विहीनस्य तस्य मृत्युर् भविष्यति ॥ श्वशुरस्य वचस्तस्य पितुरग्रे न्यवेदयत् ॥

అతడు శూద్రాన్నం లేకుండా పోతే అతనికి మరణం సంభవిస్తుంది. ఆ శ్వశురుని వాక్యాన్ని అతడు తండ్రి ఎదుట నివేదించాడు.

Verse 26

तस्य पुत्रस्य वचनं श्रुत्वात्मानं विगर्हयत् ॥ ततः प्रभाते विमले उदिते च दिवाकरे ॥

కుమారుని మాటలు విని అతడు తనను తానే గర్హించాడు. ఆపై నిర్మలమైన ఉదయాన, సూర్యుడు ఉదయించినప్పుడు,

Verse 27

पितुः समीपात्स गतः श्वशुरस्य निवेशनम् ॥ गते पुत्रे पिता तस्य रुजा त्वत्यन्तपीडितः ॥

అతడు తండ్రి సమీపం నుండి వెళ్లి శ్వశురుని నివాసానికి చేరాడు. కుమారుడు వెళ్లిన తరువాత అతని తండ్రి తీవ్రమైన నొప్పితో అత్యంత బాధపడాడు.

Verse 28

सन्निधावुपलं दृष्ट्वा गृहीतं तेन तत्पदा ॥ चूर्णयामास तौ पादौ पीडया मोहितो द्विजः ॥

సమీపంలో రాయి చూసి అతడు దానిని పాదంతో తీసుకున్నాడు. బాధచేత మోహితుడైన ఆ ద్విజుడు తన రెండు పాదాలను నలిపివేశాడు.

Verse 29

ततः प्राणान्परित्यज्य गतोऽसौ कालवर्त्तनम् ॥ स्नात्वा भुक्त्वा ततो गत्वा प्रेक्ष्य तं पितरं मृतम् ॥

తర్వాత ప్రాణాలను విడిచి అతడు కాలమార్గంలోకి వెళ్లాడు (అంటే మరణించాడు). స్నానం చేసి, భోజనం చేసి, తరువాత వెళ్లి తన తండ్రిని మృతుడిగా చూశాడు.

Verse 30

गतसंज्ञं च पितरं दृष्ट्वा स रुरुदे भृशम् ॥ रुदित्वा सुचिरं कालं शास्त्रं दृष्ट्वा व्यचिन्तयत् ॥

స్పృహలేని తండ్రిని చూసి అతడు బాగా ఏడ్చాడు. చాలాకాలం ఏడ్చి, శాస్త్రాన్ని పరిశీలించి ఆలోచించాడు.

Verse 31

संस्कारयोग्यता नास्ति इत्येवं पुनरब्रवीत् ॥ सर्पशृङ्गिहतानां च दंष्ट्राविग्रहितस्य च ॥

అతడు మళ్లీ ఇలా అన్నాడు—“సంస్కారానికి (అంత్యక్రియలకు) అర్హత లేదు.” అలాగే సర్పాలు, శృంగి జంతువులు చంపినవారు, దంష్ట్రల వల్ల శరీరం ఛిద్రమైనవారి విషయమై కూడా అన్నాడు.

Verse 32

आत्मनस्त्यागिनश्चैव आपस्तम्बोऽब्रवीदिदम् ॥ आत्मघाती नरः पापो नरके पच्यते चिरम् ॥

ఆత్మత్యాగి విషయమై ఆపస్తంబుడు ఇలా అన్నాడు: ఆత్మహత్య చేసుకునే మనిషి పాపి; అతడు నరకంలో దీర్ఘకాలం బాధపడతాడు.

Verse 33

प्रायश्चितं विधीयीत न दद्याच्छोदकक्रियाम् ॥ अहो दैवं सुबलवत्पौरुषं तु निरर्थकम् ॥

ప్రాయశ్చిత్తం విధించాలి; కానీ ఉదకక్రియ (జలకర్మ) ఇవ్వకూడదు. అయ్యో! దైవం అత్యంత బలవంతం, పురుషప్రయత్నం మాత్రం వ్యర్థమై కనిపిస్తోంది.

Verse 34

तस्य पुत्रो महाभागे गतः श्वशुरमन्दिरम् ॥ तं दृष्ट्वा श्वशुरो दीनमिदं वचनमब्रवीत् ॥

ఓ మహాభాగే! అతని కుమారుడు మామగారి ఇంటికి వెళ్లాడు. అతన్ని దుఃఖితుడిగా చూసి మామగారు ఈ మాటలు పలికారు.

Verse 35

ब्रह्महत्या तु ते जाता गच्छ त्वं च यथेप्सितम् ॥ श्वशुरस्य वचः श्रुत्वा जामाता वाक्यमब्रवीत् ॥

‘నీకు బ్రహ్మహత్యా దోషం కలిగింది; నీవు కోరినట్లు వెళ్లిపో.’ మామగారి మాటలు విని అల్లుడు ప్రత్యుత్తరం చెప్పాడు.

Verse 36

न मया ब्राह्मणवधः कदाचिदपि कारितः ॥ केन दोषेण मे सिद्धं ब्रह्महत्याफलं महत् ॥

‘నేను ఎప్పుడూ బ్రాహ్మణవధను చేయించలేదు. అయితే ఏ దోషం వల్ల నాకు బ్రహ్మహత్యా ఫలం మహత్తుగా స్థిరమైంది?’

Verse 37

तेन दोषेण विप्रर्षे ब्रह्महत्याफलं तव ॥ आसन्नशयनाच्चैनं भोजनात्कथनादिषु ॥

‘ఓ విప్రర్షే! ఆ దోషం వల్లనే నీకు బ్రహ్మహత్యా ఫలం—అతని సమీపంలో శయనం చేయడం వల్ల, అతనితో కలిసి భోజనం చేయడం వల్ల, అతనితో సంభాషణ మొదలైన వాటి వల్ల.’

Verse 38

संवत्सरेण पतति पतितेन सहाचरन् ॥ तस्मान्मम गृहे नास्ति वासस्ते हि द्विजोत्तम ॥

పతితునితో సహవాసం చేస్తే ఒక సంవత్సరంలోనే మనిషి పతితుడవుతాడు. అందువల్ల, ఓ ద్విజోత్తమా, నా ఇంటిలో నీకు నివాసం లేదు.

Verse 39

श्वशुरस्य वचः श्रुत्वा जामाता वाक्यमब्रवीत् ॥ किं मया वद कर्तव्यं त्वया त्यक्तेन सुव्रत ॥

మామగారి మాటలు విని అల్లుడు ఇలా అన్నాడు— ఓ సువ్రతా, మీరు నన్ను విడిచిపెట్టారు; చెప్పండి, నేను ఏమి చేయాలి?

Verse 40

तस्य तद्वचनं श्रुत्वा ब्राह्मणः संहितव्रतः ॥ कल्पग्रामं परित्यज्य मथुरां याहि सुव्रत ॥

అతని మాట విని వ్రతనిష్ఠ బ్రాహ్మణుడు అన్నాడు— ఓ సువ్రతా, కల్పగ్రామాన్ని విడిచి మథురకు వెళ్లు.

Verse 41

ततः कालेन महता सम्प्राप्तो मथुरां पुरीम् ॥ ब्राह्मणेभ्यो बहिःस्थाने नित्यं तु वसते द्विजः ॥

తర్వాత చాలా కాలానికి అతడు మథురా నగరానికి చేరాడు. ఆ ద్విజుడు బ్రాహ్మణులకు దూరంగా, బయటి స్థలంలో నిత్యం నివసించేవాడు.

Verse 42

कन्यापुरनिवासी तु कुशिकोऽयं नराधिपः ॥ तस्य सत्रं नित्यकालं मथुरायां प्रवर्तते ॥

ఈ రాజు కుశికుడు కన్యాపురంలో నివసిస్తాడు. అతని నిత్య సత్రం (యజ్ఞ-దాన-భోజనం) మథురాలో నిరంతరం జరుగుతుంది.

Verse 43

द्वेसहस्रे तु विप्राणां तस्य सत्रे च भुञ्जते ॥ ब्राह्मणानां सदोच्छिष्टं ततश्चोद्धरते तु सः ॥

ఆయన సత్రంలో రెండు వేల మంది బ్రాహ్మణులు భోజనం చేస్తారు; అనంతరం బ్రాహ్మణులు విడిచిన ఉచ్ఛిష్టాన్ని ఆయన స్వయంగా తొలగిస్తాడు।

Verse 44

नान्यत्र तव संशुद्धिः कदाचित्पितृघातिनः ॥ कल्पग्रामं परित्यज्य तत्क्षणादेव निःसृतः ॥

‘తండ్రిని హతమార్చిన నీకు ఎక్కడా ఎప్పటికీ శుద్ధి లేదు.’ అని చెప్పి, కల్పగ్రామాన్ని విడిచి అతడు ఆ క్షణమే బయలుదేరాడు।

Verse 45

चक्रतीर्थं समासाद्य स्नानं स कुरुते सदा ॥ न भिक्षां कुरुते तत्र भोजनार्थं न गच्छति ॥

చక్రతీర్థానికి చేరి అతడు ఎల్లప్పుడూ అక్కడ స్నానం చేసేవాడు; అక్కడ భిక్ష అడగడు, భోజనార్థం ఎక్కడికీ వెళ్లడు।

Verse 46

स्वां सुतां चोदयामास गच्छ तां मथुरां पुरीम् ॥ भोजनं गृहीत्वा तत्रैव गच्छ त्वं भर्तृसन्निधौ ॥

అతడు తన కుమార్తెను ప్రేరేపించాడు—‘మథురా నగరానికి వెళ్లు; అక్కడ భోజనం తీసుకొని వెంటనే నీ భర్త సన్నిధికి వెళ్లు।’

Verse 47

दिव्यज्ञानें च तदा नित्यं सा भर्तृसन्निधौ ॥ दिने दिने गच्छति सा भर्तृभोजनकारणात् ॥

అప్పుడు దివ్యజ్ఞానబలంతో ఆమె నిత్యం తన భర్త సన్నిధికి వెళ్లేది—రోజుకో రోజు—భర్త భోజనార్థం కోసం।

Verse 48

दिवस्यावसाने तु भोजनं गृहीत्वा गच्छति ॥ भोजनं कुरुते नित्यं प्रियादत्तं वसुन्धरे ॥

దినాంతంలో ఆమె భోజనం తీసుకొని వెళ్లేది. ఓ వసుంధరా, ప్రియుడు ఇచ్చిన ఆహారాన్ని ఆమె నిత్యం భుజించేది.

Verse 49

पात्रं निःक्षिप्य कुण्डे तु सत्रे वसति सर्वदा ॥ एवं निवसतस्तस्य वर्षार्धं तु गतं तदा ॥

పాత్రను కుండలో ఉంచి అతడు సత్రంలో ఎల్లప్పుడూ నివసించాడు. ఇలా నివసించుచుండగా ఆ సమయంలో అర్ధవర్షం గడిచింది.

Verse 50

ततः कालेन महता तैः पृष्टः स द्विजोत्तमः ॥ कुत्र सन्तिष्ठते नित्यं भोजनं कुरुषे कुतः ॥

తర్వాత చాలా కాలానికి వారు ఆ ద్విజోత్తముని అడిగారు—‘నీవు నిత్యం ఎక్కడ ఉంటావు? భోజనం ఎక్కడి నుండి పొందుతావు?’

Verse 51

कथयामास वृत्तान्तं तं सर्वं चात्मनो हि सः ॥ ते श्रुत्वा ब्राह्मणाः सर्वे एकीभूता वसुन्धरे ॥

అతడు తన పరిస్థితి యొక్క సమస్త వృత్తాంతాన్ని వివరించాడు. ఓ వసుంధరా, అది విని బ్రాహ్మణులందరూ ఏకమయ్యారు.

Verse 52

इदमूचुस्ततो विप्राः शूद्रोऽसीति द्विजं प्रति ॥ चक्रतीर्थप्रभावेन पापान्मुक्तः सनातनः ॥

అప్పుడు విప్రులు ఆ ద్విజునితో అన్నారు—‘నీవు శూద్రుడవు.’ అయినా చక్రతీర్థ ప్రభావంతో ఆ శాశ్వతుడు పాపముల నుండి విముక్తుడయ్యాడు.

Verse 53

अस्माकं वदनाच्चैव पुनः सिद्धोऽसि वै द्विज ॥ ब्राह्मणानां वचः श्रुत्वा स द्विजो हृष्टमानसः ॥

మా వాక్యమువలన నీవు మళ్లీ సిద్ధుడవైనావు, ఓ ద్విజా. బ్రాహ్మణుల వచనములు విని ఆ ద్విజుడు హృదయానందమొందెను.

Verse 54

स्नानार्थं तु ततः स्थानाच्चक्रतीर्थं समागतः ॥ गते तस्मिंस्तस्य भार्या भिक्षामादाय चागता ॥

స్నానార్థముగా అతడు ఆ స్థలమునుండి చక్రతీర్థమునకు చేరెను. అతడు అక్కడికి వెళ్లిన తరువాత అతని భార్య భిక్షాన్నము తీసుకొని వచ్చెను.

Verse 55

प्रियावचनमाकर्ण्य भर्ता वचनमब्रवीत् ॥ पुनराभाषितं ब्रूहि यदिदं भाषितं त्वया ॥

ప్రియురాలి మాటలు విని భర్త ఇలా అన్నాడు: “నీవు ఇప్పుడే చెప్పినదే మళ్లీ చెప్పుము.”

Verse 56

भर्त्तुर्वचनमाकर्ण्य पत्नी वचनमब्रवीत् ॥ न त्वं सम्भाषितः पूर्वं ब्रह्महत्यासमन्वितः ॥

భర్త మాటలు విని భార్య ఇలా చెప్పెను: “మునుపు నేను నీతో మాట్లాడలేదు; ఎందుకంటే నీవు బ్రహ్మహత్యా పాపసంబంధుడవై ఉన్నావు.”

Verse 57

चक्रतीर्थप्रभावेन मुक्तोऽसि द्विजसत्तम ॥ उत्तिष्ठ कान्त गच्छाव कल्पग्रामं सुशोभितम् ॥

చక్రతీర్థ ప్రభావమువలన నీవు విముక్తుడవైనావు, ఓ ద్విజశ్రేష్ఠా. లేచె, ప్రియుడా; మనము సుసోభితమైన కల్పగ్రామమునకు వెళ్లుదాం.

Verse 58

तया सार्द्धं जगामाथ कल्पग्रामं द्विजोत्तमः ॥ भद्रेश्वरनिमित्तं हि द्रव्यं च कथितं शुभम् ॥

ఆమెతో కలిసి శ్రేష్ఠ ద్విజుడు కల్పగ్రామానికి వెళ్లెను. భద్రేశ్వర సంబంధంగా శుభద్రవ్యము/ధనమును కూడా పేర్కొనెను.

Verse 59

कल्पग्रामाच्छतगुणं चक्रतीर्थं वसुन्धरे ॥ अहोरात्रोपवासेन मुच्यते ब्रह्महत्यया ॥

ఓ వసుంధరా! చక్రతీర్థము కల్పగ్రామముకంటే శతగుణముగా ఫలప్రదము. అహోరాత్ర ఉపవాసముచే బ్రహ్మహత్యా దోషమునుండి విముక్తి కలుగును.

Verse 60

कल्पग्रामेण किं तस्य वाराणस्यां च वा शुभे ॥ मथुरां तु समासाद्य यः कश्चिन्म्रियते भुवि ॥

ఓ శుభే! అతనికి కల్పగ్రామమో వారాణసీయో ఎందుకు? ఎవడైన మథురను చేరి భూమిపై మరణించునట్లయితే…

Verse 61

अपि कीटः पतङ्गो वा जायते स चतुर्भुजः ॥

…అతడు కీటకమైయున్నా లేదా పతంగమైయున్నా, చతుర్భుజుడిగా జన్మించును.

Verse 62

नित्यं च भुञ्जते यत्र पात्रं द्रव्यसमर्पितम् ॥ दृष्ट्वा भद्रेश्वरं देवं चक्रतीर्थे फलं लभेत् ॥

యెక్కడ నిత్యము అర్పిత ద్రవ్యముతో యోగ్య పాత్రలో భోజనము చేయబడునో—చక్రతీర్థమందు భద్రేశ్వర దేవుని దర్శించుటవలన ఫలము (పుణ్యము) లభించును.

Verse 63

प्रार्थना दुःखलाभं तु शृणु वै ब्राह्मणोत्तम ॥ आत्मयोगबलेनैव चलिष्यामि सपुत्रकः ॥

హే బ్రాహ్మణోత్తమా, దుఃఖమున జనించిన నా ప్రార్థనను వినుము. ఆత్మయోగబలముతోనే నేను పుత్రునితో కూడి ప్రయాణమగుదును.

Verse 64

पृष्टोऽसौ ब्राह्मणो भद्रे क्व भवान् त्वमिहागतः ॥ स सर्वं कथयामास यथावृत्तं दृढव्रतः ॥

హే భద్రే, ఆ బ్రాహ్మణుని అడిగిరి—“నీవు ఇక్కడికి ఎక్కడి నుండి వచ్చితివి?” అప్పుడు దృఢవ్రతుడైన అతడు జరిగినదంతా యథాతథంగా వివరించెను.

Verse 65

दुःखेन पीडितः क्षीणो मर्त्तुकामो द्विजोत्तमः ॥ गङ्गातीरात्समुत्तिष्ठन्दिशः सर्वा विलोकयन् ॥

దుఃఖముచే బాధింపబడి, క్షీణుడై, మరణించదలచిన ఆ ద్విజోత్తముడు గంగాతీరమునుండి లేచి, అన్ని దిశలను పరిశీలించెను.

Verse 66

जामातुर्वचनं श्रुत्वा श्वशुरो वाक्यमब्रवीत् ॥ पितुस्त्वया वधोपायो विनिर्दिष्टश्च पुत्रक ॥

అల్లుడి మాటలు విని మామగారు పలికెను—“పుత్రకా, నీవు నీ తండ్రిని వధించుటకు ఉపాయమును కూడ నిర్దేశించితివి.”

Verse 67

ततः कालेन महता चिन्ताभूच्छ्वशुरस्य च ॥ दिव्यज्ञानॆन तत्सर्वं ज्ञात्वा जामातृचेष्टितम् ॥

అనంతరం దీర్ఘకాలాన మామగారికీ చింత కలిగెను; దివ్యజ్ఞానముచే అల్లుడి సమస్త చేష్టలను తెలిసికొని పరిస్థితిని గ్రహించెను.

Verse 68

सा तु हृष्टेन मनसा भर्तारं वाक्यमब्रवीत् ॥ भोजनं कुरु मे दत्तं हत्यां लक्ष्यामि ते गताम् ॥

ఆమె హర్షితమనస్సుతో తన భర్తతో ఇలా పలికింది— “నేను ఇచ్చిన భోజనాన్ని భుజించండి; మీపై హత్యాపాపం వచ్చిందని నేను గ్రహిస్తున్నాను.”